Το δίλημμα των εκλογών

Ο αείμνηστος Λεωνίδας Ιασωνίδης, αν και διετέλεσε επί δεκαετίες υπουργός και βουλευτής, αν και διαχειρίστηκε τα δισεκατομύρια ευρώ της αποκατάστασης των προσφύγων του 1923, ζούσε πάντα σε ένα ξενοδοχείο τρίτης κατηγορίας και δεν απέκτησε ποτέ ούτε ακίνητη ούτε κινητή περιουσία. Πέθανε φτωχός.

Το αθάνατο ποντιακό πνεύμα

Μιλώντας κάποτε στη Θεσσαλονίκη ο Λεωνίδας Ιασωνίδης, υπουργός επί κυβερνήσεων Βενιζέλου και λαμπρός ρήτορας, σε μία στιγμή είπε: "Αρ' ατώρα έρθαμεν σε δίλημμα". Το πλήθος των Ποντίων τον άκουγε σιωπηλό. Μέχρι που κάποιος σήκωσε το χέρι και υπέβαλε την ερώτηση που απασχολούσε όλους: "Πασσά Ιασωνίδη, ντο εν το δίλημμα;".

"Ακούστε να λέγω σας ντο εν το δίλημμα" απάντησε ο Ιασωνίδης. "Πέρωμεν έναν σκοινίν. Περάζουμ' α ας σο στόμαν και βγάλουμ' ατό ας σον κώλον! Σ' εμπρός το μέρος δένουμεν έναν σκατόν! Σ' οπίς πα το μέρος δένουμεν έναν αγγούρ'! Συρτς να εβγάλτς το σκατόν ας 'σο στόμας, εμπέν' το αγγούρ' σον κώλος! Συρτς να εβγάλτς το αγγούρ' ας σον κώλος, εμπέν το σκατό 'σο στόμας! Αρ' ατό εν το δίλημμα!"

Ευχαριστούμε τον εκ Κερασούντος του Πόντου, ιατρό Ελευθέριο Τσιλιγγίρη που μας το έστειλε.

Πηγή: Infognomon Politics

ΩΣ ΑΛΛΟΣ ΠΑΠΑΕΦΤΥΜ: Επίσκοπος των Ιδρύματος των Βερμιωτών Ορθοδόξων

του Γιώργου Ανδρεάδη
συγγραφέα

Φέτος ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αμαυρώθηκε στο όρος Μελά, από το αντιχριστιανικό και ανθελληνικό μένος των κυβερνώντων την γείτονα Τουρκία.

Προηγήθηκε η προ καιρού επίσκεψης του Πατριάρχου Μόσχας, στην παλαιά Μονή του όρους Μελά και ενώ η κυβέρνηση της Αγκύρας, απαγορεύει σε Έλληνες Χριστιανούς, οιαδήποτε τελετουργία εκεί, με το πρόσχημα, ότι ο χώρος είναι μουσειακός, εντός επτά ημερών ασφαλτοστρώθηκε το κομμάτι με την χωμάτινη ατραπό, που φέρει από την άφιξη, στους πρόποδες της τέως Μονής, μέχρι τα σκαλιά ανάβασης στην είσοδο, στον κυρίως χώρο της Μονής, προκειμένου να αφιχθεί οχούμενος ο Ρώσος Πατριάρχης μέχρι τα σκαλοπάτια ανόδου στην ιστορική Μονή και να λειτουργήσει μαζί με την ακολουθία του. Και η μεν Ρωσία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την εχθρότητα Ελλάδος - Τουρκίας και να αφαιρέσει τους ιερούς χώρους της Μικράς Ασίας, από την δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως και η Τουρκία εναγκαλίζεται την Πολιτική αυτή, εις βάρος του Ελληνισμού.

Πέρσι ο Ιβάν Σαβίδης, ισχυρή πολιτική και οικονομική προσωπικότητα της σημερινής Ρωσίας, έφτασε στην Μονή Σουμελά της Τραπεζούντα, συνοδευόμενος από 700 Χριστιανούς Ρώσους πολίτες, όπου έγινε και μεγαλοπρεπής λειτουργία, με όλες τις διευκολύνσεις του τουρκικού κράτους.

Φέτος πληροφορήθηκαν οι Τούρκοι, ότι οι 700 εκείνοι προσκυνητές, ήσαν ρώσοι πολίτες μεν, αλλά πόντιοι στην καταγωγή. Γι’ αυτό στην φετινή επέτειο της 15ης Αυγούστου, οι αφιχθέντες 2.000 νέοι ρώσοι προσκυνητές, με τον Ιβάν Παυλίδη, έτυχαν υποδοχής τούρκων μπασιμπουζούκων, οι οποίοι ματαίωσαν τις θρησκευτικές τελετές και αμαύρωσαν το προηγούμενο ευχάριστο κλίμα.

Το αμαυρωμένο αυτό κλίμα εζήλωσαν και οι κατέχοντες την Ιερά Μονή Σουμελά, στο Βέρμιο της Ελλάδος, που την ίδια στιγμή με τα συμβάντα στην Τουρκία, φρόντισαν ν’ αμαυρώσουν τις τελετές των ελλήνων χριστιανών προσκυνητών της Μονής στην Καστανιά Βεροίας. Και συμπεριφέρθηκαν εντελώς αντιχριστιανικά, για να τους εμποδίσουν να δημοσιοποιήσουν με πλακάτ τις διαφωνίες τους.

Είναι γνωστή η διαμάχη ανάμεσα σε παράγοντες του οργανωμένου ποντιακού συλλογικά κόσμου, με τους διοικούντες το σημερινό Ίδρυμα Σουμελά και τα της Μονής. Η διαμάχη έχει νομική διαφορά άποψης, μεταξύ των δυο παρατάξεων.

Πιστεύω, ότι η Ελλάδα είναι συντεταγμένη πολιτεία και για θέματα τέτοια, τον λόγο έχει η Πολιτεία, να λύσει το πρόβλημα νομικά. Αλλά το πρόβλημα συμφέρει να παραμένει άλυτο, ως φαίνεται κατ’ επιθυμία της εκάστοτε πολιτικής ελληνικής εξουσίας.

Υπάρχει και συντεταγμένη Ιερά Σύνοδος, της οποίας η γνώμη και η απόφαση της, λαμβάνεται υπ’ όψιν, στην οποιαδήποτε νομική λύση του προβλήματος. Αλλά η Σύνοδος φαίνεται δεν ακούει και δεν γνωρίζει, για το υφιστάμενο καθεστώς Βερμίου.

Ένα θλιβερό γεγονός εδώ και αρκετά χρόνια βασανίζει τις ψυχές πολλών συμπατριωτών μας Ποντίων, με την υπόθεση της διαμάχης, ως προς τον τρόπο διοίκησης της Νέας Ιεράς Μονής ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑ, και κανείς από τους υπευθύνους δεν αποφασίζει να λύσει το θέμα νομικά και τελεσίδικα.

Με την αδράνεια αυτή των υπευθύνων, ζήσαμε φέτος και την αμαύρωση των θρησκευτικών τελετών, με όσα συνέβησαν εκεί στις πλαγιές του Βερμίου. Με φουσκωτούς και άτομα σεκιούριτι, αντιμετώπισαν οι κατέχοντες την Ιερά Μονή, εναντίον όλων, όσους θεωρούν αντιπάλους τους.

Και την αμαύρωση αυτή την ολοκλήρωσε φασιστικά, Πόντιος Επίσκοπος, με πύρινους λόγους και κατηγορίες εναντίον των εκπροσώπων της Παμποντιακής, στην εργολαβική προσπάθεια του, να στηρίξει το υπάρχον καθεστώς, το υπάρχον Ίδρυμα και την ΠΟΠΣ. Ένας λόγος, που δεν είχε καμία σχέση, με τον ρόλο ενός Χριστιανού Ιερωμένου, που πρέπει να είναι κήρυκας της Ειρήνης, της Αγάπης και της συναδέλφωσης. Και τι δεν εξεστόμισε, ο κάποτε φέρελπις αυτός Επίσκοπος, όπως έλαχε να δω και ν’ ακούσω ο ίδιος από τα βίντεο, που τον κατέγραψαν.

Είπε ο Χριστιανός αυτός Επίσκοπος, ότι αυτοί που αντιμάχονται το Ίδρυμα είναι θαμώνες καφενείων και άλλων κακόφημων εστιών. Είπε ως Ιεροκήρυξ, ότι το Ίδρυμα δεν είναι για τα δόντια τους. Ας μας πει ο ίδιος, δια ποίων τους οδόντας είναι κατάλληλο το Ίδρυμα, αφού έχει και γνώσεις, των καταλλήλων, σε αυτές τις περιπτώσεις, οδοντοστοιχιών. Και είναι οι αντιμαχόμενοι τόσο ολίγοι, ώστε γνωρίζει τους πάντας και τους καταγγέλλει ως θαμώνες καφενείων; Και είναι οι υπάρχοντες υποστηρικτές του Ιδρύματος, απόντες από παρόμοια εντευκτήρια; Και γενικά, τι σχέση έχουν οι οδόντες και τα καφενεία, για την νομιμότητα και καταλληλότητα, μιας συντεταγμένης ομάδας διοίκησης ενός Ιδρύματος; Τί έχει να πει για μέλη κατά καιρούς των διοικούντων, που συνήψαν πολιτικό γάμο, αντί θρησκευτικού, και να βρίσκονται στην διοίκηση Ελληνορθοδόξου Μονής; Τί λόγος χριστιανικός ήταν αυτός; Ποιο Ευαγγέλιο πιστεύει, ερμηνεύει και διδάσκει στο ποίμνιο; Σε λίγο μήπως θα πρέπει να κηρύξει και ένοπλο αγώνα, εναντίον των αντιπάλων, της σημερινής Διοίκησης του Ιδρύματος;

Αντί λοιπόν να επιδιώξει την ηρεμία, συμφιλίωση, χριστιανική αγάπη και τελεσίδικη νομική λύση του προβλήματος, προτίμησε τον διχασμό και την διαίρεση, ανάμεσα στους Ποντίους. Και αυτοανακηρύχθηκε, πέραν της υπάρχουσας Μητροπολιτικής του έδρας, και ως Επίσκοπος των Βερμιωτών Ορθοδόξων Ποντίων Χριστιανών, του Ιδρύματος και της ΠΟΠΣ, εναντίον των Ποντίων Χριστιανών της αντιπάλου παρατάξεως, της Π.Ο.Ε. Δια να μη υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στις δυο επισκοπικές ιδιότητες του, προτείνεται να φέρει και τον τίτλο ΠΑΠΕΦΤΥΜ ο Β΄, Επίσκοπος των Βερμιωτών Ποντίων Χριστιανών.

Ούτε που φανταζόμουν, ότι οι ελπίδες και οι προσδοκίες μου, από την επισκοπική σταδιοδρομία του, θα κατέληγαν να ηγηθεί αντιχριστιανικού, διχαστικού αγώνα, ανάμεσα στο χριστιανικό Ποντιακό πλήρωμα, άραγε εις εξόφλησιν ποιών υποχρεώσεων; Το παρόν είναι το δεύτερο ατόπημα, χείρον του προηγουμένου!

Τίποτε άλλο δεν έχω να πω, εις τον Παπαεφτύμ Β΄. Εύχομαι όμως να συναντηθεί με τον προηγούμενο, τον Πατριάρχη των Τουρκορθοδόξων μαζί, εις την αιώνια ζωή.
ΑΜΗΝ και ΤΕΛΟΣ.

Πηγή: "Εύξεινος Πόντος", Σεπτέμβριος 2009

Το έπος του αντάρτικου στον Πόντο και το χρέος του σύγχρονου Ελληνισμού

Μέρος της ομιλίας στο 24ο Τριήμερο του Παμποντιακού Συλλόγου «Αργώ» Καλλιθέας Αττικής (25-27 Σεπτεμβρίου 2009), το οποίο ήταν αφιερωμένο στην ένοπλη αντίσταση των Ελλήνων του Πόντου (1914-1924).

Ο Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του «Γη του Πόντου», χαρακτηρίζει έπος την αντίσταση των Ελλήνων στον Πόντο, προσθέτοντας ότι «δεν υπάρχει καμία υπερβολή στον χαρακτηρισμό του άνισου και πρωτόφαντου εκείνου αγώνα στα βουνά».

Ο Δ. Ψαθάς προσθέτει ότι το ξεκίνημα του αντάρτικου στον Πόντο έγινε από ένα περιστατικό καταπίεσης των Ελλήνων στα τάγματα εργασίας, άποψη με την οποία συμφωνούν και άλλοι συγγραφείς. «Δεν ήταν προμελετημένη η αντίσταση, ούτε και οργανωμένη, αλλά μία αυθόρμητη κίνηση απόγνωσης, ένα πηγαίο ξέσπασμα οργής, σχεδόν πρωτόγονο, κάτι σαν λειτουργία ενός πανάρχαιου νόμου των περήφανων λαών που αντιστέκονται στους χαλασμούς των πιο τραγικών ενάντιων καιρών κι’ επιβιώνουν μέσα στους αιώνες», γράφει ο Δ. Ψαθάς. Στον Πόντο έγινε για ακόμη μία φορά πράξη αυτό που επισημαίνει ένας εκ των κορυφαίων Ελλήνων ιστορικών ο Ν. Σβορώνος για την αντιστασιακή διαδρομή των Ελλήνων.

Η αντίδραση των Ελλήνων στην υποχρεωτική στράτευση, στην προστασία των χωριών και των γυναικόπαιδων, ήταν τα αντάρτικα σώματα, σώματα τα οποία τουρκικές πηγές υποστηρίζουν ότι αποτελούνταν από 25.000 άνδρες. Η πρώτη περίοδος της ποντιακής αντίστασης, αρχίζει το 1914 και κλείνει με την ανακωχή του 1918, ενώ η δεύτερη αρχίζει με την εμφάνιση του Μουσταφά Κεμάλ στον Πόντο το 1919 και κλείνει το 1924.

Ο Μητροπολίτης Αμισού Γερμανός (Καραβαγγέλης), γράφει σχετικά: «Πολλοί ήταν οι οπλαρχηγοί που διακρίθηκαν σ’ αυτόν τον αγώνα….», ο ίδιος μαζί τον επίσκοπο Ζήλων Ευθύμιο Αγριτέλη για την υποστήριξή τους στους αντάρτες, ο μεν Γερμανός απελάθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1917 ο δε Ευθύμιος απαγχονίστηκε στην Αμάσεια το 1921, μαζί με όλη την ηγεσία του Πόντου.

Η αντίσταση, λαμβάνει μαζικό χαρακτήρα και ένοπλες ομάδες εμφανίζονται παντού.

Τον Οκτώβριο του 1922, ο Λιβά πασάς, μετά την εκκαθάριση του μικρασιατικού μετώπου έρχεται με 40.000 στρατό στον Πόντο, στις 18 Οκτωβρίου του 1922, δίνει αμνηστία στους Πόντιους και καλεί τους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους. Οι αντάρτες όμως, δεν εμπιστεύονται την αμνηστία και δεν παραδίνουν τα όπλα τους. Πηγαίνουν στη Ρωσία και μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας και άλλων διόδων, έρχονται για την Ελλάδα.
Την ίδια περίοδο που έφευγαν οι αντάρτες του Δυτικού Πόντου, οι αντάρτες της Σάντας συνέχιζαν τις μάχες. Όλος ο πληθυσμός της Τραπεζούντας και των χωριών είχε ήδη αναχωρήσει, όμως οι Σανταίοι παρέμεναν στα βουνά και μόνο το Φεβρουάριο του 1924 έφυγαν και οι οπλαρχηγοί της Σάντας.

Είναι πλέον διαπιστωμένο ότι εάν δεν υπήρχε η ένοπλη αντίσταση στο σχέδιο γενοκτονίας, τα θύματα θα ήταν περισσότερα. Μάλιστα οι αντάρτες επέδειξαν μία ασυνήθιστη στην παγκόσμια ιστορία, αλλά συνηθισμένη στην ελληνική ιστορική παράδοση στάση, όπου θυσιάζονται λίγοι για να σωθούν οι πολλοί. (Θυσία των βρεφών για τη σωτηρία της ομάδας. Σάντα, Σεπτέμβριος του 1921).

Σήμερα, η αντίσταση των Ελλήνων του Πόντου, προτάσσεται συνεχώς από τη τουρκική προπαγάνδα για να δικαιολογήσει τη βία έναντι των Ελλήνων. Είναι πολλά τα δημοσιεύματα για να δικαιολογηθεί η μαζική βία εναντίον των Ελλήνων, αντιστρέφοντας τα πραγματικά γεγονότα κάνοντας λόγο για γενοκτονία των Τούρκων από τους Έλληνες (!). Έτσι προσπαθεί να αιτιολογηθεί το μαζικό έγκλημα και ο ξεριζωμός των Ελλήνων.

Ωστόσο φαίνεται ότι η προπαγάνδα δεν μπορεί να φιμώσει την αλήθεια. Η αντίσταση αποτέλεσε μία πράξη αντάξια της ιστορίας των Ποντίων και γενικότερα των Ελλήνων, η οποία θα πρέπει να αποκατασταθεί και να αναδειχθεί, στην πολιτική, στην κοινωνία, στα προσφυγικά σωματεία, στην εκπαίδευση. Είναι ένα ακόμη χρέος του σύγχρονου Ελληνισμού έναντι των Ελλήνων που ζούσαν στον Πόντο, είναι το ελάχιστο που οφείλουν να πράξουν οι Έλληνες σήμερα.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Δι.Συ.Π.Ε.)

Αθήνα, 21η Σεπτεμβρίου, 2009

Την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε ειδική τιμητική εκδήλωση για τις μεγάλες κυρίες του ποντιακού ελληνισμού Sano και Thea Halo. Μετά από συντονισμένες προσπάθειες της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων (Δι.Συ.Π.Ε.), σε συνεργασία με την Παμποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ-ΚΑΝΑΔΑ και την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας, αποδόθηκε η ελληνική ιθαγένεια στις τιμώμενες και ήδη έχουν εκδοθεί αστυνομικές ταυτότητες και διαβατήρια.

Η τιμητική εκδήλωση έλαβε χώρα σε αίθουσα του ξενοδοχείου Divani Caravel και άνοιξε με ένα ακριτικό τραγούδι από τον σπουδαίο καλλιτέχνη Ηλία Υφαντίδη. Χαιρετισμό απεύθυναν οι Δημήτρης Τομπουλίδης (τέως Πρόεδρος της Δι.Συ.Π.Ε., αντιπροσωπεύοντας τον νυν πρόεδρο, κ. Ηλία Τσεκερίδη, ο οποίος διαμένει στις ΗΠΑ), Θεόδωρος Κασίμης (Υφυπουργός Εξωτερικών), Χρόνης Ακριτίδης(Αντιδήμαρχος Δήμου Αθηναίων), Γιώργος Τσιλφίδης(Αναπληρωτής Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ-ΚΑΝΑΔΑ).

Για τις τιμώμενες μίλησαν οι Αντώνης Παυλίδης (πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Εκπαιδευτικών) και ο πανεπιστημιακός Βλάσης Αγτζίδης. Σε όλη την διάρκεια της εκδήλωσης, υπήρχε προβολή οπτικοακουστικού υλικού σχετικού με στιγμές της ζωής των τιμωμένων. Οι τιμώμενες στην αντιφώνησή τους, γέμισαν με συγκίνηση τις καρδιές των παρευρισκομένων. Ιδιαίτερα η 100ντάχρονη γιαγιά των ποντίων Sano Halo εξέπληξε τους πάντες με την ψυχική δύναμη και την διάθεση να συνεχίσει τον αγώνα για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτωνίας των Χριστιανών της Ανατολής. Στη συνέχεια, δόθηκε σε όλους το βιβλίο «Ούτε το όνομά μου», με αφιέρωση της συγγραφέως, Θέα Χάλο.

Γραφείο Τύπου της Δι.Συ.Π.Ε.

Ο Αναπληρωτής Γραμματέας
Παναγιώτης Ιασωνίδης

ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Δι.Συ.Π.Ε.)
Χαλκοκονδύλη 9
Αθήνα
Τ.Κ. 10677
Ελλάδα
Τηλ. 2103821567
Fax 2103821107


Australian Office:
199 Sunshine Road,
West Footscray,
Victoria, 3012
Australia
Telephone: +61 3 9314 2277
icph.aus@gmail.com