Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Γ. Αποστολίδης: οι Πόντιοι είμαστε το πιο πολύπαθο κομμάτι του Ελληνικού Έθνους

Γ. Αποστολίδης: οι Πόντιοι είμαστε το πιο πολύπαθο κομμάτι του Ελληνικού Έθνους
Γ. Αποστολίδης: οι Πόντιοι είμαστε το πιο πολύπαθο κομμάτι του Ελληνικού Έθνους

του Γιάννη Αποστολίδη
πρώην προέδρου της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης

Το σωστό είναι να αξιολογούμε τον άνθρωπο, άτομο και σύνολo, με κριτήρια πρώτα τις αρετές του, μετά τα προσόντα του και τρίτον τα αποκτήματά του. Εμείς αντιστρέψαμε την κλίμακα και λέμε, Ο Νίκος; Λεφτά, δεν ξέρει τι έχει. Δεν λέμε πρώτα, Ο Νίκος; Καλός άνθρωπος, φιλότιμος και γενναίος (αρετές), και μετά να πούμε για τα πτυχία του (προσόντα), τρίτον για τη σοβαρή περιουσία του (αποκτήματα). Και το χειρότερο, διαστρέφουμε συχνά τις αξίες ή τις απαξιώνουμε. Είσαι γενναίος, πρόμαχος στις επάλξεις, σωστός Κυναίγειρος; Είσαι κορόιδο... Πέραση έχει η λούφα και παραλλαγή.

Μέσα σε τέτοια ηθική και πνευματική πτώση, βρίσκουν έδαφος να βλαστήσουν εξαλλαγμένες κοινωνικές αξίες. Και ανάμεσα σε αυτές, στην εποχή μας, ο εθνικισμός.

Εδώ δεν θα επιχειρήσω ανάλυση του φαινομένου. Αλλά καθώς έρχεται το Θείο Δράμα και η Ανάσταση, χρήσιμο είναι να κάνουμε κάποιες σκέψεις για μιαν ειδική μορφή εθνικισμού, αυτήν που κάνοντας νεολογισμό θα ονομάζαμε θρησκευτικό εθνικισμό. Δηλαδή το να θεωρεί κάποιο έθνος τον εαυτό του "περιούσιο λαό". Αυτό συνέβη ιδίως με τον ιουδαϊκό λαό. Η απάντηση του Χριστού ήταν η εντολή προς τους μαθητές Του, "Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος".

Μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, χωρίς διάκριση σε περιούσιους και παρίες. "Περιουσία" του θεού και συνεπώς περιούσιοι είμαστε όλοι μας και, από την άλλη, όλοι μπορούμε να έχουμε "περιουσία" μας την άμετρη δύναμη και αγαθότητά Του. Πανάξιος ο εβραϊκός λαός, από αυτόν προήλθε ο "ελάσσων οίνος" του προφητικού λόγου αλλά ο ίδιος ο Λόγος, ο "καλός οίνος", ο Χριστός, " ετηρήθη έως άρτι" για όλον τον κόσμο - αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, και ας πρωτοτυπώ, ο συμβολισμός του εν Κανά γάμου. Εν Χριστώ, "Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, βάρβαρος, Σκύθης".

Δυστυχώς και ο ελληνικός εθνικισμός θεωρεί τον ελληνικό λαό περιούσιο, με θείο προορισμό, με δικό του θεό, τον "Θεό της Ελλάδος".

Σα να μην αρκούν δηλαδή για να δοξάσουν το έθνος μας ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός και η διάδοσή του στα πέρατα της γης με τον Αλέξανδρο, η πρωτοπορία μας στην επιστήμη, τη φιλοσοφία, τις τέχνες, στην ίδια τη δημοκρατία, σα να μην έφτανε το χιλιόχρονο Βυζάντιο και μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς η πρώτη εφαρμογή της αρχής των εθνοτήτων με την Επανάσταση του 1821 και ακόμη το γεγονός ότι δικές μας ήταν οι πρώτες νίκες κατά των δύο ολοκληρωτισμών, του φασισμού και κομμουνισμού, στα βουνά της Πίνδου, στον άξονα Καλπάκι - Γράμμος, σα να μην αρκούσαν λοιπόν όλα αυτά για τη δόξα της Ελλάδας, έχουμε και εκείνους που από θρησκευτικό εθνικισμό υποστηρίζουν ότι ο ίδιος ο Χριστός... κολακεύτηκε όταν οι μαθητές Του Ανδρέας και Φίλιππος Τού είπαν ότι κάποιοι Έλληνες θέλουν να Τον δούνε. Την ενθουσιώδη ικανοποίηση του Χριστού, δείχνει, λένε οι εθνικιστές, το γεγονός ότι με την αναγγελία της επιθυμίας των Ελλήνων να Τον δουν, Αυτός είπε, "Ελήληθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο Υιός του ανθρώπου" (Ιβ 20.4), δηλαδή, Ήρθε η ώρα να δοξασθεί ο Υιός του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως, προς απογοήτευση των εθνικιστών μας, αυτό δεν ήτανε κάν απάντηση του Χριστού προς τους Ανδρέα και Φίλιππο, δεν δείχνει κανέναν απολύτως ενθουσιασμό Του που η ελληνική δόξα θα δοξάζε, τάχα, και τον ίδιο, αλλά αντιθέτως δείχνει ότι Αυτός αδιαφόρησε πλήρως για την παρουσία των Ελλήνων, δεν την έδωσε απολύτως καμιά σημασία, ούτε καν τη σχολίασε. Το Ελήληθεν η ώρα κλπ, δεν αναφέρεται στην παρουσία των Ελλήνων. Αναφέρεται στο πλησίασμα της ώρας που ο Υιός του ανθρώπου, ο Χριστός, θα δοξαζόταν με τη νίψη των ποδιών των μαθητών Του και φυσικά με τον σταυρικό θάνατο και την Ανάστασή Του. Όντως, όταν αμέσως ύστερα ένιψε τα πόδια των μαθητών Του, είπε "Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου και ο Θεός εδοξάσθη εν αυτώ" (Ιν ιγ31), και αυτή η δόξα (ο Χριστός θεωρούσε μέτρο δόξας τον βαθμό ταπείνωσης) κορυφώθηκε με τον σταυρικό θάνατο, δηλαδή την απόλυτη ταπείνωση, βραβείο όμως της οποίας υπήρξε η Ανάσταση. Είναι πραγματική βλασφημία το να λέμε ότι ο Χριστός κολακεύτηκε, ενθουσιάστηκε με την επιθυμία κάποιων Ελλήνων να Τον συναντήσουν, ενώ Αυτός συνέκλινε τους ουρανούς και κατέβηκε για τη σωτηρία όλου του κόσμου. Άλλωστε ο Χριστός είχε απόλυτη αταραξία, τέλεια απάθεια, δεν είχε ενθουσιασμούς και άλλες συναισθηματικές εκδηλώσεις παρά μόνον όποτε και όσο χρειαζόταν για να επιβεβαιωθεί και η ανθρώπινη φύση του ως Θεάνθρωπος, πχ όταν θυμωμένος εκδίωκε με το φραγγέλιο τους εμπόρους από το Ναό του Σολωμόντα. Έχει σημασία να σκεφτούμε ότι, ο Χριστός, η χαρά του κόσμου, ουδέποτε στην επίγεια ζωή Του γέλασε (να σημειωθεί δε ότι και κάποιοι Έλληνες φιλόσοφοι ουδέποτε γέλασαν, ο δε Ηράκλειτος επονομάστηκε "ο αεί κλαίων", διότι διαρκώς θρηνούσε τη ματαιότητα των εγκοσμίων, λέγοντας " τα πάντα ρει", δηλαδή όλα φεύγουν και τίποτα δεν μένει...) και έκλαψε, ο Χριστός, μόνο τέσσερις φορές, τη μια μάλιστα κοντά στο περιστατικό της παρουσίας των Ελλήνων που προαναφέραμε, οπότε Εκείνος, αδιαφορώντας για αυτήν την παρουσία, είπε "νυν η ψυχή μου τετάρακται και τί είπω; Πάτερ, σώσον με εκ της ώρας ταύτης" (Ιν 1β 27) και αυτή η ταραχή κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη "κλαύσιμον δηλοί" και παράκληση προς τον Πατέρα να Τον απαλλάξει "εκ της ώρας ταύτης" της επικείμενης επώδυνης και επονείδιστης σταύρωσης, οπότε πράγματι κατά την ανθρώπινη φύση Του λειτουργώντας, ήθελε να αποφύγει τον θάνατο, όπως ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος αναφέρει "δεήσεις και ικετηρίας προς τον δυνάμενον αυτόν σώσαι (δηλαδή τον Πατέρα Του) εκ του θανάτου μετά κραυγής ισχυράς και δακρύων προσενέγκας" (Εβρ. Ε7).

Λοιπόν, οι Έλληνες δεν είμαστε κάποιο εκλεκτό έθνος, δεν είμαστε περιούσιος λαός, ένας λαός που ο ίδιος ο θεός κολακεύεται, τάχα, να τον έχει με το μέρος Του. Δεν είναι έτσι. Συνηθισμένος λαός είμαστε και συνηθισμένοι άνθρωποι. Αλλά όπως ανάμεσα στους συνηθισμένους ανθρώπους διακρίνοντα κάποιοι σε αξιοσύνη, έτσι κι εμείς δικαιούμαστε να είμαστε περήφανοι για τη μεγάλη, την ασύγκριτη προσφορά μας στον πολιτισμό. Αλλά μέχρις εκεί. Ο Χριστός δεν έχει "δικούς του" ούτε ανθρώπους ούτε έθνη. Φιλία και προνομιακή σχέση με τον Θεό δεν νοείται. Αντιθέτως, όστις θέλει οπίσω Του ελθείν, ας ετοιμασθεί να σηκώσει σταυρό. Και μετά τον σταυρό, μετά την αγόγγιστη άρση του σαν τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, ακολουθεί όχι η θεϊκή εύνοια αλλά η πλήρης θέωση, η ενσωμάτωση στο σώμα του Κυρίου μας.

Παίρνω αφορμή από τις παραπάνω σκέψεις μου για να πω και κάτι συναφές. Υπάρχει πράγματι η τάση να θεωρούμε και εμείς οι Πόντιοι τον λαό μας κάτι ξεχωριστό, μοναδικό. Υπάρχει σε πολλούς από εμάς μια αίσθηση ότι κι εμείς είμαστε εκλεκτοί, κάτι σαν περιούσιος λαός, "πόντιος κ έναν ομμάτ" και ίσως δικαιούμαστε κάποια προνόμια... Δεν είναι έτσι. Εκείνο που συμβαίνει, είναι ότι είμαστε το πιο πολύπαθο κομμάτι του ελληνικού έθνους, που ξεριζώθηκε αιματόβρεκτο από την πανάρχαια πατρίδα του, τον Πόντο. Και μας χρωστούν πράγματι, το έθνος μας αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα, όχι κάποια προνόμια αλλά λίγο βάλσαμο στις χαίνουσες ακόμη ιστορικές πληγές μας, μας χρωστούν τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Αλλά ποιος νοιάζεται...

Βλ. Αγτζίδης: Η εθνοκάθαρση των Ελληνικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της Γενοκτονίας

Βλ. Αγτζίδης: Η εθνοκάθαρση των Ελληνικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της Γενοκτονίας
Βλ. Αγτζίδης: Η εθνοκάθαρση των Ελληνικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της Γενοκτονίας

«Η εθνοκάθαρση των ελληνικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει όλα τα χαρακτηριστικά γενοκτονίας» τόνισε στο Πρακτορείο 104,9 fm ο ιστορικός και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βλάσης Αγτζίδης, υπογραμμίζοντας ότι η αμφισβήτηση της «τεκμηριωμένης» αυτής θεώρησης, οφείλεται σε μια «δύναμη αδράνειας», η οποία βασίζεται σε «ιδεοληπτική» και «παρωχημένη» ερμηνεία, με στοιχεία «ημιμάθειας».

«Ερχόμαστε αντιμέτωποι, αφενός με τα παραδοσιακά στερεότυπα, τα οποία είναι μια δύναμη αδράνειας, επανέρχονται και επί της ουσίας αμφισβητούν την προσφυγική αντίληψη, που είναι αναγνώριση, η ανάδειξη των γεγονότων εκείνων των εθνοκαθάρσεων, ως Γενοκτονία νομικά και ενσωμάτωση στη διεθνή αντίληψη για την Ιστορία» είπε ο κ. Αγτζίδης και συνέχισε:

«Η Ελλάδα δυστυχώς και ένα μεγάλο μέρος της ακαδημαϊκής κοινότητας αντιμετωπίζει αυτό το θέμα με τα παραδοσιακά, αντιπροσφυγικά στερεότυπα . Κι αυτό δεν έχει σχέση με το εάν είσαι προσφυγικής καταγωγής, η μη προσφυγικής καταγωγής. Έχει να κάνει με μια ιδεολογική αντίληψη. Γιατί, αυτή τη στιγμή, σε διεθνές επίπεδο, την τελευταία δεκαετία, το ζήτημα αυτό έχει επιλυθεί. Δηλαδή, ότι η εθνοκάθαρση των ελληνικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει όλα τα χαρακτηριστικά Γενοκτονίας».

Ο κ. Αγτζίδης επικαλέστηκε έργα Τούρκων σύγχρονων ιστορικών και αναφέρθηκε σε πλήθος διεθνών εκδόσεων κατά την τελευταία δεκαετία για την «καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων στην Τουρκία». Χαρακτηριστικά, αναφέρθηκε στην πιο πρόσφατη, υπό έκδοση από τις εκδόσεις του Χάρβαρντ, μελέτη, δύο γνωστών ξένων ιστορικών, οι οποίοι κάνουν λόγο για την «τριαντάχρονη γενοκτονία» των ετών 1894-1923 και στην οποία «αντιμετωπίζουν ενιαία την πολιτική του νεοτουρκικού εθνικισμού κατά των χριστιανικών κοινοτήτων, Ελλήνων-Αρμενίων-Ασσυρίων» και πρόσθεσε:

«Δεν έχει λογική λοιπόν, όταν σήμερα υπάρχει όλη αυτή η συσσωρευμένη γνώση, ένας ακαδημαϊκός, να αναπαράγει μια παρωχημένη, πρωτόγονη αντίληψη που αμφισβητεί όλα αυτά τα ζητήματα».

O κ. Αγτζίδης απάντησε σε ερώτηση για τα κόμματα και τους Έλληνες ευρωβουλευτές που δεν ψήφισαν στο ευρωκοινοβούλιο την πρόταση του ευρωβουλευτή Νότη Μαριά για ψήφισμα υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων, ενώ τοποθετήθηκε και για τη στάση ποντιακών οργανώσεων προς υποψηφίους, με βάση τη θέση τους στο ζήτημα αυτό, όπως στην περίπτωση του υποψηφίου ευρωβουλευτή της ΝΔ, Δημήτρη Καιρίδη.

«Όταν βάζουμε τα συμφέροντα, τα πολιτικά που έχουν οι διάφοροι, αυτόματα μπερδεύεται όλη η ανάλυση, εδώ είναι πολύ σαφή τα πράγματα. Ο Δημήτρης Καιρίδης, ο συνάδελφος, δυστυχώς εντασσόταν -ευτυχώς το άλλαξε τελευταία- σε όλη αυτή τη γραμμή που λέγεται αρνητές της γενοκτονίας (των Ποντίων), δηλαδή, αποδεχόμαστε ότι έγινε ένας πόλεμος, έγιναν εγκλήματα ένθεν κακείθεν, αλλά αυτά που έγιναν εκεί δεν συνιστούν γενοκτονία. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ρεύμα - το παρωχημένο εγώ το αποκαλώ, το καθυστερημένο - που υπήρχε σε ένα μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων ακαδημαϊκών. Αυτό αναπαρήγαγε έντονα ιδεοληπτικά στοιχεία και στοιχεία ημιμάθειας, σαφέστατα» είπε ο κ. Αγτζίδης και πρόσθεσε:

«Το πολύ σημαντικό με τον Καιρίδη είναι εξαιτίας αυτής της σύγκρουσης έρχεται και ανατρέπει την άποψη του, γιατί έλεγε ότι η γενοκτονία των Ποντίων είναι μύθος και λέει σήμερα, όχι, δεν είναι μύθος είναι πραγματική ιστορική εμπειρία. Άρα, λοιπόν έχουμε μια μεταλλαγή του ιδίου, που είναι πολύ σημαντικό. Στην αρχή έλεγε ότι είναι μύθος, σήμερα λέει ότι υπάρχει, άρα λοιπόν έχουμε μια εξέλιξη».

Ο κ. Αγτζίδης πρόσθεσε ότι σε αυτή την «παρωχημένη» αμφισβήτηση της γενοκτονίας των Ποντίων συντέλεσε και η στάση του ελληνικού κράτους και η «κατασκευασμένη λήθη», η οποία κυριάρχησε για τα γεγονότα των αρχών του 20ου αι. μέχρι την μεταπολίτευση.

Υπογράμμισε, ότι μετά την Μικρασιατική καταστροφή, εξαιτίας και των πολιτικών σκοπιμοτήτων της εποχής, προωθήθηκε από την ελληνική πολιτεία μια στάση «μεθοδευμένης αποσιώπησης ιστορικών γεγονότων», προσπάθεια άμβλυνσης τραγικών στιγμών και διαμόρφωσης μιας νέας αντίληψης για την ιστορία, με άλλα δεδομένα». Η «λήθη» μέχρι και την μεταπολίτευση ήταν, είπε ο κ. Αγτζίδης, η «επίσημη στάση της πολιτείας και των κομμάτων», η οποία άλλαξε σταδιακά εξαιτίας νεώτερων επιστημονικών προσεγγίσεων, τις οποίες ανέδειξαν και έφεραν στο προσκήνιο οι προσφυγικές οργανώσεις. Ο κ. Αγτζίδης απέρριψε, μάλιστα, ότι υπήρχε «γενοκτονολαγνεία», τονίζοντας ότι το αντίθετο ακριβώς συνέβη, δηλαδή, ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν αναδείκνυε αυτά τα θέματα, τα οποία έθεταν οι προσφυγικές οργανώσεις, η «Κοινωνία των Πολιτών».

«Οι πρόσφυγές και κυρίως οι Πόντιοι τη δεκαετία του '80 διατυπώνουν μια ερμηνευτική, από τα κάτω, για τα γεγονότα των αρχών του 20ου αι., δηλαδή τις βιαιότητες σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, με βάση τις σύγχρονες νομικές κατακτήσεις, δηλαδή, τη θέσπιση του νομικού όρου Γενοκτονία του 1948 από τον ΟΗΕ» είπε ο κ. Αγτζίδης και συνέχισε : «Εν τέλει την περίοδο 1993-1994 - το πολιτικό σύστημα - φαίνεται να το αποδέχεται».

«Άρα, λοιπόν, είναι παραπλανητικό να λέγεται ότι αυτή η κατάκτηση, η αναγνώριση των γενοκτονιών ήταν επιλογή του πολιτικού συστήματος. Όχι δεν ήταν. Ήταν επιλογή της ίδιας της κοινωνίας, η οποία υποχρέωσε το ελληνικό πολιτικό σύστημα να δεχθεί τη δική της άποψη» είπε ο κ. Αγτζίδης και πρόσθεσε:

«Και αυτό δεν πρέπει να αναιρεθεί, γιατί παράλληλα υπάρχει μια σημαντική ιστορική έρευνα, η οποία τεκμηριώνει την ερμηνευτική αντίληψη των προσφυγικών οργανώσεων και συγκεκριμένα των ποντιακών».

Η "Μπάντα", το ντοκιμαντέρ για τη Γενοκτονία, προβάλλεται στη Μάνδρα Αττικής

Η "Μπάντα", το ντοκιμαντέρ για τη Γενοκτονία, προβάλλεται στη Μάνδρα Αττικής
Η "Μπάντα", το ντοκιμαντέρ για τη Γενοκτονία, προβάλλεται στη Μάνδρα Αττικής

Η Ένωση Ποντίων και Φίλων Μάνδρας "Οι Διόσκουροι" προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου την Κυριακή 21 Απριλίου 2019 και ώρα 17:00 π.μ., στο Πνευματικό κέντρο Μάνδρας, για την προβολή του βραβευμένου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ντοκιμαντέρ «Η μπάντα…» του δημοσιογράφου Νίκου Ασλανίδη, δημιουργού της εκπομπής «Αληθινά Σενάρια» της ΕΡΤ3.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική ιστορία που διασώθηκε από τον επιζήσαντα της Γενοκτονίας Γιάννη Παπαδόπουλο, μέλος της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Κερασούντας, την οποία «επιστράτευσε» ο σφαγέας Τοπάλ Οσμάν και την ανάγκαζε να παίζει εμβατήρια κατά τη διάρκεια των επιθέσεων που εξαπέλυε η δολοφονική συμμορία του.Τα μέλη της ορχήστρας, 13 Έλληνες και 3 Τούρκοι, στο τέλος σφαγιάστηκαν. Ο μόνος που επέζησε ήταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο οποίος και εξιστόρησε όσα βίωσε από αυτήν την τραγωδία.

Σχετικά θέματα




Νέο Δ.Σ. στην Ένωση Ποντίων Γλυφάδας "Η Ρωμανία"

Νέο Δ.Σ. στην Ένωση Ποντίων Γλυφάδας "Η Ρωμανία"
Νέο Δ.Σ. στην Ένωση Ποντίων Γλυφάδας "Η Ρωμανία"


Νέο Δ.Σ. εξελέγη στην Ένωση Ποντίων Γλυφάδας "Η Ρωμανία" μετά τις πρόσφατες αρχαιρεσίες. Η νέα σύνθεση έχει ως εξής:


Πρόεδρος: Κυριάκος Τιλγκερίδης
Αντιπρόεδρος: Χρυσούλα Χριστόγλου
Γεν. Γραμματέας: Νικόλαος Σακαρίδης
Ταμίας: Αθανάσιος Καραμαλτίδης
Έφορος: Ελευθερία Κουρτζόγλου
Κοσμήτορας: Έλλη Γκούρου
Μέλη: Παρθένα Τζανετή, Εμμανουήλ Καρτέλιας, Όλγα Θεοδωροπούλου.

Ως το πρωί κράτησε ο χορός των "Ακριτών του Πόντου"

Ως το πρωί κράτησε ο χορός των "Ακριτών του Πόντου"
Ως το πρωί κράτησε ο χορός των "Ακριτών του Πόντου"  

Ως το πρωί κράτησε το κέφι και ο χορός στο ετήσιο γλέντι του τμήματος νεολαίας του Συλλόγου Ποντίων Σταυρούπολης «Ακρίτες του Πόντου», που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 6 Απριλίου 2019, στην αίθουσα δεξιώσεων «Έναστρος» στη Νέα Ευκαρπία Θεσσαλονίκης. Για ακόμη μια φορά ο παλμός της ποντιακής νεολαίας χτύπησε έντονα σε έναν χορό που τα είχε όλα.

Πλήθος κόσμου γέμισε ασφυκτικά τον χώρο του «Έναστρος», με το χορό καλά να κρατεί, μέχρι τα ξημερώματα. Το πρόγραμμα του χορού άνοιξαν τα παιδικά χορευτικά του συλλόγου.

Ως το πρωί κράτησε ο χορός των "Ακριτών του Πόντου"

Αμέσως μετά πήρε το λόγο ο πρόεδρος της νεολαίας Γιάννης Τοκμακίδης, ο οποίος επεσήμανε μεταξύ άλλων, την ανάγκη που υπάρχει στον χώρο μας και ειδικά στους Πόντιος όλων των ηλικιών να βρίσκουμε διέξοδο μέσα από την όμορφη μας παράδοση και να ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα που κάποιοι μας επιβάλλουν! Τέλος υπενθύμισε την υποχρέωση όλων όσων βρισκόντουσαν στην αίθουσα να παρευρίσκονται στις επετειακές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στις 19 Μαΐου ημέρα μνήμης και συμπλήρωσης 100 χρόνων από την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Ως το πρωί κράτησε ο χορός των "Ακριτών του Πόντου"

Την εκδήλωση χαιρέτισαν ο Δήμαρχος Παύλου Μελά Δημήτρης Δεμουρτζίδης. Ακόμη χαιρετισμό απεύθυναν, ο Γενικός Γραμματέας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Παύλος Γαλεγαλίδης και η αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης Βούλα Πατουλίδου, που κάλεσαν τους παρευρισκόμενους στον Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος», με την #100RunningTeam καθώς και στην κεντρική εκδήλωση για την Γενοκτονία στις 19 Μαΐου στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη.

Συγκινητικές σκηνές εκτυλίχτηκαν κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων βραβεύσεων. Πρώτα τιμήθηκε για την πολυετή προσφορά του τόσο στο σύλλογο όσο και στην ποντιακή μουσική, το μέλος των Ακριτών, ο καλλιτέχνης Φίλιππος Κεσαπίδης, που αποτέλεσε και τον πρώτο άτυπο πρόεδρο του τμήματος πριν περίπου 20 χρόνια. Έπειτα ο νέος καλλιτέχνης Στάθης Πορφυρίδης, που υπήρξε μαθητής της σχολής λύρας «Ορφέας», του συλλόγου.

Μοναδική στιγμή της εκδήλωσης, ο πυρρίχιος χορός από νέους και όχι μόνο, που παρευρέθησαν στο γλέντι.

Ως το πρωί κράτησε ο χορός των "Ακριτών του Πόντου"

Στο χορό παρευρέθησαν, ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, μαζί με την Ελένη Φύκα και τον Δημήτρη Ασλανίδη, υποψήφιοι περιφερειακοί σύμβουλοι με την παράταξη του Απόστολου Τζιτζικώστα, οι Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κώστας Γκιουλέκας και Σταύρος Καλαφάτης, ο αντιδήμαρχος του Δήμου Παύλου Μελά Δημήτρης Λαλές και ο Γεν. Γραμματέας του Δήμου Κίμων Σαραφίδης, υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι του συνδυασμού του Δημήτρη Δεμουρτζίδη, «Ευ Πόλις», ο υποψ. Δήμαρχος του Δήμου Παύλου Μελά με την παράταξη «αναΤΡΟΠΗ δήμου Παύλου Μελά» Γεώργιος Λίλτσης, με υποψήφιους συμβούλους της παράταξης του, η υποψ. δήμαρχος με τη παράταξη «Η πόλη μπροστά» του Δήμου Παύλου Μελά Σίσι Φραγκοπούλου με υποψήφιους συμβούλους της παράταξης της, ο υποψ. δήμαρχος του Δήμου Παύλου Μελά με τη παράταξη «Αλλάζω την πόλη μου», Δημήτρης Δεληγιάννης με υποψήφιους συμβούλους της παράταξης του, ο Ελευθέριος Αλεξανδρίδης υποψήφιος με την παράταξη «Ξεκινάμε από την αρχή», στο Δήμο Κορδελιού Ευόσμου, η Αννέτα Πάικα-Δαλαμπίρα υποψ. δημοτική σύμβουλος με την παράταξη «Δήμος για όλους», στο Δήμο Κορδελιού Ευόσμου, ο υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης Γιώργος Κομνηνός, ο υποψ. δήμαρχος Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης, η Αθηνά Σωτηριάδου αντιπρόεδρος β’, ο Αλέξανδρος Εφραιμίδης αναπληρωτής Γραμματέας, o Γιώργος Κυριακού και ο Γιώργος Βαρυθυμιάδης, μέλη της ΠΟΕ.

Ως το πρωί κράτησε ο χορός των "Ακριτών του Πόντου"

Επίσης ο επίτιμος πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Γεώργιος Παρχαρίδης, και η συντονίστρια της Περιφερειακής Ενότητας Νεολαίας Θεσσαλονίκης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, Μαρία Ασλανίδου καθώς επίσης πλήθος εκπροσώπων ποντιακών συλλόγων και φορέων της Θεσσαλονίκης.

Η “Γενοκτονία” της ιστορικής μας μνήμης στο Ευρωκοινοβούλιο

Η “Γενοκτονία” της ιστορικής μας μνήμης στο Ευρωκοινοβούλιο
Η “Γενοκτονία” της ιστορικής μας μνήμης στο Ευρωκοινοβούλιο

Όταν Έλληνες ευρωβουλευτές δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε για ένα ψήφισμα που έχει να κάνει με την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, σημαίνει ότι η κατάστασή μας είναι πάρα πολύ σοβαρή…

Δεν θα μπούμε καν στη διαδικασία να παραθέσουμε τις απόψεις των μεν και των δε οι οποίοι “μάχονται” με μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! Είναι περιττό… Όπως όλοι μας κρινόμαστε από το αποτέλεσμα και το δικό τους είναι απογοητευτικό.

Δεν χρειαζόταν βέβαια η φαρσοκωμωδία με το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων ,από την ψηφοφορία του οποίου απείχαν οι 20 από τους 27 Έλληνες ευρωβουλευτές, για να καταλάβουμε ότι δεν πάμε καλά. Η Γενοκτονία των Ποντίων είναι η λιγότερο προβεβλημένη στον κόσμο. Η πιο “άγνωστη”. Δική μας είναι η ευθύνη γι΄ αυτό.

Οι Αρμένιοι τη δική τους Γενοκτονία την έχουν πάντα σε πρώτο πλάνο, με κάθε τρόπο και κάθε κόστος. Βιβλία, κινηματογραφικές παραγωγές πολύ επιτυχημένες, αξιοποίηση όλων των γνωστών και επιτυχημένων Αρμενίων του πλανήτη και πίεση με κάθε τρόπο για να αναγνωριστεί το τουρκικό έγκλημα. Η Αρμενία φέρνει διαρκώς σε δύσκολη θέση την Τουρκία η οποία αναγκάζεται να ανοίγει μέτωπα με χώρες της Δύσης που αναγνώρισαν ή συζητούν σοβαρά την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Τελευταίο μέτωπο, αυτό με την Ιταλία.

Εμείς τι ακριβώς έχουμε κάνει για να κάνουμε γνωστή σε κάθε γωνιά του πλανήτη τη Γενοκτονία των Ποντίων; Μεμονωμένες προσπάθειες ανθρώπων που παλεύουν να μεταφέρουν το μήνυμα όχι στο εξωτερικό αλλά στις δικές μας νέες γενιές! Γιατί φοβόμαστε πως μόνο στις οικογένειες των Ποντίων τα παιδιά μαθαίνουν ακόμη για το έγκλημα των Τούρκων.

Η αιτία όλως αυτών αποδίδεται στο χρόνιο νόσημα που μας ταλαιπωρεί. Στο διχασμό που πάντα μας καταστρέφει. Στη διχόνοια από την οποία πολλές φορές πάθαμε τα χειρότερα αλλά δεν μάθαμε ποτέ το παραμικρό. Στην άποψη που έχει επικρατήσει και λέει ότι “για οτιδήποτε κάνω, κάτι πρέπει να κερδίσω”. Ακόμη κι αν αυτό έχει να κάνει με την ίδια την ιστορική μας μνήμη.

Πηγή: Militaire

Εθελοντική αιμοδοσία αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Εθελοντική αιμοδοσία αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων
Εθελοντική αιμοδοσία αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Ο Σύλλογος Ποντίων Σταυρούπολης «Ακρίτες του Πόντου» και το «Ράδιο Ακρίτες» διοργανώνουν και προσκαλούν τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου στην 57η εθελοντική αιμοδοσία, η οποία φέτος είναι αφιερωμένη στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και στα 100 χρόνια που συμπληρώνονται φέτος.

Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 21 Απριλίου 2019 από τις 09:00 - 13:00, στο εντευκτήριο του συλλόγου (Όθωνος 12 Σταυρούπολη).

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Γώγος Πετρίδης: 35 χρόνια χωρίς τον Πατριάρχη της Ποντιακής λύρας...

 
Πορτραίτο του Γώγου δια χειρός Χρήστου Χρυσανθόπουλου. Το πρωτότυπο βρισκόταν στο κοσμικό κέντρο "Μίθριο".
Πορτραίτο του Γώγου δια χειρός Χρήστου Χρυσανθόπουλου. Το πρωτότυπο βρισκόταν στο κοσμικό κέντρο "Μίθριο".


του Δημήτρη Πιπερίδη

Μεγάλη Παρασκευή του 1984. Για πρώτη φορά η κρατική τηλεόραση σε ένα σπάνιο διάλειμμα της συνεχιζόμενης μέχρι και σήμερα αδιαφορίας της για τους λειτουργούς της παραδοσιακής μας μουσικής αναγγέλει, και μάλιστα σε «καλή σειρά», τη θλιβερή είδηση: «απεβίωσε χθες σε ηλικία 67 ετών στη Θεσσαλονίκη ο γνωστός Πόντιος λυράρης Γώγος Πετρίδης, αποκαλούμενος και Πατριάρχης της Ποντιακής λύρας…»

Γεννημένος το 1917 (ή κατ’ άλλους το 1918) στο Φαντάκ’, ένα χωριουδάκι κοντά στην Όλασα της Τραπεζούντας, ο μοναχογιός του Σταύρη Πετρίδη επρόκειτο να επηρεάσει όσο κανένας άλλος, προγενέστερος ή μεταγενεστέρος, την ιστορική διαδρομή της ποντιακής μουσικής. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος για τον οποίο ακόμη και σήμερα, 25 χρόνια μετά το θάνατό του, η ανάμνηση της παρουσίας του εξακολουθεί να παραμένει τόσο ζωντανή, ώστε να αποτελεί το μόνιμο (και εξαιρετικά δυσβάσταχτο) μέτρο σύγκρισης και κατ’ επέκταση αξιολόγησης για κάθε μεταγενέστερο συνάδελφό του.

Γύρω από την καταγωγή του Γώγου, και γενικότερα της οικογένειας Πετρίδη, ερίζουν πολλές περιοχές. Ο λόγος είναι ότι το Φαντάκ’, το χωριό όπου γεννήθηκε, ήταν ένας σχετικά νέος οικισμός, που ιδρύθηκε λίγα χρόνια πριν το 1900 από μερικές οικογένειες Σανταίων μεταναστών, οι οποίες αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη μακριά από το αλπικό τοπίο της ιδιαίτερης πατρίδας τους. Από πρόσφυγες της πρώτης γενιάς έχουμε τη σαφή πληροφορία ότι ο γενάρχης της οικογένειας, παππούς του Γώγου και πατέρας του Σταύρη, δεν συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των αρχικών οικιστών του χωριού. Επομένως ήρθε από κάπου, αλλά δεν γνωρίζουμε από πού. Αυτή ακριβώς η αχλή γύρω από την απώτερη καταγωγή της οικογένειας, είναι που έδωσε την αφορμή σε περισσότερες της μίας περιοχές του Ανατολικού Πόντου (Ματσούκα, Κρώμνη, σιμοχώρια της Τραπεζούντας) να υπερηφανεύονται ότι αποτελούν τον τόπο καταγωγής της πιο επιφανούς μουσικής δυναστείας, που ανέδειξε ποτέ ο χώρος της ποντιακής μουσικής.

Πιο ξεκάθαρα είναι τα πράγματα σχετικά με το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον του «Πατριάρχη». Ο πατέρας του Σταύρης ήταν ένας από τους πιο γνωστούς λυράρηδες της Τραπεζούντας. Μαθητής του Δήμου του Κωνσταντά, ενός θρυλικού πρωτομάστορα της ποντιακής μουσικής, ο απόηχος της φήμης του οποίου κατόρθωσε να φτάσει ξεθωριασμένος μέχρι τις μέρες μας, ο Σταύρης θα αναδειχθεί –μαζί με το Δήμο το νεώτερο (τον Ουσταμπασίδη ή «Βελβελέ») και το Σαββέλη Γιακουστίδη από την Ίμερα- σε έναν από τους πιο επιφανείς εκπροσώπους της νέας γενιάς λυράρηδων, που κυριάρχησε στην ευρύτερη περιοχή της Τραπεζούντας τα τελευταία χρόνια πριν από τον ξεριζωμό. Η μητέρα του Γώγου ονομαζόταν Κυριακή (Κίτσα) και καταγόταν από την Κρώμνη. Μια μικρότερη αδερφή πέθανε σε μικρή ηλικία στον Πόντο ή καθ’ οδόν προς την Ελλάδα, ενώ υπάρχει και η ανεπιβεβαίωτη πληροφορία πως η οικογένεια είχε ένα ακόμη αγόρι, που πέθανε κι αυτό σε πολύ μικρή ηλικία.

Ο Γώγος προπολεμικά στην Καλαμαριά.
  
Η οικογένεια του Σταύρη ήρθε στην Ελλάδα το 1922, όταν ο Γώγος ήταν μόλις 4 ετών. Δεν ξέρουμε αν ο ίδιος θυμόταν κάτι από τη μακρινή γενέτειρά του. Το πιο πιθανόν είναι να μη θυμόταν τίποτε. Ακόμη όμως κι αν δεν είχε άμεσα βιώματα ή ακούσματα από τον Πόντο, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τη σημασία του γεγονότος ότι υπήρξε κι ο ίδιος πρόσφυγας πρώτης γενιάς, ότι μεγάλωσε μέσα στο αυστηρά ποντιακό περιβάλλον των πρώτων προσφυγικών χρόνων κι ότι τα πρώτα του ακούσματα και εκείνα που καθόρισαν την προσωπικότητά του περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλα, ήταν εκείνα της πρόσφατα χαμένης πατρίδας.
 
Τα πρώτα χρόνια

Οι περισσότεροι πρόσφυγες από το Φαντάκ’ εγκαταστάθηκαν στην πόλη των Γιαννιτσών, ενώ σαφώς λιγότεροι ήταν αυτοί που επέλεξαν κάποιο από τα ποντιακά χωριά της Μακεδονίας. Αντίθετα ο Σταύρης προτίμησε να παραμείνει με την οικογένειά του στην Καλαμαριά. Το γεγονός αυτό είχε τεράστια σημασία για την κατοπινή πορεία του Γώγου, αλλά και γενικότερα για την εξέλιξη τις ποντιακής μουσικής. Αν ο Σταύρης είχε επιλέξει να εγκατασταθεί σε κάποιον απομακρυσμένο αγροτικό οικισμό, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο γιος του δεν θα είχε ποτέ στη διάθεσή του όλα εκείνα τα μουσικά ερεθίσματα, που του ήταν απαραίτητα για τη διαμόρφωση της μουσικής του προσωπικότητας. Πράγματι η Καλαμαριά του μεσοπολέμου, στην οποία μεγάλωσε ο Γώγος, ήταν από κάθε άποψη το ιδανικό φυτώριο για την ανάδειξη ενός μεγάλου καινοτόμου λυράρη, ο οποίος θα μπορούσε να αναμορφώσει την ποντιακή μουσική. Πρώτα από όλα αποτελούσε ένα γνήσιο προσφυγικό γκέτο στις παρυφές ενός μεγάλου πολεοδομικού συγκροτήματος. Αυτό σήμαινε ότι ο νεαρός Γώγος θα μεγάλωνε σε ένα αυστηρά ποντιακό περιβάλλον, χωρίς ωστόσο να είναι αποκομμένος από τα γενικότερα μουσικά ρεύματα της εποχής του, όπως συνέβαινε με τους σύγχρονούς του λυράρηδες, που μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν σε αγροτικά περιβάλλοντα. Επίσης ο αναγκαστικός συγχρωτισμός με μια εξαιρετικά «ζωηρή» από μουσικής απόψεως μικρασιατική μειοψηφία, θα τον έφερνε από πολύ νωρίς σε επαφή με μια «νοικοκυρίστικη» εκδοχή του ρεμπέτικου, που θα του φανεί πολύ χρήσιμη, όταν θα επιχειρήσει αργότερα τη δική του μουσική επανάσταση. Παρεμπιπτόντως φαίνεται πως και ο ίδιος ο Γώγος είχε κάποια επίγνωση του «αστικού» χαρακτήρα της μουσικής του, καθώς -αν και φειδωλός από τη φύση του σε χαρακτηρισμούς-συνήθιζε να αποκαλεί «χωριάτικο» κάθε άτεχνο και τσαπατσούλικο παίξιμο, που ερχόταν σε αντίθεση με την αρτιότητα της δικής του μουσικής πρότασης.
 
Δεν έχουμε ιδιαίτερες πληροφορίες για τα παιδικά χρόνια του Γώγου, πέρα από το ότι κύλησαν μέσα σε συνθήκες εξαιρετικής στέρησης. Ο λόγος δεν ήταν τόσο η γενικότερη ένδεια των πρώτων προσφυγικών χρόνων, όσο η ιδιοσυγκρασία του πατέρα του, του Σταύρη, ο οποίος ήταν από τη φύση του η ενσάρκωση της καλλιτεχνικής ανεμελιάς και αφιλοχρηματίας. Η οικογένειά ήταν μια από τις φτωχότερες της Καλαμαριάς, κάτι ωστόσο που δεν εμπόδιζε το Σταύρη να εξαφανίζεται με τις ημέρες, να γλεντά με την παρέα του σε κάποιο ποντιακό χωριό και τέλος να επιστρέφει μετά από καιρό, τις περισσότερες φορές χωρίς δεκάρα στην τσέπη. Όταν μάλιστα τύχαινε η πολυήμερη διασκέδαση να είχε και κάποιο οικονομικό αντίκρισμα, πράγμα μάλλον σπάνιο για εκείνες τις εποχές της γενικότερης φτώχειας, ο εκ πεποιθήσεως γλεντοκόπος Σταύρης φρόντιζε να κρύβει τις εισπράξεις του σε μια παλιά εφημερίδα καταχωνιασμένη σε κάποια άκρη της παράγκας, μην τύχει και τις βρει η κυρά Κίτσα, η γυναίκα του. Αυτή η ανάμνηση των στερήσεων των παιδικών του χρόνων και η αντίθεση προς τον μποέμικο χαρακτήρα του πατέρα του (σε συνδυασμό ίσως και με την έλλειψη αδερφών, αλλά και γενικότερα οποιουδήποτε στενού συγγενούς πέρα από τους γονείς του) αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες που διαμόρφωσαν τον εξαιρετικά κλειστό και εσωστρεφή χαρακτήρα του Γώγου, που θα τον συνόδευε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Στην ταβέρνα του Κοσμά. Καλαμαριά 1947
 
Μολονότι ήταν γιος του πιο γνωστού λυράρη της εποχής του, οι πρώτες απόπειρες να πάρει τη λύρα στα χέρια του έγιναν υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας. Ο λόγος ήταν η απόλυτη αντίθεση της μάνας του, η οποία κουρασμένη από τις δυσκολίες της ζωής της δίπλα στο Σταύρη, δεν ήθελε με κανένα τρόπο να ακολουθήσει το μοναχοπαίδι της τα χνάρια του πατέρα του. Δεν ξέρουμε τι έκανε και πως τα κατάφερε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι χάρη στη σπάνια μουσική μεγαλοφυΐα του, πολύ σύντομα ο νεαρός Γώγος εξελίχθηκε σε μεγάλο λυράρη, σαφώς ανώτερο από τον πατέρα του, που αγνοούσε προς το παρόν το κρυφό πάθος του γιού του για τη λύρα. Σύμφωνα μάλιστα με ένα από τους πολλούς ανεπιβεβαίωτους μύθους, που αναπτύχθηκαν γύρω από τη ζωή του «Πατριάρχη», η αποκάλυψη της πραγματικότητας φαίνεται πως έγινε με έναν μάλλον επεισοδιακό τρόπο: κάποιο βράδυ που ο Σταύρης γύριζε με την παρέα του παίζοντας και τραγουδώντας στους δρόμους της Καλαμαριάς, άκουσε τον ήχο μιας λύρας, που όμοιά της δεν είχε ξανακούσει. Έκανε νόημα στην παρέα του να σταματήσει και αφουγκράστηκε για λίγη ώρα τον άγνωστο λυράρη. Όταν οι δύο παρέες συναντήθηκαν, ο Σταύρης διαπίστωσε έκπληκτος ότι ο λυράρης που τον είχε τόσο εντυπωσιάσει, δεν ήταν άλλος από το νεαρό Γώγο, που διασκέδαζε με μια παρέα συνομηλίκων του. Πλησίασε το γιο του, που έτρεμε από το φόβο του, τον κοίταξε αυστηρά και του άστραψε ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι. Ύστερα χαμογέλασε συγκαταβατικά, λέγοντας του γεμάτος περηφάνια: «αρ’ ατώρα κωλόπαιδον παίξον!» Από τη στιγμή εκείνη θα παραχωρήσει αθόρυβα την πρωτοκαθεδρία στο γιο του. Θα συνεχίσει τα ατέλειωτα ξενύχτια με τους φίλους του, όταν όμως τον καλούν να παίξει σε κάποιο γάμο θα δείχνει το Γώγο λέγοντας, «επάρ’τεν τον παιδάν. Ας σ’ εμέν’ καλλίον παίζ’…»

  
Υπάρχει βέβαια και η αντίθετη εκδοχή. Σύμφωνα με αυτή ο Σταύρης, όχι μόνον γνώριζε ή και ενθάρρυνε το πάθος του γιού του για τη λύρα, αλλά και ανέλαβε να τον μυήσει ο ίδιος στα μυστικά της ποντιακής μουσικής. Κάποιοι μάλιστα παλαιότεροι υποστήριζαν ότι, ακολουθώντας τη γνωστή διδακτική μέθοδο της παλιάς σχολής, συνήθιζε να δένει το χέρι του Γώγου στην καρέκλα, για να αναγκαστεί ο μικρός λυράρης να εξασκηθεί στο σπάσιμο του καρπού του δεξιού του χεριού.

Το 1940 ο Γώγος θα στρατευτεί και θα υπηρετήσει τη θητεία του στα Αλβανικά βουνά. Από διηγήσεις παλαιών συμπολεμιστών του ξέρουμε ότι θα πάρει μαζί του στο μέτωπο τη λύρα του. Αμέσως μετά θα αρχίσει η περίοδος της Κατοχής, κατά την οποία η οικογένεια θα περάσει ακόμη πιο δύσκολες μέρες. Πολλές φορές ο Σταύρης θα αναγκαστεί να ταξιδέψει υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες σε χωριά της Μακεδονίας, όπου είχαν εγκατασταθεί παλαιοί φίλοι και συγχωριανοί του από την πατρίδα, προκειμένου να εξασφαλίσει λίγο ψωμί για την οικογένειά του. Αλλά και ο Γώγος, ώριμος πλέον λυράρης, θα πάρει το δικό του δρόμο. Το φοβερό χειμώνα του 1941 θα τον περάσει στη Νέα Σάντα Κιλκίς δίπλα σε μακρινούς συγγενείς του πατέρα του. Για να εξοικονομήσει τα προς το ζην θα ασκήσει το επάγγελμα του κουρέα (αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος για τον οποίο μέχρι το θάνατό του η αστυνομική του ταυτότητα θα αναγράφει «επάγγελμα κουρεύς»).

Τη δεκαετία του '60 πίσω από τον Ι. Ν. Μεταμορφώσεως στην Καλαμαριά.
 
Την ίδια περίπου περίοδο θα ασχοληθεί και με μία άλλη μεγάλη του αγάπη σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό: το τρίχορδο μπουζούκι και το ρεμπέτικο, που δειλά-δειλά αρχίζει την εποχή αυτή να μετασχηματίζεται σε λαϊκό τραγούδι. Σύμφωνα με έναν ακόμη ανεπιβεβαίωτο μύθο της εποχής θα γνωρίσει το Βασίλη Τσιτσάνη, που υπηρετεί στο Τάγμα Τηλεγραφητών Θεσσαλονίκης. Λέγεται μάλιστα ότι ο Τσιτσάνης εντυπωσιάστηκε από τη δεξιοτεχνία του νεαρού Καλαμαριώτη, αλλά τον συμβούλεψε να επιμείνει με τη λύρα, γιατί και η περιοχή ήταν γεμάτη πρόσφυγες και το μεροκάματο με το μπουζούκι ακόμη επισφαλές.

Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του το 1949 ο Γώγος θα παραμείνει ο απόλυτος κυρίαρχος στο χώρο της ποντιακής μουσικής. Κάπου εκεί, στο δεύτερο μισό της ταραγμένης δεκαετίας του ‘40, θα αρχίσει και η ιστορική συνεργασία του με την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης, που θα διαρκέσει μέχρι και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘70. Ο στενός συνεργάτης του Χαράλαμπος Εφραιμίδης θυμάται ένα χαρακτηριστικό περιστατικό από την έναρξη αυτής της συνεργασίας. Πρόκειται για την πρώτη μεταπολεμική «χοροεσπερίδα» της Ευξείνου Λέσχης σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης. Η Λέσχη είναι την εποχή εκείνη ένα κλειστό κλαμπ επιστημόνων, μεγαλεμπόρων και επιφανών στελεχών της ποντιακής αστικής τάξης και ο ετήσιος χορός της σημαντικό κοσμικό γεγονός (οπότε και το βραδινό ένδυμα περίπου αυτονόητο). Το πιο επίσημο όμως ρούχο που διαθέτει την εποχή εκείνη ο Γώγος είναι ένα χοντρό μάλλινο ζιβάγκο! Μετά από μια πρόχειρη σύσκεψη στην είσοδο του ξενοδοχείου θα δοθεί η λύση: ο Γώγος και ο νεαρός Εφραιμίδης, που θα τον συνοδέψει στο τραγούδι, θα μπουν από την πίσω πόρτα του ξενοδοχείου και διαμέσου της κουζίνας θα οδηγηθούν στο παλκοσένικο (που κατά τη μόδα της εποχής διαθέτει ένα περίτεχνο περιτείχισμα), ώστε να μην αντιληφθούν οι καλεσμένοι το ταπεινόν της περιβολής τους. Είναι βλέπετε η εποχή που η ποντιακή μουσική και γενικότερα ο λαϊκός μας πολιτισμός παραμένουν αποκλειστικό προνόμιο των φτωχών!

 
Το 1950 ο Γώγος θα παντρευτεί την επίσης Καλαμαριώτισα Ελισσάβετ Μπαλκουζίδου με τυπικό μεν κουμπάρο τον τότε πρόεδρο της Λέσχης Μουμτζίδη, ουσιαστικό δε την ίδια την Λέσχη, αφού μετά τη στέψη στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως στην Καλαμαριά το γαμήλιο γλέντι θα γίνει στην αίθουσα της Ευξείνου Λέσχης στη Βενιζέλου με «χορηγό» την ίδια τη Λέσχη.

Καθώς ποντιακά κέντρα διασκέδασης την εποχή αυτή δεν υπάρχουν, η βασική πηγή βιοπορισμού για το Γώγο και την οικογένειά του, που ενισχύεται με την έλευση τριών γιών, του Σταύρου, του Σάββα και του Κωνσταντίνου, θα είναι προς το παρόν οι γάμοι και οι διασκεδάσεις στην Καλαμαριά και στα γύρω ποντιακά χωριά (Ωραιόκαστρο, Πανόραμα, Θέρμη). Η συνεργασία του με την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης θα δώσει μια μικρή τόνωση στα οικονομικά της οικογένειας. Πέρα από ένα μικρό βοήθημα που θα λαμβάνει για να συνοδεύει το χορευτικό συγκρότημα της Λέσχης και να συμμετέχει στη ραδιοφωνική της εκπομπή, θα λαμβάνει και μια κατ’ αποκοπή αμοιβή για κάθε παράσταση του θεατρικού της τμήματος, το οποίο κάνει την εποχή εκείνη ένα δυναμικό ξεκίνημα.

Φαίνεται πως οι συχνές παραστάσεις στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα, ενέτειναν ακόμη περισσότερο τη φήμη του. Σε δημοσίευμα ποντιακού περιοδικού του 1950, με αφορμή κάποια παράσταση του θεατρικού τμήματος της Λέσχης στην Αθήνα, διαβάζουμε «στη λύρα ο Γώγος» χωρίς καμία περιττή επεξήγηση, ενώ η φωτογραφία του είναι μία από τις λίγες ατομικές φωτογραφίες μελών του θεατρικού ομίλου της Λέσχης, που δημοσιεύει το περιοδικό. Είναι ήδη ο «Πατριάρχης», άσχετα αν δεν του έχει αποδοθεί ακόμη ο τίτλος του.

  
Από τη συνεργασία του με την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης ο Γώγος θα αποκομίσει και μερικά ακόμη ευεργετήματα. Κατ’ αρχήν θα του εξασφαλιστεί μια άδεια μικροπωλητού στην αγορά Μοδιάνο και για μερικά χρόνια θα διατηρεί έναν πάγκο με λαχανικά, από τον οποίο θα συμπληρώνει το οικογενειακό του εισόδημα. Αργότερα, ύστερα από μεσολάβηση της Λέσχης προς τον Πόντιο υπουργό Βορείου Ελλάδος Λεωνίδα Ιασωνίδη, το οικόπεδο με την παράγκα, το οποίο είχαν λάβει οι γονείς του ως αστικώς αποκατασταθέντες, θα αντικατασταθεί με ένα άλλο στο κέντρο της Καλαμαριάς με την αιτιολογία ότι «είναι ο λυράρης της Καλαμαριάς και πρέπει να βρίσκεται κοντά στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως, για είναι πάντα στη διάθεση των κατοίκων της για τους γάμους και τις βαπτίσεις τους».

Το 1950, σε ηλικία 33 ετών ο Γώγος κάνει την πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία με δύο δίσκους γραμμοφώνου των 78 στροφών σε συνεργασία με μια θρυλική μορφή του ποντιακού θεάτρου, το Νίκο Σπανίδη. Σε αυτούς τους δίσκους -που σημειωτέον χρονικά απέχουν ελάχιστα από την αντίστοιχη απόπειρα του πατέρα του- βρίσκουμε τα πρώτα ψήγματα του νέας τεχνοτροπίας, που εισήγαγε ο Γώγος. Παρά τις εμφανείς επιρροές από το μουσικό ύφος του πατέρα του (ιδίως στη «Λεγνέσα», την οποία παίζει και τραγουδά ο ίδιος ο Γώγος), το παίξιμο του είναι εμφανώς αρτιότερο, οι τοξαριές του σταθερότερες, στιβαρές και ξεκάθαρες, ο σεβασμός προς όλο εκείνο το άτυπο σύστημα των δρόμων και των κανόνων που ήδη ακολουθεί και θα τελειοποιήσει αργότερα, σχεδόν υποδειγματικός.

Ωστόσο η στιγμή της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο Γώγος θα γνωρίσει και θα συνεργαστεί με ένα νεαρό τραγουδιστή με ιδιόρρυθμη φωνή από την Οινόη Κοζάνης. Το όνομα αυτού Χρύσανθος Θεοδωρίδης. Για πρώτη φορά δίπλα στον μεγάλο λυράρη θα σταθεί ένας εξίσου μεγάλος τραγουδιστής, τα φωνητικά και ερμηνευτικά προσόντα του οποίου ξεπερνούν κατά πολύ τα δεδομένα της εποχής. Η συνεργασία τους θα παραμείνει ιστορική και μολονότι θα διαρκέσει πολύ λιγότερο από ότι ο απόηχός της, θα αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην πορεία της ποντιακής μουσικής. Γώγος και Χρύσανθος θα φωνογραφήσουν δύο δίσκους των 78 στροφών, ενώ πολύ γρήγορα θα αρχίσουν να εμφανίζονται μαζί στα πρώτα ποντιακά κέντρα, που από τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 θα αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη.

Γώγος - Χρύσανθος. Αμερική 1971
  
Η επιτυχία

Μέχρι την εμφάνιση των πρώτων ποντιακών κέντρων η βασική πηγή εσόδων για το Γώγο ήταν οι γάμοι και οι διάφορες λαϊκές διασκεδάσεις. Ξέρουμε ότι αρκετές φορές στο παρελθόν είχε κάνει μεμονωμένες εμφανίσεις σε μικρά μαγαζιά – προπομπούς των σημερινών ποντιακών κέντρων διασκέδασης. Ο αείμνηστος ηθοποιός του ποντιακού θεάτρου Μιχάλης Κυνηγόπουλος θυμόταν ότι η οικογένειά του είχε ανοίξει τα τελευταία χρόνια της κατοχής μια μικρή ταβέρνα στην πόλη του Κιλκίς, στην οποία δύο ή τρεις φορές είχαν καλέσει το Γώγο. Επίσης μεταπολεμικά είχε παίξει στην ταβέρνα του «Καναδά» στην Καλαμαριά (που ανήκε στον πατέρα του γνωστού λυράρη Παναγιώτη Ασλανίδη), όπως επίσης και στην ταβέρνα που ο ίδιος ο Γώγος άνοιξε και διατήρησε για μερικά χρόνια στην Καλαμαριά. Με το Χρύσανθο θα ξεκινήσουν μια ανοδική πορεία, που θα ξεκινήσει από καφενεία και ταβέρνες της εποχής για να καταλήξει στα μεγάλα ποντιακά κέντρα διασκέδασης, όπως περίπου τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Πρώτος σταθμός αυτής της πορείας θα είναι το εξοχικό κεντράκι του «Μεταξά» στην Πολίχνη, όπου η συνεργασία τους (που απ’ ότι φαίνεται ποτέ δεν ήταν ανέφελη) θα διακοπεί προσωρινά. Αργότερα με τη μεσολάβηση κοινών φίλων θα επανασυνδεθούν και θα συνεχίσουν τις κοινές εμφανίσεις τους στη «Μπουάτ» του Νίκου Παπαδόπουλου στη Σταυρούπολη, που θεωρείται από πολλούς ως το πρώτο «καθαρόαιμο» ποντιακό κέντρο διασκέδασης, απ’ αυτά που πολύ γρήγορα θα αρχίσουν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε ολόκληρη τη Δυτική Θεσσαλονίκη. Παράλληλα με τις εμφανίσεις στα νυχτερινά κέντρα, θα αρχίσουν και τα ταξίδια στο εξωτερικό, με πρώτο εκείνο του 1971 στις ΗΠΑ. Ο Χρύσανθος θα παραμείνει μόνο για ένα μήνα, ο Γώγος όμως θα κάνει περισσότερη υπομονή, για να επιστρέψει μετά από μερικούς μήνες με αρκετές χιλιάδες δολάρια ραμμένα στη φόδρα του παλτό του. Με αυτά τα χρήματα θα χτίσει στη θέση της παλιάς μονοκατοικίας της οδού Μεταμορφώσεως ένα εντυπωσιακό για τη εποχή τριώροφο με ένα σύγχρονο κατάστημα στο ισόγειο. Τον επόμενο χρόνο θα ταξιδέψει -πάλι με το Χρύσανθο- στη Γερμανία και το μεθεπόμενο στην Αυστραλία. Τα δύσκολα χρόνια έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Γώγος - Γιώργος Κουσίδης στη «Λεμόνα»
 
Από τις πάμπολλες ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις αυτής της εποχής, που σώζονται μέχρι τις μέρες μας, διαπιστώνουμε ότι το ρεπερτόριο του έχει αρχίσει πλέον να διευρύνεται. Πέρα από τα συνήθη μη ποντιακά κομμάτια (λαϊκά, δημοτικά ή ακόμη και «ευρωπαϊκά»), που αποτελούσαν ανέκαθεν για το Γώγο προνομιακό πεδίο επίδειξης της δεξιοτεχνίας του, θα αρχίσει σιγά-σιγά να παίζει και μερικά από τα λεγόμενα «νεοποντιακά», που ήδη από τις αρχές τις δεκαετίας του ‘70 θα κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους. Πρόκειται για την πιο κρίσιμη φάση της ιστορίας του ποντιακού τραγουδιού. Η εμφάνιση στο προσκήνιο μιας νέας γενιάς Ποντίων, που δεν είχε ούτε τα βιώματα, ούτε τη διάθεση, ούτε ίσως και την αισθητική να ακολουθήσει τις μουσικές παρακαταθήκες των παλαιότερων, σε συνδυασμό και με την ανάγκη μουσικής έκφρασης του κοινωνικού φαινομένου της μετανάστευσης, που βρίσκεται την εποχή αυτή στη μεγαλύτερή του έξαρση αποσυντονίζοντας κάθε ποντιακή αγροτική κοινότητα, θα θέσουν το παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι σε ένα πολυετές περιθώριο με ορατό τον κίνδυνο της εξαφάνισής του. Αν θέλουμε ωστόσο να είμαστε ειλικρινείς, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Γώγος δεν πρωταγωνίστησε σε αυτή την εξέλιξη. Ως επαγγελματίας ακολούθησε τις τάσεις της εποχής του, έπαιξε πολλά νεοποντιακά τραγούδια -κυρίως γιατί τα ζητούσε ο κόσμος, ίσως μάλιστα και κάποια από αυτά να τα αγάπησε πραγματικά- αλλά σε αντίθεση με πολλούς από τους νεώτερους του λυράρηδες δεν απομακρύνθηκε ούτε για μια στιγμή από το βασικό του αντικείμενο, που δεν ήταν άλλο από την μουσική παράδοση του Πόντου (κυρίως του Ανατολικού), την οποία υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή.

Τώρα πλέον οι προτάσεις για εμφανίσεις σε διάφορα κέντρα διαδέχονται η μία την άλλη. Η «Μπουάτ», το «Ακροπόλ» στο Δερβένι, το παλιό «Κορτσόπον» στην Αθήνα, η «Ψάθα» στην περιοχή της Θέρμης, το κέντρο της Σοφίας Παπαδοπούλου στη Βέροια και η «Λεμόνα» στη Σταυρούπολη είναι τα κέντρα στα οποία θα εμφανιστεί μέχρι το θάνατό του. Μετά το Φίκο Καλιφατίδη, το Γιάννη Δαμιανίδη, το Χαράλαμπο Εφραιμίδη, τον Τάκη Σαχινίδη και τους άλλους παραδοσιακούς τραγουδιστές, που συνεργάστηκαν μαζί του στις ραδιοφωνικές εκπομπές της Ευξείνου Λέσχης, μια νέα γενιά επαγγελματιών τραγουδιστών θα κάνει την εμφάνισή της στο ποντιακό παλκοσένικο δίπλα του. Οι Γιώργος Κουσίδης, Γιώργος Εμμανουηλίδης, Χρήστος Παπαδόπουλος, Θέμης Ιακωβίδης, Στάθης Νικολαΐδης και Κώστας Καραπαναγιωτίδης είναι μερικοί μόνο από αυτούς.

Η Δισκογραφία

Προκαλεί εντύπωση η εξαιρετικά περιορισμένη ενασχόληση του με τη δισκογραφία. Μετά τους δίσκους γραμμοφώνου με το Σπανίδη και το Χρύσανθο, θα ακολουθήσει μια πολυετής αποχή από τη δισκογραφία. Μόλις στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 θα ηχογραφήσει για λογαριασμό της VERAN τρεις ανεπανάληπτους δίσκους των 45 στροφών, στους οποίους παίζει και τραγουδά ο ίδιος (αργότερα η εταιρεία θα συμπεριλάβει τα έξι αυτά τραγούδια, μαζί με άλλα τρία δισκάκια των Χρήστου Μπαϊρακτάρη και Παύλου Τορνικίδη σε ένα ενιαίο άλμπουμ υπό τον αλλοπρόσαλλο τίτλο «Η Ωραία Φλώρινα»). Τέλος το 1982, δηλαδή δύο μόλις χρόνια πριν από το θάνατο του, θα ηχογραφήσει για λογαριασμό της εταιρείας VASIPAP το κύκνειο άσμα του, τον κλασσικό πλέον δίσκο με το σημερινό νομάρχη Ημαθίας Κώστα Καραπαναγιωτίδη, που θεωρείται από πολλούς ως ο εμπορικότερος ποντιακός δίσκος όλων των εποχών.

Σε συναυλία με τη Λιζέτα Νικολάου και τον Κωστίκα Τσακαλίδη
 
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η δυσανάλογη σε σχέση με τη γενικότερη προσφορά του δισκογραφική του παραγωγή, οφείλεται στο μόνιμο άγχος του να εμποδίσει τους επίδοξους μιμητές του να αντιγράψουν τα επιτεύγματα της φαντασίας του. Είναι αλήθεια ότι από ένα σημείο και πέρα όλοι ανεξαιρέτως οι επαγγελματίες λυράρηδες της εποχής τον αντέγραψαν με εξαιρετική επιμέλεια, όπως επίσης είναι αλήθεια ότι λίγα πράγματα ενοχλούσαν τον Πατριάρχη περισσότερο από αυτήν την αναπόφευκτη πραγματικότητα. Αυτός ωστόσο δεν ήταν και ο μόνος λόγος της περιορισμένης ενασχόλησής του με τη δισκογραφία: έχοντας πλήρη επίγνωση της μοναδικότητας του απαιτούσε από τις δισκογραφικές εταιρίες να πληρώνεται «κατ’ αποκοπή», και όχι με ποσοστά, όπως οι υπόλοιποι καλλιτέχνες της εποχής του, απαίτηση που δεν γινόταν πάντα εύκολα αποδεκτή. Αυτό ωστόσο δε σημαίνει ότι δεν έχουμε στη διάθεσή μας επαρκή τεκμήρια της μοναδικότητάς του. Πέρα από τις ελάχιστες επίσημες δισκογραφικές εμφανίσεις του, στα χέρια πολλών θαυμαστών του βρίσκονται εκατοντάδες ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις από ραδιοφωνικές εκπομπές της Ευξείνου Λέσχης, από «μουχαπέτια» και από εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Λέγεται ότι μόνο το προσωπικό αρχείο του παλαιού συνεργάτη του Τάκη Σαχινίδη, που θεωρείται ο κορυφαίος συλλέκτης σπάνιων ηχογραφήσεων του «Πατριάρχη», αριθμεί περισσότερες από 400 ώρες τέτοιων ανέκδοτων ηχογραφήσεων!

Το τέλος

Οι αρχές της δεκαετίας του ‘80 θα βρουν το Γώγο στο απόγειο της δόξας του. Τώρα πια ο τίτλος του «Πατριάρχη της λύρας», που του αποδόθηκε πριν από χρόνια από κάποιο φανατικό θαυμαστή του, έχει γίνει συνώνυμος του ονόματός του. Ωστόσο, η καλλιτεχνική παντοκρατορία του δεν θα αλλάξει ούτε κατ’ ελάχιστο την καθημερινότητά του. Οι φίλοι του θα τον θυμούνται ως ένα εξαιρετικά σοβαρό και λιγομίλητο άνθρωπο, ένα φιλήσυχο οικογενειάρχη κι ένα υποδειγματικό πατέρα (αλλά και αφανή λάτρη του ωραίου φύλου). Τελείωνε αργά το πρωί από τα κέντρα όπου εμφανιζόταν, και μετά από μία απαραίτητη στάση στην Εγνατία για τον καθιερωμένο πρωινό πατσά (μια από τις μεγάλες γαστριμαργικές του αδυναμίες), αλλά και την εξίσου απαραίτητη στάση για ένα κεράκι στην Παναγία Δέξια, έφτανε στην Καλαμαριά τις πρώτες πρωινές ώρες. Ωστόσο σπάνια πήγαινε κατευθείαν στο σπίτι του. Τις περισσότερες φορές καθόταν στο μικρό καφενεδάκι απέναντι από το σπίτι ή, αν αυτό δεν είχε ακόμη ανοίξει, σ’ ένα παγκάκι και περίμενε να περάσει η ώρα, για να μην ξυπνήσει τους τρεις γιους του, που ήταν η μεγάλη του αδυναμία!

Η τελευταία φωτογραφία: ο Γώγος με τους Στέφανο Χαλκίδη (αριστερά) και Κώστα Σανίδη (με τη λύρα), πρώην δήμαρχο Ελλησπόντου Κοζάνης.
 
Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια για την υγεία του Γώγου άρχισαν να εμφανίζονται την εποχή που εμφανιζόταν στη «Λεμόνα» των αδερφών Δημητριάδη. Η διάγνωση των γιατρών δεν αφήνει καμία ελπίδα: «καρκίνος του παχέως εντέρου». Οι επόμενοι μήνες θα είναι εξαιρετικά βασανιστικοί για το Γώγο. Εμφανώς καταβεβλημένος θα συνεχίσει να εμφανίζεται για λίγο ακόμη στη «Λεμόνα», ώσπου θα αναγκαστεί να αποσυρθεί, για να τραβήξει το γολγοθά του. Θα αρχίσει να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία μέχρι τη στιγμή της τελικής κατάπτωσης, οπότε και θα μεταφερθεί στο σπίτι του στην Καλαμαριά. Ο γιος του Σάββας διηγείται ένα συγκλονιστικό περιστατικό. Λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει και ενώ είναι πλέον κατάκοιτος, θα ζητήσει να του φέρουν τη λύρα του, για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. Θα ανασηκωθεί στο κρεβάτι του, θα πάρει τη λύρα στα χέρια του και θα παίξει. Και όχι μόνο θα παίξει, αλλά για μία ακόμη φορά θα συγκλονίσει. Κι ενώ ολόκληρη η οικογένεια θα προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυά της, ο μεγάλος του γιος, ο Σταύρος, που την ώρα εκείνη μελετούσε με το μπουζούκι του σε ένα διπλανό δωμάτιο, θα ανοίξει το μαγνητόφωνο και θα ηχογραφήσει το συγκλονιστικό αποχαιρετισμό του μεγάλου καλλιτέχνη. Λίγες εβδομάδες αργότερα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής του 1984, ο Γώγος Πετρίδης θα περάσει στην αιωνιότητα. Θα πεθάνει ήρεμος στην αγκαλιά του γιου του Σάββα, έχοντας γύρω του την οικογένειά του. Παρουσία πλήθους κόσμου και υπό τον ήχο της λύρας του μικρότερου γιου του, του Κώστα, θα ταφεί στο κοιμητήριο της Καλαμαριάς, στον ίδιο ακριβώς χώρο όπου 35 χρόνια νωρίτερα είχε αποχαιρετίσει και ο ίδιος με τη λύρα του το δικό του πατέρα, το Σταύρη.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε με βάση πληροφορίες που έδωσε ο γιος του Γώγου Σάββας Πετρίδης και πλήθος φίλων και θαυμαστών του. Κυρίως όμως βασίστηκε στη ζωηρή ανάμνηση των παλαιότερων πολύωρων συζητήσεων που είχαμε γύρω από το πρόσωπο του Γώγου με τους Χρύσανθο Θεοδωρίδη, Τάκη Σαχινίδη, Χαράλαμπο Εφραιμίδη, Νίκο Σπυριδόπουλο, Παναγιώτη Ασλανίδη, Σοφοκλή-Φίκο Τσιρκινίδη κ.ά.

Πηγή φωτογραφιών: προσωπικό αρχείο Σάββα Πετρίδη


* Το αφιέρωμα στον «Πατριάρχη της Λύρας» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Άμαστρις, τεύχος Μάϊος 2009

Παράταση της έκθεσης για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Παράταση της έκθεσης για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
Παράταση της έκθεσης για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Ο Σύλλογος Ποντίων Ευόσμου «Παναγία Κρεμαστή» ανακοινώνει ότι μετά την επιτυχή παρουσία της εικαστικής του έκθεσης στο φουαγιέ του δημαρχείου Κορδελιού Ευόσμου, η παραμονή της παρατείνεται μέχρι και την Κυριακή 19 Μαΐου 2019.

Η εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Ο Ποντιακός χορός ως αεροβική άσκηση» μεταφέρεται στις 15 Μαΐου ημέρα Τετάρτη, 8 μ.μ.

Η έκθεση θα είναι ανοιχτή κατά τις ώρες λειτουργίας του δημαρχείου. Θα γίνονται ξεναγήσεις σχολείων και συλλόγων καθημερινές και Σαββατοκύριακα, πρωί και απόγευμα, κατόπιν συνεννόησης στα τηλέφωνα 6983434696 και 6932220709.

Κ. Μητσοτάκης: «Η Νέα Δημοκρατία θα συστρατευθεί με τον Ποντιακό Ελληνισμό»

Κ. Μητσοτάκης: «Η Νέα Δημοκρατία θα συστρατευθεί με τον Ποντιακό Ελληνισμό»
Κ. Μητσοτάκης: «Η Νέα Δημοκρατία θα συστρατευθεί με τον Ποντιακό Ελληνισμό»

Συνάντηση με την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος είχε σήμερα το πρωί ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο κ. Μητσοτάκης εξέφρασε τη στήριξη του στον αγώνα της Παμποντιακής Ομοσπονδίας  να διεθνοποιήσει το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων. Δεσμεύθηκε, δε, ότι η Νέα Δημοκρατία θα στηρίξει με τη συμμετοχή της τόσο στην Ευρωβουλή όσο και σε όλα τα διεθνή Fora τον αγώνα που κάνουν οι ενώσεις και τα σωματεία των Ποντίων. Από την πλευρά τους, οι εκπρόσωποι της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ενημέρωσαν τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας για τις δράσεις τους και ζήτησαν την αρωγή του στην προσπάθεια την οποία καταβάλλουν ενόψει και της συμπλήρωσης φέτος 100 χρόνων από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Μετά το πέρας της συνάντησης, ο κ. Μητσοτάκης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Είχα τη μεγάλη χαρά να υποδεχθώ τον Πρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας σήμερα, στη Βουλή για να συζητήσουμε για ένα πολύ σημαντικό θέμα για τον Ποντιακό Ελληνισμό: Τη συμπλήρωση 100 ετών, φέτος, την 19η Μαΐου, από την ημερομηνία ορόσημο που συμβολίζει τη Γενοκτονία των Ποντίων στην Μικρά Ασία.   

Δεσμεύθηκα, στον Πρόεδρο, ότι προσωπικά αλλά και σύσσωμη η Νέα Δημοκρατία θα συστρατευθεί με τον Ποντιακό Ελληνισμό στην προσπάθειά μας να διεθνοποιήσουμε το ζήτημα αυτό. Σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου και όχι μόνο, είναι απαραίτητο μέσα από την αναγνώριση αυτής της μεγάλης τραγωδίας να επουλωθούν οι πληγές του παρελθόντος. 

Η σωστή ανάγνωση της ιστορίας και η απόδοση τιμής και αναγνώρισης στα θύματα των γενοκτονιών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσουμε μπροστά. Και θέλω να γνωρίζει ο Πρόεδρος, η Ομοσπονδία, όλα τα Σωματεία της βάσης του Ποντιακού Ελληνισμού, ότι σε αυτή την προσπάθεια που κάνουν, θα είμαστε κοντά τους. Και εύχομαι πραγματικά  η προσπάθεια αυτή να βρει συνολικά διακομματική αναγνώριση, το ζήτημα δεν είναι κομματικό, είναι ζήτημα εθνικό και έτσι θα αντιμετωπιστεί από εμένα προσωπικά και, εφόσον μας εμπιστευτούν οι Έλληνες πολίτες, από την επόμενη Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας». 


Σχόλιο e-Pontos:

Το e-Pontos ήταν το πρώτο και μοναδικό site που ανέδειξε τις απαράδεκτες δηλώσεις του υπ. Ευρωβουλευτή Δ. Καιρίδη της ΝΔ, με τις οποίες χαρακτήριζε "μύθο" τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Παρ' όλη την προσπάθεια του κ. Καιρίδη για αναδίπλωση, τις επαφές που είχε με τις Ποντιακές Ομοσπονδίες, δεν έπεισε κανέναν Πόντιο. Η τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Είδαμε την προσπάθεια κάποιων "Ποντίων" με τα όποια μέσα διαθέτουν πλέον σήμερα, να του δίνουν τον "κατάλληλο" χώρο έτσι ώστε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Το γράψαμε και σε προηγούμενο άρθρο μας:

Μία εβδομάδα πριν ο επικεφαλής του Ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ, Ευάγγελος Μεϊμαράκης, δήλωσε πως η Ν.Δ. θα συνεχίσει να αγωνίζεται για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Αυτό τόνισε στην ομιλία του στην εκδήλωση της ΝΟ.Δ.Ε. Κοζάνης, που έγινε στην Εύξεινο Λέσχη Κοζάνης.

Αναρωτιόμαστε όμως, πως; Με αρνητές και χαβαλέδες στο Ευρωψηφοδέλτιο της; Αν και εφόσον εκλεγεί ο κ. Καιρίδης στην επόμενη Ευρωβουλή, με τι επιχειρήματα θα αγωνιστεί για την Διεθνοποίηση της Γενοκτονίας; Με το "μύθο" της Γενοκτονίας; Θα γελάει όλη η Ευρώπη!

Επειδή γνωρίζουμε όλο το παρασκήνιο των επαφών των Ποντιακών Ομοσπονδιών με τον Δ. Καιρίδη και την προσπάθεια του να μας βγάλει τρελούς (ότι τάχα έπεσε θύμα προπαγάνδας και fake news), αναρωτιόμαστε: η Παμποντιακή Ομοσπονδία η οποία συναντήθηκε σήμερα με τον πρόεδρο της ΝΔ και η οποία στο Δ.Τ. τύπου για το παραπάνω θέμα είχε γράψει: Ειδικά από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, στο ψηφοδέλτιο της οποίας έχει συμπεριληφθεί ο αρνητής κ. Καιρίδης, απαιτούμε την άμεση αποκατάσταση της προσβολής και την αποπομπή του, τι έχει να πει;

Η Διεθνοποίηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, είναι θέμα ΕΘΝΙΚΟ και πανανθρώπινο.

Τη Θωμά 'ς σα Σούρμενα - Παμποντιακό Πανοΰρ 2019 | Αναλυτικό πρόγραμμα

Τη Θωμά 'ς σα Σούρμενα - Παμποντιακό Πανοΰρ 2019 | Αναλυτικό πρόγραμμα

Οι Πόντιοι της περιοχής των Σουρμένων Αττικής, οι συγγενείς και οι φίλοι τους, την Κυριακή του Θωμά, διατηρούν και αναβιώνουν, εδώ και 97 χρόνια, το Ταφικό Έθιμο που έφεραν μαζί τους από τον Ιστορικό Πόντο.

Εκεί το έθιμο γιορταζόταν τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, γεγονός που φανερώνει την πίστη του ποντιακού λαού στην χριστιανική αντίληψη για την ανάσταση των νεκρών και το σεβασμό και την τιμή προς εκείνους, αφού τους αφιέρωναν τη δεύτερη μέρα της μεγάλης αυτής γιορτής της Χριστιανοσύνης.

Πλήθος Ποντίων απ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, συγκεντρώνεται στα Σούρμενα για να τιμήσει και να βιώσει από κοντά το Ποντιακό αυτό έθιμο.

Αφού παρακολουθήσουν το πρωί της Κυριακής του Θωμά την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σουρμένων, ιερείς και ποίμνιο κατευθύνονται στο Κοιμητήριο της περιοχής.

Εκεί ο καθένας πηγαίνει στον οικογενειακό τάφο. Οι νοικοκυρές στρώνουν τραπεζομάντηλα στα οποία ακουμπούν τσουρέκια, κόκκινα αυγά, μεζέδες, ούζο και όλοι μαζί περιμένουν τον ιερέα να τελέσει τρισάγιο. Αρχικά οι ιερείς τελούν τρισάγιο στην εκκλησία του Κοιμητηρίου των Σουρμένων υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των απανταχού κεκοιμημένων Ποντίων. Στην συνέχεια τελείται τρισάγιο σε κάθε τάφο.

Οι συγγενείς συζητούν για τα κεκοιμημένα προσφιλή πρόσωπα, θυμούνται τα προτερήματά τους, τις καλοσύνες τους και ό,τι προκαλεί την αίσθηση της ζωντανής παρουσίας των νεκρών ανάμεσά τους. Γιατί η μέρα αυτή αφιερώνεται στην ανάσταση των νεκρών. Είναι μέρα χαράς και όχι πονεμένης ανάμνησης.

Στο τέλος προσφέρουν στον ιερέα και τους παρευρισκόμενους κόκκινα αυγά και τσουρέκια. Και όλοι μαζί ψάλλουν το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Η Ένωση Ποντίων Σουρμένων, που την Κυριακή του Θωμά γιορτάζει 95 χρόνια από την ίδρυσή της, ως γνήσιος εκφραστής και θεματοφύλακας της ποντιακής παράδοσης και με αίσθημα ευθύνης για τη βαριά κληρονομιά που φέρει, σας καλωσορίζει στο Παμποντιακόν Πανοΰρ 2019, τη Θωμά ’ς σα Σούρμενα.
    

18 πολιτιστικοί - Ποντιακοί σύλλογοι ενώνουν τις δυνάμεις τους με αφορμή τα 100 χρόνια από την Γενοκτονία των Ποντίων (Video)

18 πολιτιστικοί - Ποντιακοί σύλλογοι ενώνουν τις δυνάμεις τους με αφορμή τα 100 χρόνια από την Γενοκτονία των Ποντίων
18 πολιτιστικοί - Ποντιακοί σύλλογοι ενώνουν τις δυνάμεις τους με αφορμή τα 100 χρόνια από την Γενοκτονία των Ποντίων

100 χρόνια συμπληρώνονται στις 19 Μαΐου από την Γενοκτονία των Ποντίων και 18 πολιτιστικοί - Ποντιακοί σύλλογοι της Εορδαίας ενώνουν τις δυνάμεις τους και διοργανώνουν από κοινού επετειακές εκδηλώσεις.

Η έναρξη θα γίνει στις 21 Απριλίου και η κορύφωση στις 19 Μαΐου ημέρα Μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού.


Πηγή: Kozani TV

Σχετικά θέματα

Video clip στην Τραπεζούντα με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Video clip στην Τραπεζούντα με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων
Video clip στην Τραπεζούντα με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος και η Εύη Ιωαννίδου βρίσκονται αυτές τις μέρες στην Τραπεζούντα για τα γυρίσματα ενός video clip που θα συνοδεύσει ένα μυθιστόρημα που αναμένεται να κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες όλα ξεκίνησαν στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Αγγελόπουλου στην Θεσσαλονίκη, όταν ένας κύριος πήρε το λόγο και τον ευχαρίστησε μπροστά στο πλήθος για την τιμή που του κάνει να πάρει μέρος στο clip που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό καθώς το βιβλίο είναι έτοιμο να τυπωθεί.



Το απόγευμα της Παρασκευής, ο τραγουδιστής Κώστας Αγέρης ο οποίος θα ερμηνεύει το τραγούδι, έκανε story και live video από την Τραπεζούντα και στο βάθος φαινόταν ο Γιώργος Αγγελόπουλος. Λίγη ώρα αργότερα η Εύη Ιωαννίδου μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram δημοσίευσε φωτογραφίες από το video clip.

Πηγή: Travel girl

Διάλεξη Κωνσταντίνου Φωτιάδη για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Διάλεξη Κωνσταντίνου Φωτιάδη για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
Διάλεξη Κωνσταντίνου Φωτιάδη για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Το Σάββατο, 20 Απριλίου 2019, και ώρα 12:00 το πρωί, η ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ «Πτολεμαΐδα, η πόλη γιορτάΖΕΙ» παρουσιάζει στο Παλαιοντολογικό Ιστορικό Μουσείο Πτολεμαΐδας (28ης Οκτωβρίου, 1), την διάλεξη του Κωνσταντίνου Φωτιάδη, καθηγητή στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, που είναι αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μία διάλεξη από τον ειδικότερο επί του θέματος που θα πυροδοτήσει συζητήσεις.

​Την ομιλία θα ανοίξει η Σοφία Τουμανίδου, πρόεδρος του Ποντιακού Συλλόγου Πτολεμαΐδας. Ενώ μετά το πέρας της θα ακολουθήσει μουσικό πρόγραμμα-αφιέρωμα στην Γενοκτονία από τις αδερφές Κυριακίδη.

Κ. Φωτιάδης και Β. Αγτζίδης μιλούν για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Κ. Φωτιάδης και Β. Αγτζίδης μιλούν για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
Κ. Φωτιάδης και Β. Αγτζίδης μιλούν για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Χρήσιμα ιστορικά στοιχεία για την Γενοκτονία των Ποντίων, έδωσαν μιλώντας στην εκπομπή «Ώρα Ελλάδος 7:00» ο κ. Κώστας Φωτιάδης, καθηγητής Ιστορίας Νέου Ελληνισμού στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και ο κ. Βλάσσης Αγτζίδης, Δρ. Σύγχρονης ιστορίας ΑΠΘ, στο πλαίσιο του αφιερώματος του Open «100 χρόνια μνήμης».

Το OPEN θυμάται και για έναν μήνα, στο πρόγραμμα του τηλεοπτικού σταθμού εντάσσεται σε καθημερινή βάση το αφιέρωμα 100 Χρόνια Μνήμης που ρίχνει φως σε αυτή την περίοδο της ιστορίας, αναδεικνύοντας παράλληλα τον πολιτισμό και την παράδοση του Ποντιακού Ελληνισμού.

Μαρτυρίες Ελλήνων του Πόντου των οποίων οι οικογένειες βίωσαν το διωγμό, συνεντεύξεις με ερευνητές και ιστορικούς, αλλά και ρεπορτάζ για τον πολιτισμό, τα έθιμα και τις παραδόσεις των Ελλήνων του Πόντου που διατηρούνται ζωντανά, θα αναδειχθούν μέσα από το αφιέρωμα «100 Χρόνια Μνήμης».

 

Η "Μπάντα", το ντοκιμαντέρ για τη Γενοκτονία, προβάλλεται στα Μελίσσια

Η "Μπάντα", το ντοκιμαντέρ για τη Γενοκτονία, προβάλλεται στα Μελίσσια
Η "Μπάντα", το ντοκιμαντέρ για τη Γενοκτονία, προβάλλεται στα Μελίσσια

Η Ένωση Ποντίων Μελισσίων Αττικής προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου την Κυριακή 21 Απριλίου 2019 και ώρα 11:00 π.μ., στην αίθουσα του συλλόγου (Π. Τσαλδάρη 13, Μελίσσια), για την προβολή του βραβευμένου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ντοκιμαντέρ «Η μπάντα…» του δημοσιογράφου Νίκου Ασλανίδη, δημιουργού της εκπομπής «Αληθινά Σενάρια» της ΕΡΤ3.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική ιστορία που διασώθηκε από τον επιζήσαντα της Γενοκτονίας Γιάννη Παπαδόπουλο, μέλος της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Κερασούντας, την οποία «επιστράτευσε» ο σφαγέας Τοπάλ Οσμάν και την ανάγκαζε να παίζει εμβατήρια κατά τη διάρκεια των επιθέσεων που εξαπέλυε η δολοφονική συμμορία του.Τα μέλη της ορχήστρας, 13 Έλληνες και 3 Τούρκοι, στο τέλος σφαγιάστηκαν. Ο μόνος που επέζησε ήταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο οποίος και εξιστόρησε όσα βίωσε από αυτήν την τραγωδία.

Σχετικά θέματα