Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

"Η Τραπεζούντα μυρίζει Ελλάδα" - Τι δηλώνει σε τηλεοπτική συνέντευξη ο Γ. Ζαχαριάδης (Video)

"Η Τραπεζούντα μυρίζει Ελλάδα" - Τι δηλώνει σε τηλεοπτική συνέντευξη ο Γ. Ζαχαριάδης (Video)
"Η Τραπεζούντα μυρίζει Ελλάδα" - Τι δηλώνει σε τηλεοπτική συνέντευξη ο Γ. Ζαχαριάδης (Video)

Την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη μετά την εκπλήρωση του τάματός του έδωσε ο Τεμόν ΑΕΚ στην εκπομπή “Πρωινή Ενημέρωση” της ΕΡΤ, με τον Νίκο Αγγελίδη και τη Βασιλική Χαϊνά. Ο Ενωσίτης υπεραμαραθωνοδρόμος ήταν συγκινητικός και διηγήθηκε πώς άντεξε 27 ημέρες στον δρόμο. «Η Παναγία μου έδωσε δύναμη», είπε και επισήμανε ότι η ταλαιπωρία που πέρασε δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα βίωσαν οι προγόνοι του πριν 90 χρόνια.

«Καλημέρα απ’την όμορφη Τραπεζούντα, απ’ την πόλη των πόλεων. Την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Κομνηνών. Την πόλη που μυρίζει Ελλάδα», είπε αρχικά ο Γιωρίκας.

Ερωτηθείς για το πώς αποφάσισε να κάνει αυτό το τάμα είπε: «H ιδέα γεννήθηκε, διαβάζοντας το ποίημα Φίλωνα Κτενίδη, η «Καμπάνα του Πόντου». Λέει στο έργο του, ο σπουδαίος Πόντιος ποιητής, “η Καμπάνα αναμέν” δίχως γλώσσα” και περιμένει κάποιον να έρθει να την χτυπήσει στέλνοντας χαρμόσυνο μήνυμα. Αυτό το μήνυμα αγάπης και ειρήνης πήγα να στείλω. Έτρεξα 1924 χιλιόμετρα, όπως έγραψε το ρολόι μου για τα άταφα κόκκαλα των παππούδων και των γιαγιάδων που πέθαιναν στους δρόμους και τις 353.000 ψυχές που περιμένουν δικαίωση».

Για τα ψυχικά αποθέματα που χρειάστηκε και την στήριξη άλλων ανθρώπων είπε: «Όταν είσαι Πόντιος, έχεις κάποια στοιχεία που σου δίνουν δύναμη αλλά και φίλους που σε στηρίζουν. Είχα δύο φίλους δίπλα μου, τον Αβραάμ Μιχαηλίδη και τον Στέφανο Τσιαρτσιανίδη, τους οποίους ευχαριστώ».

Για τη διαμονή του αυτές τις 27 ημέρες είπε: «Όσο διάστημα βρισκόμουν στην Ελλάδα κοιμόμασταν σε αντίσκηνα μέχρι την Ξάνθη και την Αλεξανδρούπολη που μας φιλοξένησαν οι τοπικοί Ποντιακοί σύλλογοι. Μπαίνοντας στην Τουρκία, αρχίσαμε να μένουμε σε σκηνάκια, αφού δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα και δεν είχαν το πολυπόθητο βανάκι απ’τον χορηγό. Αυτή η ταλαιπωρία όμως δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που πέρασαν οι πρόγονοί μας. Η Παναγία βοήθησε και δεν κουραζόμουν».

Για τη φανέλα με το έμβλημα της ΑΕΚ τόνισε: «Αυτή η φανέλα που φορώ, δεν είναι πλέον φανέλα, είναι το δέρμα μου!»

Καταλήγοντας ευχαρίστησε έναν Ελληνόφωνο που τον φιλοξένησε: «Θέλω να ευχαριστήσω τον αγαπητό φίλο, ελληνόφωνο, Γιλμάζ ή Γιώργο, απ’την περιοχή της Ματσούκας. Πολλά να λέγω κ” επορώ κι ολίγα κί κανείνταν (δηλαδή πολλά δεν μπορώ να πω και λίγα δεν φτάνουν). Εδώ στην Τραπεζούντα, δεν νοιώθω ότι βρίσκομαι σε ξένη χώρα. Η Παναγία Σουμελά είναι η προστάτιδα όλων (εννοεί Χριστιανών και Μουσουλμάνων)».

Και έκλεισε με ένα παραδοσιακό ποντιακό δίστιχο: «Σουμέλα λέν” την Παναγιά, Σουμέλα λεν” και εσένα. Θα προσκυνώ την Παναγιά και έρχουμαι με τ’εσένα».

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξή του:



Πηγή: AEK Live

Το Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών στο Κρέφελντ για πρώτη φορά με εικόνα από την ΕΡΤ3

Το Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών στο Κρέφελντ για πρώτη φορά με εικόνα από την ΕΡΤ3
Το Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών στο Κρέφελντ για πρώτη φορά με εικόνα από την ΕΡΤ3




Η αποστολή στο Κρέφελντ πραγματοποιήθηκε 1 Ιουνίου 2013. Πρώτη προβολή 2 Αυγούστου 2015, μετά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ3.

Η εκπομπή φιλοδοξεί να συνεχίσει να αποτελεί γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ των απόδημων Ελλήνων και της μητροπολιτικής Ελλάδας.

Σκοπός της να συνδέσει τον ελληνισμό με ολόκληρη την υφήλιο, δίνοντας βήμα λόγου, διαλόγου και αντίλογου στους απανταχού ΄Ελληνες παρουσιάζοντας την ιστορική τους διαδρομή, το σύγχρονο «γίγνεσθαι» τις δράσεις, τα προβλήματα, τους στόχους και τις φιλοδοξίες των Ελλήνων που ζουν μακριά από την πατρίδα.

Αρχισυνταξία-παρουσίαση: Χρύσα Σάμου
Εικονολήπτης: Ευθύμης Σημαδόπουλος
Μοντάζ: Νίκος Παπαναστασίου
Διεύθυνση παραγωγής: Γιώργος Τζιρμάκης
Σκηνοθεσία: Τάνια Χατζηγεωργίου


Το 33ο και το 34ο Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών, μεταδόθηκαν αποκλειστικά από το e-Pontos.gr και μπορείτε να τα παρακολουθήσετε παρακάτω!


33ο Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών 



34ο Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών

Η δωρεά που έκαναν οι Πόντιοι της Νυρεμβέργης εις μνήμην Γενοκτονίας

Η δωρεά που έκαναν οι Πόντιοι της Νυρεμβέργης εις μνήμην Γενοκτονίας
Η δωρεά που έκαναν οι Πόντιοι της Νυρεμβέργης εις μνήμην Γενοκτονίας

Ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης συνδράμει και αυτός με τη σειρά του στον αγώνα για τη συγκέντρωση χρημάτων και την κατασκευή του απαραίτητου στην εκκλησία της περιοχής, εξωτερικού ανελκυστήρα (ασανσέρ). Η ποιότητα των κοινωνιών μας είναι ευθέως ανάλογη από το σεβασμό που αποδίδουν στις ευπαθείς, αδύναμες και με κινητικά προβλήματα ομάδες τους. Ο ανελκυστήρας θα βοηθήσει τα άτομα με αναπηρία και τους γέροντες να εκκλησιάζονται όπως όλοι. Θα αποδώσει επίσης αξιοπρέπεια στις εξόδιες τελετές και σεβασμό στους νεκρούς, διότι θα καταργήσει την ανόητη και μακάβρια άνοδο και κάθοδο του κλιμακοστασίου με τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

Το υψηλό κόστος (80.000€), τονίζει ο Σύλλογος ότι θα καλυφθεί μόνο από την αφύπνιση των κοινωνικών μας ανακλαστικών και την ευσυνειδησία μας. Οι εθιμοτοπικοί (και όχι εθνοτοπικοί-ο όρος είναι αδόκιμος και βλακωδώς ανιστόρητος) σύλλογοι και η ελληνική κοινότητα Νυρεμβέργης οφείλουν να σταθούν με υπευθυνότητα στο πλάι του παπα-Σωτήρη.

Στις 19 Μάη ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να επιχορηγήσει την παραπάνω προσπάθεια με το ποσό των 1000€, ως μνημόσυνη σπονδή στη μνήμη των νεκρών της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Το ποσό παραδόθηκε στον εφημέριο πατέρα Σωτήρη Σκουρλή την Κυριακή 26 Ιουλίου 15 στη διάρκεια της απονομής των μεταλλίων συμμετοχής στο φεστιβάλ των χορευτικών μας τμημάτων.

Με χαρά διαπιστώσαμε πως η παραπάνω πρωτοβουλία μας πέτυχε το σκοπό της και πυροδότησε μιαν άμιλλα επιχορηγιών μεταξύ κάποιων (θα έπρεπε όλων) εθιμοτοπικών σωματείων της Νυρεμβέργης. 

Η κατοπινή ενίσχυση της λαχειοφόρου αγοράς της ενορίας, με το ποσό των 500€, η συμμετοχή χορευτικού τμήματος στο διήμερο εκδηλώσεων της ενορίας μας καθώς και η "αργατία" μελών του συλλόγου στην διοργάνωσή του, αποτέλεσαν παραδειγματικές πρακτικές της συμπαράταξής μας στον κοινό αγώνα.

Ο Σύλλογος, τέλος, ευχαριστεί τα μέλη του για την εμπιστοσύνη και ανταπόκριση τους στους ορισμούς του Διοικητικού του Συμβουλίου.

Ποντιακή φιλοξενία για τον Γιώργο Ζαχαριάδη στα χωριά της Τραπεζούντας (Φωτογραφίες)

Ποντιακή φιλοξενία για τον Γιώργο Ζαχαριάδη στα χωριά της Τραπεζούντας (Φωτογραφίες)
Ποντιακή φιλοξενία για τον Γιώργο Ζαχαριάδη στα χωριά της Τραπεζούντας (Φωτογραφίες)


Η εκπλήρωση του τάματος απ’τον Τεμόν ΑΕΚ συγκίνησε και συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Γιατί θέλει (και) τρέλα αλλά πάνω απ” όλα χρειάζεται μεγαλείο ψυχής αυταπάρνηση για να πραγματοποιήσει κανείς αυτό που κατάφερε ο Γιώργος Ζαχαριάδης. Ο Ενωσίτης υπερδρομέας άφησε πίσω την οικογένειά του, τη δουλειά του και με προσωπικά έξοδα διήνυσε τρέχοντας μία απόσταση 1800 χιλιομέτρων απ’την Ημαθία στην Τραπεζούντα. Θα μπορούσε την ίδια περίοδο να κάνει τις διακοπές του και να ξεκουράζεται στη θάλασσα. Εκείνος όμως προτίμησε τον δύσκολο και επίπονο δρόμο, να κάνει ένα όνειρο πραγματικότητα και να στείλει μήνυμα ειρήνης και αγάπης.

Ποντιακή φιλοξενία για τον Γιώργο Ζαχαριάδη στα χωριά της Τραπεζούντας (Φωτογραφίες)

Η Παναγία του έδωσε μεγάλη δύναμη στο ταξίδι του. Το αναγνωρίζει και ο ίδιος. Στην Τραπεζούντα όμως εκτός απ’τη μονή της Σουμελά υπάρχουν και άλλα ιστορικά μοναστήρια, μνημεία της ελληνορθόδοξης χριστιανοσύνης. Ο Πόντιος αθλητής επισκέφτηκε την Κυριακή την Ιερά μονή Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος και την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα και αποκόμισε πολλές εμπειρίες. Η επαφή με τη φύση τον μαγεύει. Τα ποτάμια του Πόντου τον μαγνητίζουν κάθε ταξιδιώτη και τον καλούν να δροσιστούν στις όχθες τους. Στη Γαλίενα, στο ποτάμι τον Κουστουλάντων, το οποίο ποτίζει όλη την Τραπεζούντα ο Γιώργος ξεδίψασε «Πίνεις τα νερά κρύα, σύρεις τη μαναςςία σ’», όπως λέει ένα ποντιακό δίστιχο.

Ποντιακή φιλοξενία για τον Γιώργο Ζαχαριάδη στα χωριά της Τραπεζούντας (Φωτογραφίες)

Αυτό που αγγίζει περισσότερο τον Τεμόν ΑΕΚ είναι η αντάμωση και η επικοινωνία με τους ελληνόφωνους της Τραπεζούντας. Στον μαχαλά Βαρνάβα, η Ποντιόφωνη Φατιμέ τους μόνασε, τους φιλοξένησε δηλαδή, ετοιμάζοντας ένα πλούσιο τραπέζι με χαβίτσι από αγελαδινό βούτυρο και στύπα (τουρσί). Το βράδυ ο γιος της, ο Γιλμάζ τους έκανε το τραπέζι στα Πλάτανα.

Ποντιακή φιλοξενία για τον Γιώργο Ζαχαριάδη στα χωριά της Τραπεζούντας (Φωτογραφίες)

Τη Δευτέρα το πρόγραμμα του Γιώργου Ζαχαριάδη έχει ξενάγηση στην Τραπεζούντα. Στην αρχή θα επισκεφτεί το Φροντιστήριο, τον ναό της Αγιάς Σοφιάς και στη συνέχεια σειρά θα πάρει η βίλα Καπαγιαννίδη.

Πηγή: AEK Live

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Και στα υπόλοιπα Μοναστήρια του Πόντου μετέβη ο Γιώργος Ζαχαριάδης!

Και στα υπόλοιπα Μοναστήρια του Πόντου μετέβη ο Γιώργος Ζαχαριάδης!
Και στα υπόλοιπα Μοναστήρια του Πόντου μετέβη ο Γιώργος Ζαχαριάδης!

Το όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα. Ο Γιώργος Ζαχαριάδης εκπλήρωσε το τάμα του στην Παναγία Σουμελά το Σάββατο 1 Αυγούστου όπου και βρέθηκε στο Ιερό Μοναστήρι τρέχοντας από την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά στο όρος Βέρμιο προς το Ιερό μοναστήρι στην Τραπεζούντα σε λιγότερο από τριάντα μέρες.

Δεν έμεινε όμως μόνο σε αυτό. Όπως είχε πει από την αρχή του ταξιδιού του, στόχος του θα ήταν να βρεθεί και στα άλλα δύο ιστορικά μοναστήρια του Πόντου. Την Ιερά μονή Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος και την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα.

Και το κατάφερε και αυτό!

Ματιές στην ιστορία του αλησμόνητου Πόντου, τα ιερά χώματα του

Ματιές στην ιστορία του αλησμόνητου Πόντου, τα ιερά χώματα του
Ματιές στην ιστορία του αλησμόνητου Πόντου, τα ιερά χώματα του 

Ομιλία του Αλέκου Αγγελίδη στο "χωριό Ποντίων" Μελβούρνης (αρχές δεκαετίας 1980)

Η βαθιά εκτίμησή μου και η συμπάθεια προς το εκλεκτό αυτό κομμάτι του Ελληνισμού του Πόντου νομίζω πως έχει διπλή προέλευση. Πρώτα-πρώτα, γιατί και ο δικός μου πατέρας ανήκε στους πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης, της οποίας η ιστορία είναι παράλληλη και παρουσιάζει πολλά κοινά σημεία με την ιστορία του Πόντου. Δεύτερο, επειδή οι Πόντιοι ήταν για μένα το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον των μαθητικών μου χρόνων. Με παιδιά Ποντίων προσφύγων μεγάλωσα, αυτοί κατά το πλείστον ήταν οι συμμαθητές μου, μ’ αυτούς αμιλλόμουν στις γυμνασιακές μου σπουδές κι αυτοί ήταν οι καλύτεροί μου φίλοι. Είναι, λοιπόν, ευχαρίστηση και ικανοποίηση για μένα, να μελετώ και να μιλώ για τον Πόντο. Για το λόγο, αυτό ευχαριστώ για την τιμητική πρόταση που μου κάνατε.

Είναι κοινή πεποίθηση ότι τέτοια αγαθά υπάρχουν άφθονα και ποικίλουν, με την ομορφιά και το περιεχόμενό τους αλλά και με τη ζωντάνια της παρουσίας τους, στην πολιτιστική και πνευματική ζωή όλων των Ελλήνων. Θα μπορούσε επομένως κανείς σε μια τέτοια ομιλία να ορίσει σαν θέμα τα ήθη και έθιμα που διασώζονται στη ζωή της ποντιακής προέλευσης Ελλήνων, τα υπέροχα δημοτικά τους τραγούδια, τους ασύγκριτους ποντιακούς χορούς, το ιδίωμα στη διάλεκτό τους με τις γνήσιες αρχαιοελληνικές ρίζες και ένα σωρό άλλα πράγματα, που αποτελούν δημιουργήματα ή βιώματα του εκλεκτού αυτού τμήματος του ελληνικού λαού.

Επειδή η ομιλία αυτή είναι η πρώτη που γίνεται στον τόπο αυτό με γενικό θέμα τους Ποντίους, σκέφτηκα, πως καλό θα ήταν, να δώσουμε μ’ αυτή κάτι το γενικό και πρωταρχικό, να δημιουργήσουμε μια βάση και μια αφετηρία για οτιδήποτε γενικότερο ή ειδικότερο θα ακολουθήσει. Να ρίξουμε, δηλαδή, μερικές ερευνητικές ματιές στην ιστορία του αλησμόνητου Πόντου, τα ιερά χώματα του οποίου είναι ζυμωμένα με τον ιδρώτα και με το αίμα των μυριάδων προγόνων μας. Να ακούσουμε κάτι για τα μέρη εκείνα που ξενοκρατούνται σήμερα αλλά για δυόμιση ολόκληρες χιλιετηρίδες αποτέλεσαν μια απ’ τις αξιολογότερες κοιτίδες ελληνικού πολιτισμού. Να μεταφερθούμε νοερά στις περιοχές όπου ζούσαν οι Ακρίτες και εκεί όπου υπάρχουν οι ρίζες των Ποντίων της Ελλάδας και του Εξωτερικού, για να βρεθούμε μπροστά στο πολιτιστικό και μορφωτικό παρελθόν στην προπαιδεία των ιδεών και των αρχών τους.

Ματιές στην ιστορία του αλησμόνητου Πόντου, τα ιερά χώματα του

Μια τέτοια αναδρομή, εκτός απ’ τη μορφωτική της αξία θα παρουσιάσει και τη σημερινή αξιοσύνη των Ποντίων, όχι σαν ένα συμπτωματικό και εξωτερικό γνώρισμα αλλά σαν καρπό μακροχρόνιας διαδικασίας, της οποίας η αφετηρία χάνεται στα απόμακρα μονοπάτια της ιστορίας και του θρύλου. Ας δούμε, όμως, πρώτα, πώς τοποθετείται γεωγραφικά η όμορφη και δοξασμένη αυτή γωνιά της άλλοτε μεγάλης Ελλάδας μας, η πιο μακρινή ίσως απ’ τις χαμένες πατρίδες του κατατρεγμένου λαού μας.

Ο Πόντος είναι περιοχή της Μ. Ασίας στο βόρειο τμήμα της Τουρκίας. Προς βορρά βρέχεται απ’ τον Εύξεινο Πόντο, ενώ προς ανατολάς ορίζεται απ’ την Κολχίδα, προς δυσμάς από την Πελαγωνία και προς νότο από την Καππαδοκία. Η πρώτη παρουσία Ελλήνων στον τόπο αυτό τοποθετείται στα προϊστορικά ακόμα χρόνια. Η εκστρατεία των αργοναυτών στην Κολχίδα, στη χώρα των χαλκόποδων και πύρινων τεράτων και των μαγικών βοτανιών για την κατάκτηση του χρυσόμαλλου δέρατος είναι βέβαια μύθος, στον οποίο, όμως, εύκολα διακρίνουμε τον πυρήνα της αλήθειας. Και η αλήθεια είναι, ότι και πριν απ’ τους ιστορικούς χρόνους, ατρόμητοι Έλληνες θαλασσοπόροι, αφού ξέφυγαν απ’ τις συμπληγάδες και δάμασαν τα άγρια κύματα του Εύξεινου Πόντου, προχώρησαν ως τις πελαγίστηκες ακτές του, για να ανακαλύψουν νέες χώρες, άλλους λαούς και πλουσιότερες πλουσιοπαραγωγικές πηγές.

Φαίνεται, ότι τα κέρδη σε κάθε ταξίδι τους ήταν σημαντικά, γι’ αυτό κι ύστερα απ’ τις επάλληλες εμπειρίες τους κι από προσεκτική μελέτη, αποφάσισαν να ιδρύσουν στην περιοχή αυτή μόνιμες αποικίες. Συστηματικό αποικισμό του Πόντου άρχισαν οι Έλληνες τον 8ο π.Χ. αιώνα. Μητρόπολη των Ελλήνων αποίκων στον Πόντο υπήρξε η περίφημη Μίλητος, η πανέμορφη νύφη της αρχαίας Ιωνίας, η οποία κυριολεκτικά γέμισε με αποικίες τα Βόρεια παράλια της Μ. Ασίας, αποικία και η ίδια της μητροπολιτικής Ελλάδας. Οι αποικίες αυτές δημιουργήθηκαν όχι μόνο σα νέες εντελώς πόλεις σε ακατοίκητα μέρη των παραλίων της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου αλλά και σε πόλεις ήδη κατοικημένες, τις οποίες κυρίευαν οι Έλληνες άποικοι ή έκαναν την εγκατάστασή τους σ’ αυτές, ύστερ’ από συμφωνία με τους παλιούς κατοίκους τους αλλά βαθμιαία τις εξελλήνιζαν. Στη δεύτερη αυτή κατηγορία ανήκει η πρώτη ελληνική αποικία του Πόντου, η Σινώπη, στην παραλία της αρχαίας Παφλαγωνίας. Το σημιτικό και όχι το ελληνικό όνομα της αποικίας αυτής είναι ότι, σαν πόλη προϋπήρχε απ’ τον αποικισμό της από τους Μιλησίους.

Η Σινώπη δεν άργησε να ακολουθήσει το παράδειγμα της μητρόπολής της. Πλήθαινε και προόδευε τόσο πολύ, ώστε, σε μερικές δεκαετίες, έστελνε προς ανατολάς κατά μήκος της παραλίας νέες αποικίες, ενώ τον ίδιο καιρό η Μίλητος έστελνε κι εκείνη νέα δική της αποικία στην αρχαία σημιτική πόλη Αμισό. Έτσι, τα Κοτύωρα, η Κερασούντα, η Τραπεζούντα κι άλλες μικρότερες πόλεις των παραλίων είναι θυγατέρες της Σινώπης. Αλλά και η μητροπολιτική Ελλάδα δεν έμεινε αμέτοχη στον αποικισμό του Πόντου. Αρκετές αποστολές αποίκων απ’ την Πελοπόννησο και την Αττική κατέφθαναν στον Πόντο και γίνονταν ευχαρίστως δεκτές απ’ τις ήδη υπάρχουσες ελληνικές πόλεις ή ίδρυαν σε άλλα μέρη κι αυτοί δικές τους αποικίες.

trapezousΣαν παράδειγμα για την πρώτη περίπτωση, μπορούμε να αναφέρουμε το ότι πολλοί κάτοικοι της Τραπεζούντας της Αρκαδίας πήγαν σαν άποικοι κι έγιναν δεκτοί κι εγκαταστάθηκαν στην Τραπεζούντα του Πόντου τον 4ο π.Χ. αιώνα. Υπάρχει μάλιστα η πολύ πιθανή εκδοχή, ότι τότε πήρε η πόλη το όνομα αυτό, γιατί είναι σχεδόν βέβαιο, ότι προηγουμένως είχε το ξενικό όνομα ΙΖΙΝΙΣ. Σαν παράδειγμα, επίσης, για την ίδρυση νέων αποικιών από αποίκους της Ηπειρωτικής Ελλάδας μπορούμε να αναφέρουμε την αποικία Αθήναι στην τελευταία γωνιά του Πόντου, στη χώρα των Κόλχων, που ιδρύθηκε από Αθηναίους αποίκους.

Σήμερα, στη θέση της πόλης εκείνης υπάρχει ένα ασήμαντο χωριό που διασώζει, όμως, την ονομασία Ατίνα, στη γλώσσα των σημερινών Τούρκων. Οι ελληνικές πόλεις του Πόντου αρχικά ήταν ανεξάρτητες. Η κάθε μια είχε το δικό της πολίτευμα, σύμφωνα με το πολίτευμα της μητρόπολής της. Στα χρόνια της κυριαρχίας των Περσών είχαν υπαχθεί τυπικά στο μεγάλο βασιλιά, διατηρούσαν, όμως, την εσωτερική τους αυτονομία. Ως την εποχή του Μεγαλέξανδρου, οι Έλληνες κατείχαν μόνο τα Παράλια του Πόντου. Στα μετέπειτα, όμως, χρόνια άρχισαν να ξαπλώνονται και προς την ενδοχώρα. Τα ημιβάρβαρα μεσογειακά έθνη της περιοχής αυτής, παρ’ ότι ήταν αξιόλογα, υπέκυψαν στην υπέρτατη δύναμη των Ελλήνων αποίκων και καταστράφηκαν ή εξελληνίστηκαν.

Με την επέκταση αρχίζει νέα ακμή, γιατί ο υπόγειος πλούτος της ορεινής και δασωμένης εκείνης περιοχής ήταν μεγάλος, ιδίως σε άργυρο, χαλκό και σίδηρο. Ιδρύθηκαν τότε νέες πόλεις στα παράλια εκεί όπου υπήρχαν μικρά και ασήμαντα χωριά αλλά και στην ενδοχώρα. Τέτοιες ήταν η Αμάσια και η Άμαστρης, η Νικόπολη, η Φαρμακεία, η Νεοκαισσάρεια, τα Κόμανα, τα Κάνδυρα και άλλες πολλές. Μεταξύ της Αλεξανδρινής και της Ρωμαϊκής εποχής δημιουργείται το βασίλειο του Πόντου υπό τη δυναστεία των Μιθριδοτών με αλληλοδιάδοχες πρωτεύoυσες τη Σινώπη, την Αμάσεια και την Αμισό. Η Britannica λέει (τόμος Ρ Pontus σελ. 225) πρώτη πρωτεύουσα ήταν η Αμάσεια, μετά η Σινώπη (το 183). Ο Ρωμαίοι, όμως, κατέλυσαν το κράτος αυτό το 65 μ.Χ. και μετέβαλαν τον Πόντο σε ρωμαϊκή επαρχία. Σεβάστηκαν ωστόσο την αυτονομία των ελληνικών πόλεων.

Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κυριαρχίας, ήρθε ο χριστιανισμός σα σύμμαχος του Ελληνισμού στον αγώνα της φυλετικής επικράτειας. Ο χριστιανισμός διαδόθηκε πολύ νωρίς, από τα χρόνια ακόμα των Απολόνων Ανδρέα και Πέτρου, οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση, είναι οι πρώτοι κήρυκες του Ευαγγελίου στον Πόντο. Με την εξίσωση που έφερε ο χριστιανισμός σε Έλληνες και Ελληνίζοντες, δημιούργησε νέο ελληνοχριστιανικό έθνος στον Πόντο. Έτσι, στις αρχές 164 μ.Χ. ο Πόντος βρισκόταν στη μεγαλύτερή του ευημερία και ακμή, αποτέλεσμα και της διαρκούς ειρήνης που επέβαλε στο μέρος αυτό η ρωμαϊκή κυριαρχία. Το ρωμαϊκό σύστημα των δημοκρατικά αυτοδοιηκούμενων πόλεων του Πόντου, που τόσο θαυμαστά λειτουργούσε, καταλύθηκε απ’ τον ιδρυτή και πρώτο αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνο. Από τότε ο Πόντος μεταβλήθηκε σε απλή επαρχία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, που εξαρτιόταν απ’ την Κωνσταντινούπολη και κυβερνιόταν από ανώτατο στρατιωτικό και πολιτικό διοικητή.

Πρωτεύουσα της επαρχίας του Πόντου ορίστηκε απ’ την Κωνσταντινούπολη η Νεοκαιράρεια. Ο Ιουστινιανός, όμως, αργότερα μετέφερε το κέντρο της διοίκησης στην Τραπεζούντα, επειδή η θέση της πόλης αυτής εξυπηρετούσε καλύτερα από στρατιωτική άποψη. Η Τραπεζούντα χρησιμοποιήθηκε σα βάση και ορμητήριο όλων των επιχειρήσεων των Βυζαντινών εναντίον του περσικού επεκτατισμού.

Τον 11ο και 12ο αιώνα, στην εποχή των Κομνηνών, συνέβησαν τέτοια κινήματα. Ευτυχώς όμως, με τη δεξιότητα των αυτοκρατόρων, οι στάσεις αυτές αντιμετωπίστηκαν εγκαίρως χωρίς αιματηρές συγκρούσεις εμφυλίου πολέμου και η φιλοδοξία των δυτικών εξουδετερώθηκε τελείως. Σ’ αυτό βοήθησε πολύ και η εθνική συνείδηση των κατοίκων του Πόντου, οι οποίοι, την ενότητά τους με την Κωνσταντινούπολη την θεωρούσαν σαν την καλύτερη εγγύηση ασφάλειας της χώρας τους εναντίον των βάρβαρων λαών που τους περικύκλωναν. Η τακτική αυτή δεν συμαίνει ότι ο λαός ήταν σε όλα και πάντοτε ευχαριστημένος από την κεντρική κυβέρνηση. Είχε εύκολες αφορμές και ουσιαστικές αιτίες να είναι δυσαρεστημένος εναντίον της, κυρίως για τους βαριούς φόρους. Η δυσαρέσκεια όμως αυτή δεν τον παρακίνησε ποτέ να στασιάσει εναντίον της κεντρικής διοίκησης για να υποστηρίζει τους δούκες. Απεναντίας, ο λαός πρόθυμα και γενναία πολεμούσε κάτω απ’ τις διαταγές των δουκών, όσες φορές επρόκειτο να αποκρούσει εχθρούς από το πάτριο έδαφος, όχι, όμως και να αποσχισθεί απ’ την Κωνσταντινούπολη. Ήρθαν, βέβαια, καιροί που κι αυτό έγινε αλλά, όμως, ο λαός του Πόντου παραμένει ο μόνος ανεύθυνος για το κατάντημα αυτό. Ήταν τότε που η Κωνσταντινούπολη κυριεύτηκε απ’ τους Σταυροφόρους Φράγκους το 1204, γεγονός που προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στην πολιτική ενότητα της ελληνικής φυλής. Το βυζαντινό κράτος τότε κατακομματιάστηκε κι ένα απόκομμά του υπήρξε ο Πόντος, όπου ιδρύθηκε νέο κράτος από ένα μέλος της δυναστείας των Κομνηνών. Αυτός ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός, ο οποίος, με λίγους οπαδούς, κατέφυγε στην Τραπεζούντα όπου ίδρυσε ο ανεξάρτητο κράτος με πρωτεύουσα την πόλη αυτή.

trapezous2Είχε την ελπίδα ότι θα μπορούσε αργότερα, εξορμώντας απ’ την Τραπεζούντα, να διώξει τους Φράγκους απ’ την Κωνσταντινούπολη και να ξαναδώσει στη βυζαντινή αυτοκρατορία την προηγούμενη έκτασή της. Αλλά τα πράγματα ακολούθησαν άλλο δρόμο από εκείνο που φανταζόταν ο Αλέξιος. Γιατί ένα άλλο απόκομμα του κράτους είχε περισσότερα δικαιώματα να θεωρείται σα συνέχεια του βυζαντινού κι αυτό ήταν το κράτος της Νικαίας, όπου κατέφυγε η βυζαντινή αυλή και το πατριαρχείο μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους.

Δυστυχώς, ο Αλέξιος όχι μόνο δεν υποχώρησε αλλά, για μεγάλη συμφορά της ελληνικής φυλής, κήρυξε πόλεμο εναντίον του αυτοκράτορα της Νικαίας, του Θεοδώρου Λασκάρεως. Νικήθηκε, βέβαια, ο Αλέξιος κι έχασε όλες τις προς Δυσμάς της Αμισού χώρες, παρ’ ότι, προς μεγάλη του καταισχύνη, ζήτησε και πέτυχε τη συμμαχία των Τούρκων του Ικονίου, με αντάλλαγμα να γίνει ο Πόντος χώρα υποτελής στους Τούρκους. Η εχθρική στάση των Κομνηνών του Πόντου προς τους αυτοκράτορες της Νικαίας κι αργότερα της Κωνσταντινούπολης, μετά την εκδίωξη απ’ αυτήν των Φράγκων κατά το έτος 1291, υπήρξε αληθινά ολέθριος. Στους κρίσιμους εκείνους καιρούς, που οι Τούρκοι γινόντουσαν συνεχώς ισχυρότεροι και περιέσφιγγαν τις ελληνικές χώρες, χρειαζόταν συνένωση όλων των εθνικών δυνάμεων εναντίον του κοινού εχθρού. Είμαστε υποχρεωμένοι από τα πράγματα να ομολογήσουμε, ότι ο Πόντος και σαν ξεχωριστό κράτος έκανε ευσυνείδητα το εθνικό του χρέος. Από το έτος 1204 ως το 1461, χρονιά κατά την οποία καταλύθηκε από τους Τούρκους, αντιμετώπισε εξαιρετικές απειλές, οι οποίες συχνά έθεταν σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξή του. Πολέμησε πάντοτε εναντίον διαφόρων εχθρών, από τους οποίους πιο επικίνδυνοι ήταν οι Τούρκοι και από τα τείχη της πρωτεύουσας και τις κλεισούρες του εσωτερικού, όπου και σήμερα ο επισκέπτης σε κάθε του βήμα συναντά ερείπια μεσαιωνικών φρουρίων. Η πολιορκία της Τραπεζούντας από το Μελίκ, γιο του σουλτάνου του Ικονίου το 1224 ήταν πολύ μεγάλος κίνδυνος. Η απόκρουση και καταστροφή των εχθρών και η αιχμαλωσία του ίδιου του Μελίκ μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα μεγάλο κατόρθωμα της βυζαντινής ιστορίας μας. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τη μεγάλη μάχη που έγινε το 1302 κοντά στην Κερασούντα, κατά την οποία νικήθηκαν οι τουρκομάνοι και αιχμαλωτίστηκε ο στρατηγός τους Κουστουγιάν.

Η τριήμερη, επίσης, μάχη κοντά στον ποταμό Πιζίτη το 1348 εναντίον των τουρκομάνων του Ερζετούμ, κατά την οποία οι εχθροί νικήθηκαν κατά κράτος και εκδιώχθηκαν από τα ελληνικά εδάφη, καθώς και ολόκληρη σειρά άλλων στρατιωτικών κατορθωμάτων, ανέδειξαν τους Έλληνες του Πόντου πραγματικούς ακρίτες και προασπιστές της εθνικής ακεραιότητας. Παρ’ ότι, όμως, το τελευταίο αυτό ανεξάρτητο ελληνικό κράτος του Πόντου επέζησε για 257 χρόνια και έγραψε δική του ιστορία, ήταν φανερό πως η ύπαρξή του συνδέονταν απόλυτα με την Κωνσταντινούπολη, πράγμα το οποίο δείχνει πόσο μεγάλη ήταν η ανάγκη να μη μεσολαβήσει διάσπαση στα δυο αυτά κράτη αλλά σαν ένας λαός, όπως και ήταν, να συνεχίσουν την ιστορία τους με ενωμένη τη δύναμή τους εναντίον του κοινού εχθρού. Πράγματι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, είχε κριθεί και η τύχη της Τραπεζούντας, αν και στην αρχή δόθηκε η εντύπωση, ότι κάπως διαφορετικά θα εξελίσσονταν τα πράγματα, γιατί ο Μωάμεθ ο Β’ ανέβαλε για λίγα χρόνια την εκτέλεση του σχεδίου του και αρκέστηκε στο φόρο υποτέλειας. Δεν άργησε, όμως, νά ‘ρθει το πλήρωμα του χρόνου και ο φοβερός πορθητής εμφανίστηκε την 15η Αυγούστου 1461 τρομερός και ανελέητος στην πόλη της Τραπεζούντας.

Ο τότε αυτοκράτορας του Πόντου Δαυίδ, απόγονος κι αυτός των Κομνηνών, δεν μιμήθηκε, δυστυχώς, το παράδειγμα του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Κωνσταντίνου Παλαιολόγου αλλά νόμισε ότι θα αποφύγει μια ανώφελη αιματοχυσία και την αρπαγή της περιουσίας των κατοίκων αν παρέδινε την πόλη με συνθήκη. Κι αυτό, παρά την αντίθετη γνώμη του λαού του.

Οι Τούρκοι δεν ήθελαν να ξέρουν, σύμφωνα με μαρτυρίες του Γεωργίου Αμυρώτη, ο οποίος, σαν αντιπρόσωπος του Δαυίδ, διαπραγματεύτηκε και υπόγραψε τη συνθήκη, συνέβησαν τόσοι φόνοι και λεηλασίες, όσες ίσως δε θα συνέβαιναν αν η πόλη κυριεύονταν ύστερ’ από έφοδο. Οι κάτοικοι της Τραπεζούντας, όχι μόνο στερήθηκαν όλες τις ιδιοκτησίες τους αλλά διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη και να κατοικήσουν έξω από τα τείχη της. Ο Δαυίδ πλήρωσε ακριβά τη δειλία του. Στάλθηκε, κατά διαταγή του Μωάμεθ, στην Αδριανούπολη αλλά, μετά από λίγα χρόνια, ο ίδιος πάλι ο Μωάμεθ, του επιφύλαξε τραγικό θάνατο. Διέταξε να σφάξουν παρουσία του τους 7 γιους του και τον ένα ανεψιό του και τελευταία θανάτωσαν και τον ίδιο. Ο λόγος ήταν, επειδή δεν θέλησε να απαρνηθεί τη θρησκεία του. Απέκτησε έτσι τον τίτλο του χριστιανού μάρτυρα, μια που στερήθηκε τον τίτλο του εθνομάρτυρα.

Με τα γεγονότα αυτά, κλείνει η αυλαία του ελεύθερου βίου των Ελλήνων του Πόντου. Είναι αλήθεια, ότι η διατήρηση του κράτους των Κομνηνών για δυόμισι ολόκληρους αιώνες ανάμεσα σε τόσο πολυάριθμους και ισχυρούς εχθρούς είναι ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα της ιστορίας μας. Η αιώνια ζωτικότητα της ελληνικής φυλής και το ακμαίο φρόνημα της φιλοπατρίας έκαναν κι εδώ το θαύμα τους. Βοήθησαν, όμως, οπωσδήποτε σ’ αυτό και οι σπουδαίοι οικονομικοί πόροι του κράτους. Ο ανεξάντλητος υπόγειος πλούτος, καθώς και οι τελωνειακοί φόροι από το εισαγωγικό, εξαγωγικό και ιδίως από το διακοσμητικό εμπόριο πρόσφεραν πλούσια οικονομικά έσοδα στο κράτος. Σύμφωνα με μαρτυρίες συγγραφέα εκείνης της εποχής, η Τραπεζούντα του 15ου αιώνα είχε όψη διεθνούς πόλης και ήταν εργαστήριο κοινό και εμπόριο όλης της Οικουμένης.

Στην ανάπτυξη των γραμμάτων, επίσης, δεν υστέρησε καθόλου ο Ελληνισμός του Πόντου. Η Σινώπη δικαιούται να καυχιέται, ότι γέννησε τον ονομαστό ποιητή της νέας αττικής κωμωδίας Σμίθιρο, τον αρχηγό της θεωρίας του κοσμοπολιτισμού Διογέννη και τον ιστορικό Βάτωνα. Η Αμισός υπήρξε η πατρίδα των φημισμένων μαθηματικών Δημητρίου και Διονυσόδωρου και του γραμματικού Τυραννίωνα και η Αμάνεια ανέδειξε το μεγαλύτερο γεωγράφο της αρχαιότητας μαθητή του Τυραννίωνα το Στράβωνα. Κατά τη βυζαντινή περίοδο, εστία των γραμμάτων ήταν η Τραπεζούντα, όπου λειτούργησε η φημισμένη σχολή του Τυχικού, στην οποία διδάσκονταν κυρίως μαθηματικά και αστρολογία. Τον 11ο αιώνα κάνει την παρουσία του ο Ιωάννης Ξυφιλίνος, συγγραφέας πολλών νομικών, θεολογικών και φιλοσοφικών συγγραμάτων, ο οποίος έγινε και πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης. Στην περίοδο των Κομνηνών, επίσης, ανήκουν ο συγγραφέας και γιατρός Γεώργιος Χρυσοκόκης, ο γεωγράφος Μιχαήλ Πανάρετος, ο ποιητής Στέφανος Σγουρόπουλος, ο γιατροφιλόσοφος Γεώργιος Αμηρούζης και ο πολυγραφότατος σ’ όλο τον κόσμο γνωστός Βησσαρίονας. Παράλληλα με τη σχολική παιδεία βάδισε και η δημοτική ποίηση στον Πόντο, με την οποία ο λαός εξέφρασε ευγλωττότερα τις ιδέες και τα συναισθήματα της ψυχής του. Μπορούμε να πούμε μάλιστα, πως το γραμματικό αυτό είδος θεωρείται σήμερα αξιολογότερο κι απ’ αυτή την παραγωγή του έντεχνου λόγου στον Πόντο. Ας προσθέσουμε, επίσης, εν ολίγοις, ότι, σύμφωνα με τη γνώμη των διαπρεπέστερων μελετητών της δημοτικής ποίησης στον Πόντο έγιναν τα πρώτα τουλάχιστον τραγούδια, τα οποία συντέθηκαν αργότερα για να δώσουν το μεγαλοπρεπές μεσαιωνικό έπος του Διγενή Ακρίτα, που, για τη λογοτεχνία μας, η αξία του κρίνεται ανάλογη με τα αθάνατα ομηρικά έπη.

Ας ανοίξουμε, όμως, την αυλαία της δεύτερης πράξης του έργου, που έχει για περιεχόμενό του την ιστορία του Πόντου, για να παρακολουθήσουμε τα γεγονότα της σκλαβωμένης ζωής των Ελλήνων της περιοχής αυτής, της ζωής των Ελλήνων του Πόντου, που άρχισε με χρυσές ελπίδες, συνέχισε με δόξες και τιμές αλλά κατέληξε σε ανήκουστη τραγωδία, από τις πιο απάνθρωπες που έχει να παρουσιάσει η παγκόσμια ιστορία. Μεγάλη ελάττωση του ελληνικού πληθυσμού σημειώθηκε στον Πόντο μετά την τουρκική κατάκτηση του 1461. Οι κάτοικοι, κυρίως των παραλίων, εγκατέλειψαν το πάτριο έδαφος και εγκαταστάθηκαν στις παραλιακές πόλεις της μεσημβρινής Ρωσίας, όπου και αφομοιώθηκαν προς τον ιθαγενή πληθυσμό και αρκετοί στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους και στην Κωνσταντινούπολη. Σημαντική, επίσης, ελάττωση του χριστιανικού πληθυσμού του Πόντου σημειώθηκε εξαιτίας του εξισλαμισμού στα πρώτα κυρίως χρόνια μετά την άλωση. Πολλοί αναγκάστηκαν να τουρκέψουν για να σώσουν τις περιουσίες τους και τη ζωή τους ή για να αποφύγουν τα βάσανα της σκληρής δουλείας. Αλλά και κατά τα μέσα του 17ου αιώνα ξέσπασε μεγάλο κύμα βίαιων εξισλαμισμών, σαν εμφανίστηκαν οι λεγόμενοι ντερέμπεηδες, δηλαδή οι τιμαριούχοι Τούρκοι. Την περίοδο μάλιστα αυτή ολόκληρες περιφέρειες αναγκάστηκαν σε ομαδική εξωμοσία, όπως ήταν οι περιφέρειες του Όφεως και της Όντας, των οποίων οι κάτοικοι και σήμερα ακόμα διατηρούν την ελληνική ονομασία των χωριών τους, τα πάτρια ήθη και έθιμα και πολλές χριστιανικές συνήθειες.

Ας σημειωθεί ευκαιριακά, ότι από τους σημερινούς μουσουλμάνους του Πόντου ελάχιστοι έχουν καθαρά τουρκική καταγωγή, γιατί στον Πόντο έγινε στρατιωτική κατάκτηση, χωρίς αποικισμό αθρόου μουσουλμανικού πληθυσμού.

Αλέκος Αγγελίδης

Συγκίνηση για τον Γιώργο Ζαχαριάδη που έφτασε στην Παναγία Σουμελά και εκπλήρωσε το τάμα του! (Φωτογραφίες)

Συγκίνηση για τον Γιώργο Ζαχαριάδη που έφτασε στην Παναγία Σουμελά και εκπλήρωσε το τάμα του! (Φωτογραφίες)
Συγκίνηση για τον Γιώργο Ζαχαριάδη που έφτασε στην Παναγία Σουμελά και εκπλήρωσε το τάμα του! (Φωτογραφίες)

Επιμέλεια: Χρήστος Κωνσταντινίδης

Ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα. Ο Τεμόν ΑΕΚ εκπλήρωσε το τάμα προς την Παναγία! Ο Γιώργος Ζαχαριάδης είχε ξεκινήσει πριν 27 ημέρες απ’την Καστανιά Ημαθίας, απ’την ανιστορηθείσα μονή της Σουμελάς και το Σάββατο 1 Αυγούστου, λιγότερο από ένα μήνα δηλαδή, έφτασε στο παλαιό μοναστήρι που βρίσκεται στη Ματσούκα του Πόντου.

Συγκίνηση για τον Γιώργο Ζαχαριάδη που έφτασε στην Παναγία Σουμελά και εκπλήρωσε το τάμα του! (Φωτογραφίες)

Ξεκίνησε στις 5:30 το πρωί με την εικόνα της Παναγίας στην αγκαλιά του και την ελληνική σημαία στους ώμους του, την οποία δεν αποχωρίστηκε ποτέ. Ο δρόμος σήμερα ήταν μόνο ανηφορικός. Μόνο για λίγα χιλιόμετρα στην Τραπεζούντα έτρεξε ο Γιώργος σε ομαλό έδαφος. Οι δυσκολίες όμως δεν πτόησαν τον Ενωσίτη υπερδρομέα. Δεν μπορούσε να λυγίσει. Ο ίδιος πιστεύει ότι η Παναγία έκανε τη διαδρομή ευκολότερη.

«Σήμερα ο ήλιος δεν ήταν καυτός, λόγω συννεφιάς που είχε το πρωί με αποτέλεσμα να μην νιώσω ζέστη. Το έκανε η Παναγιά. Οι ακτίνες του άρχισαν να φαίνονται όταν εγώ έτρεχα μέσα στα δέντρα, τα οποία μου παρείχαν πλήρη κάλυψη», δήλωσε συγκινημένος στο AEK LIVE.

Συγκίνηση για τον Γιώργο Ζαχαριάδη που έφτασε στην Παναγία Σουμελά και εκπλήρωσε το τάμα του! (Φωτογραφίες)

Η διαδρομή ήταν γεμάτη θύμησες για τον Γιώργο. Όποιος έχει ποντιακά ακούσματα το καταλαβαίνει. Όλη αυτή η περιοχή είναι χιλιοτραγουδισμένη απ’τους ποντιακούς σκοπούς και τις καϊτέδες. Ο Τεμόν ΑΕΚ πέρασε ποτάμια, μύρισε την ευωδία των ελάτων της Ματσούκας, διέσχισε βουνά, ενώ δεν μπορούσε να μήν περάσει απ’το θρυλικό γεφύρι της Τρίχας, το οποίο στους μύστες της ποντιακής παράδοσης θυμίζει το γνωστό δημοτικό τραγούδι, την  παραλογή του ποιήματος για το γεφύρι της Άρτας.

Συγκίνηση για τον Γιώργο Ζαχαριάδη που έφτασε στην Παναγία Σουμελά και εκπλήρωσε το τάμα του! (Φωτογραφίες)

O Γιώργος ξεκουράζεται πάνω στο γιοφύρι της Τρίχας. Ένα διπάτ πρέπει να χορέψει για να ξεπιαστεί απ’τα πολλά χιλιόμετρα.

Πέντε χιλιόμετρα πριν το μοναστήρι, ο Πόντιος υπερμαραθωνοδόμος «απάντησε» τρεις Έλληνες προσκυνητές, οι οποίοι τον συνόδευσαν μέχρι το όρος του Μελά. Στο μοναστήρι της Παναγίας έφτασε στις 11:30 μετά από 50 χιλιόμετρα τρεξίματος. Το τάμα εκπληρώθηκε μετά από ένα συγκινητικό τελετουργικό που διενήργησε η ελληνική παρέα. Ο Γιώργος με τους υπόλοιπους 5 Έλληνες έκαναν κάτι σαν τρισάγιο, παρέθεσαν κόλλυβα, λάδι και αγιασμό που τα είχαν πάρει απ’το μοναστήρι της Σουμελάς στην Ημαθία και άναψαν ένα καντήλι και μερικά κεριά.

Ως γνωστόν, η Παναγία Σουμελά στον Πόντο δεν είναι τόπος που έλκει μόνο Χριστιανούς Ορθόδοξους. Δεν είναι λίγοι οι μουσουλμάνοι επισκέπτες, οι οποίοι πηγαίνουν στη μονή για να πάρουν την ευλογία της. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο αυτή την εποχή, αλλά από παλιά. Οι μουσουλμάνοι ήξεραν για τα θαύματα της Παναγίας και πήγαιναν προκειμένου να θεραπευτούν από αρρώστειες (οι μή υγιείς).

Συγκίνηση για τον Γιώργο Ζαχαριάδη που έφτασε στην Παναγία Σουμελά και εκπλήρωσε το τάμα του! (Φωτογραφίες)

Ο Τεμόν ΑΕΚ είχε ένα πολύ ενδιαφέρον περιστατικό να διηγηθεί στο AEK LIVE. «Μου έκανε εντύπωση η παρουσία τόσων πολλών μουσουλμάνων. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του τελετουργικού που κάναμε, μας περικύκλωσαν όλοι και με ευλάβεια παρακολουθούσαν τις προσευχές μας. Ό,τι έζησα και ζήσαμε, απ’την Τραπεζούντα κάτω, μέχρι το μοναστήρι της Παναγίας μας δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί δέος. Δεν υπάρχουν λόγια για να σας περιγράψω τα συναισθήματά μου. Κλαίγαμε από συγκίνηση», μας είπε ο Ενωσίτης αδερφός μας.

Κάτω απ’τον ιερό βράχο της Σουμελά ο Γιώργος με την ελληνική σημαία πάντα στην πλάτη του, αφού πήρε τη χάρη της Δέσποινας επέστρεψε το απόγευμα στην πόλη των πόλεων, την Τραπεζούντα. Μπορεί το τάμα να πραγματοποιήθηκε, το ταξίδι όμως… συνεχίζεται.

Πηγή: ΑΕΚ Live