Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

Εκδήλωση για 100 Χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων πραγματοποιείται στη Λάρισα

Εκδήλωση για 100 Χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων πραγματοποιείται στη Λάρισα
Εκδήλωση για 100 Χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων πραγματοποιείται στη Λάρισα

Ο Σύλλογος Ποντίων Λάρισας προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου στην εκδήλωση Μνήμης που πραγματοποιεί για τη 19η Μαΐου, ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την έναρξη με ομιλητή τον ιστορικός και Δρ Σύγχρονης Ιστορίας Βλάση Αγτζίδη.

Συμμετέχουν η χορωδία και η παιδική χορευτική ομάδα του Συλλόγου Ποντίων Λάρισας και ο Σύλλογος Παλιννοστούντων Ποντίων Λάρισας Ο Πόντος.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 23 Μαΐου 2019 στις 7:30 μ.μ. στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό κέντρο του Δήμου Λαρισσαίων.

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Πάρκο Μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία στο στρατόπεδο Κόδρα με χρήματα του Ιβάν Σαββίδη

Πάρκο Μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία στο στρατόπεδο Κόδρα με χρήματα του Ιβάν Σαββίδη
Πάρκο Μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία στο στρατόπεδο Κόδρα με χρήματα του Ιβάν Σαββίδη

Την ανέγερση υπαίθριου μνημείου για την Ποντιακή Γενοκτονία στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα συζήτησαν σε συνάντησή τους ο δήμαρχος Καλαμαριάς Θεοδόσης Μπακογλίδης και ο ομογενής επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης.

Σύμφωνα με την ανάρτηση του δημάρχου στη συνάντηση τέθηκαν οι βάσεις συνεργασίας του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος του κ. Σαββίδη με τον δήμο Καλαμαριάς, με σκοπό να συμπεριληφθεί το βιωματικό μνημιακό πάρκο στο πλάνο ανάπλασης του Στρατοπέδου.

«Υψηλάντης: από τα Ύψαλα της Τραπεζούντας στην αιωνιότητα»

«Υψηλάντης: από τα Ύψαλα της Τραπεζούντας στην αιωνιότητα»
«Υψηλάντης: από τα Ύψαλα της Τραπεζούντας στην αιωνιότητα»

Εδώ και πέντε χρόνια έχει συσταθεί το Πολιτιστικό Κέντρο «Ρίζες», που έχει βασικό σκοπό τη διάδοση και τον εμπλουτισμό των πολιτιστικών σχέσεων της Ελλάδας και των χωρών της Μαύρης Θάλασσας και της Κεντρικής Ασίας, τη διάδοση της πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς και την ανάδειξη των υψηλών αξιών του πολιτισμού των χωρών αυτών μεταξύ τους.

Με την ευκαιρία της ημερίδας «Υψηλάντης: από τα Ύψαλα της Τραπεζούντας στην αιωνιότητα», που διοργανώνει το Κέντρο υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και είναι αφιερωμένη στα 100 χρονιά της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, στόχος είναι να τονισθεί η προσφορά της οικογένειας Υψηλάντη στον αγώνα της ανεξαρτησίας και στην ιστορία της Νεότερης Ελλάδας.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24 Μαΐου 2019 και ώρα 18:00, στο ξενοδοχείο Porto Palace.

Την ημερίδα θα συντονίσει η δημοσιογράφος της EΡT3 Μάρνη Χατζηεμμανουήλ.

Εισηγήτες:
- Θεοδόσιος Κυριακίδης, Δρ. Ιστορίας, επιστημονικός συνεργάτης της Έδρας Ποντιακών Σπουδών του ΑΠΘ με θέμα «Αλέξανδρος Υψηλάντης: Ηγεμόνας, Πατριώτης, Επαναστάτης»,
- Αθανάσιος Συροπλάκης, ιστορικός, μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών στον Τομέα Νεότερης και Σύγχρονης ιστορίας του ΑΠΘ με θέμα «Στόχοι και
επιδιώξεις του Αλέξανδρου Υψηλάντη και του Τουντόρ Βλαδιμηρέσκου στη Μολδοβλαχία»,
- Χαράλαμπος Γάππας, ιστορικός, μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών στον Τομέα Νεότερης και Σύγχρονης ιστορίας του ΑΠΘ με θέμα «Δημήτριος Υψηλάντης: η ευγενής μορφή του Αγώνα της Ανεξαρτησίας».

«Γενοκτονίας... 100 χρόνια» με τα Ποντιακά μοιρολόγια από τον Αλέξη Παρχαρίδη (Video)

«Γενοκτονίας... 100 χρόνια» με τα Ποντιακά μοιρολόγια από τον Αλέξη Παρχαρίδη
«Γενοκτονίας... 100 χρόνια» με τα Ποντιακά μοιρολόγια από τον Αλέξη Παρχαρίδη

Την Κυριακή 19 Μαΐου 2019, το απόγευμα, η ΕΡΤ3, παρουσίασε μία δίωρη εκπομπή με τίτλο «Γενοκτονίας…100 χρόνια». Στο στούντιο της βρέθηκαν διακεκριμένοι επιστήμονες και καλλιτέχνες του Ποντιακού Ελληνισμού όπου αναφέρθηκαν στα ιστορικά τραγικά γεγονότα που συγκλόνισαν τον Εύξεινο Πόντο.

Στο στούντιο ήταν και ο τραγουδιστής Αλέξης Παρχαρίδης, ο οποίος ερμήνευσε Ποντιακά μοιρολόγια.

Μαζί του ήταν οι: Φάνης Κουρουκλίδης (λύρα), Δημήτρης Μητρούλης (νταούλι), Γιώργος Σιαμίδης (φλογέρα), Γιώργος Συμεωνίδης (αφήγηση).

Στην παρουσίαση της εκπομπής ήταν ο Γιώργος Γεωργιάδης.

 

Βλάσης Αγτζίδης: "Είναι φάρσα να οικειοποιούνται τους Πόντιους, ακροδεξιοί και χρυσαυγίτες"

Βλάσης Αγτζίδης: "Είναι φάρσα να οικειοποιούνται τους Πόντιους, ακροδεξιοί και χρυσαυγίτες"
Βλάσης Αγτζίδης: "Είναι φάρσα να οικειοποιούνται τους Πόντιους, ακροδεξιοί και χρυσαυγίτες"

«Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία κυμαίνεται μεταξύ 700-800.000 ατόμων» δηλώνει με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη Γενοκτονία των Ποντίων ο καθηγητής - και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ - Βλάσσης Αγτζίδης.

Ο Βλ. Αγτζίδης, με συνέντευξή του στο News 24/7, απαντά σε όσους αρνούνται τη Γενοκτονία των Ποντίων: «Είναι πλέον αποδεδειγμένο ιστοριογραφικά ότι ο μετασχηματισμός της Εγγύς Ανατολής έγινε με σκληρές εθνικές εκκαθαρίσεις. Φορέας των βίαιων πράξεων ήταν οι Νεότουρκοι εθνικιστές και οι κεμαλικοί που τους διαδέχτηκαν. Όσον αφορά το διεθνές δίκαιο, οι εθνικές αυτές εκκαθαρίσεις χαρακτηρίζονται Γενοκτονία με βάση τη σχετική νομολογία που εισήχθη από τον ΟΗΕ το 1948. H πρόσφατη έκδοση από τις εκδόσεις Harvard της μελέτης των Benny Morris και Dror Ze'evi με τίτλο «The Thirty-Year Genocide Turkey’s Destruction of Its Christian Minorities, 1894–1924» επιβεβαιώνει με τον πλέον αυστηρά ακαδημαϊκό τρόπο αυτό που η Βουλή των Ελλήνων ομόφωνα έλαβε υπόψη το 1994 (μόνο για Πόντο) και το 1998 (για το σύνολο της Μικράς Ασίας). Τότε καθιερώθηκαν οι δύο ημέρες Μνήμης για τη Γενοκτονία που υπέστησαν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον ακραίο μιλιταρισμό, που εξέφραζαν οι Νεότουρκοι και οι κεμαλικοί στη συνέχεια. Τότε, με 70 χρόνια καθυστέρηση, το ελληνικό πολιτικό σύστημα έκανε το καθήκον του κλείνοντας σε συμβολικό επίπεδο τις διαφορές που το χώριζαν με τον ελληνισμό της Ανατολής.

Αυτοί που αρνούνται το νομικό χαρακτηρισμό «Γενοκτονία» για τις εθνικές εκκαθαρίσεις ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Είτε δεν έχουν μια ολοκληρωμένη εικόνα, είτε είναι στρατευμένοι με την άλλη πλευρά κατά το πρότυπο των Αρνητών του Ολοκαυτώματος».

Απαντά επίσης και γιατί η Τουρκία μετά τους Αρμενίους αρνείται να αναγνωρίσει και τη Γενοκτονία των Ποντίων: «Η Τουρκία έχει μεγάλη δυσκολία να συμφιλιωθεί με το παρελθόν των ιδρυτών της. Μπορεί από τυπική άποψη να μη φέρει άμεση ευθύνη για τις Γενοκτονίες, εφόσον ιδρύθηκε ως εθνικό κράτος το 1923, αλλά φαίνεται ότι το βάρος της κληρονομιάς το έχει εσωτερικεύσει και το έχει μετατρέψει σε ιδρυτικό της μύθο. Το σοβαρότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει είναι η Γενοκτονία των Αρμενίων γιατί στην περίπτωση αυτή πρέπει να καταβάλλει τεράστιες αποζημιώσεις στους απογόνους τους, κατά το πρότυπο των Ναζί στους Εβραίους. Με τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας( Πόντιοι, Ίωνες, Ανατολικοθρακιώτες κ.α.) τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ δεν υπάρχουν οικονομικές διεκδικήσεις, εφόσον με τη Συνθήκη της Άγκυρας του 1930, τα δύο κράτη συμφώνησαν να ανταλλάξουν τους ρόλους έναντι ανταλλαγμάτων. Έτσι ο αντίδικος των Ελλήνων προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι το ελληνικό κράτος. Για την Τουρκία υπάρχει μόνο το ηθικό μέρος και πολύ δύσκολα θα συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η σύγχρονη Τουρκία χτίστηκε πάνω στα κόκκαλα εκατομμυρίων ανεπιθύμητων ανθρώπων».

Ο Βλ. Αγτζίδης αναφέρει και γιατί είναι «κάτι σαν φάρσα» να προσπαθούν να ταυτιστούν με τους Πόντιους η ακροδεξιά στη χώρα μας και οι χρυσαυγίτες: «Όσον αφορά την ακροδεξιά και τους χρυσαυγίτες που προσπαθούν να οικειοποιηθούν τα γεγονότα και τους πληθυσμούς, είναι κάτι σαν φάρσα. Γιατί οι πολιτικοί τους πρόγονοι είναι υπεύθυνοι για την εγκατάλειψη των Ελλήνων της Ανατολής στο έλεος των Τούρκων εθνικιστών, αλλά και για την σκληρή αντιπροσφυγική συμπεριφορά του Μεσοπολέμου που είχε θύματα, πυρπολήσεις οικισμών και πολλές βάρβαρες πράξεις εις βάρος των απόκληρων.

Ειδικά η Χρυσή Αυγή που είναι Νεοναζί θα έπρεπε να είναι οι τελευταίοι που θα τολμούσαν να επιχειρήσουν την οικειοποίηση. Γιατί σήμερα γνωρίζουμε καλά τη γενεαλογία του ναζισμού. Γνωρίζουμε πλέον ότι οι νεοτουρκικές γενοκτονικές πρακτικές υπήρξαν το πρότυπο για τους Ναζί. Με τους Νεότουρκους είχαν συνδεθεί πολλά σημαίνοντα στελέχη των Ναζί, όπως ο διοικητής του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες, καθώς και ο Χάινριχ Χίμλερ. Από τις αρχές τις δεκαετίας του ΄20 ο Χάινριχ Χίμλερ συζητούσε με Τούρκους φίλους του για «τουρκικές λύσεις» στα προβλήματα της Γερμανίας.» Σε μια κομματική συγκέντρωση το 1927, ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ –ο ήρωας και το πρότυπο για τους Χρυσαυγίτες- παραλλήλιζε τους Έλληνες και τους Αρμένιους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τους Εβραίους λέγοντας: «Έχουν εκείνα τα συγκεκριμένα επαίσχυντα χαρακτηριστικά που καταδικάζουμε τους Εβραίους».

Η εικόνα που είχε ο Χίτλερ για τον Μουσταφά Κεμάλ είναι γνωστή από παλιά και κυρίως μέσα από το έργο του κεμαλικού δημοσιογράφου και συγγραφέα Falih Rıfkı Atay όπου στο βιβλίο του υπό τον τίτλο Cankaya γράφει ότι με τουρκική αντιπροσωπεία επισκέφτηκαν τον Χίτλερ για τα 50κοστά του γενέθλια. Ο Χίτλερ απευθυνόμενος προς αυτούς ανέφερε τον Μουσταφά Κεμάλ ως δάσκαλό τους λέγοντας: «…ο Μουσολίνι ήταν ο πρώτος του μαθητής κι εγώ (δηλ. ο Χίτλερ) είμαι ο δεύτερος μαθητής του».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τέλος, εμφανίζει η τοποθέτηση του Βλάσση Αγτζίδη για το τι μπορεί να κάνει σήμερα η χώρα μας για τους Πόντιους: «Αυτό που θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα για τους Πόντιους αλλά και όλους τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι ευνοήσει την ανάδειξη της προσφυγικής μνήμης -ως το καλύτερο σχολείο για την αντιμετώπιση των επικίνδυνων ρευμάτων που επανεμφανίστηκαν στην πατρίδα μας και στην Ευρώπη. Να δημιουργηθούν τα δύο μεγάλα μουσεία για τον προσφυγικό ελληνισμό. Ένα στη Θεσσαλονίκη, στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά και το άλλα στην Αθήνα, στις προσφυγικές πολυκατοικίες. Επίσης να αναδειχθεί ως τόπος ιστορικής μνήμης τα «απολυμαντήρια της Αρετσούς» στη Θεσσαλονίκη, όπου από το 1918 έως το 1923, περισσότεροι από 20.000 πρόσφυγες έχασαν τη ζωή τους στο προθάλαμο της «μητέρας-πατρίδας», καθώς και το Μακρονήσι όπου το 1922-23 λειτούργησε ως καραντίνα για δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες.

Επίσης υπάρχουν και τα κοινωνικά προβλήματα που σχετίζονται με τους παλιννοστούντες ομογενείς από την πρώην ΕΣΣΔ. Προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν με την δέουσα προσοχή και ευαισθησία, γιατί οι ομογενείς μας αυτοί ήταν πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής που εγκλωβίστηκαν στην ΕΣΣΔ, η Ελλάδα απαγόρευσε την κάθοδό τους και ο Στάλιν τους κατακρεούργησε…».

Ολόκληρη η συνέντευξη του Ιστορικού και συγγραφέα στο News 24/7 έχει ως εξής:

Υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων κ. καθηγητά; Γιατί κάποιοι το αρνούνται…

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ιστοριογραφικά ότι ο μετασχηματισμός της Εγγύς Ανατολής έγινε με σκληρές εθνικές εκκαθαρίσεις. Φορέας των βίαιων πράξεων ήταν οι Νεότουρκοι εθνικιστές και οι κεμαλικοί που τους διαδέχτηκαν. Όσον αφορά το διεθνές δίκαιο, οι εθνικές αυτές εκκαθαρίσεις χαρακτηρίζονται Γενοκτονία με βάση τη σχετική νομολογία που εισήχθη από τον ΟΗΕ το 1948. H πρόσφατη έκδοση από τις εκδόσεις Harvard της μελέτης των Benny Morris και Dror Ze'evi με τίτλο «The Thirty-Year Genocide Turkey’s Destruction of Its Christian Minorities, 1894–1924» επιβεβαιώνει με τον πλέον αυστηρά ακαδημαϊκό τρόπο αυτό που η Βουλή των Ελλήνων ομόφωνα έλαβε υπόψη το 1994 (μόνο για Πόντο) και το 1998 (για το σύνολο της Μικράς Ασίας). Τότε καθιερώθηκαν οι δύο ημέρες Μνήμης για τη Γενοκτονία που υπέστησαν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον ακραίο μιλιταρισμό, που εξέφραζαν οι Νεότουρκοι και οι κεμαλικοί στη συνέχεια. Τότε, με 70 χρόνια καθυστέρηση, το ελληνικό πολιτικό σύστημα έκανε το καθήκον του κλείνοντας σε συμβολικό επίπεδο τις διαφορές που το χώριζαν με τον ελληνισμό της Ανατολής.

Αυτοί που αρνούνται το νομικό χαρακτηρισμό «Γενοκτονία» για τις εθνικές εκκαθαρίσεις ανήκουν σε δύο κατηγορίες. Είτε δεν έχουν μια ολοκληρωμένη εικόνα, είτε είναι στρατευμένοι με την άλλη πλευρά κατά το πρότυπο των Αρνητών του Ολοκαυτώματος

Τι απώλειες υπήρξαν;

Δεν θα μάθουμε ποτέ τον ακριβή αριθμό των θυμάτων. Γιατί ποτέ κανείς δεν φρόντισε να τους καταγράψει όσο ακόμα ζούσε η πρώτη γενιά. Οπότε οι αριθμοί που έχουν επικρατήσει έχουν μόνο συμβολικη αξία.

Μπορούμε όμως να κάνουμε μια εκτίμηση για τον αριθμό των θυμάτων στο σύνολο των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας [Μικρά Ασία (Πόντος, Ιωνία, Βιθυνία, Καππαδοκία κ.ά.) και Ανατολική Θράκη]. Υπολογίζουμε με βάση τις διαθέσιμες στατιστικές ότι προ του 1914 και της έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Έλληνες ανέρχονταν σε 2.2 περίπου εκατομμύρια. Την ίδια στιγμή ο ελλαδικός πληθυσμός ήταν 4,5 εκατομ. Η επόμενη απογραφή (των προσφύγων πλέον) θα γίνει στην Ελλάδα το 1928 και θα καταγραφούν 1,25 εκατομ. άτομα. Λαμβάνοντας υπόψη την φυγή μεγάλου μέρους των Ελλήνων στη Ρωσία αλλά και χώρες της Δύσης, εκτιμάμε ότι ο συνολικός αριθμός των θυμάτων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία κυμαίνεται μεταξύ 700-800.00 ατόμων.

Και μετά; Όσοι έφυγαν στη Σοβιετική Ένωση; Επιμένετε ότι υπήρξαν εκεί διώξεις και σφαγές; Γιατί το ΚΚΕ σας διαψεύδει…

Το ΚΚΕ από το 18ο Συνέδριο όταν αποκατάστησε τον Στάλιν και τον μετέτρεψε σε σημείο ιδεολογικής του αναφοράς και πολιτικής έμπνευσης, ακολουθεί μια σκληρή αναθεωρητική πολιτική προσπαθώντας να εξαλείψει την βαριά ιστορική κληρονομιά. Στο πλαίσιο αυτό σιωπά για την εξόντωση της ηγεσία του ΚΚΕ το 1937 (Ανδρόνικος Χαϊτάς, Κ. Ευτυχιάδης, Μ. Μαρκοβίτης, κ.ά) από τους σταλινικούς στην ΕΣΣΔ και αντιδρά σπασμωδικά με οξύ τρόπο, συκοφαντώντας κάθε έναν που τολμά να θυμίσει την αντιδραστική και ρατσιστική πολιτική του σταλινισμού.

Όσον αφορά τον ελληνισμό που παρέμεινε στην ΕΣΣΔ μετά το 1922, η ιστορία του διακρίνεται σε διαφορετικές φάσεις. Έως και το 1937 οι ομογενείς μας έζησαν στο σοβιετικό περιβάλλον απολαμβάνοντας την πολιτισμική ελευθερία που βασιζόταν στην λενινιστική πολιτική για το εθνικό ζήτημα. Όποιος μελετά το σοβιετικό Μεσοπόλεμο και τους Έλληνες θα βρεθεί μπρος σε μια ελληνική σοβιετική αναγέννηση με εκτεταμένο δίκτυο σχολείων, θεάτρων εφημερίδων και περιοδικών, καθώς και εκδοτικών οίκων. Το πιο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου είναι ότι η ελληνική κομμουνιστική ηγεσία των ομογενών είχε καταφέρει να δημιουργήσει τέσσερεις Αυτόνομες Σοβιετικές Ελληνικές Περιοχές (Gretskiski Rayion).

Όμως από το 1937 η θετική αυτή πολιτική άλλαξε και οι Έλληνες, όπως και μερικές ακόμα μειονότητες, θεωρήθηκαν από το σταλινικό καθεστώς ως απειλή. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτούν μια ρατσιστική καταστολή από το σταλινισμό. Η ελληνική κομμουνιστική ηγεσία θα δολοφονηθεί και μαζί τους και τα στελέχη του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ. Τα σχολεία, τα θέατρα, οι εφημερίδες θα κλείσουν. Η ελληνική εκπαίδευση θα απαγορευθεί και η πολιτική πλέον θα είναι εκρωσισμός. Θα καταργηθούν επίσης και οι Αυτόνομες Περιοχές. Χιλιάδες Έλληνες θα χάσουν τη ζωή τους στα γκουλάγκ κατά τις διώξεις του 1937-39 και δεκάδες χιλιάδες άλλοι θα μεταφερθούν βιαίως τη δεκαετία του ’40 στην Κεντρική Ασία για να χρησιμοποιηθούν ως ένα νέο είδος δουλοπαροίκων.

Γιατί η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει -μετά τους Αρμένιους- και την γενοκτονία των Ποντίων;

Η Τουρκία έχει μεγάλη δυσκολία να συμφιλιωθεί με το παρελθόν των ιδρυτών της. Μπορεί από τυπική άποψη να μη φέρει άμεση ευθύνη για τις Γενοκτονίες, εφόσον ιδρύθηκε ως εθνικό κράτος το 1923, αλλά φαίνεται ότι το βάρος της κληρονομιάς το έχει εσωτερικεύσει και το έχει μετατρέψει σε ιδρυτικό της μύθο. Το σοβαρότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει είναι η Γενοκτονία των Αρμενίων γιατί στην περίπτωση αυτή πρέπει να καταβάλλει τεράστιες αποζημιώσεις στους απογόνους τους, κατά το πρότυπο των Ναζί στους Εβραίους. Με τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας( Πόντιοι, Ίωνες, Ανατολικοθρακιώτες κ.α.) τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ δεν υπάρχουν οικονομικές διεκδικήσεις, εφόσον με τη Συνθήκη της Άγκυρας του 1930, τα δύο κράτη συμφώνησαν να ανταλλάξουν τους ρόλους έναντι ανταλλαγμάτων. Έτσι ο αντίδικος των Ελλήνων προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι το ελληνικό κράτος. Για την Τουρκία υπάρχει μόνο το ηθικό μέρος και πολύ δύσκολα θα συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η σύγχρονη Τουρκία χτίστηκε πάνω στα κόκκαλα εκατομμυρίων ανεπιθύμητων ανθρώπων.

Γιατί οι Πόντιοι έχουν συνδεθεί από ορισμένους με την ακροδεξιά στη χώρα μας και τον «αντιτουρκισμό»; Βλέπουμε την ακροδεξιά, ακόμα και τη «Χρυσή Αυγή», να προσπαθούν να ταυτιστούν μαζί τους…

Είναι υπερβολική η εκτίμηση αυτή. Σαφέστατα υπάρχουν στοιχεία, όμως αυτό απέχει πολύ από το να αντιπροσωπεύει το σύνολο της κοινότητας. Οι υπερβολικές τέτοιες διαπιστώσεις παραπέμπουν περισσότερο σε παλιά αντιπροσφυγικά στερεότυπα παρά σε πραγματική κατάσταση. Έτσι ο παλιός «τουρκόσπορος» σήμερα μετατρέπεται σε «εθνικιστή» και τον τρόπο αυτό ξεπλένεται και ο παραδοσιακός αντιπροσφυγικός ρατσισμός που χαρακτήριζε ένα μέρος των Νεοελλήνων.

Οι Πόντιοι υπήρξαν ένας φιλελεύθερος αντιμοναρχικός πληθυσμός καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Υπήρξαν απ΄ τους βασικούς υποστηρικτές του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Τραπεζούντιο Γεώργιο Σκληρό πρωτοπόρο της μαρξιστικής σκέψης στην Ελλάδα και πατέρα της ελληνικής κοινωνιολογίας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον εκ Σοχούμι του Καυκάσου Ανδρόνικο Χαϊτά, γενικό γραμματέα του ΚΚΕ που φυλακίστηκε για τα ιδανικά του, καθώς και το μέλος του Π.Γ. Κωνσταντίνο Ευτυχιάδη. Ή τον ιδρυτή της ΕΔΑ Γιάννη Πασαλίδη, τον Μήτσο Παρτσαλίδη, τον πρώτο κόκκινο δήμαρχο στην Ελλάδα ή τον Μάρκο Βαφειάδη, αλλά και τόσους άλλους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης και του εργατικού κινήματος.

Αλλαγές στην πολιτική συμπεριφορά ενός μικρού μέρους θα συμβεί την περίοδο της Κατοχής στη Βόρεια Ελλάδα, όταν μαζί με ντόπιους, Βλάχους, Θρακιώτες κ.ά θα επανδρώσουν τα δωσιλογικά σώματα.

Στην πρόσφατη ιστορία, οι Πόντιοι προκάλεσαν το ενδιαφέρον όταν από τα μέσα τις δεκαετίας του ’80 διατύπωσαν τις απόψεις για την ιστορία με διαφορετικό τρόπο από αυτές που κυριαρχούσαν τότε. Παράλληλα με ριζοσπαστικές παρεμβάσεις αμφισβήτησαν την κατασκευασμένη λήθη που είχε επιβληθεί επί της προσφυγικής μνήμης, τόσο από τις ελίτ όσο και από τις κυρίαρχες τάσεις της Αριστεράς. Επί της ουσίας, οι Πόντιοι εκπροσωπώντας το σύνολο των προσφύγων του 1922, διεμβόλισαν με τις ιδέες τους και τις διεκδικήσεις όλα τα κυρίαρχα δόγματα για το τι συνέβη στην οθωμανική Ανατολή την περίοδο 1908-1923. Ακριβώς γι αυτό δεν ήταν εύκολο να αναπροσαρμοστούν οι αντιλήψεις. Την αρχική αμηχανία διαδέχτηκε μια επιθετική πολιτική που είχε ως αιχμή την Άρνηση της Γενοκτονίας. Εκτιμώ ότι το ρεύμα αυτό έχει υποχωρήσει και χάρις στη διεθνή ιστοριογραφία που έχει απαντήσει στα ζητήματα αυτά, θα έρθει μια περίοδο ουσιαστικής επικοινωνίας των διάφορων ξεχωριστών τάσεων.

Όσον αφορά την ακροδεξιά και τους χρυσαυγίτες που προσπαθούν να οικειοποιηθούν τα γεγονότα και τους πληθυσμούς, είναι κάτι σαν φάρσα. Γιατί οι πολιτικοί τους πρόγονοι είναι υπεύθυνοι για την εγκατάλειψη των Ελλήνων της Ανατολής στο έλεος των Τούρκων εθνικιστών, αλλά και για την σκληρή αντιπροσφυγική συμπεριφορά του Μεσοπολέμου που είχε θύματα, πυρπολήσεις οικισμών και πολλές βάρβαρες πράξεις εις βάρος των απόκληρων.

Ειδικά η Χρυσή Αυγή που είναι Νεοναζί θα έπρεπε να είναι οι τελευταίοι που θα τολμούσαν να επιχειρήσουν την οικειοποίηση. Γιατί σήμερα γνωρίζουμε καλά τη γενεαλογία του ναζισμού. Γνωρίζουμε πλέον ότι οι νεοτουρκικές γενοκτονικές πρακτικές υπήρξαν το πρότυπο για τους Ναζί. Με τους Νεότουρκους είχαν συνδεθεί πολλά σημαίνοντα στελέχη των Ναζί, όπως ο διοικητής του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες, καθώς και ο Χάινριχ Χίμλερ. Από τις αρχές τις δεκαετίας του ΄20 ο Χάινριχ Χίμλερ συζητούσε με Τούρκους φίλους του για «τουρκικές λύσεις» στα προβλήματα της Γερμανίας.» Σε μια κομματική συγκέντρωση το 1927, ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ –ο ήρωας και το πρότυπο για τους Χρυσαυγίτες- παραλλήλιζε τους Έλληνες και τους Αρμένιους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τους Εβραίους λέγοντας: «Έχουν εκείνα τα συγκεκριμένα επαίσχυντα χαρακτηριστικά που καταδικάζουμε τους Εβραίους».

Η εικόνα που είχε ο Χίτλερ για τον Μουσταφά Κεμάλ είναι γνωστή από παλιά και κυρίως μέσα από το έργο του κεμαλικού δημοσιογράφου και συγγραφέα Falih Rıfkı Atay όπου στο βιβλίο του υπό τον τίτλο Cankaya γράφει ότι με τουρκική αντιπροσωπεία επισκέφτηκαν τον Χίτλερ για τα 50κοστά του γενέθλια. Ο Χίτλερ απευθυνόμενος προς αυτούς ανέφερε τον Μουσταφά Κεμάλ ως δάσκαλό τους λέγοντας: «…ο Mουσολίνι ήταν ο πρώτος του μαθητής κι εγώ (δηλ. ο Χίτλερ) είμαι ο δεύτερος μαθητής του».

Η αλήθεια, πάντως, είναι πως για κάποιο τουλάχιστον διάστημα και στη χώρα μας έμοιαζαν με …ξένοι. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει η χώρα μας γι’ αυτούς;

Οι Πόντιοι είναι τμήμα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής και όχι κάτι το διαφορετικό. Ο μεγάλος λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος, τους περιέγραψε ως εξής: «Οι πόντιοι άρχισαν να καταφθάνουν μετά τους βαλκανικούς πολέμους και, κυρίως, μετά την λεγόμενη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι τελευταίοι μας ήρθανε από την Σοβιετική Ένωση το 1940, σαν ένα πεσκέσι του Στάλιν. Δηλαδή, οι πόντιοι είναι επήλυδες, είναι ξενόφερτοι, είναι πρόσφυγες. Οι ελλαδικοί νεοέλληνες δεν συμπαθούν τους πρόσφυγες. Και ακριβώς: τα αντιποντιακά ανέκδοτα που σήμερα κυκλοφορούν, εκφράζουν (σε τελικήν ανάλυση) την αντιπάθεια των γηγενών κατά της πολυπληθέστερης προσφυγικής ομάδας που εγκαταστάθηκε στη χώρα μας…»

Αυτό που θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα για τους Πόντιους αλλά και όλους τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι ευνοήσει την ανάδειξη της προσφυγικής μνήμης -ως το καλύτερο σχολείο για την αντιμετώπιση των επικίνδυνων ρευμάτων που επανεμφανίστηκαν στην πατρίδα μας και στην Ευρώπη.

Να δημιουργηθούν τα δύο μεγάλα μουσεία για τον προσφυγικό ελληνισμό. Ένα στη Θεσσαλονίκη, στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά και το άλλα στην Αθήνα, στις προσφυγικές πολυκατοικίες. Επίσης να αναδειχθεί ως τόπος ιστορικής μνήμης τα «απολυμαντήρια της Αρετσούς» στη Θεσσαλονίκη, όπου από το 1918 έως το 1923, περισσότεροι από 20.000 πρόσφυγες έχασαν τη ζωή τους στο προθάλαμο της «μητέρας-πατρίδας», καθώς και το Μακρονήσι όπου το 1922-23 λειτούργησε ως καρταντίνα για δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες.

Επίσης υπάρχουν και τα κοινωνικά προβλήματα που σχετίζονται με τους παλιννοστούντες ομογενείς από την πρώην ΕΣΣΔ. Προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν με την δέουσα προσοχή και ευαισθησία, γιατί οι ομογενείς μας αυτοί ήταν πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής που εγκλωβίστηκαν στην ΕΣΣΔ, η Ελλάδα απαγόρευσε την κάθοδό τους και ο Στάλιν τους κατακρεούργησε…

Πηγή: News247

Συγκίνηση στο Σύνταγμα από την επιβλητική αλλαγή φρουράς με Πόντιους Εύζωνες

Συγκίνηση στο Σύνταγμα από την επιβλητική αλλαγή φρουράς με Πόντιους Εύζωνες
Συγκίνηση στο Σύνταγμα από την επιβλητική αλλαγή φρουράς με Πόντιους Εύζωνες 

Συγκίνηση επικράτησε στο Μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη στην πλατεία Συντάγματος από την αλλαγή φρουράς με Πόντιους Εύζωνες στη μνήμη των νεκρών της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Συγκίνηση στο Σύνταγμα από την επιβλητική αλλαγή φρουράς με Πόντιους Εύζωνες

Η αλλαγή της Προεδρικής Φρουράς έγινε με δύο εύζωνες ενδεδυμένους με τη στολή του Πόντιου αντάρτη στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στην εκδήλωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας προς τιμήν των 353.000 θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Σημειώνεται ότι η Βουλή φωτίστηκε με κόκκινο και μαύρο χρώμα προς τιμήν της 19ης Μαΐου.

Συγκίνηση στο Σύνταγμα από την επιβλητική αλλαγή φρουράς με Πόντιους Εύζωνες

Η αλλαγή φρουράς με τους Εύζωνες που φορούν τη στολή του Πόντιου αντάρτη και με εκείνους που φορούν τα «λευκά», την επίσημη στολή, είναι μέρος της κεντρικής εκδήλωσης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων.

Οι άνδρες του στρατού έφτασαν με συντονισμένο βήμα σκορπώντας ρίγη συγκίνησης. Τους τέσσερις Εύζωνες συνόδευε ακόμα ένας, ο οποίος οδήγησε τους δύο με τα λευκά (στολή Βαλκανικών Πολέμων) που κατέβηκαν από το μνημείο πίσω στο στρατόπεδο.

Συγκίνηση στο Σύνταγμα από την επιβλητική αλλαγή φρουράς με Πόντιους Εύζωνες

Οι δύο με τα λευκά παρουσίασαν όπλα και οι δύο με τη στολή του Πόντιου αντάρτη χαιρέτισαν στρατιωτικά μιας και δεν φέρουν όπλο. Στη συνέχεια, ακολουθώντας το τυπικό της αλλαγής φρουράς, στάθηκαν στα δύο φυλάκια, ακίνητοι μαζί με τον κόσμο που σήμερα, 19η Μαΐου, αποτίει φόρο τιμής στους Έλληνες του Πόντου που έχασαν τη ζωή τους.

Πηγή: Lifo

Η έξοδος των Ελλήνων του Πόντου - Μαρτυρίες Ποντίων προσφύγων

Η έξοδος των Ελλήνων του Πόντου - Μαρτυρίες Ποντίων προσφύγων
Η έξοδος των Ελλήνων του Πόντου - Μαρτυρίες Ποντίων προσφύγων

Σύλλογος Ποντίων «Αργοναύται – Κομνηνοί» δημιούργησε μια πρωτότυπη παράσταση βασισμένη σε μαρτυρίες Ποντίων Προσφύγων που αναφέρονται στην Γενοκτονία των Ποντίων. Με αυτές τις μαρτυρίες των προσφύγων και επιλεγμένα κείμενα, συγκροτείται ένα θεατρικό έργο που προβάλλει αρχικά την ήσυχη, ευχάριστη και δημιουργική καθημερινότητα των Ποντίων στην «πατρίδα». Μια κατάσταση, η οποία θα αλλάξει ξαφνικά τον Νοέμβρη του 1916, όταν η ήρεμη ζωή θα ανατραπεί σε μια ατέρμονη και απρόβλεπτη πορεία εξόδου από την πατρίδα τους.

Τα συγκλονιστικά αυτά κείμενα αποδίδονται με έντονη συγκινησιακή φόρτιση από τους ηθοποιούς του Συλλόγου.

Χαρακτηριστικό της παράστασης, την οποία σκηνοθέτησε ο Γιώργος Γαλάντης, είναι το γεγονός ότι ο λόγος προεκτείνεται με κίνηση και σωματική έκφραση ώστε να εικονογραφούνται εύληπτα οι καταστάσεις και οι χαρακτήρες του έργου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, διευκολύνονται οι θεατές οι οποίοι δεν γνωρίζουν την ποντιακή διάλεκτο, ώστε να κατανοήσουν καλύτερα το περιεχόμενο και το μήνυμα της παράστασης.

Ο Σύλλογος Ποντίων «Αργοναύται – Κομνηνοί» θεωρεί χρέος του να διαδώσει το σημαντικό αυτό θεατρικό γεγονός τόσο στο πανελλήνιο, όσο και στο εξωτερικό, ως ελάχιστο φόρο τιμής στην μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού, όπου είναι και αφιερωμένη αυτή η παράσταση.

Η θεατρική παράσταση «Η Έξοδος» είναι η αληθινή ιστορία της πρώτης γενιάς που υπενθυμίζει το δράμα της προσφυγιάς. Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι!

Η παράσταση θα δοθεί την Τετάρτη 22 Μαΐου 2019 στις 8:00 μ.μ. στην κεντρική αίθουσα του συλλόγου "Άγγελος Δεληγιώργης" (Δαβάκη 10, Καλλιθέα).

Η Αθήνα ζητά από την Άγκυρα αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων

Η Αθήνα ζητά από την Άγκυρα αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων
Η Αθήνα ζητά από την Άγκυρα αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων

Το Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση - απάντηση στις προκλητικές δηλώσεις της Άγκυρας που ούτε λίγο ούτε πολύ όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ποντίων αλλά ζητά και αποζημίωση.

Η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ:

«Η ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών συνιστά ακόμη μια αδόκιμη προσπάθεια παραποίησης της ιστορίας.

Η αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, η αυτοκριτική και η εγκατάλειψη του αναθεωρητισμού, αποτελούν ένδειξη δύναμης, όχι αδυναμίας. Αποτελούν προϋπόθεση για τον καλόπιστο διάλογο και την καταπολέμηση των ακροτήτων του εθνικισμού, για τη συμφιλίωση των λαών και των κρατών και την ειρηνική συμπόρευσή τους.

Αυτή τη στάση ζωής και πολιτικής επέλεξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος όταν πρότεινε ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Και αυτό συνεχίζει να αποτελεί, μέχρι σήμερα, μέρος της σημαντικής παρακαταθήκης που άφησε πίσω του ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός, για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις -και όχι μόνον.

Είναι ιστορικό καθήκον όλων μας - και ιδίως της γείτονος Τουρκίας - να αναγνωριστούν γεγονότα όπως η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, προκειμένου να μην επαναληφθούν οι πιο ζοφερές στιγμές του παρελθόντος και να επουλώσουμε τις βαθειές πληγές που άφησαν πίσω.»

Η προκλητική ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ

Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε μια προκλητική ανακοίνωση με αφορμή δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών για την 19η Μαΐου (η οποία έχει αναγνωριστεί από την Αθήνα ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων»), στην οποία έκανε λόγο για διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων για πολιτικά κίνητρα, ενώ επεσήμανε και την υποχρέωση της Αθήνας «να καταβάλλει αποζημιώσεις προς την Τουρκία, στο πλαίσιο της υπογραφής της Συνθήκης της Λοζάνης».

«Η 19η Μαΐου του 1919 σηματοδοτεί την έναρξη του εθνικού αγώνα για την ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας και γιορτάζεται με υπερηφάνεια στην Τουρκία και το εξωτερικό» σημειώνει, μεταξύ άλλων το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας. «Οι δηλώσεις ορισμένων πολιτικών στην Ελλάδα, οι οποίες διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα για πολιτικά κίνητρα, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές» προσθέτει.

Το τουρκικό ΥΠΕΞ, μάλιστα, κάνει λόγο για «ανυπόστατους ισχυρισμούς» και ότι «η ευθύνη για τις ακρότητες που διαπράχθηκαν, βαραίνει τον ελληνικό στρατό, ο οποίος παραβίασε τους κανόνες του πολέμου, εισβάλλοντας στην Ανατολία». «Αυτοί οι ανυπόστατοι ισχυρισμοί που στοχεύουν την ιστορία, δεν έχουν καμία λογική, καμία συνοχή. Αυτή η ρητορική είναι ασύμβατη με την επιδίωξη ανάπτυξης των διμερών μας σχέσεων» συμπληρώνει.

Τουρκική πρόκληση: Φανταστικοί ισχυρισμοί η Γενοκτονία Ποντίων

Τουρκική πρόκληση: Φανταστικοί ισχυρισμοί η Γενοκτονία Ποντίων
Τουρκική πρόκληση: Φανταστικοί ισχυρισμοί η Γενοκτονία Ποντίων

Νέα προκλητική παρέμβαση από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων. 

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, «οι απόπειρες κάποιων ακραίων κύκλων στην Ελλάδα να επισκιάσουν αυτή τη σημαντική ημέρα με φανταστικούς ισχυρισμούς κατά της ιστορίας μας, με ενέργειες που στόχο έχουν να πυροδοτήσουν μίσος κατά της Τουρκίας, όπως επίσης και με δηλώσεις ορισμένων πολιτικών στην Ελλάδα, οι οποίες διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα, έχοντας δικά τους πολιτικά κίνητρα, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές».

Αναλυτικά η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών:

«H 19η Μαΐου 1919 σηματοδοτεί την αρχή του εθνικού μας αγώνα που οδήγησε στην ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και εορτάζεται με μεγάλη υπερηφάνεια κάθε χρόνο στην Τουρκία και το εξωτερικό.

Οι απόπειρες κάποιων ακραίων κύκλων στην Ελλάδα να επισκιάσουν αυτή τη σημαντική ημέρα με φανταστικούς ισχυρισμούς κατά της ιστορίας μας, με ενέργειες που στόχο έχουν να πυροδοτήσουν μίσος κατά της Τουρκίας, όπως επίσης και με δηλώσεις ορισμένων πολιτικών στην Ελλάδα, οι οποίες διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα, έχοντας δικά τους πολιτικά κίνητρα, δεν είναι δυνατό να γίνουν αποδεκτές. 

Υπενθυμίζουμε σε εκείνους που επικαλέστηκαν αυτούς τους αβάσιμους ισχυρισμούς την ευθύνη της Ελλάδας για τις θηριωδίες που διέπραξε ο στρατός της, οι οποίες επίσης παραβίαζαν τους νόμους πολέμου κατά την εισβολή στην Ανατολία, καθώς και την υποχρέωσή της να καταβάλει αποζημίωση, η οποία καθορίστηκε στη Συνθήκη της Λωζάνης.

Αναφέρουμε ότι όταν οι θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τον Ελληνικό Στρατό κατά των Τούρκων έφτασαν σε αδιανόητο μέγεθος, οι σύμμαχοι της Ελλάδας ίδρυσαν μια Επιτροπή Ερευνών και αναγνώρισαν απάνθρωπα εγκλήματα του Ελληνικού Στρατού.

Στην πραγματικότητα, αυτοί οι αβάσιμοι ισχυρισμοί που στοχεύουν στην ιστορία μας δεν έχουν καμία σχέση με τη λογική, τη συνείδηση ​​και τη δικαιοσύνη. Αυτή η ρητορική είναι ασυμβίβαστη με τους στόχους μας για την προώθηση των διμερών μας σχέσεων και αφήνει μια αρνητική κληρονομιά στις μελλοντικές γενιές. 

Η πρόταση του μεγάλου ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Βενιζέλο το 1934 μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, αποτελεί τη σαφέστερη απόδειξη ότι δεν υπάρχει τέτοιο ιστορικό θέμα μεταξύ των δύο χωρών σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς ορισμένων ανεύθυνων πολιτικών και ριζοσπαστών Ελλήνων».