Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Ο Ερντογάν αναγνωρίζει με μισόλογα την Γενοκτονία των Αρμενίων -«Συλλυπητήρια στα εγγόνια των θυμάτων»

Ο Ερντογάν αναγνωρίζει με μισόλογα την Γενοκτονία των Αρμενίων -«Συλλυπητήρια στα εγγόνια των θυμάτων»
Ο Ερντογάν αναγνωρίζει με μισόλογα την Γενοκτονία των Αρμενίων -«Συλλυπητήρια στα εγγόνια των θυμάτων»
 
Αίσθηση προκάλεσε η ανακοίνωση του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος υπέβαλε την Τετάρτη τα συλλυπητήριά του «στα εγγόνια των Αρμενίων, οι οποίοι σκοτώθηκαν το 1915».

Βέβαια, ο Τούρκος πρωθυπουργός απέφυγε με κάθε τρόπο να αναφέρει τη λέξη «Γενοκτονία», ωστόσο, είναι η πρώτη φορά που εκφράζεται για τόσο ανοικτά για τα όσα συνέβησαν ανάμεσα στο 1915 και το 1917 και τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων.

«Είναι ένα ανθρώπινο καθήκον να καταλάβουμε και να συμμεριστούμε τη βούληση των Αρμενίων να μνημονεύουν τα βάσανα που πέρασαν εκείνη την εποχή», αναφέρεται στο κείμενο της ανακοίνωσης.

«Επιθυμούμε οι Αρμένιοι που έχασαν τη ζωή τους στις συνθήκες των αρχών του 20ου αιώνα να αναπαύονται εν ειρήνη και εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στα εγγόνια τους», προστίθεται στο κείμενο.

Στις 24 Απριλίου 1915 άρχισε η πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα. Εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν εκτοπισθεί, πολλοί μεταξύ αυτών σκοτώθηκαν (1,5 εκατ. σύμφωνα με τους Αρμένιους) και τα περισσότερα αγαθά τους κατασχέθηκαν.

Η Τουρκία, βέβαια, δεν αναγνωρίζει τις σφαγές ως γενοκτονία παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλές χώρες οι οποίες έχουν αναγνωρίσει επισήμως τις δολοφονίες.

Αποδέκτες της ανακοίνωσης αυτής, δεν είναι μόνο οι Αρμένιοι και οι υπόλοιποι λαοί της Οθωμανικής περιόδου που διατηρούν την πικρή μνήμη των συμφορών εκείνη στις περιόδου, αλλά και η σημερινή πολιτική παιδεία στην Τουρκία που βρίσκεται μπροστά σε πολύ μεγάλες προκλήσεις, προκειμένου να λύσει προβλήματα ταυτότητας το οποία συσσωρεύονται από την περίοδο της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας, λένε πολιτικοί αναλυτές.

Τι αναφέρει η ανακοίνωση

«Τιμούμε με σεβασμό και λύπη όλους τους Οθωμανούς πολίτες, ανεξαρτήτως της θρησκευτικής και εθνοτικής προέλευσης που έχασαν τη ζωή τους την ίδια περίοδο και κάτω από ανάλογες συνθήκες.

Η 24η Απριλίου έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τους Αρμενίους πολίτες μας και για όλους τους Αρμενίους στον κόσμο και γι' αυτό αποτελεί μια πολύτιμη ευκαιρία για να μοιραστούμε τις σκέψεις μας σε ένα ιστορικό θέμα.

Τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν μια δύσκολη περίοδος γεμάτη με πόνο και συμφορές για τους Τούρκους, Κούρδους, Άραβες, Αρμενίους και εκατομμύρια άλλους Οθωμανούς πολίτες, ανεξαρτήτως της θρησκείας η της φυλετικής καταγωγής", λέει ο Τούρκος πρωθυπουργός και τονίζει ότι "η προσέγγιση αυτών των θεμάτων απαιτεί μία κατανόηση απ' όλους για τον πόνο και τις συμφορές που βιώθηκαν εκείνη την περίοδο.

Οι συγκρίσεις αυτές δεν έχουν νόημα για αυτούς που έχουν βιώσει τον πόνο. Καθήκον της ανθρωπότητας είναι να αναγνωρίσει ότι οι Αρμένιοι θυμούνται τον πόνο και τις συμφορές που βιώθηκε την περίοδο εκείνη, ακριβώς όπως κάθε άλλος πολίτης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Στην Τουρκία η έκφραση διαφορετικής και ελεύθερης γνώμης για τα γεγονότα του 1915, είναι προϋπόθεσή για μια πλουραλιστική προοπτική και μια παιδεία δημοκρατίας και νεοτερικότητας", ανέφερε ο Τούρκος πρωθυπουργός.

Το να αντλούμε εχθρότητα από την Ιστορία και να δημιουργούμε ανταγωνισμό, δεν είναι ούτε αποδεκτό ούτε χρήσιμο στο σημερινό Κόσμο, και στην προσπάθεια μας για την στην δημιουργία ενός κοινού μέλλοντος", ανέφερε ο Τούρκος πρωθυπουργός και προσθέτει ότι "το πνεύμα της εποχής απαιτεί διάλογο παρά τις διαφορές, κατανόηση, εκτίμηση και συμβιβασμό.

Οι λαοί της Ανατολής που έζησαν μαζί για αιώνες, ανεξαρτήτως των διαφόρων φυλετικών (εθνοτικών) και θρησκευτικών διαφορών, έχουν αποκτήσει κοινές άξιες σε κάθε τομέα, από την τέχνη μέχρι την διπλωματία από την διοίκηση του κράτους μέχρι το εμπόριο, σήμερα έχουν την ίδια ικανότητα να δημιουργούν το κοινό μέλλον τους.

Ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι έχουν την ικανότητα να συζητήσουν από κοινού τις απώλειες και τις συμφορές του παρελθόντος με σοβαρότητα».

Πηγή: iefimerida

Με λαμπρότητα οι εκδηλώσεις για τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας

Με λαμπρότητα οι εκδηλώσεις για τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας
Με λαμπρότητα οι εκδηλώσεις για τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας

Λαμπρή ήταν η πανήγυρις της μνήμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, το οποίο κτίστηκε το 712 μ.Χ. στον Πόντο και σήμερα βρίσκεται στις φιλόξενες πλαγιές του Βερμίου, στο Ροδοχώρι της Νάουσας, όπου θησαυρίζονται λείψανα του Αγίου, αλλά και μοναδικοί θρησκευτικοί θησαυροί που ήρθαν από τις αλησμόνητες πατρίδες, μετά την Μικρασιατική καταστροφή.

Με λαμπρότητα οι εκδηλώσεις για τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας

Το πρωί της Τετάρτης 23 Απριλίου 2014 τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Θεουπόλεως κ. Παντελεήμονος. Το Δ.Σ. του ιδρύματος "Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτας" δια του προέδρου του κ. Αριστείδη Κυριακίδη τίμησε φέτος τον Γέροντα Γερβάσιο Ραπτόπουλο, τον σύγχρονο άγιο και προστάτη των φυλακισμένων όλου του κόσμου, αφού μέσω του ιδρύματος "Οσία Ξένη" ο π. Γερβάσιος έχει αποφυλακίσει πάνω από 15.000 κρατούμενους με μικρές ποινές σε 90 χώρες του κόσμου.

Με λαμπρότητα οι εκδηλώσεις για τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας

Ακολούθησαν χορευτικές εκδηλώσεις συγκροτήματα από την Εύξεινο Λέσχη Κοζάνης, την Εύξεινο Λέσχη Αλμωπίας, τον Σύλλογο "Πόντος" Αλωνακίων και φυσικά από τον τοπικό Πολιτιστικό Σύλλογο Ροδοχωρίου "Οι Κομνηνοί".

Τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής π. Φιλόθεος, ο δήμαρχος Νάουσας κ. Καραμπατζός, οι περιφερειακοί σύμβουλοι κ.κ. Καλαϊτζίδης και Μπαλτατζίδου, ο διοικητής της ΠΥΝ κ. Παλαμούτης, δημοτικοί σύμβουλοι, μέλη του Δ.Σ. του Σωματείου "Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα" και πλήθος κόσμου.

Με λαμπρότητα οι εκδηλώσεις για τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας

Μετά την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ο κ. Καλαϊτζίδης συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ιδρύματος κ. Κυριακίδη και τα μέλη του Δ.Σ., αλλά και κατοίκους του Ροδοχωρίου, τονίζοντας ότι στο πρόγραμμα της «Αλληλεγγύης» κυριαρχεί η αξιοποίηση του θρησκευτικού τουρισμού στην Κεντρική Μακεδονία, αλλά και στην Ημαθία ειδικότερα:
«Με συγκίνηση σήμερα προσκυνήσαμε τα Ιερά Λείψανα και τις Άγιες Εικόνες που έφεραν οι πρόγονοι μας από το ομώνυμο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στον Πόντο, που διακονεί αδιάλειπτα τον Τριαδικό Θεό, με τις προσευχές των πατέρων του, εδώ και 1262 χρόνια. Ο συνδυασμός μας ως πρώτο του στόχο έχει την άμεση αξιοποίηση του θρησκευτικού τουρισμού στην Ημαθία, με άξονα τα Μοναστήρια και τα Προσκυνήματα της Παναγίας Σουμελά, του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα και της Σκήτης Τιμίου Προδρόμου. Είμαι βέβαιος ότι σύντομα το Ροδοχώρι, σε συνδυασμό με την ανιστόρηση της βιβλιοθήκης της Αργυρούπολης και των Ιερών της Κειμηλίων στη Νάουσα, θα αποτελέσει πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών από όλη την οικουμένη. Εύχομαι ο Μεγαλομάρτυρας Άγιος Γεώργιος να σκέπει όλους μας» τόνισε σε δηλώσεις του, μετά το πέρας των θρησκευτικών τελετών και των πολιτιστικών εκδηλώσεων που ακολούθησαν, ο κ. Καλαϊτζίδης.
  

Πλούσιο φωτογραφικό υλικό μπορείτε να δείτε εδώ.
   

Αυγομαχίες" του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Νέας Λεύκης Καστοριάς

Αυγομαχίες" του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Νέας Λεύκης Καστοριάς
Αυγομαχίες" του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Νέας Λεύκης Καστοριάς

Ο Πολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Νέας Λεύκης σας προσκαλεί για άλλη μια χρονιά στις καθιερωμένες "Αυγομαχίες" που θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 24 Απριλίου 2014 και ώρα 18:00 στην αίθουσα του Συλλόγου στη Νέα Λεύκη.

Βασική προϋπόθεση του διαγωνισμού είναι οι συμμετέχοντες να έχουν αυγά κότας και μόνο και οπωσδήποτε να είναι φαγώσιμα. Θα υπάρχει αρμόδια επιτροπή για την σωστή και ομαλή λειτουργία του διαγωνισμού, καθώς επίσης θα αποφασίσει την εγκυρότητα κάθε συμμετοχής.

Όροι συμμετοχής:

Κάθε διαγωνιζόμενος θα πρέπει να δηλώσει τη συμμετοχή του στην επιτροπή έως τις 17:45 και θα αριθμηθεί ανάλογα με την ώρα προσέλευσης. Ο αριθμός των αυγών για κάθε διαγωνιζόμενο που θα λάβει μέρος θα είναι από 1 έως 10 αυγά θα πρέπει: Να έχουν θερμοκρασία περιβάλλοντος Να είναι είτε βαμμένα είτε άβαφα Να είναι είτε βρασμένα είτε άβραστα. Oι συμμετέχοντες θα διαγωνιστούν σε σχήμα κύκλου, μέσα στον οποίο ο πρώτος παίχτης που θα ξεκινήσει (τυχαία συμφώνα με την αρίθμηση) το διαγωνισμό θα σταματήσει όταν ηττηθεί από τον επόμενο και θα πάρει αυτόματα τη θέση του.

Στους τρείς πρώτους νικητές θα απονεμηθούν αναμνηστικά κύπελλα οι οποίοι υποχρεούνται όσα αυγά και μόνο έχουν χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού να τα σπάσουν σε όλους τους, διαγωνιζόμενους, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η καταλληλότητα τους, σε διαφορετική περίπτωση καταλάβουν αυτόματα την τελευταία θέση και τα κύπελλα θα δοθούν στους αμέσους επόμενους. Η συμμετοχή όλων των διαγωνιζομένων είναι δωρεάν.


Πολιτιστικός – Εξωραϊστικός Σύλλογος Νέας Λεύκης Καστοριάς
Νέα Λεύκη – Καστοριά
Τ.Κ. 52100
Τηλ. 2467084223
www.nealefki.gr
info@nealefki.gr
nealefki@mail.gr

Εκδηλώσεις για την 99η επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων στην Αθήνα

Στιγμιότυπο από παλαιότερη εκδήλωση μνήμης για την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων. ( Πηγή: ICON Photopress)
Στιγμιότυπο από παλαιότερη εκδήλωση μνήμης για την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων. ( Πηγή: ICON Photopress)
 
Την Πέμπτη 24 Απριλίου 2014, ημέρα της επετείου της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Τουρκία το 1915, οι Αρμένιοι σε όλο τον κόσμο τιμούν την μνήμη των 1.500.000 θυμάτων της φρικαλέας πράξης της Γενοκτονίας και αγωνίζονται για  εθνική δικαίωση.

Στα πλαίσια της  99ης  επετείου θα τελεσθεί  στις 16.30 μ.μ. υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής, επιμνημόσυνη δέηση στο Μνημείο Θυμάτων της Αρμενικής Γενοκτονίας στην Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης στην Νέα Σμύρνη. Θα παρευρεθούν και θα καταθέσουν στεφάνια ο Πρέσβης της Αρμενίας στην Ελλάδα κ. Γκαγκίκ Γαλατζιάν, ο στρατιωτικός ακόλουθος της Πρεσβείας της Αρμενίας, εκπρόσωπος της Περιφέρειας Αττικής, ο δήμαρχος της Νέας Σμύρνης κ. Σταύρος Τζουλάκης και ο εκπρόσωπος της Αρμενικής Παροικίας.

Θα ακολουθήσει συγκέντρωση στην Πλατεία Συντάγματος  στις 18.30 μ.μ., πορεία διαμαρτυρίας προς την Τουρκική Πρεσβεία και επίδοση υπομνήματος προς τον Πρέσβη της Τουρκίας.

Πηγή: Το Βήμα

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Γ. Χατζημαρκάκης: Παρέμβαση στην Ευρωβουλή για τις συντάξεις των Ποντίων Νεοπροσφύγων

Γ. Χατζημαρκάκης: Παρέμβαση στην Ευρωβουλή για τις συντάξεις των Ποντίων Νεοπροσφύγων
Γ. Χατζημαρκάκης: Παρέμβαση στην Ευρωβουλή για τις συντάξεις των Ποντίων Νεοπροσφύγων

Σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια πρέπει να δείξει η Ευρώπη. Οφείλουμε σεβασμό στους ανθρώπους που πρόσφεραν μια ζωή και τώρα στα γεράματά τους δεν μπορούν να ζήσουν, εξαιτίας των περικοπών”, δήλωσε ο ευρωβουλευτής και πρόεδρος των Ελλήνων Ευρωπαίων Πολιτών Γιώργος Χατζημαρκάκης, μετά την ομιλία του στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, με επίκεντρο το κοινωνικό κόστος που συνεπάγονται, η κατάργηση των συντάξεων στους παλιννοστούντες και οι μεγάλες περικοπές στους Έλληνες συνταξιούχους.

Ο ευρωβουλευτής μίλησε αρχικά για τους συνταξιούχους παλιννοστούντες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, αναφέροντας περιστατικό που του διηγήθηκαν οι ίδιοι κατά τη συνάντηση που είχε μαζί τους, για ανθρώπους που δίνουν τέλος στη ζωή τους, γιατί δεν μπορούν να επιβιώσουν μετά την κατάργηση των συντάξεων τους.

“Κρατώ στα χέρια μου ένα μπαστούνι κι ένα σκούφο σαν αυτά που κρατούσε ένας άνθρωπος 84 ετών ο οποίος αυτοκτόνησε στην Ελλάδα. Επέστρεψε με τους παλιννοστούντες στην Ελλάδα. Στην αρχή, του έδωσαν σύνταξη. Πριν λίγους μήνες, έκοψαν τελείως τις συντάξεις γιατί ήταν απαίτηση της Τρόικας. Δεν έπαιρνε ούτε ένα ευρώ. Ο άνθρωπος δεν άντεχε να ζητιανεύει, ζητούσε μόνο λίγα χρήματα για να ζήσει με αξιοπρέπεια. Αυτή η μοίρα χτυπά 7000 παλιννοστούντες συνταξιούχους στην Ελλάδα”, τόνισε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, ο ευρωβουλευτής αναφέρθηκε στο πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν στο σύνολο τους οι έλληνες συνταξιούχοι, σημειώνοντας πως καταβάλλουν παράλληλη προσπάθεια να στηρίξουν τους άνεργους νέους.

“Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, 3 εκατομμύρια συνταξιούχοι ζουν τις συνέπειες της λιτότητας. Έχουν χάσει πάνω από το 50% της σύνταξής τους. Δεν μπορούν να επιβιώσουν αλλά προσπαθούν να στηρίξουν και τα άνεργα παιδιά τους. Γιατί η Τρόικα πολεμά την αξιοπρέπεια των ανθρώπων; Οφείλουμε σεβασμό στους ανθρώπους που πρόσφεραν μια ζωή και τώρα, στα γεράματά τους, δεν μπορούν να ζήσουν. Σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια!”, κατέληξε ο ευρωβουλευτής.

Παρακολουθήστε το σχετικό βίντεο:

90 χρόνια από την ίδρυση της Ένωσης Ποντίων Σουρμένων - Φωτογραφική Ιστορική Αναδρομή

90 χρόνια από την ίδρυση της Ένωσης Ποντίων Σουρμένων - Φωτογραφική Ιστορική Αναδρομή
90 χρόνια από την ίδρυση της Ένωσης Ποντίων Σουρμένων - Φωτογραφική Ιστορική Αναδρομή
  
Ιστορικό φωτογραφικό υλικό του συνοικισμού Νέων Σουρμένων Αττικής και της Ένωσης Ποντίων Σουρμένων, από την ίδρυση του συλλόγου έως σήμερα παρουσιάζεται την από Τετάρτη 23 Απριλίου 2014 έως την Κυριακή 27 Απριλίου 2014 στην πρώτη μέρα των εκδηλώσεων για το Παμποντιακόν Πανοϋρ 2014 στα Σούρμενα Αττικής.

Η έκθεση φωτογραφίας παρουσιάζεται στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Σουρμένων Ελληνικού.

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης:

Τετάρτη 17:00 - 22:00
Πέμπτη 17:00 - 22:00
Παρασκευή 17:00 - 22:00
Σάββατο 11:00 - 18:00
Κυριακή 13:00 - 20:00

Είσοδος ελεύθερη.
 
Σχετικά θέματα
 
- Τη Θωμά 'ς σα Σούρμενα - Παμποντιακό Πανοΰρ 2014 | Όλο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα - Η Ιστορία της Μονής στον Πόντο και στην Ελλάδα...

Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα - Η Ιστορία της Μονής στον Πόντο και στην Ελλάδα...
Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα - Η Ιστορία της Μονής στον Πόντο και στην Ελλάδα...

Η Ιστορία της Μονής στον Πόντο

Η Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα ιδρύθηκε το 752 μ.Χ. στο όρος Πυργί στην περιοχή Γαλλίαινα της Ματσούκας, 30 χλμ. Ν.Α. από την Τραπεζούντα. Ονομάστηκε Περιστερεώτα, γιατί κατά την παράδοση τρία περιστέρια οδήγησαν τους ισάριθμους ιδρυτές μοναχούς από τα δάση των Σουρμένων, απόσταση 50 χλμ. από την τοποθεσία της Μονής. Στην ίδια περιοχή εξάλλου ήταν χτισμένες και οι άλλες δυο μεγάλες Μονές του Πόντου, η Παναγία Σουμελά (386 μ.Χ.) και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαζελών (270 μ.Χ.) και οι οποίες έμελλε στα επόμενα χρόνια να διαδραματήσουν σημαντικότατο ρόλο στην ιστορία των Ελλήνων στην περιοχή.

   
Το 1203, ένα χρόνο πριν από την ίδρυση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας από τους Δαυίδ και Αλέξιο Μ.Κ., η Μονή ερημώνεται από περσικές επιδρομές. Μόλις το 1388 ανασυστήνεται από το Θεοφάνη, προήγουμενο της Μονής Σουμελά, ο οποίος αφού ανακαίνισε τα κελιά και το ναό, κάλεσε μοναχούς και ιερομόναχους και ο ίδιος έγινε Ηγούμενος. Κατάφερε και εξασφάλισε και τη βοήθεια του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιου Γ' Μ.Κομνηνό (1349 - 1390) ο οποίος εξέδωσε και χρυσόβουλο για τη Μονή. Το 1461 το Μοναστήρι έπαθε νέες ζημιές από επιθέσεις και διαρπαγές ενώ το 1483 κάηκε το Άγιο Βήμα του Καθολικού της Μονής από απροσεξία του εκκλησιάρχου Ιωαννίκιου. Από την πυρκαγιά αυτή καταστράφηκαν διάφορα έγγραφα,κώδικες και το Χρυσόβουλο του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιου Γ' Μεγάλου Κομνηνού.

   
Το 1493 η Μονή ξαναχτίστηκε με άδεια και προνόμια του Σουλτάνου Βαγιαζίτ Β' (1481-1512). Τα προνόμια αυτά της Μονής ενίσχυσε με ιδιαίτερο Χρυσόβουλο και ο διάδοχος του Βαγιαζίτ, Σουλτάνος Σελίμ Α' (1512-1520). Ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Γεννάδιος για να ενισχύσει τη Μονή, με "εκδοτήριο γράμμα" του το 1501 αύξησε την κτηματική περιουσία της Μονής, με την προσθήκη της "τοποθεσίας της εξαρχίας Γαλίαινας". Το 1701 ο πατριάρχης Καλλίνικος Β΄εξέδωσε σιγίλλιο με το οποίο αναγνωρίζει το μοναστήρι αυτό ως σταυροπηγιακό. Το σιγίλλιο αυτό επικυρώθηκε πέντε χρόνια αργότερα (1706) και από τον Πατριάρχη Γαβριήλ Γ΄. Στην εξαρχία της Γαλίαινας υπάγονταν 953 οικογένειες (στέφανα) και 4000 ψυχές. Κάθε οικογένεια υποχρεωνόταν να καταβάλει στη Μονή 5 οκάδες καλαμπόκι ως ετήσια προσφορά, αντ'αυτού το μοναστήρι εκτός από ιερέα συντηρούσε σε κάθε χωριό ένα δάσκαλο. Επίσης ο Ηγούμενος ως έξαρχος των γύρω χωριών χειροτονεί ιερείς, εκδίδει άδειες γάμων και διαζυγίων και γενικά ασκεί το πνευματικό του έργο ως αναγνωρισμένος ποιμενάρχης.

Από την επίσκεψη που πραγματοποιήσε ο Οικ. Πατριάρχης για πρώτη φορά μετά από 90 χρόνια στη Ιερά Μονή Αγ. Γεωργίου Περιστερεώτα, στις 17 Αυγούστου 2012
Από την επίσκεψη που πραγματοποιήσε ο Οικ. Πατριάρχης για πρώτη φορά μετά από 90 χρόνια στη Ιερά Μονή Αγ. Γεωργίου Περιστερεώτα, στις 17 Αυγούστου 2012
  
Συνολικά η μονή είχε 392 πολυτελή δωμάτια και πλούσια βιβλιοθήκη αποτελούμενη από 7500 τόμους βιβλίων. Με δικές της ενέργειες, εκτός των άλλων σχολείων που συντηρούσε, συστήθηκε το 1909 η Κεντρική Σχολή της Γαλλίαινας, που ήταν πλήρες τετρατάξιο Ημιγυμνάσιο. Εξάλλου σ'ένα από τα δυο μετόχια του Μοναστηριού στην Τραπεζούντα στεγαζόταν στις αρχές του 19ου αιώνα το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας πριν στεγαστεί σε δικό του διδακτήριο (1845) απ'όπου μεταστεγάστηκε οριστικά στο μεγαλεπήβολο σημερινό κτήριο που εγκαινιάστηκε το 1902. Πολλές μεγάλες προσωπικότητς του Γένους, όπως Πατριάρχες, Μητροπολίτες, καθηγητές και δάσκαλοι είχαν ως πρωταρχική βάση μόρφωσης και εξόρμησης την Μονή του Περιστερεώτα. Χιλιάδες ήταν κατ'έτος οι οικονομικές ενισχύσεις πτωχών και αναξιοπαθούντων οι οποίοι προσέτρεχαν στην Μονή μη έχοντας άλλη ελπίδα για βοήθεια.

Η σημαντικότερη όμως προσφορά της Μονής του Περιστερεώτα, όπως και άλλων μεγάλων Μονών του Πόντου, ήταν η διατήρηση της ελληνοχριστιανικής συνείδησης στους Έλληνες. Αποτελούσαν την πνευματική, διοικητική και εθνικοκοινωνική ποδηγέτηση των υποδούλων. Το μοναστήρι είχε πολλά κειμήλια αμύθητης αξίας, εκ των οποίων τα περισσότερα χάθηκαν στην Ανταλλαγή. Το 1903 η Μονή είχε 15 μοναχούς. Τα παλαιότερα κτίσματα του Μοναστηριού κάηκαν τον Ιανουάριο του 1904 από πυρκαγιά. Ξαναχτίστηκαν έπειτα από τον Ηγουμενεύοντα αρχιμανδρίτη Γρηγόριο, με βοηθούς τους μοναχούς Ιλαρίωνα και Θεοδόσιο. Η Μονή λειτούργησε για έντεκα και πλέον αιώνες διαδραματίζοντας πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και διατήρηση της ελληνοχριστιανικής συνείδησης και ερημώθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1923 και οι εναπομείναντες μοναχοί, ακολουθώντας τη μοίρα του υπολοίπου ελληνισμού πέρασαν στην Ελλάδα.

Η Ιστορία της Μονής στην Ελλάδα

Το 1965 ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το Σωματείο με την ονομασία "Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα". Οραματιστής και πρωτεργάτης της ιδέας ήταν ο δικηγόρος Χαράλαμπος Κιαγχίδης, ο οποίος και σημάδεψε με τους αγώνες του το μέλλον του σωματείου. Εξάλλου μέχρι και το 1983 ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
   
Η Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας
Η Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι Νάουσας
  
Το 1968 ο σύλλογος ανιστόρησε την Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στους πρόποδες του όρους Βερμίου, στο Ροδοχώρι Ναούσης, σε μια ειδυλλιακή καταπράσινη τοποθεσία, εκτάσεως 200 στρεμμάτων, την οποία παραχώρησαν οι κάτοικοι του Ροδοχωρίου από την ιδιοκτησία τους. Τα επίσημα εγκαίνεια της Ι.Μονής έγιναν στις 16 Ιουνίου 1978,χοροστατούντος του Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Καλλίνικου. Το 1983 διαδέχεται τον Χαράλαμπο Κιαγχίδη στην προεδρία ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Κυριακίδης με σημαντική προσφορά για 14 χρόνια. Ακολουθεί ο εκδότης Αναστάσιος Κυριακίδης, ο οποίος έδωσε ιδιαίτερη ώθηση στο πνευματικό και ερευνητικό κέντρο, ενώ από το Σεπτέμβριο του 2000 μέχρι και σήμερα πρόεδρος είναι ο Αριστείδης Κυριακίδης.
  
Από τα χορευτικά που συμμετέχουν κάθε χρόνο στις εορταστικές εκδηλώσεις στο Ροδοχώρι Νάουσας
Από τα χορευτικά που συμμετέχουν κάθε χρόνο στις εορταστικές εκδηλώσεις στο Ροδοχώρι Νάουσας
  
Στο Ροδοχώρι Ναούσης παράλληλα με το Ναό λειτουργεί τριώροφος ξενώνας, στον οποίο υπάρχει χώρος για πολιτιστικές εκδηλώσεις, καθώς και το ένα μέρος της βιβλιοθήκης. Στο Ροδοχώρι φυλάσσονται και τα κειμήλια, όπως η εικόνα του Αγίου Γεωργίου, δυο μαρμάρινα περιστύλια από το Ιερό Βήμα της Μονής καθώς και λείψανα πέντε αγίων. Επίσης σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο φυλάσσονται τα ιερά οστά των Ιερομονάχων της παλιάς Μονής του Αγίου Γεωργίου στον Πόντο.

Από το 1984 σε συνεργασία με την Χριστιανική Αδελφότητα "Η ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ" καθιέρωσε και συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα, μαθητικές κατασκηνώσεις, κατά τους θερινούς μήνες, στους χώρους της Μονής.Από το 1990 βοηθά συστηματικά ομογενείς από τις πρώην ανατολικές χώρες, χορηγεί υποτροφίες για άπορους φοιτητές και μαθητές και από κοινού με τη Μέριμνα Ποντίων Κυριών και το Σύλλογο Κρωμναίων Καλαμαριάς αποστέλλει χρηματική βοήθεια για τη λειτουργία ελληνικού σχολείου στην Τυφλίδα.
 
Αναμνηστική φωτογραφία από τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στο Ροδοχώρι
Αναμνηστική φωτογραφία από τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στο Ροδοχώρι
  
Το 1995 πραγματοποιούνται τα εγκαίνια του πνευματικού κέντρου στη Θεσσαλονίκη. Ο σύλλογος διαθέτει ιδιόκτητες εγκαταστάσεις συνολικού εμβαδού πλέον των 500 τ.μ. στην οδό Ολυμπίου Γεωργάκη 4 στην Θεσσαλονίκη όπου στεγάζονται τα γραφεία του, το πνευματικό και ερευνητικό κέντρο, καθώς και η αίθουσα εκδηλώσεων.

Οι χώροι διαθέτουν υλικοτεχνική υποδομή κατάλληλη για πραγματοποίηση συνεδρίων, σεμιναρίων, εκθέσεων και για ερευνητικό επιστημονικό έργο.Από το 1995 λειτουργεί το "Κέντρο Ερευνών και Τεκμηρίωσης για τον Ελληνισμό των Βαλκανικών και Παρευξείνιων χωρών". Το 1998 γιορτάστηκαν με μεγάλη επισημότητα και με πολύ μεγάλη επιτυχία στην Αίθουσα τελετών του ΑΠΘ τα 1200 χρόνια συνεχούς λειτουργίας της Ιεράς Μονής.

Ποιος είναι ο Ποντιακής καταγωγής αθλητής, που αγωνίστηκε και τερμάτισε στο μεγάλο μαραθώνιο της Βοστώνης

Ο Σπύρος Ξενιτίδης με δρομέα που επίσης έλαβε μέρος στον Μαραθώνιο της Βοστόνης
Ο Σπύρος Ξενιτίδης με δρομέα που επίσης έλαβε μέρος στον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Ο Σπύρος Ξενιτίδης με δρομέα που επίσης έλαβε μέρος στον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Ο πολύπειρος Αμερικάνος Meb Keflezighi (38) και η φιλόδοξη Rita Jeptoo (33) από την Κένυα παρέδωσαν... μαθήματα στον 118ο διεθνή μαραθώνιο της Βοστώνης. Εφεραν τις δύο κούρσες, ανδρών-γυναικών, στα μέτρα τους και κατέκτησαν κραταιές νίκες.

Ο Keflezighi σημείωσε στον τερματισμό 2ω08:37 ενώ η Jeptoo συνέτριψε με 2ω18:57 το ρεκόρ διαδρομής (παλιό 2ω20:43 της Margaret Okayo KEN από το 2002). Στον αγώνα συμμετείχε και ο αθλητής του Συλλόγου Μαραθωνοδρόμων Κρήτης Σπύρος Ξενιτίδης που τερμάτισε με τον πολύ καλό χρόνο 3 ώρες 27΄42.

Tερμάτισαν οκτώ Έλληνες

Οκτώ Έλληνες δρομείς αγωνίστηκαν και τερμάτισαν στο διεθνή μαραθώνιο της Βοστώνης.
 Αναλυτικά τα αποτελέσματα τους:
921ος (152) Παπαδόπουλος Γιάννης 29 2ω49:33
4975ος (6026) Koύβαλης Δημήτρης 40 3ω09:47
7911ος (11235) Παπαδογεώργος Χαράλαμπος 51 3ω25:51
8580ος (31626) Ξενιτίδης Σπυρίδων 37 3ω27:42
9355ος (11106) Moυρέλλος Νίκος 57 3ω31:18
16342ος (15447) Μπέριος Νίκος 52 3ω53:50
18662η (19086) Θεοχαράκη Δέσποινα 49 4ω02:54
22289ος (35875) Σπυρόπουλος Σπύρος 39 4ω22:51

Πηγή: Infognomon Politics

Γενική συνέλευση και απολογισμό της χρονιάς πραγματοποιεί ο Σύλλογος Ποντίων Ελευθερίου Κορδελιού

Γενική συνέλευση και απολογισμό της χρονιάς πραγματοποιεί ο Σύλλογος Ποντίων Ελευθερίου Κορδελιού
Γενική συνέλευση και απολογισμό της χρονιάς πραγματοποιεί ο Σύλλογος Ποντίων Ελευθερίου Κορδελιού

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ποντίων Ελευθερίου-Κορδελιού καλεί τα μέλη του, σύμφωνα με τα άρθρα 8, 9, και 18 του καταστατικού, να παραβρεθούν στην ετήσια γενική συνέλευση μελών του Συλλόγου που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 27 Απριλίου και ώρα 10.30 π.μ. στην αίθουσα του συλλόγου, επί της Ιασωνίδου 78 στα Ελευθέρια, με τα παρακάτω θέματα ημερησίας διάταξης:
α) Έκθεση πεπραγμένων του Διοικητικού Συμβουλίου για το χρόνο που πέρασε.
β) Απολογισμός της διαχειριστικής περιόδου που έληξε.
γ) Ετήσια έκθεση της Ελεγκτικής Επιτροπής.
δ) Πειθαρχικό παράπτωμα μέλους του Συλλόγου.
ε) Τροποποίηση του καταστατικού του Συλλόγου.

Αν κατά την πρώτη σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης δεν υπάρχει απαρτία, αυτή θα επαναληφθεί μέσα σε επτά (7) ημέρες στον ίδιο χώρο την Κυριακή 4 Μαΐου και ώρα 10.30 π.μ.

Η παρουσία όλων των μελών του Συλλόγου στις παραπάνω διαδικασίες κρίνεται απαραίτητη.


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ-ΚΟΡΔΕΛΙΟΥ
Ιασωνίδου 78
Ελευθέριο-Κορδελιό, Θεσσαλονίκη
Τ.Κ. 56334
Τηλ. 2310768530
Fax 2310768285
www.pontioi.gr
info@pontioi.gr

Ιστορικό Βίντεο από την Πανηγυρική Γιορτή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα το 1970 στο Ροδοχώρι


Ιστορικό Βίντεο από την Πανηγυρική Γιορτή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα το 1970 στο Ροδοχώρι
Ιστορικό Βίντεο από την Πανηγυρική Γιορτή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα το 1970 στο Ροδοχώρι

Με αφορμή την 1216η επέτειο της Πανηγυρικής Γιορτής του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα και με την βοήθεια του καλού φίλου του Σάκη Σαλασίδη, σας παρουσιάζουμε ένα βίντεο από την Πανηγυρική Γιορτή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα στο Ροδοχώρι το 1970 μόλις δύο χρόνια μετά την ανιστόρηση του Ναού στο Ροδοχώρι.

Το βίντεο είναι τραβηγμένο από τον Αναστάσιο Σαλασίδη (με μηχανή 8mm χωρίς ήχο) ο οποίος ζει στο Μόντρεαλ του Καναδά.

Είναι πλέον συνταξιούχος (ακτινολόγος ραδιολόγος στο επάγγελμα). Έχει διατελέσει δυο φορές πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Μόντρεαλ, όπου πάντα είναι ενεργό μέλος.

Η αδελφή του Ευανθία είναι παντρεμένη με τον συγχωριανό μας Ιωάννη Σιαμίδη (αδελφό του λυράρη Χαράλαμπου Σιαμίδη) οι οποίοι εμφανίζονται στην αρχή του βίντεο.

Την μουσική επένδυση έχει κάνει ο Ισαάκ Σαλασίδης αφού το βίντεο ήταν χωρίς ήχο. Είναι ένα δώρο από τον Σάκη για τους παλιούς κατοίκους του Χωριού αλλά και αρχειακό υλικό για τον Πολιτιστικό σύλλογο (Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι).

Σε κάποιο στιγμιότυπο εμφανίζεται ο Στάθης Βενιαμίδης να παίζει κεμεντζέ όπως επίσης και το τότε χορευτικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Ροδοχωρίου.



Ξεκινούν οι ξεναγήσεις στην έκθεση: "Εν Πόντω. Συμβολή στη μνήμη, επιστολικά δελτάρια 1890-1920"

Ξεκινούν οι ξεναγήσεις στην έκθεση: "Εν Πόντω. Συμβολή στη μνήμη, επιστολικά δελτάρια 1890-1920"
Ξεκινούν οι ξεναγήσεις στην έκθεση: "Εν Πόντω. Συμβολή στη μνήμη, επιστολικά δελτάρια 1890-1920"

Ξεκινούν οι ξεναγήσεις στην έκθεση: "Εν Πόντω. Συμβολή στη μνήμη, επιστολικά δελτάρια 1890-1920" το Σάββατο 26 Απριλίου 2014.

Οι ξεναγήσεις θα πραγματοποιηθούν από τον συλλέκτη Στέργιο Θεοδωρίδη και από την Γεωργία Ιμσιρίδου, επιμελήτρια του Φωτογραφικού Αρχείου του Μουσείου Μπενάκη.

- Σάββατο 26 Απριλίου 2014, ώρα 12:00 - Ξενάγηση από τον Στέργιο Θεοδωρίδη

- Πέμπτη 8 Μαΐου 2014, ώρα 17:00 - Ξενάγηση από την Γεωργία Ισμιρίδου

- Σάββατο 10 Μαΐου 2014, ώρα 12:00 - Ξενάγηση από τον Στέργιο Θεοδωρίδη

- Πέμπτη 15 Μαΐου 2014, ώρα 17:00 - Ξενάγηση από την Γεωργία Ισμιρίδου

- Σάββατο 17 Μαΐου 2014, ώρα 12:00 - Ξενάγηση από την Γεωργία Ισμιρίδου

- Σάββατο 24 Μαΐου 2014, ώρα 12:00 -  Ξενάγηση από την Γεωργία Ισμιρίδου

Η συμμετοχή στις ξεναγήσεις επιβαρύνει κατά € 2 το εισιτήριο της έκθεσης (€ 5, € 3).
 

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Γώγος Πετρίδης: 30 χρόνια χωρίς τον Πατριάρχη της Ποντιακής λύρας...

 
Πορτραίτο του Γώγου δια χειρός Χρήστου Χρυσανθόπουλου. Το πρωτότυπο βρισκόταν στο κοσμικό κέντρο "Μίθριο".


του Δημήτρη Πιπερίδη

Μεγάλη Παρασκευή του 1984. Για πρώτη φορά η κρατική τηλεόραση σε ένα σπάνιο διάλειμμα της συνεχιζόμενης μέχρι και σήμερα αδιαφορίας της για τους λειτουργούς της παραδοσιακής μας μουσικής αναγγέλει, και μάλιστα σε «καλή σειρά», τη θλιβερή είδηση: «απεβίωσε χθες σε ηλικία 67 ετών στη Θεσσαλονίκη ο γνωστός Πόντιος λυράρης Γώγος Πετρίδης, αποκαλούμενος και Πατριάρχης της Ποντιακής λύρας…»

Γεννημένος το 1917 (ή κατ’ άλλους το 1918) στο Φαντάκ’, ένα χωριουδάκι κοντά στην Όλασα της Τραπεζούντας, ο μοναχογιός του Σταύρη Πετρίδη επρόκειτο να επηρεάσει όσο κανένας άλλος, προγενέστερος ή μεταγενεστέρος, την ιστορική διαδρομή της ποντιακής μουσικής. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος για τον οποίο ακόμη και σήμερα, 25 χρόνια μετά το θάνατό του, η ανάμνηση της παρουσίας του εξακολουθεί να παραμένει τόσο ζωντανή, ώστε να αποτελεί το μόνιμο (και εξαιρετικά δυσβάσταχτο) μέτρο σύγκρισης και κατ’ επέκταση αξιολόγησης για κάθε μεταγενέστερο συνάδελφό του.
Γύρω από την καταγωγή του Γώγου, και γενικότερα της οικογένειας Πετρίδη, ερίζουν πολλές περιοχές. Ο λόγος είναι ότι το Φαντάκ’, το χωριό όπου γεννήθηκε, ήταν ένας σχετικά νέος οικισμός, που ιδρύθηκε λίγα χρόνια πριν το 1900 από μερικές οικογένειες Σανταίων μεταναστών, οι οποίες αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη μακριά από το αλπικό τοπίο της ιδιαίτερης πατρίδας τους. Από πρόσφυγες της πρώτης γενιάς έχουμε τη σαφή πληροφορία ότι ο γενάρχης της οικογένειας, παππούς του Γώγου και πατέρας του Σταύρη, δεν συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των αρχικών οικιστών του χωριού. Επομένως ήρθε από κάπου, αλλά δεν γνωρίζουμε από πού. Αυτή ακριβώς η αχλή γύρω από την απώτερη καταγωγή της οικογένειας, είναι που έδωσε την αφορμή σε περισσότερες της μίας περιοχές του Ανατολικού Πόντου (Ματσούκα, Κρώμνη, σιμοχώρια της Τραπεζούντας) να υπερηφανεύονται ότι αποτελούν τον τόπο καταγωγής της πιο επιφανούς μουσικής δυναστείας, που ανέδειξε ποτέ ο χώρος της ποντιακής μουσικής.

Πιο ξεκάθαρα είναι τα πράγματα σχετικά με το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον του «Πατριάρχη». Ο πατέρας του Σταύρης ήταν ένας από τους πιο γνωστούς λυράρηδες της Τραπεζούντας. Μαθητής του Δήμου του Κωνσταντά, ενός θρυλικού πρωτομάστορα της ποντιακής μουσικής, ο απόηχος της φήμης του οποίου κατόρθωσε να φτάσει ξεθωριασμένος μέχρι τις μέρες μας, ο Σταύρης θα αναδειχθεί –μαζί με το Δήμο το νεώτερο (τον Ουσταμπασίδη ή «Βελβελέ») και το Σαββέλη Γιακουστίδη από την Ίμερα- σε έναν από τους πιο επιφανείς εκπροσώπους της νέας γενιάς λυράρηδων, που κυριάρχησε στην ευρύτερη περιοχή της Τραπεζούντας τα τελευταία χρόνια πριν από τον ξεριζωμό. Η μητέρα του Γώγου ονομαζόταν Κυριακή (Κίτσα) και καταγόταν από την Κρώμνη. Μια μικρότερη αδερφή πέθανε σε μικρή ηλικία στον Πόντο ή καθ’ οδόν προς την Ελλάδα, ενώ υπάρχει και η ανεπιβεβαίωτη πληροφορία πως η οικογένεια είχε ένα ακόμη αγόρι, που πέθανε κι αυτό σε πολύ μικρή ηλικία.

Ο Γώγος προπολεμικά στην Καλαμαριά.
  
Η οικογένεια του Σταύρη ήρθε στην Ελλάδα το 1922, όταν ο Γώγος ήταν μόλις 4 ετών. Δεν ξέρουμε αν ο ίδιος θυμόταν κάτι από τη μακρινή γενέτειρά του. Το πιο πιθανόν είναι να μη θυμόταν τίποτε. Ακόμη όμως κι αν δεν είχε άμεσα βιώματα ή ακούσματα από τον Πόντο, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τη σημασία του γεγονότος ότι υπήρξε κι ο ίδιος πρόσφυγας πρώτης γενιάς, ότι μεγάλωσε μέσα στο αυστηρά ποντιακό περιβάλλον των πρώτων προσφυγικών χρόνων κι ότι τα πρώτα του ακούσματα και εκείνα που καθόρισαν την προσωπικότητά του περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλα, ήταν εκείνα της πρόσφατα χαμένης πατρίδας.
 
Τα πρώτα χρόνια

Οι περισσότεροι πρόσφυγες από το Φαντάκ’ εγκαταστάθηκαν στην πόλη των Γιαννιτσών, ενώ σαφώς λιγότεροι ήταν αυτοί που επέλεξαν κάποιο από τα ποντιακά χωριά της Μακεδονίας. Αντίθετα ο Σταύρης προτίμησε να παραμείνει με την οικογένειά του στην Καλαμαριά. Το γεγονός αυτό είχε τεράστια σημασία για την κατοπινή πορεία του Γώγου, αλλά και γενικότερα για την εξέλιξη τις ποντιακής μουσικής. Αν ο Σταύρης είχε επιλέξει να εγκατασταθεί σε κάποιον απομακρυσμένο αγροτικό οικισμό, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο γιος του δεν θα είχε ποτέ στη διάθεσή του όλα εκείνα τα μουσικά ερεθίσματα, που του ήταν απαραίτητα για τη διαμόρφωση της μουσικής του προσωπικότητας. Πράγματι η Καλαμαριά του μεσοπολέμου, στην οποία μεγάλωσε ο Γώγος, ήταν από κάθε άποψη το ιδανικό φυτώριο για την ανάδειξη ενός μεγάλου καινοτόμου λυράρη, ο οποίος θα μπορούσε να αναμορφώσει την ποντιακή μουσική. Πρώτα από όλα αποτελούσε ένα γνήσιο προσφυγικό γκέτο στις παρυφές ενός μεγάλου πολεοδομικού συγκροτήματος. Αυτό σήμαινε ότι ο νεαρός Γώγος θα μεγάλωνε σε ένα αυστηρά ποντιακό περιβάλλον, χωρίς ωστόσο να είναι αποκομμένος από τα γενικότερα μουσικά ρεύματα της εποχής του, όπως συνέβαινε με τους σύγχρονούς του λυράρηδες, που μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν σε αγροτικά περιβάλλοντα. Επίσης ο αναγκαστικός συγχρωτισμός με μια εξαιρετικά «ζωηρή» από μουσικής απόψεως μικρασιατική μειοψηφία, θα τον έφερνε από πολύ νωρίς σε επαφή με μια «νοικοκυρίστικη» εκδοχή του ρεμπέτικου, που θα του φανεί πολύ χρήσιμη, όταν θα επιχειρήσει αργότερα τη δική του μουσική επανάσταση. Παρεμπιπτόντως φαίνεται πως και ο ίδιος ο Γώγος είχε κάποια επίγνωση του «αστικού» χαρακτήρα της μουσικής του, καθώς -αν και φειδωλός από τη φύση του σε χαρακτηρισμούς-συνήθιζε να αποκαλεί «χωριάτικο» κάθε άτεχνο και τσαπατσούλικο παίξιμο, που ερχόταν σε αντίθεση με την αρτιότητα της δικής του μουσικής πρότασης.
 
Δεν έχουμε ιδιαίτερες πληροφορίες για τα παιδικά χρόνια του Γώγου, πέρα από το ότι κύλησαν μέσα σε συνθήκες εξαιρετικής στέρησης. Ο λόγος δεν ήταν τόσο η γενικότερη ένδεια των πρώτων προσφυγικών χρόνων, όσο η ιδιοσυγκρασία του πατέρα του, του Σταύρη, ο οποίος ήταν από τη φύση του η ενσάρκωση της καλλιτεχνικής ανεμελιάς και αφιλοχρηματίας. Η οικογένειά ήταν μια από τις φτωχότερες της Καλαμαριάς, κάτι ωστόσο που δεν εμπόδιζε το Σταύρη να εξαφανίζεται με τις ημέρες, να γλεντά με την παρέα του σε κάποιο ποντιακό χωριό και τέλος να επιστρέφει μετά από καιρό, τις περισσότερες φορές χωρίς δεκάρα στην τσέπη. Όταν μάλιστα τύχαινε η πολυήμερη διασκέδαση να είχε και κάποιο οικονομικό αντίκρισμα, πράγμα μάλλον σπάνιο για εκείνες τις εποχές της γενικότερης φτώχειας, ο εκ πεποιθήσεως γλεντοκόπος Σταύρης φρόντιζε να κρύβει τις εισπράξεις του σε μια παλιά εφημερίδα καταχωνιασμένη σε κάποια άκρη της παράγκας, μην τύχει και τις βρει η κυρά Κίτσα, η γυναίκα του. Αυτή η ανάμνηση των στερήσεων των παιδικών του χρόνων και η αντίθεση προς τον μποέμικο χαρακτήρα του πατέρα του (σε συνδυασμό ίσως και με την έλλειψη αδερφών, αλλά και γενικότερα οποιουδήποτε στενού συγγενούς πέρα από τους γονείς του) αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες που διαμόρφωσαν τον εξαιρετικά κλειστό και εσωστρεφή χαρακτήρα του Γώγου, που θα τον συνόδευε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Στην ταβέρνα του Κοσμά. Καλαμαριά 1947
 
Μολονότι ήταν γιος του πιο γνωστού λυράρη της εποχής του, οι πρώτες απόπειρες να πάρει τη λύρα στα χέρια του έγιναν υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας. Ο λόγος ήταν η απόλυτη αντίθεση της μάνας του, η οποία κουρασμένη από τις δυσκολίες της ζωής της δίπλα στο Σταύρη, δεν ήθελε με κανένα τρόπο να ακολουθήσει το μοναχοπαίδι της τα χνάρια του πατέρα του. Δεν ξέρουμε τι έκανε και πως τα κατάφερε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι χάρη στη σπάνια μουσική μεγαλοφυΐα του, πολύ σύντομα ο νεαρός Γώγος εξελίχθηκε σε μεγάλο λυράρη, σαφώς ανώτερο από τον πατέρα του, που αγνοούσε προς το παρόν το κρυφό πάθος του γιού του για τη λύρα. Σύμφωνα μάλιστα με ένα από τους πολλούς ανεπιβεβαίωτους μύθους, που αναπτύχθηκαν γύρω από τη ζωή του «Πατριάρχη», η αποκάλυψη της πραγματικότητας φαίνεται πως έγινε με έναν μάλλον επεισοδιακό τρόπο: κάποιο βράδυ που ο Σταύρης γύριζε με την παρέα του παίζοντας και τραγουδώντας στους δρόμους της Καλαμαριάς, άκουσε τον ήχο μιας λύρας, που όμοιά της δεν είχε ξανακούσει. Έκανε νόημα στην παρέα του να σταματήσει και αφουγκράστηκε για λίγη ώρα τον άγνωστο λυράρη. Όταν οι δύο παρέες συναντήθηκαν, ο Σταύρης διαπίστωσε έκπληκτος ότι ο λυράρης που τον είχε τόσο εντυπωσιάσει, δεν ήταν άλλος από το νεαρό Γώγο, που διασκέδαζε με μια παρέα συνομηλίκων του. Πλησίασε το γιο του, που έτρεμε από το φόβο του, τον κοίταξε αυστηρά και του άστραψε ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι. Ύστερα χαμογέλασε συγκαταβατικά, λέγοντας του γεμάτος περηφάνια: «αρ’ ατώρα κωλόπαιδον παίξον!» Από τη στιγμή εκείνη θα παραχωρήσει αθόρυβα την πρωτοκαθεδρία στο γιο του. Θα συνεχίσει τα ατέλειωτα ξενύχτια με τους φίλους του, όταν όμως τον καλούν να παίξει σε κάποιο γάμο θα δείχνει το Γώγο λέγοντας, «επάρ’τεν τον παιδάν. Ας σ’ εμέν’ καλλίον παίζ’…»

  
Υπάρχει βέβαια και η αντίθετη εκδοχή. Σύμφωνα με αυτή ο Σταύρης, όχι μόνον γνώριζε ή και ενθάρρυνε το πάθος του γιού του για τη λύρα, αλλά και ανέλαβε να τον μυήσει ο ίδιος στα μυστικά της ποντιακής μουσικής. Κάποιοι μάλιστα παλαιότεροι υποστήριζαν ότι, ακολουθώντας τη γνωστή διδακτική μέθοδο της παλιάς σχολής, συνήθιζε να δένει το χέρι του Γώγου στην καρέκλα, για να αναγκαστεί ο μικρός λυράρης να εξασκηθεί στο σπάσιμο του καρπού του δεξιού του χεριού.

Το 1940 ο Γώγος θα στρατευτεί και θα υπηρετήσει τη θητεία του στα Αλβανικά βουνά. Από διηγήσεις παλαιών συμπολεμιστών του ξέρουμε ότι θα πάρει μαζί του στο μέτωπο τη λύρα του. Αμέσως μετά θα αρχίσει η περίοδος της Κατοχής, κατά την οποία η οικογένεια θα περάσει ακόμη πιο δύσκολες μέρες. Πολλές φορές ο Σταύρης θα αναγκαστεί να ταξιδέψει υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες σε χωριά της Μακεδονίας, όπου είχαν εγκατασταθεί παλαιοί φίλοι και συγχωριανοί του από την πατρίδα, προκειμένου να εξασφαλίσει λίγο ψωμί για την οικογένειά του. Αλλά και ο Γώγος, ώριμος πλέον λυράρης, θα πάρει το δικό του δρόμο. Το φοβερό χειμώνα του 1941 θα τον περάσει στη Νέα Σάντα Κιλκίς δίπλα σε μακρινούς συγγενείς του πατέρα του. Για να εξοικονομήσει τα προς το ζην θα ασκήσει το επάγγελμα του κουρέα (αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος για τον οποίο μέχρι το θάνατό του η αστυνομική του ταυτότητα θα αναγράφει «επάγγελμα κουρεύς»).

Τη δεκαετία του '60 πίσω από τον Ι. Ν. Μεταμορφώσεως στην Καλαμαριά.
 
Την ίδια περίπου περίοδο θα ασχοληθεί και με μία άλλη μεγάλη του αγάπη σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό: το τρίχορδο μπουζούκι και το ρεμπέτικο, που δειλά-δειλά αρχίζει την εποχή αυτή να μετασχηματίζεται σε λαϊκό τραγούδι. Σύμφωνα με έναν ακόμη ανεπιβεβαίωτο μύθο της εποχής θα γνωρίσει το Βασίλη Τσιτσάνη, που υπηρετεί στο Τάγμα Τηλεγραφητών Θεσσαλονίκης. Λέγεται μάλιστα ότι ο Τσιτσάνης εντυπωσιάστηκε από τη δεξιοτεχνία του νεαρού Καλαμαριώτη, αλλά τον συμβούλεψε να επιμείνει με τη λύρα, γιατί και η περιοχή ήταν γεμάτη πρόσφυγες και το μεροκάματο με το μπουζούκι ακόμη επισφαλές.

Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του το 1949 ο Γώγος θα παραμείνει ο απόλυτος κυρίαρχος στο χώρο της ποντιακής μουσικής. Κάπου εκεί, στο δεύτερο μισό της ταραγμένης δεκαετίας του ‘40, θα αρχίσει και η ιστορική συνεργασία του με την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης, που θα διαρκέσει μέχρι και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘70. Ο στενός συνεργάτης του Χαράλαμπος Εφραιμίδης θυμάται ένα χαρακτηριστικό περιστατικό από την έναρξη αυτής της συνεργασίας. Πρόκειται για την πρώτη μεταπολεμική «χοροεσπερίδα» της Ευξείνου Λέσχης σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης. Η Λέσχη είναι την εποχή εκείνη ένα κλειστό κλαμπ επιστημόνων, μεγαλεμπόρων και επιφανών στελεχών της ποντιακής αστικής τάξης και ο ετήσιος χορός της σημαντικό κοσμικό γεγονός (οπότε και το βραδινό ένδυμα περίπου αυτονόητο). Το πιο επίσημο όμως ρούχο που διαθέτει την εποχή εκείνη ο Γώγος είναι ένα χοντρό μάλλινο ζιβάγκο! Μετά από μια πρόχειρη σύσκεψη στην είσοδο του ξενοδοχείου θα δοθεί η λύση: ο Γώγος και ο νεαρός Εφραιμίδης, που θα τον συνοδέψει στο τραγούδι, θα μπουν από την πίσω πόρτα του ξενοδοχείου και διαμέσου της κουζίνας θα οδηγηθούν στο παλκοσένικο (που κατά τη μόδα της εποχής διαθέτει ένα περίτεχνο περιτείχισμα), ώστε να μην αντιληφθούν οι καλεσμένοι το ταπεινόν της περιβολής τους. Είναι βλέπετε η εποχή που η ποντιακή μουσική και γενικότερα ο λαϊκός μας πολιτισμός παραμένουν αποκλειστικό προνόμιο των φτωχών!

 
Το 1950 ο Γώγος θα παντρευτεί την επίσης Καλαμαριώτισα Ελισσάβετ Μπαλκουζίδου με τυπικό μεν κουμπάρο τον τότε πρόεδρο της Λέσχης Μουμτζίδη, ουσιαστικό δε την ίδια την Λέσχη, αφού μετά τη στέψη στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως στην Καλαμαριά το γαμήλιο γλέντι θα γίνει στην αίθουσα της Ευξείνου Λέσχης στη Βενιζέλου με «χορηγό» την ίδια τη Λέσχη.

Καθώς ποντιακά κέντρα διασκέδασης την εποχή αυτή δεν υπάρχουν, η βασική πηγή βιοπορισμού για το Γώγο και την οικογένειά του, που ενισχύεται με την έλευση τριών γιών, του Σταύρου, του Σάββα και του Κωνσταντίνου, θα είναι προς το παρόν οι γάμοι και οι διασκεδάσεις στην Καλαμαριά και στα γύρω ποντιακά χωριά (Ωραιόκαστρο, Πανόραμα, Θέρμη). Η συνεργασία του με την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης θα δώσει μια μικρή τόνωση στα οικονομικά της οικογένειας. Πέρα από ένα μικρό βοήθημα που θα λαμβάνει για να συνοδεύει το χορευτικό συγκρότημα της Λέσχης και να συμμετέχει στη ραδιοφωνική της εκπομπή, θα λαμβάνει και μια κατ’ αποκοπή αμοιβή για κάθε παράσταση του θεατρικού της τμήματος, το οποίο κάνει την εποχή εκείνη ένα δυναμικό ξεκίνημα.

Φαίνεται πως οι συχνές παραστάσεις στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα, ενέτειναν ακόμη περισσότερο τη φήμη του. Σε δημοσίευμα ποντιακού περιοδικού του 1950, με αφορμή κάποια παράσταση του θεατρικού τμήματος της Λέσχης στην Αθήνα, διαβάζουμε «στη λύρα ο Γώγος» χωρίς καμία περιττή επεξήγηση, ενώ η φωτογραφία του είναι μία από τις λίγες ατομικές φωτογραφίες μελών του θεατρικού ομίλου της Λέσχης, που δημοσιεύει το περιοδικό. Είναι ήδη ο «Πατριάρχης», άσχετα αν δεν του έχει αποδοθεί ακόμη ο τίτλος του.

  
Από τη συνεργασία του με την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης ο Γώγος θα αποκομίσει και μερικά ακόμη ευεργετήματα. Κατ’ αρχήν θα του εξασφαλιστεί μια άδεια μικροπωλητού στην αγορά Μοδιάνο και για μερικά χρόνια θα διατηρεί έναν πάγκο με λαχανικά, από τον οποίο θα συμπληρώνει το οικογενειακό του εισόδημα. Αργότερα, ύστερα από μεσολάβηση της Λέσχης προς τον Πόντιο υπουργό Βορείου Ελλάδος Λεωνίδα Ιασωνίδη, το οικόπεδο με την παράγκα, το οποίο είχαν λάβει οι γονείς του ως αστικώς αποκατασταθέντες, θα αντικατασταθεί με ένα άλλο στο κέντρο της Καλαμαριάς με την αιτιολογία ότι «είναι ο λυράρης της Καλαμαριάς και πρέπει να βρίσκεται κοντά στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως, για είναι πάντα στη διάθεση των κατοίκων της για τους γάμους και τις βαπτίσεις τους».

Το 1950, σε ηλικία 33 ετών ο Γώγος κάνει την πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία με δύο δίσκους γραμμοφώνου των 78 στροφών σε συνεργασία με μια θρυλική μορφή του ποντιακού θεάτρου, το Νίκο Σπανίδη. Σε αυτούς τους δίσκους -που σημειωτέον χρονικά απέχουν ελάχιστα από την αντίστοιχη απόπειρα του πατέρα του- βρίσκουμε τα πρώτα ψήγματα του νέας τεχνοτροπίας, που εισήγαγε ο Γώγος. Παρά τις εμφανείς επιρροές από το μουσικό ύφος του πατέρα του (ιδίως στη «Λεγνέσα», την οποία παίζει και τραγουδά ο ίδιος ο Γώγος), το παίξιμο του είναι εμφανώς αρτιότερο, οι τοξαριές του σταθερότερες, στιβαρές και ξεκάθαρες, ο σεβασμός προς όλο εκείνο το άτυπο σύστημα των δρόμων και των κανόνων που ήδη ακολουθεί και θα τελειοποιήσει αργότερα, σχεδόν υποδειγματικός.

Ωστόσο η στιγμή της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο Γώγος θα γνωρίσει και θα συνεργαστεί με ένα νεαρό τραγουδιστή με ιδιόρρυθμη φωνή από την Οινόη Κοζάνης. Το όνομα αυτού Χρύσανθος Θεοδωρίδης. Για πρώτη φορά δίπλα στον μεγάλο λυράρη θα σταθεί ένας εξίσου μεγάλος τραγουδιστής, τα φωνητικά και ερμηνευτικά προσόντα του οποίου ξεπερνούν κατά πολύ τα δεδομένα της εποχής. Η συνεργασία τους θα παραμείνει ιστορική και μολονότι θα διαρκέσει πολύ λιγότερο από ότι ο απόηχός της, θα αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην πορεία της ποντιακής μουσικής. Γώγος και Χρύσανθος θα φωνογραφήσουν δύο δίσκους των 78 στροφών, ενώ πολύ γρήγορα θα αρχίσουν να εμφανίζονται μαζί στα πρώτα ποντιακά κέντρα, που από τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 θα αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη.

Γώγος - Χρύσανθος. Αμερική 1971
  
Η επιτυχία

Μέχρι την εμφάνιση των πρώτων ποντιακών κέντρων η βασική πηγή εσόδων για το Γώγο ήταν οι γάμοι και οι διάφορες λαϊκές διασκεδάσεις. Ξέρουμε ότι αρκετές φορές στο παρελθόν είχε κάνει μεμονωμένες εμφανίσεις σε μικρά μαγαζιά – προπομπούς των σημερινών ποντιακών κέντρων διασκέδασης. Ο αείμνηστος ηθοποιός του ποντιακού θεάτρου Μιχάλης Κυνηγόπουλος θυμόταν ότι η οικογένειά του είχε ανοίξει τα τελευταία χρόνια της κατοχής μια μικρή ταβέρνα στην πόλη του Κιλκίς, στην οποία δύο ή τρεις φορές είχαν καλέσει το Γώγο. Επίσης μεταπολεμικά είχε παίξει στην ταβέρνα του «Καναδά» στην Καλαμαριά (που ανήκε στον πατέρα του γνωστού λυράρη Παναγιώτη Ασλανίδη), όπως επίσης και στην ταβέρνα που ο ίδιος ο Γώγος άνοιξε και διατήρησε για μερικά χρόνια στην Καλαμαριά. Με το Χρύσανθο θα ξεκινήσουν μια ανοδική πορεία, που θα ξεκινήσει από καφενεία και ταβέρνες της εποχής για να καταλήξει στα μεγάλα ποντιακά κέντρα διασκέδασης, όπως περίπου τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Πρώτος σταθμός αυτής της πορείας θα είναι το εξοχικό κεντράκι του «Μεταξά» στην Πολίχνη, όπου η συνεργασία τους (που απ’ ότι φαίνεται ποτέ δεν ήταν ανέφελη) θα διακοπεί προσωρινά. Αργότερα με τη μεσολάβηση κοινών φίλων θα επανασυνδεθούν και θα συνεχίσουν τις κοινές εμφανίσεις τους στη «Μπουάτ» του Νίκου Παπαδόπουλου στη Σταυρούπολη, που θεωρείται από πολλούς ως το πρώτο «καθαρόαιμο» ποντιακό κέντρο διασκέδασης, απ’ αυτά που πολύ γρήγορα θα αρχίσουν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε ολόκληρη τη Δυτική Θεσσαλονίκη. Παράλληλα με τις εμφανίσεις στα νυχτερινά κέντρα, θα αρχίσουν και τα ταξίδια στο εξωτερικό, με πρώτο εκείνο του 1971 στις ΗΠΑ. Ο Χρύσανθος θα παραμείνει μόνο για ένα μήνα, ο Γώγος όμως θα κάνει περισσότερη υπομονή, για να επιστρέψει μετά από μερικούς μήνες με αρκετές χιλιάδες δολάρια ραμμένα στη φόδρα του παλτό του. Με αυτά τα χρήματα θα χτίσει στη θέση της παλιάς μονοκατοικίας της οδού Μεταμορφώσεως ένα εντυπωσιακό για τη εποχή τριώροφο με ένα σύγχρονο κατάστημα στο ισόγειο. Τον επόμενο χρόνο θα ταξιδέψει -πάλι με το Χρύσανθο- στη Γερμανία και το μεθεπόμενο στην Αυστραλία. Τα δύσκολα χρόνια έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Γώγος - Γιώργος Κουσίδης στη «Λεμόνα»
 
Από τις πάμπολλες ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις αυτής της εποχής, που σώζονται μέχρι τις μέρες μας, διαπιστώνουμε ότι το ρεπερτόριο του έχει αρχίσει πλέον να διευρύνεται. Πέρα από τα συνήθη μη ποντιακά κομμάτια (λαϊκά, δημοτικά ή ακόμη και «ευρωπαϊκά»), που αποτελούσαν ανέκαθεν για το Γώγο προνομιακό πεδίο επίδειξης της δεξιοτεχνίας του, θα αρχίσει σιγά-σιγά να παίζει και μερικά από τα λεγόμενα «νεοποντιακά», που ήδη από τις αρχές τις δεκαετίας του ‘70 θα κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους. Πρόκειται για την πιο κρίσιμη φάση της ιστορίας του ποντιακού τραγουδιού. Η εμφάνιση στο προσκήνιο μιας νέας γενιάς Ποντίων, που δεν είχε ούτε τα βιώματα, ούτε τη διάθεση, ούτε ίσως και την αισθητική να ακολουθήσει τις μουσικές παρακαταθήκες των παλαιότερων, σε συνδυασμό και με την ανάγκη μουσικής έκφρασης του κοινωνικού φαινομένου της μετανάστευσης, που βρίσκεται την εποχή αυτή στη μεγαλύτερή του έξαρση αποσυντονίζοντας κάθε ποντιακή αγροτική κοινότητα, θα θέσουν το παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι σε ένα πολυετές περιθώριο με ορατό τον κίνδυνο της εξαφάνισής του. Αν θέλουμε ωστόσο να είμαστε ειλικρινείς, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Γώγος δεν πρωταγωνίστησε σε αυτή την εξέλιξη. Ως επαγγελματίας ακολούθησε τις τάσεις της εποχής του, έπαιξε πολλά νεοποντιακά τραγούδια -κυρίως γιατί τα ζητούσε ο κόσμος, ίσως μάλιστα και κάποια από αυτά να τα αγάπησε πραγματικά- αλλά σε αντίθεση με πολλούς από τους νεώτερους του λυράρηδες δεν απομακρύνθηκε ούτε για μια στιγμή από το βασικό του αντικείμενο, που δεν ήταν άλλο από την μουσική παράδοση του Πόντου (κυρίως του Ανατολικού), την οποία υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή.

Τώρα πλέον οι προτάσεις για εμφανίσεις σε διάφορα κέντρα διαδέχονται η μία την άλλη. Η «Μπουάτ», το «Ακροπόλ» στο Δερβένι, το παλιό «Κορτσόπον» στην Αθήνα, η «Ψάθα» στην περιοχή της Θέρμης, το κέντρο της Σοφίας Παπαδοπούλου στη Βέροια και η «Λεμόνα» στη Σταυρούπολη είναι τα κέντρα στα οποία θα εμφανιστεί μέχρι το θάνατό του. Μετά το Φίκο Καλιφατίδη, το Γιάννη Δαμιανίδη, το Χαράλαμπο Εφραιμίδη, τον Τάκη Σαχινίδη και τους άλλους παραδοσιακούς τραγουδιστές, που συνεργάστηκαν μαζί του στις ραδιοφωνικές εκπομπές της Ευξείνου Λέσχης, μια νέα γενιά επαγγελματιών τραγουδιστών θα κάνει την εμφάνισή της στο ποντιακό παλκοσένικο δίπλα του. Οι Γιώργος Κουσίδης, Γιώργος Εμμανουηλίδης, Χρήστος Παπαδόπουλος, Θέμης Ιακωβίδης, Στάθης Νικολαΐδης και Κώστας Καραπαναγιωτίδης είναι μερικοί μόνο από αυτούς.

Η Δισκογραφία

Προκαλεί εντύπωση η εξαιρετικά περιορισμένη ενασχόληση του με τη δισκογραφία. Μετά τους δίσκους γραμμοφώνου με το Σπανίδη και το Χρύσανθο, θα ακολουθήσει μια πολυετής αποχή από τη δισκογραφία. Μόλις στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 θα ηχογραφήσει για λογαριασμό της VERAN τρεις ανεπανάληπτους δίσκους των 45 στροφών, στους οποίους παίζει και τραγουδά ο ίδιος (αργότερα η εταιρεία θα συμπεριλάβει τα έξι αυτά τραγούδια, μαζί με άλλα τρία δισκάκια των Χρήστου Μπαϊρακτάρη και Παύλου Τορνικίδη σε ένα ενιαίο άλμπουμ υπό τον αλλοπρόσαλλο τίτλο «Η Ωραία Φλώρινα»). Τέλος το 1982, δηλαδή δύο μόλις χρόνια πριν από το θάνατο του, θα ηχογραφήσει για λογαριασμό της εταιρείας VASIPAP το κύκνειο άσμα του, τον κλασσικό πλέον δίσκο με το σημερινό νομάρχη Ημαθίας Κώστα Καραπαναγιωτίδη, που θεωρείται από πολλούς ως ο εμπορικότερος ποντιακός δίσκος όλων των εποχών.

Σε συναυλία με τη Λιζέτα Νικολάου και τον Κωστίκα Τσακαλίδη
 
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η δυσανάλογη σε σχέση με τη γενικότερη προσφορά του δισκογραφική του παραγωγή, οφείλεται στο μόνιμο άγχος του να εμποδίσει τους επίδοξους μιμητές του να αντιγράψουν τα επιτεύγματα της φαντασίας του. Είναι αλήθεια ότι από ένα σημείο και πέρα όλοι ανεξαιρέτως οι επαγγελματίες λυράρηδες της εποχής τον αντέγραψαν με εξαιρετική επιμέλεια, όπως επίσης είναι αλήθεια ότι λίγα πράγματα ενοχλούσαν τον Πατριάρχη περισσότερο από αυτήν την αναπόφευκτη πραγματικότητα. Αυτός ωστόσο δεν ήταν και ο μόνος λόγος της περιορισμένης ενασχόλησής του με τη δισκογραφία: έχοντας πλήρη επίγνωση της μοναδικότητας του απαιτούσε από τις δισκογραφικές εταιρίες να πληρώνεται «κατ’ αποκοπή», και όχι με ποσοστά, όπως οι υπόλοιποι καλλιτέχνες της εποχής του, απαίτηση που δεν γινόταν πάντα εύκολα αποδεκτή. Αυτό ωστόσο δε σημαίνει ότι δεν έχουμε στη διάθεσή μας επαρκή τεκμήρια της μοναδικότητάς του. Πέρα από τις ελάχιστες επίσημες δισκογραφικές εμφανίσεις του, στα χέρια πολλών θαυμαστών του βρίσκονται εκατοντάδες ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις από ραδιοφωνικές εκπομπές της Ευξείνου Λέσχης, από «μουχαπέτια» και από εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Λέγεται ότι μόνο το προσωπικό αρχείο του παλαιού συνεργάτη του Τάκη Σαχινίδη, που θεωρείται ο κορυφαίος συλλέκτης σπάνιων ηχογραφήσεων του «Πατριάρχη», αριθμεί περισσότερες από 400 ώρες τέτοιων ανέκδοτων ηχογραφήσεων!

Το τέλος

Οι αρχές της δεκαετίας του ‘80 θα βρουν το Γώγο στο απόγειο της δόξας του. Τώρα πια ο τίτλος του «Πατριάρχη της λύρας», που του αποδόθηκε πριν από χρόνια από κάποιο φανατικό θαυμαστή του, έχει γίνει συνώνυμος του ονόματός του. Ωστόσο, η καλλιτεχνική παντοκρατορία του δεν θα αλλάξει ούτε κατ’ ελάχιστο την καθημερινότητά του. Οι φίλοι του θα τον θυμούνται ως ένα εξαιρετικά σοβαρό και λιγομίλητο άνθρωπο, ένα φιλήσυχο οικογενειάρχη κι ένα υποδειγματικό πατέρα (αλλά και αφανή λάτρη του ωραίου φύλου). Τελείωνε αργά το πρωί από τα κέντρα όπου εμφανιζόταν, και μετά από μία απαραίτητη στάση στην Εγνατία για τον καθιερωμένο πρωινό πατσά (μια από τις μεγάλες γαστριμαργικές του αδυναμίες), αλλά και την εξίσου απαραίτητη στάση για ένα κεράκι στην Παναγία Δέξια, έφτανε στην Καλαμαριά τις πρώτες πρωινές ώρες. Ωστόσο σπάνια πήγαινε κατευθείαν στο σπίτι του. Τις περισσότερες φορές καθόταν στο μικρό καφενεδάκι απέναντι από το σπίτι ή, αν αυτό δεν είχε ακόμη ανοίξει, σ’ ένα παγκάκι και περίμενε να περάσει η ώρα, για να μην ξυπνήσει τους τρεις γιους του, που ήταν η μεγάλη του αδυναμία!

Η τελευταία φωτογραφία: ο Γώγος με τους Στέφανο Χαλκίδη (αριστερά) και Κώστα Σανίδη (με τη λύρα), πρώην δήμαρχο Ελλησπόντου Κοζάνης.
 
Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια για την υγεία του Γώγου άρχισαν να εμφανίζονται την εποχή που εμφανιζόταν στη «Λεμόνα» των αδερφών Δημητριάδη. Η διάγνωση των γιατρών δεν αφήνει καμία ελπίδα: «καρκίνος του παχέως εντέρου». Οι επόμενοι μήνες θα είναι εξαιρετικά βασανιστικοί για το Γώγο. Εμφανώς καταβεβλημένος θα συνεχίσει να εμφανίζεται για λίγο ακόμη στη «Λεμόνα», ώσπου θα αναγκαστεί να αποσυρθεί, για να τραβήξει το γολγοθά του. Θα αρχίσει να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία μέχρι τη στιγμή της τελικής κατάπτωσης, οπότε και θα μεταφερθεί στο σπίτι του στην Καλαμαριά. Ο γιος του Σάββας διηγείται ένα συγκλονιστικό περιστατικό. Λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει και ενώ είναι πλέον κατάκοιτος, θα ζητήσει να του φέρουν τη λύρα του, για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. Θα ανασηκωθεί στο κρεβάτι του, θα πάρει τη λύρα στα χέρια του και θα παίξει. Και όχι μόνο θα παίξει, αλλά για μία ακόμη φορά θα συγκλονίσει. Κι ενώ ολόκληρη η οικογένεια θα προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυά της, ο μεγάλος του γιος, ο Σταύρος, που την ώρα εκείνη μελετούσε με το μπουζούκι του σε ένα διπλανό δωμάτιο, θα ανοίξει το μαγνητόφωνο και θα ηχογραφήσει το συγκλονιστικό αποχαιρετισμό του μεγάλου καλλιτέχνη. Λίγες εβδομάδες αργότερα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής του 1984, ο Γώγος Πετρίδης θα περάσει στην αιωνιότητα. Θα πεθάνει ήρεμος στην αγκαλιά του γιου του Σάββα, έχοντας γύρω του την οικογένειά του. Παρουσία πλήθους κόσμου και υπό τον ήχο της λύρας του μικρότερου γιου του, του Κώστα, θα ταφεί στο κοιμητήριο της Καλαμαριάς, στον ίδιο ακριβώς χώρο όπου 35 χρόνια νωρίτερα είχε αποχαιρετίσει και ο ίδιος με τη λύρα του το δικό του πατέρα, το Σταύρη.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε με βάση πληροφορίες που έδωσε ο γιος του Γώγου Σάββας Πετρίδης και πλήθος φίλων και θαυμαστών του. Κυρίως όμως βασίστηκε στη ζωηρή ανάμνηση των παλαιότερων πολύωρων συζητήσεων που είχαμε γύρω από το πρόσωπο του Γώγου με τους Χρύσανθο Θεοδωρίδη, Τάκη Σαχινίδη, Χαράλαμπο Εφραιμίδη, Νίκο Σπυριδόπουλο, Παναγιώτη Ασλανίδη, Σοφοκλή-Φίκο Τσιρκινίδη κ.ά.

Πηγή φωτογραφιών: προσωπικό αρχείο Σάββα Πετρίδη


* Το αφιέρωμα στον «Πατριάρχη της Λύρας» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Άμαστρις, τεύχος Μάϊος 2009

Οι Καπνοχωρίτες τιμούν τον αείμνηστο Γιώργο Αμαραντίδη

Οι Καπνοχωρίτες τιμούν τον αείμνηστο Γιώργο Αμαραντίδη

Τ’ όνομα τού αείμνηστου Γιώργου Αμαραντίδη (Σιμούλτ'ς), που "έφυγε" από τη ζωή το Φεβρουάριο του 2013, θα έχει το πάρκο της Τοπικής Κοινότητας Καπνοχωρίου, μετά από σχετική απόφαση του Τοπικού Συμβουλίου.

Η ακριβής ονομασία θα είναι: «Πάρκο Γεωργίου Αμαραντίδη (Σιμούλτς) και η απόφαση του Τ.Σ. έγινε αποδεκτή την Μ. Τετάρτη 16 Απριλίου 2014 και από το Δημοτικό Συμβούλιο Κοζάνης.

Πόντος: Ανοίγει η Μονή της Παναγίας στο αρχαίο Μαυρόκαστρο της Κερασούντας

Πόντος: Ανοίγει η Μονή της Παναγίας στο αρχαίο Μαυρόκαστρο της Κερασούντας
Πόντος: Ανοίγει η Μονή της Παναγίας στο αρχαίο Μαυρόκαστρο της Κερασούντας

Το δεύτερο μεγαλύτερο μοναστήρι στο Πόντο είναι αυτό της Παρθένου Μαρίας ή Παναγίας που βρίσκεται στην περιοχής της αρχαίας Κολώνειας στην επαρχία της Κερασούντας (Giresun).

Η αποκατάσταση της Μονής άρχισε – όπως αναφέρει με το τούρκικο δημοσίευμα- το 2006 και σύμφωνα με τον υπεύθυνο του τοπικού γραφείου του Πολιτισμού και Τουρισμού, Hüseyin Günaydın, έχουν φθάσει στο τέλος και σύντομα θα είναι επισκέψιμο.

Η Μονή που δημιουργήθηκε κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. λειτουργούσε συνεχώς μέχρι πριν από δύο αιώνες, όπου απαγορεύθηκε η λειτουργία του από τους Οθωμανούς.

Πόντος: Ανοίγει η Μονή της Παναγίας στο αρχαίο Μαυρόκαστρο της Κερασούντας
  
Σύμφωνα με τον υπεύθυνο των έργων, Hulisi Güleç, η μονή η οποία είναι κτισμένη  στο κούφωμα ενός βράχου, πως και η Μονή της Παναγίας Σουμελά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό και θρησκευτικό ενδιαφέρον.

Ο βράχος και η περιοχή ονομάζεται Καραχισάρ - Kara Hisar, είναι απευθείας απόδοση της ελληνικής ονομασίας, Μαυρόκαστρο, που ανήκε στην επαρχία της Κολώνειας.

Σύμφωνα με το τούρκικο δημοσίευμα, έγιναν αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή της παλαιάς μονής και αναδείχθηκαν παλαιά τοιχώματα και τοιχογραφίες και αποκαταστάθηκαν τόσο ο χώρος των κελιών, όσο και της ενδιαίτησης, των αρχαίων εστιατορίων και του λατρευτικού χώρου.

Η αποκατάσταση του αρχαίου Μοναστηριού έγινε κατόπιν συνεννόησης με  το Φανάρι,  καθώς ειδικοί των βυζαντινών μνημείων, επισκέφθηκαν τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, προκειμένου να καθοδηγηθούν για την διαδικασία της αποκατάστασης της αρχαίας Μονής.
  
Πόντος: Ανοίγει η Μονή της Παναγίας στο αρχαίο Μαυρόκαστρο της Κερασούντας    
Σύμφωνα με τον Hulisi Güleç στη Μονή της Παναγίας της αρχαίας Κολώνειας βρέθηκε επιγραφή του 9ου αιώνα που γράφει ότι η πόλη που βρίσκεται η μονή ονομάζεται "Κολώνεια".

Οι Τούρκοι που την κατέλαβαν τον 14ο αιώνα, την ονόμαζαν "Koğoniya".

Ωστόσο τον 11ο αιώνα η πόλη διατηρεί το όνομα Κολώνεια αλλά το φρούριο πάνω από την πόλη ονομάζεται ‘Μαυρόκαστρο’, και τον 14ο αιώνα πήρε την ονομασία στην τουρκική μετάφραση Καρά Χισάρ- Μαύρο Κάστρο.

Το 1924 ο Μουσταφά Κεμάλ επισκέφθηκε την πόλη και πρότεινε να ονομάζεται η πόλη «Şebin Karahisar», όπως την ονομάζουν σήμερα οι Τούρκοι.

Κατά παράδοξο λόγο, οι Αρμένιοι ονομάζουν την πόλη της Κολώνειας, με την ελληνική ονομασία "Νικόπολις", προφανώς από την μεγάλη μάχη της «Νικοπόλεως» που έγινε πλησίον της περιοχής.
  

Σχετικά θέματα

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!

Δείτε φωτογραφίες από την αναστήλωση της Μονής της Παναγίας στην Κερασούντα!