 |
| Εκδήλωση Μνήμης «Ο Πόντος Ζει» για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από το 3ο Γυμνάσιο Σερρών |
Το βράδυ της Τετάρτης 20 Μαΐου 2026, η κεντρική Πλατεία Ελευθερίας της πόλης μας μεταμορφώθηκε σε έναν ζωντανό τόπο μνήμης και πολιτισμού. Με τον τίτλο «Ο Πόντος Ζει», το σχολείο μας, υπό την αιγίδα του Δήμου Σερρών, παρουσίασε μια εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στον Ποντιακό Ελληνισμό, κατά την οποία η ιστορική μνήμη συναντήθηκε με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία των μαθητών.
Μέσα από το λόγο, τη μουσική, τα παραδοσιακά στοιχεία και τα καλλιτεχνικά δρώμενα, οι μαθητές τίμησαν τα ιστορικά γεγονότα και ανέδειξαν τον πλούτο του ποντιακού πολιτισμού, της παράδοσης και της ταυτότητάς του. Η εκδήλωση ανέδειξε τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης και της μετάδοσής της στις νεότερες γενιές.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια είχε ο Διευθυντής του 3ου Γυμνασίου Σερρών, κ. Ιωάννης Σαρημπαλίδης. Με τον γενικό συντονισμό και την αμέριστη στήριξή του από την πρώτη στιγμή, ενέπνευσε και οργάνωσε την εκδήλωση, μεριμνώντας για την κάλυψη κάθε ανάγκης του σχολείου και των μαθητών με τον καλύτερο τρόπο.
Η βραδιά ξεκίνησε με την περιήγηση στην ιστορική έκθεση «Εν Πόντω δια χειρός», η οποία περιελάμβανε σπάνια ιστορικά τεκμήρια, έγγραφα και φωτογραφίες από τη συλλογή του αείμνηστου Στέργιου Θεοδωρίδη, αναδεικνύοντας την ιστορία μέσα από κειμήλια και έργα τέχνης. Την επιμέλεια και την καλλιτεχνική παρουσίαση της έκθεσης ανέλαβε ο εικαστικός του σχολείου μας, κ. Γεώργιος Κατσιγιάννης.
Μια από τις πιο καθηλωτικές στιγμές της βραδιάς αποτέλεσε η παρουσίαση και η εκτέλεση του «Εμβατηρίου του Πόντου». Πρόκειται για μια σπάνια παρτιτούρα, τυπωμένη στο Παρίσι το 1921, η οποία διασώθηκε στο αρχείο του Στέργιου Θεοδωρίδη. Όπως αναδείχθηκε μέσα από την ειδική παρουσίαση, το έργο αυτό προοριζόταν να αποτελέσει τον εθνικό ύμνο της Δημοκρατίας του Πόντου, ενός κράτους που, παρά τους αγώνες και τις προσδοκίες, δεν ιδρύθηκε ποτέ.
Η χορωδία μας, σε σύμπραξη με το Παλλατίδειο Γυμνάσιο Σιδηροκάστρου και υπό τη διεύθυνση της εκπαιδευτικού, κ. Σοφίας Σαββαΐδου, απέδωσε το εμβατήριο αλλά και παραδοσιακά έργα, όπως το «Αητέντς Επαραπέταεν». Όλα τα ποντιακά τραγούδια παρουσιάστηκαν σε ειδικές διασκευές, μια επιλογή που έγινε με το σκεπτικό ότι η νέα γενιά πρέπει να ακούσει και να αγαπήσει την παράδοση μέσα από τα δικά της ακούσματα.
Ο εκπαιδευτικός κ. Μιχαήλ Κουτσουρίδης παρουσίασε μια εμπεριστατωμένη ιστορική εισήγηση, η οποία πλαισιώθηκε από διαφάνειες, εικόνες και εποπτικό υλικό, μέσα από την οποία τέθηκε το πλαίσιο για τη γέννηση και την πορεία του Ποντιακού Ελληνισμού, καθώς και για το τραγικό του τέλος. Στη συνέχεια, το τραγούδι «Της Τρίχας το Γεφύρι» λειτούργησε ως μουσικό πρελούδιο για το θεατρικό δρώμενο που ακολούθησε. Οι μαθητές και οι μαθήτριες του θεατρικού ομίλου, υπό την καθοδήγηση της φιλολόγου, κ. Γιαννούλας Καρυώτου, παρουσίασαν μια δραματοποιημένη εκδοχή του παραδοσιακού τραγουδιού, συγκινώντας το κοινό με την ερμηνεία τους.
Οι χορευτικοί κύκλοι από τον Ποντιακό Λαογραφικό Σύλλογο Λευκώνα Σερρών και τον Σύλλογο Ποντίων Σιντικής «Οι Κομνηνοί» μετέφεραν την ένταση της ποντιακής ψυχής. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε ο χορός Κίσλαρ Καϊτασί (ο χορός των Κοριτσιών). Η ιστορία του, συνδεδεμένη με τη θυσία των κοριτσιών στο κάστρο της Κουνάκας στη Ματσούκα του Πόντου, που έπεσαν στον γκρεμό χορεύοντας για να μην αιχμαλωτιστούν, υπενθύμισε σε όλους ότι ο χορός για τους Έλληνες του Πόντου ήταν συχνά ένας δρόμος προς την ελευθερία. Η εκδήλωση κορυφώθηκε με τον επιβλητικό χορό Σέρρα, τον αρχαίο πυρρίχιο, που με τη δύναμη και το «τρέμουλό» του συμβολίζει τη διαχρονική επιβίωση του ελληνισμού.
Για την άρτια διεξαγωγή της ξεχωριστής αυτής εκδήλωσης, ιδιαίτερες ευχαριστίες αξίζουν στον καθηγητή Πληροφορικής, κ. Σταύρο Μοσχολιό. Η συμβολή του στις προβολές, καθώς και η άμεση αντιμετώπιση και επίλυση κάθε τεχνικού ζητήματος, υπήρξαν καθοριστικές για το τελικό αποτέλεσμα.
Η μνήμη παραμένει ζωντανή όταν μετουσιώνεται σε τραγούδι και σε πράξη πολιτισμού από τη νέα γενιά. Και αυτή η εκδήλωση ανέδειξε με τον πιο έντονο τρόπο τη ζωντάνια της μνήμης του Πόντου.
