Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΑΝΤΑΙΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "Η ΕΠΤΑΚΩΜΟΣ ΣΑΝΤΑ"


Πρόγραμμα εκδηλώσεων της 3ης και 4ης Σεπτεμβρίου 2011

90 Xρόνια Μνήμης από την καταστροφή της Σάντας


Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

08:00 Άφιξη Σανταίων και προσκυνητών στο χώρο της "Παναγίας Σουμελά".
Τακτοποίηση των προσερχόμενων στους ξενώνες του Ιερού Ιδρύματος για διανυκτέρευση.

17:15 Τρισάγιο και κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο των Αγωνιστών και των Μαρτύρων του Πόντου.

18:00 Ετοιμασία κανόνα (στόλισμα κολλύβων) στον ξενώνα "Τη Σαντάς τ' οσπίτ".

21:00 Κοινό δείπνο εξ ιδίων στο περιστύλιο του Ιδρύματος (κάτω και πίσω από τον Ιερό Ναό).

Λύρα: Μάντης Σαββίδης, Σάκης Στυλίδης, Δημήτρης Θεοδωρίδης (Τσιρίπ'ς), Θεόφιλος Ασλανίδης, Ευκλείδης Παυλίδης.
Νταούλι: Αδάμ Σαββίδης.
Τραγούδι: Γιώτης Γαβριηλίδης, Μιχάλης Γωνιάδης, Χρήστος Μελανίδης.


Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

08:00 Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

10:00 Πέρας προσελεύσεως επισήμων.

Τέλεση μνημόσυνου.

11:30 Επιμνημόσυνη Δέηση προ του Μνημείου των Σανταίων.

- Προσφώνηση από την κα. Βίκτωρία Σαββίδου.
- Ομιλία από το συμπατριώτη μας, βουλευτή Ρωσικής Δούμα και Πρόεδρο της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε. κ. Ιβάν Σαββίδη
- Απονομή τιμητικής διάκρισης στον ομιλητή και συμπατριώτη μας, κ. Ιβάν Σαββίδη.
- Κατάθεση στεφάνων.
- Σιγή ενός (1) λεπτού.
- Εθνικός Ύμνος.

(Αμέσως μετά θα προσφερθεί σε όλους ο πατροπαράδοτος ποντιακός σιορβάς).

12:30 Δεξίωση των επισήμων με παραδοσιακά εδέσματα στον Ξενώνα των Σανταίων " Τη Σαντάς τ’ οσπίτ’.

Παρουσίαση του προγράμματος από την Αντιπρόεδρο της Π.Ο.Π.Σ. και ηθοποιό κα Χριστίνα Σαχινίδου.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με τη συμμετοχή και συνεργασία των Αδελφών Σωματείων των Σανταίων:
- του Συλλόγου Ποντίων Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Συλλόγου Γυναικών Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Συλλ. Φ. Πρ. Περιβάλλοντος Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Α.Π.Σ. "Ποντιακός" Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Συλλόγου Γυναικών Παντελεήμονα Κιλκίς
- του Τουριστικού Ομίλου Καστανιάς Ημαθίας
- του Πολιτιστικού Συλλόγου Μ. Σάντας Ημαθίας
- του Πολιτιστικού Συλλόγου Ράχης Ημαθίας
- του Πολιτιστικού Συλλόγου Ποντίων Παλατιτσίων Ημαθίας
- του Συλλόγου Αμαραντιωτών Θεσσαλονίκης
- του Πολ. Συλλ. "Οι Ρίζες" Πεύκων Αλεξανδρούπολης
- του Πολ. Συλλ. "Η Σάντα" Αετοχωρίου Αλεξανδρούπολης
- του Συλλόγου Εύξεινος Λέσχη Αχαρνών και Αττικής "Ο Καπετάν Ευκλείδης".


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΑΝΤΑΙΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "Η ΕΠΤΑΚΩΜΟΣ ΣΑΝΤΑ"
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ 13, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
T.K. 54527
ΤΗΛ. 2310524608
www.santaeptakomos.gr
tsiridis@sch.gr

Λόγω ανεργίας, χιλιάδες Πόντιοι πηγαινοέρχονται - Και εσωτερική πλέον η μετανάστευσή τους


της Ντόρας Χριστοδούλου

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός Ποντίων που διέμεναν για 20 χρόνια στην Πάφο, έχει πλέον μετατραπεί σε «γυρολόγους» που πηγαινοέρχονται στο εξωτερικό ή και σε άλλες πόλεις της Κύπρου, ψάχνοντας δουλειά. Όπως αποκαλύπτει με δηλώσεις του στον «Φ» ο εκπρόσωπος των Ποντίων της Πάφου, Ραούλ Τσαχίδης, τα τελευταία στοιχεία των επίσημων οργανώσεων των Ποντίων καταδεικνύουν ότι ο αριθμός αυτός ανέρχεται πλέον στις 4000, ενώ άλλοι 7000 παραμένουν μονίμως στην Πάφο.

Ο κ. Τσαχίδης επεσήμανε ότι οι 4.000 Πόντιοι που πηγαινοέρχονται σήμερα στην Πάφο, αποτελούν οικογένειες που λόγω της οικονομικής κρίσης είχαν μεταβεί σε χώρες όπου έχουν συγγενείς ή άφησαν περιουσίες, όπως Ρωσία και Γεωργία, προκειμένου να βρουν δουλειά.

«Οι πλείστοι από αυτούς όμως», είπε, «αναγκάστηκαν το τελευταίο διάστημα να επιστρέψουν στην Κύπρο, αφού διαπίστωσαν ότι τα πράγματα κάθε άλλο παρά καλύτερα είναι εκεί. Ειδικά στη Ρωσία, σε αντίθεση με την εικόνα που επικρατεί στην Κύπρο, η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Υπάρχουν μεν πολλοί πάμπλουτοι, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότεροι πάμφτωχοι, δεν υπάρχει μεσαία τάξη. Επικρατεί ανεργία και κυρίως εξωφρενική ακρίβεια».

Ο κ. Τσαχίδης ανέφερε ότι το τελευταίο διάστημα οι ποντιακές οργανώσεις συνειδητοποίησαν ότι είναι έντονο το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης. «Πολλοί από τις 4000 των Ποντίων που λόγω ανεργίας δεν μένουν πια στην Πάφο μόνιμα», αποκάλυψε, « πήγαν όχι μόνο σε άλλες χώρες, αλλά και σε άλλες πόλεις. Εργάζονται κάποιο διάστημα σε Λευκωσία ή Λεμεσό και όταν σταματήσουν οι δουλειές τους εκεί, έρχονται πίσω στην Πάφο εν αναμονή νέων πρόσκαιρων ευκαιριών απασχόλησης, εδώ ή σε άλλες πόλεις».

Οι τέσσερις αυτές χιλιάδες «γυρολόγοι», διευκρίνισε ο Ραούλ Τσαχίδης, είναι Πόντιοι που έρχονται σήμερα να προστεθούν στον κατάλογο εκείνων των χιλιάδων που ήδη εγκατέλειψαν την Κύπρο με το πρώτο «κύμα» της φυγής προ διετίας, όταν γιγαντώθηκε η οικονομική κρίση.

«Σε σταθερή βάση παραμένουν στην Πάφο 7000 Πόντιοι», είπε, «οι οποίοι ουσιαστικά λογίζονται πλέον ως Κύπριοι, έχοντας και αυτοί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν χιλιάδες άλλοι Κύπριοι. Για αντιμετώπιση της κατάστασης είχαμε πρόσφατα συνάντηση με τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εργασίας, από τον οποίο ζητήσαμε την εκπόνηση προγραμμάτων για ένταξη των Ποντίων στην αγορά. Γνωρίζουμε ότι λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης το κράτος δεν μπορεί να αποτρέψει την είσοδο και εργοδότηση όλων αυτών των Ρουμάνων και Βούλγαρων που κατέκλυσαν την Κύπρο, αλλά οι Πόντιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να λογίζονται ως τέτοια ομάδα».

Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
Λ. ΝΙΚΗΣ 1, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τ.Κ. 54624
ΤΗΛ: 2310227822
FAX: 2310227213
www.neolaia.poe.org.gr
neolaia@poe.org.gr

Η Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος σας προσκαλεί στην έναρξη των εργασιών της 7ης Πανελλήνιας Συνάντησης Ποντιακής Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011 και ώρα 20.00 στις κατασκηνώσεις της ΚΟΡΕΛΚΟ στον Κάλαμο Αττικής.

Οι εργασίες της συνάντησης, η οποία διοργανώνεται χάριν της γενναίας οικονομικής υποστήριξης της Περιφέρειας Αττικής, θα είναι όπως κάθε χρόνο διάρκειας τριών ημερών και φέτος οι νέοι επέλεξαν ως θέμα «την Ποντιακή διάλεκτο και τις μεθόδους εισαγωγής της στην καθημερινότητα της νεολαίας μας». Θα εισηγηθούν εξειδικευμένοι επιστήμονες αλλά και τα μέλη της νεολαίας των συλλόγων μας με το πολύ ζωτικής σημασίας θέμα διατήρησης της πλησιέστερης προς την αρχαία ελληνική διάλεκτο, της ποντιακής.



Πρόγραμμα 7ης Πανελλήνιας Συνάντησης Ποντιακής Νεολαίας

Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011

14:00–18:00 Αφίξεις – Πιστοποιήσεις αποστολών

20:00 Επίσημη έναρξη συνάντησης
Χαιρετισμοί:
- Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, κ. Παρχαρίδης Γεώργιος
- Πρόεδρος του Σ.Πο.Σ. Νοτίου Ελλάδος & Νήσων, κ. Βαρυθυμιάδης Γεώργιος
- Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας, κ. Κεσαπίδης Γρηγόριος
- Περιφερειάρχης Αττικής, κ. Σγουρός Ιωάννης
- Χαιρετισμοί επισήμων

21:30 Δείπνο - Ακολουθεί ποντιακή μουσική βραδιά.


Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

09:30–10:30 Πρωινό

10:30 – 11:30 Παρουσίαση της 7ης Πανελλήνιας Συνάντησης από μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας.

Εισήγηση "Η ποντιακή διάλεκτος εκπέμπει SOS" από την κα Μαυρίδου Χρύσα, εκπαιδευτικός, Συντονίστρια στην Επιτροπή Πολιτισμού της Π.Ο.Ε. με θέμα τη γλώσσα.

11:30 – 12:00 Διάλειμμα

1η Θεματική ενότητα "Η διάσωση της Ποντιακής διαλέκτου"

12:00 – 14:00 Εισηγήσεις
- "Η έκδοση ενός επιστημονικά άρτιου εγχειριδίου για τη διδασκαλία της ποντιακής διαλέκτου, ως εργαλείο για τη διατήρησή της στο μέλλον" από τον Δρ Παυλίδη Αντώνη, κοινωνιολόγο, σχολικό σύμβουλο.

- "Η γλώσσα μου είναι τα όρια της σκέψης μου" από τον Δρ Λυγερό Νίκο, στρατιωτικό σύμβουλο

14:00 – 17:30 Γεύμα – Ξεκούραση

2η Θεματική ενότητα "Η διάδοση της Ποντιακής διαλέκτου"

17:30 – 19:30 Παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού με θέμα "Η ποντιακή διάλεκτος σήμερα από τη σκοπιά των καλλιτεχνών"

Εισηγήσεις
- "Η ποντιακή διάλεκτος μέσα από το τραγούδι" από τον κο Πετρόπουλο Ηλία, επίκουρος καθηγητή Ιστορίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, επισκέπτη καθηγητή στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος
- Το ποντιακό θέατρο ως μέσο εκμάθησης της ποντιακής διαλέκτου" από τον κο Γεωργιάδη Ιωάννη, ηθοποιό – σκηνοθέτη

19:30 – 20:00 Διάλειμμα

20:00 – 21:30 Θεατρική παράσταση από το Σύλλογο Ποντίων Λαυρίου Αττικής "Ο Μιθριδάτης" "Οι χωρέτες", σε σενάριο–σκηνοθεσία Σιαμίδη Δημήτρη

21:30 Δείπνο - Ακολουθεί ποντιακή μουσική βραδιά.


Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

09:00 – 10:00 Πρωινό

3η Θεματική ενότητα "Από την θεωρία στην πράξη"

10:00 – 12:00 Παρουσίαση με θέμα "Η ποντιακή διάλεκτος στην καθημερινότητά μας"

12:00 – 13:00 Συμπεράσματα – Ψηφίσματα

13:00 Αναχώρηση αποστολών.

Στερνό αντίο στον Δρα Χάρη Ψωμιάδη, πρωτοπόρο των ελληνικών σπουδών

Σε πρώτο πλάνο ο π. Χαράλαμπος Στεφανόπουλος, ο εκδότης Λέανδρος Παπαθανασίου, ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής Σαββας Τσίβικος ενώ προσκυνούν την σορό του Δρα Χάρη Ψωμιάδη.


ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Οι πρώην συνάδελφοι και φοιτητές του, εκπρόσωποι του Κολεγίου του Κουίνς, ο διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών Δρ. Χρίστος Ιωαννίδης, η υποδιευθύντρια και συνάμα η πιο στενή του συνεργάτιδα Έφη Λέκκα και τα μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής το μεσημέρι της Τρίτης προσήλθαν από νωρίς στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μανχάταν για να παρακολουθήσουν την Αρχιερατική Νεκρώσιμη Ακολουθία, να προσκυνήσουν την σορό και να απευθύνουν τον ύστατο χαιρετισμό στον Δρα Χάρη Ψωμιάδη, που έχασε την πολύμηνη μάχη με την επάρατη νόσο το Σάββατο.

Προσήλθαν επίσης η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, πρέσβειρα Αγη Μπαλτά, η οποία εκπροσώπησε την ελληνική πολιτεία, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης Ηλίας Τσεκερίδης, ο Γιώργος Μαυρόπουλος, διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου, ο οποίος ήρθε από το Σικάγο αποκλειστικά και μόνο για να αποτίσει φόρο τιμής στον «οραματιστή και στον ιδρυτή του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών και συνάμα στον επιφανή άνδρα που οραματίστηκε την ίδρυση του Ερευνητικού Κέντρου και τους ενέπνευσε και καθοδήγησε σε κάθε τους βήμα».

Κάθε ένας από αυτούς είχε κάτι ξεχωριστό να αναφέρει για τον ευπατρίδη, για τον ενάρετο άνθρωπο, για τον επιφανή καθηγητή, για τον ιδρυτή του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών που άνοιξε τον δρόμο για τη δημιουργία Κέντρων Ελληνικών Σπουδών σε όλη την αμερικανική επικράτεια, για τον συγγραφέα, για τον ερευνητή και για τον μεγάλο αγωνιστή των εθνικών μας θεμάτων. Άλλοι τον αποκάλεσαν «γίγαντα», άλλοι μεγάλο ηγέτη, άλλοι πρωτοπόρο, άλλοι θρυλικό καθηγητή και διευθυντή, άλλοι συναγωνιστή, άλλοι φίλο και συνάδελφο, ενώ αρκετοί άλλοι μέντορα.

Ο Επίσκοπος Τρωάδος, κ. Σάββας ο οποίος προεξήρχε της Ακολουθίας μετέφερε στην σύζυγό του Μαρία Βασιλείου - Ψωμιάδη και στην οικογένειά του τα ειλικρινή και εγκάρδια συλλυπητήρια του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου.

Παράλληλα, ανέφερε ότι ο Αρχιεπίσκοπος συλλειτούργησε μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στην ιστορική ιερά μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου και ότι ήταν η δεύτερη φορά που τελούνταν λειτουργία μετά από δεκάδες χρόνια.

«Η καρδιά του εκλιπόντα», όπως επεσήμανε, «σκίρτησε από χαρά όταν πέρσι για πρώτη φορά τελέστηκε Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στην Τραπεζούντα», επεσήμανε ο κ. Σάββας και στη συνέχεια εξήρε τους αγώνες του Δρα Χάρη Ψωμιάδη για την καταγραφή των θηριωδιών των Τούρκων εις βάρος του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου και για την διεθνοποίηση της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε σε μια από τις αποφοιτήσεις του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Κολεγίου του Κουίνς, όπου είχε παραβρεθεί ο ίδιος και μεταξύ άλλων τόνισε ότι «οι χιλιάδες των φοιτητών δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ τον σοφό και ευγενικό τους καθηγητή, τον αξιοσέβαστο και αξιαγάπητο μέντορά τους».

Ο π. Χαράλαμπος Στεφανόπουλος αποκάλεσε τον εκλιπόντα «μεγάλο φίλο», «μεγάλο άνδρα», ακαδημαϊκό και εξέφρασε τον θαυμασμό του για τα επιτεύγματά του. «Γεννήθηκε στην Βοστόνη σε μια γνήσια οικογένεια από τον Πόντο. Εκεί πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, σπούδασε και ανδρώθηκε. Ολοι στην Βοστώνη γνωρίζουν για την ακαδημαϊκή του πορεία και για τον απαράμιλλο πατριωτισμό του», πρόσθεσε.

Επίσης, μίλησε για την ίδρυση του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Κολλέγιο του Κουίνς, στο συγγραφικό του έργο και, μεταξύ άλλων, τόνισε ότι έθεσε τα θεμέλια της μελέτης της καταστάσεως και την καταγραφή των προοπτικών για το μέλλον της ελληνοαμερικανικής κοινότητας.

«Ήταν ένας αντάξιος πρεσβευτής ό,τι καλύτερου διαθέτει ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία», κατέληξε ο κ. Στεφανόπουλος.

Ο ενταφιασμός του Δρα Χάρη Ψωμιάδη έγινε στη Βοστώνη, στο ίδιο κοιμητήριο όπου αναπαύονται οι γονείς του Ιωάννης και Κυριακή.

Ο εκλιπών, όπως έγραψε ο «Εθνικός Κήρυκας», τον περασμένο Οκτώβριο διεγνώσθη ότι έπασχε από καρκίνο και πάλεψε μέχρι και την τελευταία του στιγμή.

Η θετή του κόρη, η Λωρέττα Φάρελ, η οποία είναι γιατρός, επεσήμανε ότι ο εκλιπών εξέπληξε την ιατρική κοινότητα. Οι θεράποντες γιατροί, όπως είπε, είχαν χάσει τις ελπίδες και του έδιναν διορία μέχρι τον Ιούνιο, αλλά ο Δρ. Ψωμιάδης τους εξέπληξε διότι ήθελε πριν φύγει να ολοκληρώσει το υπό έκδοση βιβλίο «Ο Νάνσεν και το Ελληνικό Προσφυγικό Πρόβλημα 1922-1924».

Η έκδοση του βιβλίου γίνεται με την χορηγία του Ερευνητικού Κέντρου για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ο εκδότης του, ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης του εκδοτικού οργανισμού «Pella Publishing», Λέανδρος Παπαθανασίου τόνισε πως η έκδοσή του είχε εισέλθει στην τελική του φάση.

Ο ιερατικώς προϊστάμενος της κοινότητας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μανχάταν, π. Ναθαναήλ Συμεωνίδης μιλώντας στον «Εθνικό Κήρυκα» εξέφρασε τον θαυμασμό του για τη γενναιοδωρία, την σοφία, την ευσπλαχνία και την μαχητικότητα του εκλιπόντος.

Ο Δρ. Ψωμιάδης πέντε ημέρες πριν τον θάνατό του παραχώρησε συνέντευξη στον «Εθνικό Κήρυκα», ο οποίος τον είχε επιλέξει για το «Πρόσωπο» του «Περιοδικού» αυτού του Σαββατοκύριακου.

Η συνέντευξη αυτή ήταν η τελευταία και η πιο σημαντική της ζωής του και είναι πλούσια σε γεγονότα και νουθεσίες για το μέλλον των ελληνικών σπουδών στην Αμερική, καθώς και για το μέλλον της ελληνοαμερικανικής κοινότητας.

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Απεβίωσε ο ελληνοαμερικανός πανεπιστημιακός Χάρης Ψωμιάδης


Ίδρυσε το Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Queens College της Νέας Υόρκης.


Κηδεύτηκε την Τρίτη (16-08-2011), από τον Iερό Nαό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μανχάταν ο πανεπιστημιακός Χάρης ψωμιάδης, ιδρυτής και διευθυντής επί τριακονταετία του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Queens College της Νέας Υόρκης.

Γιος ελλήνων μεταναστών ποντιακής καταγωγής, γεννήθηκε στη Βοστόνη τον Σεπτέμβριο του 1928 και σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της πόλης. Ήταν διδάκτορας του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης, όπου δίδαξε για πολλά χρόνια προτού αναλάβει την ίδρυση και οργάνωση του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Queens College το 1974. Πέθανε το περασμένο Σάββατο, σε ηλικία 82, χάνοντας πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Υπέροχο άνθρωπο, αδιαπραγμάτευτο πατριώτη, οραματιστή, θεμελιωτή των ελληνικών σπουδών στην αμερικανική ανώτατη εκπαίδευση, ακούραστο αγωνιστή ο οποίος ταπεινά και αθόρυβα έδινε τον επίμονο αγώνα του για την Ιστορία, τον πολιτισμό και τα δίκαια της Ελλάδας, της Κύπρου και του Πόντου, σωστό και τίμιο Έλληνα, αφανή ήρωα χαρακτήρισε στο «Βήμα» η Έφη Λέκκα, υποδιευθύντρια του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, η οποία εργάστηκε κοντά του για 18 χρόνια: «Μου δίδαξε ήθος και αξιοπρέπεια. Αυτή ήταν η ζωή του και αυτή την παρακαταθήκη άφησε στους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που πέρασαν από το Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Queens College».

Στην ομογένεια της Αμερικής είχε τη φήμη του σεβαστού ακαδημαϊκού και του ευρηματικού μάνατζερ, που κατάφερε, με λίγους πόρους συγκριτικά με άλλα προγράμματα ελληνικού πολιτισμού στα αμερικανικά πανεπιστήμια, να συστήσει ένα Κέντρο Ελληνικών Σπουδών ανθηρό και βιώσιμο ακόμη και σήμερα, 37 χρόνια αργότερα, και ενώ οι ελληνικές σπουδές γνωρίζουν κάμψη στο πλαίσιο και της γενικότερης υποβάθμισης των ανθρωπιστικών σπουδών διεθνώς.

Διακεκριμένοι έλληνες και ευρωπαίοι πανεπιστημιακοί φιλοξενούνταν σε ετήσιες διαλέξεις που διοργάνωνε και στη συνέχεια προσκεκλημένοι, καθηγητές και φοιτητές κατέληγαν στο σπίτι του όπου συνέχιζαν τις συζητήσεις τους. Ιδιαίτερα υποστηρικτικός ήταν προς τους φοιτητές από την Ελλάδα. «Φιλικός και ανοιχτός σε όλους, ως δάσκαλος ενέπνεε σιγουριά» θυμάται ο πολιτικός επιστήμονας Νίκος Τράντας, φοιτητής του Ψωμιάδη στο Queens College στη δεκαετία του 1980. «Αν και κατά βάση ήταν συντηρητικών πεποιθήσεων, ήταν φιλελεύθερο μυαλό, ένας υπέρμαχος του πλουραλισμού, ο οποίος ήθελε να ακούγονται δυνατά όλες οι απόψεις». Μεθοδικός και συστηματικός πίστευε ότι η οργάνωση είναι το παν, προκειμένου μια μειονότητα να πετύχει κάτι.

Aρχισυντάκτης του περιοδικού «Journal of Modern Hellenism» του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Queens College, ενθάρρυνε την καταγραφή της Ιστορίας της ελληνοαμερικανικής πραγματικότητας και υπήρξε ακάματος ερευνητής. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ο Νάνσεν και το ελληνικό προσφυγικό πρόβλημα 1922-1924», προϊόν πολυετούς αρχειακής έρευνας για την προσφορά του νορβηγού φιλέλληνα Φρίντγιοφ Νάνσεν, πρόκεται να εκδοθεί σε λίγες εβδομάδες από τις εκδόσεις «Pella Publishing».

Πηγή: Το Βήμα

Κυριακή 28 Αυγούστου 2011

Ο Ερντογάν επιστρέφει ελληνικές περιουσίες


Στα ελληνικά ιδρύματα Κωνσταντινούπολης επιστρέφουν χιλιάδες ακίνητα και νεκροταφεία, τα οποία είχαν κατασχεθεί από το τουρκικό κράτος. Διαβάστε τι προβλέπει η τροποποίηση του νόμου περί βακουφίων.


"Ιστορική απόφαση για τις μειονότητες" είναι ο τίτλος της τουρκικής εφημερίδας "Sabah" που με πρωτοσέλιδο της δημοσίευμα, αποκαλύπτει πως η κυβέρνηση Ερντογάν αποφάσισε μέσα από προεδρικό διάταγμα να επιστρέψει και να καταγράψει στο κτηματολόγιο τα ακίνητα όλων των μειονοτικών ιδρυμάτων, τα οποία τα είχαν δηλώσει το 1936.

Ένα διάταγμα που ανοίγει τον δρόμο, ώστε να περάσουν σε ελληνικά χέρια χιλιάδες ακίνητα και να διεκδικηθούν αποζημιώσεις για όσα έχουν κατασχεθεί από το τουρκικό κράτος.

Κοινώς, αυτή η απόφαση, αν εφαρμοστεί, σημαίνει πως στα ελληνικά ιδρύματα στην Κωνσταντινούπολη θα επιστραφούν χιλιάδες ακίνητα και τα νεκροταφεία, τα οποία είχαν κατασχεθεί.

Επίσης, για όσα ακίνητα ιδρυμάτων ήταν καταγεγραμμένα στα ονόματα ιδιωτών και έχουν κατασχεθεί θα καταβληθεί αποζημίωση από το ίδιο το τουρκικό κράτος.

Θα είναι μια μεγάλη δικαίωση των αγώνων του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των ιδρυμάτων που είχαν απωλέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας τους μετά το 1936.

Το πρόβλημα με τους τίτλους ιδιοκτησίας των μειονοτικών ιδρυμάτων προέκυψε μετά το 1936, όπου η τουρκική κυβέρνηση είχε ζητήσει από τις ενορίες και τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλουν αναλυτικές δηλώσεις με τα ακίνητα που κατείχαν.

Η Διεύθυνση Μειονοτικών Ιδρυμάτων θεώρησε ως τελικές και αμετάκλητες τις δηλώσεις αυτές και δεκαετίες αργότερα, με αυθαίρετες αποφάσεις, αφαίρεσε από τα ιδρύματα την κυριότητα όλων των ακινήτων που είτε από παράλειψη δεν δηλώθηκαν, είτε αποκτήθηκαν, μέσω δωρεάς, αγοράς και διαθήκης.

Για την επιστροφή των ακινήτων θα πρέπει τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλλουν αιτήσεις εντός 12 μηνών.

Την ανακοίνωση θα κάνει ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο δείπνο "ιφτάρ" που θα παραθέσει το βράδυ της Κυριακής, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, σε 162 εκπροσώπους μειονοτικών ιδρυμάτων.

"Η απόφαση αυτή είναι μια δικαίωση των μη μουσουλμάνων συμπολιτών μας, για τα δικαιώματα τους που είχαν χάσει", δήλωσε η δικηγόρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Κεζμπάν Χατεμί.

Τι σημαίνει η τροποποίηση του νόμου

Σύμφωνα με την τροποποίηση του νόμου περί βακουφίων θα επιστραφούν στα ελληνικά κοινοτικά ευαγή ιδρύματα:

Πρώτον, οι ακίνητες περιουσίες για τις οποίες δεν αναφέρεται ο κάτοχος του τίτλου ιδιοκτησίας

Δεύτερον, τα ακίνητα που έχουν περιέλθει στο τουρκικό Θησαυροφυλάκιο, στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων, στους δήμους και στις νομαρχίες με τρόπους πέραν της απαλλοτρίωσης, της πώλησης και της ανταλλαγής και

Τρίτον τα νεκροταφεία και οι διάφορες πηγές, η διαχείριση των οποίων έχει περιέλθει στους δήμους.

Και στις τρεις περιπτώσεις πρόκειται για ακίνητα που είχαν δηλώσει τα μειονοτικά ευαγή ιδρύματα στη δήλωση που είχαν κάνει αυτά το 1936. Με τη νέα του μορφή ο νόμος αναφέρει ότι τα ενδιαφερόμενα βακούφια θα πρέπει να υποβάλλουν σχετικές αιτήσεις εντός δώδεκα μηνών, οι οποίες θα ικανοποιηθούν αφού αξιολογηθούν εκ μέρους της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων.

Τέταρτη αλλαγή που επέρχεται είναι η πρόβλεψη καταβολής αποζημίωσης για τις ακίνητες περιουσίες των μειονοτικών κοινοτικών ευαγών ιδρυμάτων, οι οποίες έχουν περιέλθει στο τουρκικό δημόσιο και στη συνέχεια έχουν μεταπωληθεί σε τρίτους. Η αποζημίωση θα υπολογιστεί εκ μέρους του τουρκικού υπουργείου Οικονομικών, με βάση την τρέχουσα τιμή των ακινήτων αυτών και θα καταβληθεί εκ μέρους της Θησαυροφυλακίου ή τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.

Ως προς τους τίτλους ιδιοκτησίας όπου δεν αναφέρεται ο κάτοχος, υπάρχει σημαντικός αριθμός ακινήτων που ανήκουν στα μειονοτικά βακούφια, αλλά κατά την εγγραφή τους στο κτηματολόγιο, στο παρελθόν, δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί ο κάτοχος του τίτλου.

Οι υποθέσεις των μειονοτικών βακουφικών ακινήτων με αδιευκρίνιστο κάτοχο τίτλου κυριότητας, των νεκροταφείων και των ακινήτων που το τουρκικό δημόσιο έχει μεταπωλήσει σε τρίτους, ήταν τρία προβλήματα που δεν είχαν λυθεί με το νόμο περί βακουφίων που είχε ψηφιστεί στις 20 Φεβρουαρίου 2008. Από το 2002 έως το 2008 ο εν λόγω νόμος άλλαξε τρεις φορές λύνοντας κάθε φορά κάποια από τα προβλήματα των μειονοτικών βακουφίων, αλλά παρέμεναν κάθε φορά σημαντικά προβλήματα.

Αυτό που δεν ρυθμίζεται με τη νέα τροποποίηση και παραμένει πρόβλημα, είναι η υπόθεση των λεγόμενων "κατειλημμένων βακουφίων", δηλαδή των ιδρυμάτων που έχουν περιέλθει στο τουρκικό δημόσιο με την περιουσία, αλλά και τη διοίκησή τους. Μεταξύ των μειονοτικών κατειλημμένων βακουφίων, υπάρχουν 24 που ανήκαν στην ελληνική μειονότητα.

Η κίνηση αυτή της τουρκικής κυβέρνησης έγινε την παραμονή του δείπνου που παραθέτουν το βράδυ της Κυριακής οι μη μουσουλμανικές μειονότητες προς τον πρωθυπουργό. Πρόκειται για το λεγόμενο "ιφτάρ", το δείπνο των μουσουλμάνων, κατά την περίοδο του Ραμαζανίου. Σήμερα είναι η προτελευταία μέρα της νηστείας, ενώ στις 30 Αυγούστου ξενικά η θρησκευτική γιορτή του Ραμαζανίου.

Κατά το δείπνο αναμενόταν έτσι κι αλλιώς να συζητηθούν θέματα που σχετίζονται με τα προβλήματα των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία.

Πηγή: News247

«Ο πόνος δεν θα ήταν μικρότερος, αν δεν μιλούσαμε για γενοκτονία»


Μια συνομιλία με τον συγγραφέα Ντογάν Ακανλί, Κολωνία 2007.


Σ: Στο βιβλίο σου «Οι κριτές της δευτέρας παρουσίας» δεν αναφέρεις ρητά τη λέξη γενοκτονία, αλλά είναι προφανές ότι στο επίκεντρό του βρίσκεται η γενοκτονία του αρμενικού λαού. Τον τελευταίο καιρό γίνονται κάποιες κινήσεις των ποντιακών συλλόγων ώστε να αναγνωριστούν παγκοσμίως επίσης ως γενοκτονία ο διωγμός του ποντιακού στοιχείου από τη Μαύρη Θάλασσα και η εξόντωσή του. Όμως πρόσφατα στο συνέδριο της ΟΕΚ στη Φραγκφούρτη, όταν έγινε μια σχετική πρόταση υποστήριξης του θέματος, ένας νέος επιστήμονας προειδοποίησε ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τη χρήση του όρου «γενοκτονία». Εσύ, που, ως επιστήμων και συγγραφέας, ασχολήθηκες με τη γενοκτονία των Εβραίων και των Αρμενίων, πιστεύεις ότι έχουν δίκαιο οι Πόντιοι με το αίτημά τους;

Ντ: Είναι αλήθεια ότι δεν χρησιμοποιώ στο βιβλίο μου τη λέξη γενοκτονία, επειδή η λογοτεχνία δεν έχει ανάγκη από επιστημονικούς όρους. Στη λογοτεχνία περιγράφονται ο πόνος και τα συναισθήματα και αυτό αρκεί τελείως. Όσον αφορά τους Πόντιους: Τονίζω ότι δεν είμαι ερευνητής γενοκτονιών, αλλά και εγώ κατάγομαι από τον Πόντο –μια πολύ μεγάλη περιοχή. Όταν ήμουν παιδί και νέος δεν ήξερα ότι πριν από λίγο καιρό ζούσαν στην περιοχή αυτή και Έλληνες! Και ο υπόλοιπος πληθυσμός αποκαλούσε τα ελληνικά ή τέλος πάντων τα ποντιακά, που ακόμα και σήμερα μιλιούνται σε αρκετά μέρη, «η άλλη γλώσσα». Δυσκολεύτηκα πολύ ώσπου να διαπιστώσω ότι αυτή η «άλλη γλώσσα» ήταν ελληνικά.

Σ: Γιατί δυσκολεύτηκες;

Ντ: Γιατί πολλούς τους εξισλάμισαν, τους έκαναν τεχνητούς Τούρκους, και σήμερα βέβαια είναι Τούρκοι πολίτες. Οι ίδιοι φοβούνται πολύ, παρά το γεγονός ότι σήμερα είναι Μωαμεθανοί. Όμως δεν είναι λίγοι ανάμεσά τους που στην καθημερινότητά τους μιλάνε ελληνικά/ποντιακά. Αργότερα έμαθα από έναν ειδικό ότι υπάρχουν πολλά χωριά των οποίων οι κάτοικοι ομολογούν πως είναι Χριστιανοί. Εγώ, και άλλοι πολλοί, πιστεύαμε μέχρι τώρα πως είναι Μωαμεθανοί. Και για να επανέλθω στην αρχική σου ερώτηση, αν ανοίξει κανείς τη Συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου των Λαών θα διαβάσει τον ορισμό της γενοκτονίας: Όταν εξοντώνεται ένα μέρος μιας εθνικής ή θρησκευτικής ομάδας, μιλάμε για γενοκτονία.

Σ: Μιλάς για τη Συνθήκη του ’48;

Ντ: Ναι. Έτσι, κατά την άποψή μου, δεν έχει δίκιο να ανησυχεί ο νέος επιστήμονας. Γιατί ο πόνος είναι ασύγκριτος, ο πόνος είναι πόνος. Άλλο είναι, βέβαια, να συζητιέται ο όρος γενοκτονία ανάμεσα στους κοινωνιολόγους/πολιτικούς επιστήμονες. Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο σφαγή, άλλοι μιλάνε για εθνοκτονία. Πάντως ο πόνος δεν θα ήταν μικρότερος, αν δεν μιλούσαμε για γενοκτονία. Εγώ προσωπικά θα άφηνα τους ίδιους τους λαούς-θύματα να αποφασίσουν πώς αυτοαποκαλούνται. Αν πιστεύουν ότι πρόκειται για γενοκτονία, γιατί να μην χρησιμοποιήσουν τον όρο αυτό; Αυτό που διαπιστώνω, και σίγουρα έχει ενδιαφέρον, είναι ότι στην Τουρκία είναι πιο εύκολο να διεξαχθεί η συζήτηση σχετικά με τον διωγμό και την εξόντωση του ποντιακού πληθυσμού απ’ ότι των Αρμενίων. Ίσως επειδή μέχρι τώρα είχε καθιερωθεί ο όρος διωγμός και όχι γενοκτονία…

Σ: Ίσως επειδή η λέξη διωγμός δεν είναι τόσο σκληρή. Εσείς στην Τουρκία μάλιστα μιλάτε, αν θυμάμαι καλά, για τους «ανταλλαγμένους», δεν είναι; Εκτός αυτού η πρωτοβουλία των ποντιακών συλλόγων αναφέρεται στην εξόντωση των Ποντίων και όχι όλων των Ελλήνων.

Ντ: Επειδή όμως στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας είχαμε έναν άγριο διωγμό, μπορεί κανείς πράγματι να μιλήσει για γενοκτονία, γιατί ο Ελληνισμός του Πόντου δεν υπάρχει πια σ’ εκείνη του τη μορφή. Όμως και οι Αραμαίοι σφαγιάστηκαν άγρια. Μόνον επειδή δεν υπάρχει νομική κατοχύρωση της πράξης αυτής, δεν μπορούμε να απαλλάξουμε τους ιθύνοντες από την ευθύνη τους. Για μένα δηλαδή δεν υπάρχει λόγος να μην χαρακτηριστεί γενοκτονία η εξόντωση των Αραμαίων. Και ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας.

* O Dogan Akanli, γεννήθηκε το 1957 στο Ciritdusii της επαρχίς Artvin και σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Πέρασε στην παρανομία μετά την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Τουρκία το 1980. Την περίοδο 1985-1987 ήταν έγκλειστος στις στρατιωτικές φυλακές της Ινσταμπούλ ως πολιτικός κρατούμενος. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ζει ως συγγραφέας στην Κολωνία. Στο επίκεντρο της κοινωνικής του δράσης βρίσκεται η μνημόνευση των γενοκτονιών του 20ού αιώνας καθώς και ο διαπολιτισμικός διάλογος με στόχο τη συμφιλίωση.

Πηγή: Δρόμος

Σάββατο 27 Αυγούστου 2011

Γενοκτονία για την «ιερή πατρίδα»


του Attila Tuygan


Ο 19ος αιώνας σε παγκόσμιο επίπεδο υπήρξε η περίοδος της μετάβασης από τα πολυεθνικά κράτη στα έθνη-κράτη με την ιδεολογία της Γαλλικής Επανάστασης. Ως συνέπεια αυτής της τάσης, άρχισαν να εμφανίζονται έθνη-κράτη και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Σε συνθήκες καταπίεσης και διωγμών άρχισαν να επαναστατούν οι λαοί της Βαλκανικής και παράλληλα το αραβικό έθνος στις περιοχές του Λιβάνου, της Συρίας, της Υεμένης, της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανίας. Ιδιαίτερα, η απόκτηση ανεξαρτησίας από τους βαλκανικούς λαούς και η συρρίκνωση της Αυτοκρατορίας είχε εξοργίσει όλους και περισσότερο τους Ενωτικούς (του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος»).

Είχε εμφανιστεί ένας μιλιταριστικός εθνικισμός, που είχε υιοθετήσει ριζοσπαστικούς και βίαιους τρόπους για τη λύση των ζητημάτων που ανάφερα. Καθ’ όσον έρχονταν στρατιωτικές ήττες και χάνονταν εδάφη, για να σωθεί το κράτος έπρεπε να δημιουργηθεί στη βάση του ρατσιστικού, μιλιταριστικού εθνικισμού ένα αίσθημα «ανωτερότητας». Το αίσθημα αυτό, όπως έγραφε ο Husein Tzahit στην εφημερίδα «Tanin», διατυπωνόταν ως εξής: «Το τουρκικό Έθνος (millet) είναι το κυρίαρχο έθνος και έτσι θα μείνει για πάντα».

Το πλαίσιο αυτό υιοθετήθηκε από το Κομιτάτ ο «Ένωση και Πρόοδος» ως πολιτική της εξουσίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνταυτιζόμενοι με την ιμπεριαλιστική Γερμανία πίστευαν ότι θα επιλύσουν τα ζητήματα και θα αποφύγουν τις διεθνείς πιέσεις για μεταρρυθμίσεις. Έχοντας υπόψη την πιθανότητα ότι ο πόλεμος μπορούσε να οδηγήσει σε κατά κράτος ήττα, έγιναν καλά σχεδιασμένες προετοιμασίες στις τέσσερεις γωνιές της χώρας για την αντιμετώπιση μιας ολοκληρωτικής κατάληψης.

Αποθηκεύτηκαν σε κρυψώνες όπλα, πολεμοφόδια και στάλθηκαν οργανωτικά στελέχη ανταρτοπολέμου. Για τους ηγέτες των Ενωτικών που διέθεταν κομιτατζίδικο παρελθόν, αυτό ήταν κάτι γνώριμο. Στις αντάρτικες αυτές ομάδες (σ.τ.μ. τσέτες) είχαν οργανωθεί δεκάδες χιλιάδες άτομα. Οι ανθρώπινοι πόροι προήλθαν από τις φυλακές. Ακόμα και ποινικοί, καταδικασμένοι σε θάνατο, ορκίστηκαν και εντάχθηκαν στις ομάδες αυτές.

Επίσης συμμετείχαν και πρόσφυγες απ’ τα Βαλκάνια που ήθελαν να εκδικηθούν για τον πόνο τους, πληθυσμοί που είχαν μεταναστεύσει στην Ανατολή και οι κουρδικές φυλές που φοβήθηκαν ότι θα αναγκαζόντουσαν να επιστρέψουν τις περιουσίες που είχαν λεηλατήσει την εποχή των άτακτων ταγμάτων Χαμιντιγιέ.

Η οικονομική διάσταση των γεγονότων

Για το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» η προετοιμασία για μια μελλοντική κατάληψη της χώρας δεν ήταν η μοναδική έννοια. Ο πλέον επείγων σκοπός ήταν η εξόντωση των μη-Μουσουλμάνων, αρχίζοντας από τους Αρμένιους. Η μυστική πολεμική οργάνωση των Ενωτικών, η Teskilat-I Mahsusa οργάνωσε τις τσέτες, οι οποίοι είχαν βαρύνοντα ρόλο στην Αρμενική Γενοκτονία αρχίζοντας από το 1914. Επί πλέον, η οργάνωση αυτή αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος αντίστασης υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ αργότερα.

Κατά την τελευταία οθωμανική περίοδο, στο χώρο της οικονομίας επικρατούν οι μειονότητες. Οι τέχνες και το εμπόριο είναι στα χέρια αυτών των κοινοτήτων. Οι Αρμένιοι, οι Ρωμιοί και οι Εβραίοι αστοί είναι τα πιο οικονομικά ισχυρά στοιχεία της κοινωνίας στο οθωμανικό κράτος. Ως συνέπεια, ο πλούτος αυτών των μειονοτήτων είναι πηγή φθόνου για το κράτος που έχει αποφασίσει να αναπτύξει μια μουσουλμανο-τουρκική αστική τάξη. Στην κατεύθυνση αυτή της πολιτικής για εθνική οικονομία, υιοθετήθηκε η αρπαγή του πλούτου των μειονοτήτων.Επί της ουσίας, πρόκειται για μια προσπάθεια οικονομικής ισχυροποίησης των Μουσουλμάνων Τούρκων, σκοπός των οποίων ήταν να καταλάβουν τη θέση των μη-Μουσουλμάνων με τη δημιουργία μιας νέας εμπορικής τάξης.

Με το Νόμο Εκτοπισμών του Μαΐου του 1915, οι Αρμένιοι από τη Δύση μέχρι και την Ανατολή και από το Νότο μέχρι το Βορρά εκτοπίστηκαν απ’ όλες τις πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά της επικράτειας. Στις εξορίες αυτές συμπεριλήφθηκαν και οι Έλληνες του Πόντου, της παραλίας του Αιγαίου και της Προποντίδας (Μαρμαρά) με τη πρόφαση ότι δήθεν διενεργούν κατασκοπεία υπέρ των δυνάμεων της Αντάντ.

Ως συμπέρασμα, σήμερα γνωρίζουμε ότι τα χρήματα που εισπράχθηκαν από την εκποίηση των περιουσιών που εγκαταλείφθηκαν και τα ποσά που συγκεντρώθηκαν σε λογαριασμό «Εγκαταλειμμένων Περιουσιών», μετά από ένα διάστημα πήγαν ως έσοδο του κρατικού προϋπολογισμού. Όπως αναλύει ο Nevzat Onaran στο έργο του Emval-i Metruke Olayi (Το γεγονός των εγκαταλειμμένων περιουσιών), με νόμο που εκδόθηκε το 1928 τα ποσά που συγκεντρώθηκαν στα ταμεία μεταφέρθηκαν στον προϋπολογισμό. Με πρόχειρους υπολογισμούς, τα ποσά αυτά σε τιμές του 2008 ανέρχονται σε 150 δισ. ευρώ ( 300 δισ. Νέες Λίρες Τουρκίας).

Η μεταχείριση των Ελλήνων της Ανατολής

Ως συνέπεια του Βαλκανικού Πολέμου και της ένταξης της Ελλάδας στην αντίθετη συμμαχία, η ένταση κορυφώθηκε. Οι ρωμιοί πολίτες αντιμετωπίστηκαν ως υπήκοοι και σύμμαχοι ξένης χώρας. Οι ελληνικές κοινότητες των περιοχών Θράκης (Ανατολικής), Πόντου και Αιγαίου εξορίστηκαν στα ενδότερα της Ανατολίας. Δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Εργασίας, τα Amele Taburlari και οι ρωμιοί άντρες συγκεντρώθηκαν σε ειδικά τάγματα που είχαν τη μορφή στρατοπέδων συγκέντρωσης. Με απόφαση του Νοεμβρίου του 1915 συνεχίστηκαν οι εκτοπίσεις προς τα ενδότερα. Εκμεταλλευόμενοι τις πολεμικές συνθήκες άρχισαν να εφαρμόζονται τα προσχεδιασμένα μέτρα κατά των Αρμενίων στις ανατολικές περιοχές και κατά των Ρωμιών στις δυτικές.

Πρώτη ενέργεια των Ενωτικών ήταν η σφαγή των αρμενικών πληθυσμών που ζούσαν κοντά στα οθωμανο-ρωσικά σύνορα. Τα καταπιεστικά και βίαια μέτρα που πάρθηκαν εναντίον των Ρωμιών είχαν μεγαλύτερη επέκταση στο χρόνο. Σχεδόν όλοι οι Έλληνες άνδρες επιστρατεύτηκαν σε τάγματα εργασίας και υπέστησαν συμπεριφορά αιχμαλώτων. Χιλιάδες πέθαναν λόγω των άθλιων και τρομερών συνθηκών. Οι ανυπότακτοι, οι λιποτάκτες ή αυτοί που αντιστάθηκαν σκοτώθηκαν και οι οικογένειές τους εκτοπίστηκαν. Φανατιζόμενοι και καθοδηγούμενοι από τους τσέτες, οι φτωχοί Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν κατά των μη-Μουσουλμάνων με λεηλασίες και σφαγές.

Για να φανατιστούν οι μουσουλμάνοι χωρικοί χρησιμοποιήθηκε ως προπαγανδιστικό επιχείρημα ότι οι μη-Μουσουλμάνοι είναι η αιτία της φτώχειας των χωρικών. Η προπαγάνδα αυτή στη σφαγή των Αρμενίων του 1915 και στο πογκρόμ κατά των Ελλήνων το 1922, είχε πολύ σημαντική επίδραση στους φτωχούς μουσουλμάνους Τούρκους και Κούρδους. Το αποτέλεσμα ήταν να μετατραπούν σε λυσσαλέους εχθρούς αυτοί οι λαοί που ζούσαν αδελφικά. Σε τελευταία ανάλυση, το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδς» και η συνέχεια αυτού, το κεμαλικό καθεστώς, είχε μεγάλη επιτυχία στον εκτοπισμό των μη-Μουσουλμάνων, στον εκτουρκισμό του κεφαλαίου και την ίδρυση ενός έθνους-κράτους με ομοιογενή πυρήνα μουσουλμανικών τουρκικών πληθυσμών. Μετά την εκκαθάριση των Αρμενίων με μεγάλη σφαγή, ήρθε η σειρά εκτοπισμού των Ρωμιών. Όμως απαραίτητη ήταν και η εκκαθάριση όσων Αρμενίων και Ρωμιών παρέμεναν.

Το θέμα αυτό τακτοποιήθηκε στη Λωζάννη. Με βάση τη «Συμφωνία Ανταλλαγής των Πληθυσμών», μετανάστευσαν από την Τουρκία προς την Ελλάδα 1.2 εκατομμύρια Ρωμιοί και αντίστροφα από την Ελλάδα προς την Τουρκία περί τους 400.000 Μουσουλμάνους. Οι πρόσφυγες και στις δυο χώρες υπέφεραν πάρα πολύ. Ενώ οι Ρωμιοί πρόσφυγες στην Ελλάδα αντιμετωπίζονταν ως «τουρκόσποροι», αυτοί που πήγαν στην Τουρκία ως «γκιαούρηδες» (άπιστοι). Το γεγονός αυτό υπήρξε αιτία του προσανατολισμού μέρους των προσφύγων στις δυο χώρες προς τον εθνικισμό και τη θρησκεία, ώστε να γίνουν δεκτοί απ’ την κοινωνία Προσπάθησαν ακόμα να ξεχάσουν οι νέες γενιές τον τόπο προέλευσής τους…

Η αλλαγή του πληθυσμού της Κωσταντινούπολης (έρευνα του καθ. Δρ. Tzem Behar το 1996) δείχνει τη δυναμική της αλλαγής του πληθυσμού. Το 1856 ο συνολικός πληθυσμός ήταν 236 χιλιάδες από τους οποίους το 47.6% ήταν Μουσουλμάνοι. Το ποσοστό αυτό το 1914, όντας ο συνολικός πληθυσμός 910.000, ήταν 62%. Το 1914 το ποσοστό των μη-Μουσουλμάνων στην Κωσταντινούπολη ήταν 38%, το 1927 μειώνεται σε 35% και αργότερα μειώνεται στο 1%.

Βλέποντας αυτή την πορεία θα πρέπει να αναρωτηθούμε πως φτάσαμε σε μια χώρα με 99.9% Μουσουλμάνους. Ως επέκταση αυτού μπορούμε να δούμε το θέμα απ’ την εξής σκοπιά: Η Αρμενική Γενοκτονία και τα πογκρόμ κατά των Ρωμιών και η Ανταλλαγή έφεραν μαζί τους και την εξαφάνιση των άλλων διαφορετικών οντοτήτων. Το κεμαλικό καθεστώς που διαδέχθηκε το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» αντιμετώπισε με καταπίεση, άρνηση και αφομοίωση στον τουρκισμό όλα τα άλλα στοιχεία, όπως τους Λαζούς, Κιρκάσιους, Γεωργιανούς, Κιρμαντζί, Τουρκομάνους, Πομάκους, Ζαζά, Ασσύριους και ποιος ξέρει πόσα άλλα ονόματα που δεν αναφέρουμε εδώ. Η προσπάθεια ήταν η με τη βία εμφύσηση «θετικιστικής τουρκικής» ταυτότητας, κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

* Ο Attila Tougan σπούδασε στη Σχολή Ξένων Σπουδών στην Κωσταντινούπολη. Συνελήφθη πολλές φορές μετα το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 1980. Έχει γράψει πολλά κείμενα, όπως «Η γενοκτονία των Αρμενίων μέσα απ’ τα γερμανικά αρχεία» (2008), «Οι σφαγές, η Αντίσταση και οι συνεργάτες» (2007), κ.ά. Μετέφρασε στα τουρκικά, βιβλία με θέματα Μαρξισμού.

Ήταν «απελευθερωτικός» ο πόλεμος;

Συμπερασματικά, ο ισχυρισμός ότι ο Τουρκικός Εθνικοαπελευθερωτικός Πόλεμος δόθηκε κατά του ιμπεριαλισμού δεν θεμελιώνεται από πουθενά. Αντίθετα, όπως διαπιστώνει ο καθηγητής Taner Akçam, ο απελευθερωτικός πόλεμος «δεν δόθηκε κατά των εισβολέων αλλά κατά των μειονοτήτων». Τα Σωματεία Άμυνας-Δικαίου (Mudafai Hukut) που υπήρξαν η ατμομηχανή του «εθνικού αγώνα», ιδρύθηκαν καθαρά κατά της απειλής των Ρωμιών και των Αρμενίων. Στα πρώτα αυτά σωματεία που ιδρύθηκαν μετά από την ανακωχή του Μούδρου, τα τρία ήταν κατά των Αρμενίων και τα δύο κατά των Ρωμιών. Εξάλλου ο Μουσταφά Κεμάλ, τον Ιούλιο του 1919, όταν έστειλε την παραίτησή του από τη θέση του αξιωματικού στον Σουλτάνο τόνιζε ανοικτά τα εξής: «Η στρατιωτική μου ιδιότητα άρχισε να γίνεται εμπόδιο στον εθνικό αγώνα που ξεκινήσαμε για να σώσουμε την ιερή πατρίδα και το έθνος απ’ τη διάσπαση και να μη θυσιάσουμε την πατρίδα στις επιδιώξεις των Ελλήνων και των Αρμενίων».

Πηγή: Δρόμος

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011

Ο "Πατριάρχης" της Ποντιακής λύρας Γώγος Πετρίδης και το κενό ...μέσα μας

Ο "Πατριάρχης" της Ποντιακής λύρας Γώγος Πετρίδης και το κενό ...μέσα μας
Ο "Πατριάρχης" της Ποντιακής λύρας Γώγος Πετρίδης και το κενό ...μέσα μας

Κ. Φωτιάδης

Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Η πορεία των Ελλήνων μέσα στο χρόνο σφραγίστηκε από τη γεωγραφική θέση της χώρας: από τη μία ο τόπος μας γνώρισε και αφομοίωσε πολιτισμούς που διασταυρώθηκαν στη συμβολή αυτή της Ασίας και της Ευρώπης. 
Από την άλλη όμως, η θέση αυτή - θέση κλειδί - στρατηγικά ανάμεσα σε τρεις ηπείρους και πέντε θάλασσες, άνοιγε πάντα, τόσο τις ορέξεις των γειτόνων, όσο και των "μεγάλων" της οικουμένης. 
Βάρβαροι και πολιτισμένοι, με το γιαταγάνι ή με το σταυρό, κατάφεραν μέσα στο διάβα των χρόνων να απομακρύνουν τον Ελληνισμό από τις προαιώνιες κοιτίδες του στον Πόντο και να τον εξωθήσουν σε μια δραματική προσφυγιά.

Από τότε το νερό κύλησε στο αυλάκι, οι Πόντιοι μεγαλούργησαν στις νέες τους πατρίδες, και η παρουσία τους στο χώρο και τον χρόνο συνέβαλε τα μέγιστα στην εξέλιξη του νεότερου Ελληνισμού. Εκείνο όμως που δεν έσβησε αλλά εξακολουθεί να μας προσδιορίζει είναι η συναίσθηση ότι το αίτημα ημών των επιγόνων για τη δικαίωση των νεκρών και των εκτοπισμένων οφείλει να προσλάβει πλέον σήμερα διαστάσεις, να γίνει πόθος, αγωνιστική εγρήγορση και αντικείμενο μέριμνας όλων.

Μέσα σε αυτό το συναισθηματικό τοπίο όλοι εμείς ακολουθούμε μερικούς λαμπρούς φάρους της μουσικής και καλλιτεχνικής μας παράδοσης που με τη δράση τους και το έργο τους συνεισφέρουν ποικιλότροπα στην αυτογνωσία μας, στην εσωτερίκευση της ταυτότητάς μας και στην επιδίωξη της διάχυσης των παραμέτρων που την προσδιορίζουν.

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους προς τον οποίο κλίνομε ευλαβικά το γόνυ και τον οποίο αποκαλούμε με όλο το βάρος του σημαινόμενου "Πατριάρχη" της ποντιακής μουσικής μας παράδοσης είναι ο λυράρης Γώγος Πετρίδης, ο δικός μας Γώγος, από τον θάνατο του οποίου συμπληρώνονται σήμερα 25 χρόνια.

Δεν θα μπω στον πολύ ελκυστικό πειρασμό να σας μιλήσω για τον Γώγο, να ξετυλίξω μια-μια τις ψηφίδες της ζωής του και να τις αποθέσω με ευλάβεια στα πόδια σας, στίγματα μιας ζωής με ουσιαστικό περιεχόμενο. Θα αρκεστώ στην αφήγηση των δικών μου συναισθημάτων, αυτών που είναι πάντοτε παρόντα και ζωντανά κάθε φορά που αφήνω την ψυχή μου να καλπάζει μεθυσμένη από το θαυμαστό άγγιγμα της λύρας του.

Κλείστε μαζί μου τα μάτια, αφήστε την ψυχή σας ελεύθερη από κούφιες βιοτικές μέριμνες και δώστε στον Γώγο το απόλυτο δικαίωμα να ακουμπήσει το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλάτε κάπου στα βάθη του δικού σας ασυνείδητου. Και τότε θα συμφωνήσετε μαζί μου πως έχετε γητευτεί, λες και σας άγγιξε το παίξιμο του Ορφέα στα λημέρια των Δρυΐδων, εκεί όπου οι Νύμφες με τα ξέπλεκα μαλλιά ζευγαρώνουν μέσα στην απόλυτη αρμονία με τον θεϊκό άγγιγμα των αθανάτων.

Μια γοητεία που θα σας κάνει να ανακαλέσετε μέσα σας το θέριεμα της φύσης, το κελάρυσμα των ποταμών του Πόντου, την γαλήνη που βασίλευε στα πατρογονικά παρχάρια, την απέραντη ομορφιά των βουνών που τραυματίζουν το φρύδι του ορίζοντα. Είναι οι στιγμές της απόλυτης ταύτισης των χρονικών συμφυρμών, της σύζευξης των ορίων, της γοητευτικής απουσίας της λογικής.

Είναι οι στιγμές που η λύρα του Γώγου μας μεταφέρει στα λημέρια του Διγενή Ακρίτα και μας συντροφεύει ενώ παρακολουθούμε την πάλη με τον χάρο στα μαρμαρένια αλώνια.

Είναι οι στιγμές που κατεβαίνουν από το κάστρο της Κασταμονής και από το παλάτι της Τραπεζούντας οι Μεγαλοκομνηνοί να προσκυνήσουν το θεϊκό άγγιγμα της λύρας. Είναι οι στιγμές που ο Άγιος Παύλος, η Ζύγανα και του Αρμαλού το Χάνι, υποδέχεται τη συντροφιά του Σταύρη, πατέρα του Γώγου που ευωδίαζε επίσης ορφικά για τα φωτίσια του γιου του την Κρώμνη, τη Σάντα, την Όλασσα και το Φαντάκ.

Εμέν Κρωμέτε λέγ’νε με
κι εγώ Κρωμέτες ’κ’ είμαι
το σπίτι μ’ εν σην Όλασσα
και Φαντακέτες είμαι.

Και τότε στέκεις εκστατικός μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης. Μιας τέχνης που αναδύεται κυρίαρχη, μέσα από το υγρό τοπίο ανεβαίνει σιγά-σιγά τα λιμάνια και τους ορμίσκους της Μαύρης θάλασσας, σκαρφαλώνει στο κάστρο της Σινώπης και έπειτα μας καλεί να ανοίξουμε την ψυχή μας και να την αγαπήσουμε σαν να μη φύγαμε ποτέ από τα μέρη εκείνα.

Τέτοιες στιγμές ο μεγάλος λυράρης γινόταν ημίθεος στη σκέψη μας. Δεν ήταν πια ένα άτομο με πολύ πεπερασμένα όρια. Ήταν εκείνος που συνέχιζε μια σχολή που ξεκινούσε από τους στρατιώτες του Διγενή και αντηχούσε αιώνες τώρα στον βυζαντινό Πόντο, περνούσε μέσα από την παράδοση που επέζησε την εποχή της Αυτοκρατορίας του Πόντου και συνεχιζόταν τα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής κατάκτησης. Δεκάδες, εκατοντάδες λυράρηδες δικαιώνονταν μέσα από το παίξιμό του, αναζητούσαν τη δική τους θέση στο ποντιακό πάνθεο και στην ψυχή μας.

Δεν έχω πολλά ακόμα να πω για το απύθμενο βίωμα της απόλυτης ευδαιμονίας που διασφάλιζε το μαγικό άγγιγμα της χορδής της λύρας του Γώγου. Θα σας θυμίσω μόνο ότι, όταν αυτό συνοδευόταν από την φωνή του Χρύσανθου η ψυχή των Ποντίων ριγούσε και η ανάταση ολοκληρωνόταν με έναν απόλυτο τρόπο.

Και απευθύνομαι τώρα σε όλους εμάς τους μορφωμένους καλαμαράδες που ψάχνομε για τα ψήγματα της ποντιακής ταυτότητας σε σκονισμένα αρχεία σπαρμένα από την αχλή του χρόνου, μαραμένα από το πέρασμα των αιώνων.

Θα μπορέσουμε κάποτε μετά από τον αγώνα μιας ζωής να υποκαταστήσουμε μια στιγμή έστω αυτό το θεϊκό παίξιμο και να μπούμε βαθιά μέσα στην ψυχή των συμπατριωτών μας για ελάχιστα έστω δευτερόλεπτα με τον καταλυτικό τρόπο που το έκανε ο Γώγος που το πετύχαινε ο Χρύσανθος; Θα είναι ποτέ το έργο μας μέρος της βιωμένης εμπειρίας του ποντιακού λαού ή θα σκονίζεται σε αραχνιασμένες βιβλιοθήκες με ψηλά ράφια;

Το ερωτηματικό που με διακατέχει δεν είναι έκφραση προσωπικής μιζέριας ούτε αίτημα αυτό-επιβεβαίωσης. Αποτυπώνει τον εύλογο σεβασμό και θαυμασμό μου απέναντι στον άνθρωπο που σημάδεψε περισσότερο από όλους μας τις ψυχές μας. Στον άνθρωπο που μας χάρισε μια λυρική αποτύπωση της ταυτότητας και του πολιτισμού μας. Στον άνθρωπο που ανάλωσε μια ζωή για να μας χαρίσει όλο τον Πόντο.

Σήμερα που κλήθηκα να σας φέρω πιο κοντά αυτό το γοητευτικό και θαυμαστό μαζί άτομο έναν δικό μας άνθρωπο, η πένα μου διστάζει να καλύψει με μελάνι το κενό που η απουσία του δημιούργησε στη ζωή μας. Και ο λόγος μου δειλιάζει να βάλει σε τάξη και να μεταδώσει τα συναισθήματα που με διακατέχουν κάθε φορά που θυμάμαι τη μεγάλη απώλεια που σημασιοδοτεί για την φυσιογνωμίας μας η απουσία του μεγάλου λυράρη.

Και αυτό όχι γιατί δεν είμαι αισιόδοξος πως η σπίθα που αυτός άναψε θα μεταδοθεί και θα δημιουργήσει νέους Γώγους που μοχθούν ήδη για την επίτευξη ανάλογων εγχειρημάτων. Πιστεύω στη νεολαία μας και αισιοδοξώ για το δικό της μέλλον, παλεύω να αναδείξω τη δική της συμβολή στον ποντιακό Ελληνισμό.

Πέρα όμως από αυτή την βεβαιότητα το κενό μεγαλώνει όσο περνάν τα χρόνια. Και η μόνη μας παρηγοριά είναι ότι το σύντομο πέρασμα του Γώγου από τη ζωή μας άφησε γοητευτικούς λυρικούς καρπούς που δίνουν νόημα και περιεχόμενο στην ποντιακή μας ταυτότητα. Καρπούς που μας κάνουν πολλαπλά περήφανους.

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΑΡΓΟΥΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟΥ

Μετά από τις αρχαιρεσίες που πραγματοποιήθηκαν στην Εύξεινο Λέσχη Άργους Ορεστικού στις 5 Ιουνίου 2011, η σύνθεση του νέου Δ.Σ. έχει ως εξής:

Πρόεδρος: Βασιλειάδου Κυριακή
Αντιπρόεδρος: Χατζηκυριακίδης Νικόλαος
Γεν. Γραμματέας: Παπαγεωργίου Φώτιος
Ταμίας: Δέμελη Θωμαή
Υπεύθ. Νεολαίας: Κεχαίδης Γεώργιος
Υπευθ. Θεάτρου: Αποστολίδης Θεόφιλος
Υπεύθ. Χορευτικού: Παπαγεωργίου Φώτιος
Υπεύθ. Ραδιοφ.εκπομπής: Πιπερόπουλος Γεώργιος
Υπεύθ. Επικοινωνίας: Τσιλίδου Έλλη
Υπεύθ.Δημ. σχέσεων: Διαμαντοπούλου Αρχοντούλα.


Εύξεινος Λέσχη Άργου Ορεστικού
Μεγάλου Αλεξάνδρου 46
Άργος Ορεστικό
Τ.Κ. 52200
Τηλ. 2467043370

Πέμπτη 25 Αυγούστου 2011

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΒΕΡΟΙΑΣ


Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.

Βέροια 02 Ιουνίου 2011

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευξείνου Λέσχης Βέροιας, αφού έλαβε υπόψη του την από 23-5-2011 επιστολή της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό Παιδείας, την από 25-5-11 απάντηση του γραφείου της Υπουργού Παιδείας & Θρησκευμάτων και την από 29-5-11 επιστολή παραίτησης του μέλους μας Λάζαρου Κουμπουλίδη από την Επιτροπή της Π.Ο.Ε. για το Ίδρυμα της Π. Σουμελά, δηλώνουμε ότι συμφωνούμε και συνυπογράφουμε την ανωτέρω επιστολή παραίτησης, και προτείνουμε την αντικατάσταση του Γραμματέα για την διασφάλιση της ενότητας και την αποφυγή εντάσεων, πόλωσης και αποχωρήσεων στο εσωτερικό της Παμποντιακής.


ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΔΩΡΑ ΜΠΑΛΤΑΤΖΙΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ «ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ»
Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.
Βέροια 03 Ιουνίου 2011

Κύριε Πρόεδρε,
Μετά την από 23-5-2011 επιστολή της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό Παιδείας, την από 25-5-11 απάντηση του γραφείου της Υπουργού Παιδείας και την από 29-5-11 επιστολή παραίτησης του μέλους Λάζαρου Κουμπουλίδη από την Επιτροπή της Π.Ο.Ε. για το Ίδρυμα της Π. Σουμελά, εκφράζω την πικρία μου για τη χρονική στιγμή και το περιεχόμενο της επιστολής της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό, η οποία, πέρα από τον καθιερωμένο τύπο, φέρει εμφανώς την «προσωπική σφραγίδα» και το ύφος του Γραμματέα κ. Γ. Γεωργιάδη.

Είμαι σε θέση να γνωρίζω και από την άμεση ανάμειξή μου στο θέμα της επίλυσης του ζητήματος της Π. Σουμελά, ως μέλος της αρμόδιας Επιτροπής της Π.Ο.Ε., ότι από καιρό γίνεται συστηματική δουλειά με την Υπουργό και τους συνεργάτες της, σε κλίμα γόνιμης συνεργασίας με ορατά αποτελέσματα, όπως για πρώτη φορά, διεξαγωγή Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας ειδικά για το ζήτημα αυτό, προσωπική διαβούλευση για την κατάρτιση του Νομοσχεδίου κ.ά.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο γιατί επιλέχθηκε αυτή ακριβώς η στιγμή για να διαταραχθεί αυτή η συνεργασία και να αναστραφεί το θετικό κλίμα, ενώ το επιθυμητό αποτέλεσμα βρίσκεται «προ των πυλών». Μήπως τελικά κάποιοι δεν επιθυμούν την επίλυση του προβλήματος, αλλά με τη στάση τους αποτελούν μέρος του προβλήματος; Και ευθέως αναφέρομαι στο νυν Γραμματέα κ. Γ. Γεωργιάδη, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ. Κ. Γαβρίδη που επιτύγχανε την ανάδειξη της ουσίας του προβλήματος, προστατεύοντας ταυτόχρονα τον Πρόεδρο και τον φορέα που εκπροσωπούσε με την προσεκτική και συνετή γραφή του.

Όμως ταυτόχρονα εκφράζω την πικρία μου που ο Πρόεδρος μας ανέχεται την κατάσταση αυτή χωρίς να διαβλέπει την εξέλιξή της, που δυναμιτίζει το μέλλον της Π.Ο.Ε. Προσωπικά στήριξα και στηρίζω τον Πρόεδρο που μπήκε μπροστά να ενώσει τον Ποντιακό χώρο, ξεπερνώντας δυσκολίες με πολύ προσωπικό αγώνα.

Όμως δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορη η «λευκή επιταγή» που δίνει στο Γενικό Γραμματέα, που καταλήγει σε αρνητικά αποτελέσματα.

Κι ας μην προτρέξει κανείς να μου φορτώσει κομματικά κίνητρα, αφού σε αυτήν την περίπτωση δεν θα είχα στηρίξει το πρόσωπο του Προέδρου και την προσπάθεια του να παραμείνει ο κομματισμός εκτός του φορέα της Παμποντιακής.

Επειδή αγαπάμε τον Ποντιακό χώρο και θα συνεχίζουμε να προσφέρουμε, τις υπηρεσίες μας σε αυτόν, και επειδή πρέπει να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα χωρίς να παρεκκλίνουμε από τους στόχους και τις αρχές που μας έφεραν ενωμένους μέχρι εδώ, οφείλουμε παράλληλα να αποβάλλουμε όσους κινούνται εκτός αυτών των αρχών. Θεωρώ επιβεβλημένη την αντικατάσταση του Γραμματέα και δηλώνω την παραίτηση μου από την Επιτροπή της Π.Ο.Ε. για το Ίδρυμα Π. Σουμελά, την οποία με τις ενέργειες του ο Γ.Γ. έχει απαξιώσει.

Τέλος εκφράζω την ελπίδα η παραίτηση μου αυτή να εκληφθεί ως προοπτική συνέχισης της δυναμικής της Παμποντιακής, χωρίς εκπτώσεις στις αρχές της, που αποτελούν την μοναδική εγγύηση ενότητας.

Με εκτίμηση
Δώρα Μπαλτατζίδου
Μέλος Δ.Σ. Π.Ο.Ε.


ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΟΥΜΠΟΥΛΙΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ «ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ»
Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.
Βέροια 29 Μαΐου 2011

Με την από 23-5-2011 επιστολή της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό Παιδείας είναι προφανές από το ύφος, το περιεχόμενο και το στυλ της επιστολής ότι ο Γραμματέας κατά την σύνταξή της εμφορούνταν από διάθεση έκφρασης των προσωπικών του συναισθημάτων και απόψεων, στερούμενης της αντιπροσωπευτικότητας και σοβαρότητας που όφειλε να διαθέτει και μας είχε συνηθίσει έως τώρα ο προκάτοχός του.

Ως μέλος της Επιτροπής για το Ίδρυμα Παναγία Σουμελά (κατόπιν πρότασης του Προέδρου και ομόφωνης απόφασης του Δ.Σ.) διαμαρτύρομαι για τον προκλητικό παραμερισμό της Επιτροπής, αφού η αποστολή της ανωτέρω επιστολής έγινε με ιδιαίτερη σπουδή, προτού καν ενημερωθούν τα μέλη ούτε της Επιτροπής, ούτε του Δ.Σ., έστω με ένα email -όπως έγινε «κατόπιν εορτής»- γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα προκαλούσε την αντίθεση και την αγανάκτηση των μελών της Επιτροπής, του Δ.Σ. και κατόπιν των Σωματείων-μελών της Π.Ο.Ε.

Ευθύς εξαρχής, οφείλω να χαρακτηρίσω ως απαράδεκτη την αξίωση για αναγόρευση της Π.Ο.Ε. τρόπον τινά σε ένα είδος πολιτικού … «προστάτη», από τον οποίο η Υπουργός οφείλει να λαμβάνει άδεια για την πραγματοποίηση διαβούλευσης με φορείς και πρόσωπα της τοπικής αυτοδιοίκησης για το θέμα της διοίκησης του Ιδρύματος Παναγία Σουμελά, και κατόπιν να δίνει αναφορά στην Π.Ο.Ε. Επίσης, πιστεύω ότι δεν αρμόζουν σε τέτοιου επιπέδου επίσημες επιστολές ειρωνικές προτάσεις περί δημοψηφίσματος με στήσιμο καλπών ανά την Ελλάδα, και κυρίως αυθαίρετα και προσβλητικά σχόλια περί μη διάθεσης της υπουργού να αλλάξει χουντικά και βασιλικά διατάγματα. Πολύ περισσότερο, κάθε επίκληση του αριθμού των Σωματείων που έχουν ενταχθεί στη δύναμη της Π.Ο.Ε., πρέπει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια ενημέρωσης και ανάδειξης της δυναμικής της Π.Ο.Ε. και όχι ως έμμεση πολιτική απειλή για κατευθυνόμενους ψήφους. Τέτοιοι λεονταρισμοί, ανάλογοι του τύπου «θα πάρουμε την εικόνα και θα φύγουμε» απέχουν από τη φιλοσοφία της Π.Ο.Ε. και αποτελούν κατάλοιπα αυτών που έχουν «θητεύσει» δίπλα σε όσους που κατά καιρούς τους χρησιμοποιούν, εισπράττοντας την αγανάκτησή μας και ενεργοποιώντας τα αντανακλαστικά μας. Άλλωστε η πειθώ μας ουδέποτε στηρίχθηκε στην ισχύ του μεγέθους μας, αλλά στο δίκαιο των αιτημάτων μας.

Είναι πρωτοφανής η παρούσα επίθεση κατά της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, με εμφανή επιθυμία στρέβλωσης της πραγματικής διάστασης των γεγονότων, που υποκρύπτει κομματικά απωθημένα, αφού για πρώτη φορά η επαφή και συνεργασία με το Υπουργείο είναι τόσο άμεση και ειλικρινής, με ήδη ορατά αποτελέσματα στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Εργασίας, ειδικά για το θέμα αυτό και την προετοιμασία Νομοσχεδίου σε διάλογο με την Π.Ο.Ε. και τα μέλη της Επιτροπής για το Ίδρυμα Π. Σουμελά. Πολύ περισσότερο ξενίζει η ανωτέρω επιστολή προς τη σημερινή Υπουργό, όταν η στάση όλων των προηγούμενων Υπουργών κινήθηκε από την αδιαφορία μέχρι την εξαπάτηση και ανοιχτή σύγκρουση με τις θέσεις μας (Άρης Σπηλιωτόπουλος, Στυλιανίδης).

Πολύ περισσότερο, αποτελεί καινοφανή εκτροπή από την πάγια στάση της Π.Ο.Ε. που έχει επιβάλλει εξαρχής προσωπικά ο Πρόεδρος για αμεροληψία και ακομμάτιστη λειτουργία, που μέχρι τώρα αποτελούσε την κορωνίδα της ενότητας στην Π.Ο.Ε.

Τουλάχιστον ως ύποπτη μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η προσπάθεια δημιουργίας αφορμών για διαμάχη με την Υπουργό και αποκοπή κάθε γέφυρας επικοινωνίας, με τρόπο που περισσότερο θυμίζει τα Κουτσαβάκια στις γειτονιές του Ψυρρή, που άπλωναν το ζωνάρι τους αναζητώντας καβγά τη δεκαετία του ’20 και όχι επιστολή από έναν σοβαρό δευτεροβάθμιο φορέα ποντιακών Σωματείων με το μεγαλύτερο δίκτυο πολιτιστικών Σωματείων στην Ελλάδα του 2011…

Τολμώ επίσης να πω ότι αποτελεί σφάλμα του Προέδρου να επιδείξει «εν λευκώ» εμπιστοσύνη στις συνταχθείσες επιστολές από τον Γραμματέα, συνεχίζοντας την τακτική που δικαίως ακολουθούσε απέναντι στον προκάτοχό του Κώστα Γαβρίδη, αφού είναι εμφανής η αντίθεση ανάμεσα στη σοβαρότητα και την επιμέλεια των γραφόμενων του πρώην Γραμματέα με τις εκρήξεις αυθορμητισμού και συναισθηματισμού του νυν Γραμματέα που δεν συνάδει με το ρόλο και την ευθύνη του ως εκπρόσωπος τόσων Σωματείων, αυτών που ο ίδιος επικαλείται.

Το αποτέλεσμα και η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη: διάρρηξη των σχέσεων της Π.Ο.Ε. και συνακόλουθα όλων μας, με το Υπουργείο Παιδείας και προσωπικά με την Υπουργό κα Διαμαντοπούλου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δικαιολογημένη εμφανίζεται η απαξίωση της Π.Ο.Ε. από το Υπουργείο, ώστε εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος τα μέλη του ΔΣ και της Επιτροπής, αλλά και συλλήβδην τα Σωματεία της Π.Ο.Ε., με γκρέμισμα όλων όσων τόσο καιρό χτίζαμε, πέτρα-πέτρα, βήμα-βήμα.

Δυστυχώς οι μόνοι ωφελημένοι που ασφαλώς θα επιχαίρουν με την εξέλιξη αυτή, είναι οι διοικούντες το Ίδρυμα Παναγία Σουμελά, που εδώ και καιρό δέχονται τα «ομαδικά πυρά» του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του Υπουργείου Παιδείας, του Δημοτικού Συμβουλίου Βέροιας και προσφάτως την πίεση ενδεχόμενης ανατροπής της υφιστάμενης κατάστασης με προσωρινή διαταγή από το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου κατατέθηκαν από την Εύξεινο Λέσχη Βέροιας αίτηση ακύρωσης και αίτηση αναστολής του νέου Κανονισμού του Ιδρύματος, συνταχθέντων των δικογράφων από τον υπογράφοντα την παρούσα.

Προσωπικά καταθέτω την πικρία μου για αυτή την αναστροφή του κλίματος, και νιώθω να χαραμίζονται προσπάθειες, αγώνας και «κερδισμένες μάχες» ετών, που με μεθοδικότητα και σύμπνοια κατακτήθηκαν, με προσωπικό και επαγγελματικό κόστος και θυσιάζοντας «άπειρο» χρόνο σε διαβουλεύσεις, τηλεφωνήματα, επιστολές, συναντήσεις και ταξίδια «αστραπή», στερώντας όλον αυτόν το χρόνο από την προσωπική ξεκούραση, διασκέδαση και επαφή με την οικογένεια. Πιστεύω ότι τα ίδια συναισθήματα μοιράζονται μαζί μου όλοι όσοι μέχρι σήμερα «έστησαν πλάτη» για την επίλυση του «ακρογωνιαίου λίθου» του προβλήματος έλλειψης ενότητας και πρόκλησης πόλωσης και διχασμού στον Ποντιακό χώρο, της παράνομης δηλαδή λειτουργίας του Ιδρύματος Παναγία Σουμελά και αντιλαμβάνομαι τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει ο Κώστας Γαβρίδης, ο Κώστας Αλεξανδρίδης, η Δώρα Μπαλτατζίδου, ο Γιάννης Αποστολίδης, νυν και πρώην μέλη του Δ.Σ., αλλά και ο ίδιος ο Πρόεδρος ο οποίος το τελευταίο διάστημα βρισκόταν σε συνεχή επαφή και επικοινωνία, είτε αυτοπρόσωπη είτε τηλεφωνική με την Υπουργό, όπως και οι προαναφερόμενοι, έχοντας αποκτήσει για πρώτη φορά τόσο άμεση πρόσβαση και ανταπόκριση στις θέσεις μας και αντιμετωπιζόμενοι πάντοτε με σεβασμό και σοβαρότητα από πλευράς Υπουργείου, είτε από τους συνεργάτες του Γραφείου της και το νομικό της σύμβουλο, είτε από την ίδια την κα Διαμαντοπούλου. Η δημοσιοποίηση μάλιστα, του περιεχομένου της προσωπικής μας επικοινωνίας με την Υπουργό, έχει ως αποκλειστικό στόχο να εκθέσει την ίδια και όχι να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος, παρουσιάζοντας τα λεγόμενά της –με τρόπο που αρμόζει σε μεσημεριανή κουτσομπολίστικη εκπομπή και όχι σε επιστολή Ομοσπονδίας προς Υπουργό- ως «ύποπτες απαιτήσεις της» και όχι ως εύλογη παρότρυνσή της να καταστήσουμε κοινωνούς του προβλήματος και των θέσεων μας το Κοινοβούλιο και την Αρχιεπισκοπή, συμβάλλοντας θετικά στην απαιτούμενη διαβούλευση και εξασφαλίζοντας τη θετική τους ανταπόκριση πριν την κατάθεση του σχετικού Νομοσχεδίου.

Έχω την πεποίθηση ότι η βλάβη που έχει υποστεί η αξιοπιστία και η εγκυρότητα του προφίλ που με τόσο μόχθο έχει αποκτήσει τόσο ο Πρόεδρος και το Δ.Σ. όσο και τα Σωματεία που απαρτίζουν την Π.Ο.Ε. είναι ανεπανόρθωτη, καθώς έχει εκτεθεί και προσωπικά ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ., όσο και συνολικά η Π.Ο.Ε. ως φορέας, ώστε το μόνο που μπορεί να περιορίσει αυτή τη στιγμή τις συνέπειες της απαράδεκτης αυτής στάσης, αλλά κυρίως να εμποδίσει τον εκμαυλισμό της Π.Ο.Ε. που θα την οδηγήσει σε προστριβές και …αβέβαιο μέλλον, είναι η παραίτηση του Γ. Γεωργιάδη από τη θέση του Γραμματέα. Είναι σαφώς για εμένα πολύ λυπηρό να προτείνω την παραίτηση ενός προσωπικού μου φίλου, με τον οποίο έχω μοιραστεί προσωπικές σκέψεις και απόψεις σε πολυάριθμες επαφές, φρονώ όμως ότι αυτό θα αποβεί προς όφελος τόσο της Παμποντιακής, όσο και δικό του.

Υπό την παρούσα κατάσταση, το μόνο που μου απομένει ως μέλος της Επιτροπής για το Ίδρυμα Π. Σουμελά, έχοντας προηγουμένως ενημερώσει το συντονιστή Κώστα Γαβρίδη –αλλά και λάβει και τη συγκατάθεση του Δ.Σ. της Ευξείνου Λέσχης Βέροιας- είναι να θέσω προς το Δ.Σ. της Π.Ο.Ε. την παραίτησή μου από την Επιτροπή, δηλώνοντας ταυτόχρονα ενεργός συμπαραστάτης στο έργο της Παμποντιακής για την επίτευξη των στόχων που όλοι οραματιζόμαστε και κοπιάζουμε να πραγματώσουμε από κοινού.

Με τιμή,
Λάζαρος Κουμπουλίδης


ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΒΕΡΟΙΑΣ
Λ. Πορφύρα 1, Πανόραμα
Βέροια
Τ.Κ. 59100
Τηλ.
2331072060
Fax 2331028356
www.elverias.gr
info@elverias.gr

The Jihad Against the Armenian, Assyrian, and Greek Christians

In Germany, where Holocaust denial is punishable by up to five years in prison, Stuttgart University recently capitulated to pressure from resident Turkish Muslims and canceled an event entitled, "Persecution, Expulsion and Annihilation of Christians in the Ottoman Empire 1912-1922." Ironically, this occurred in a country that was forced to confront its own genocidal past, educate its population and pay restitution to victims. University officials explained that they wanted to "remain neutral" on the subject of the nearly 100-year-old, well-documented Turkish massacre of more than two million Christians. Citing neutrality in the face of crimes against humanity is deeply troubling, particularly in light of Germany's Holocaust past and the missed opportunity the event represented to educate students about genocide and potentially prevent its recurrence.

Equally troubling is Turkey's continued denial and banning of information about these crimes, not only within its own borders, but, as exemplified in Germany, within other countries as well. In contrast to Germany where laws since the end of World War II seek to prevent a Holocaust from ever happening again, the Turkish government under Article 301 of the Turkish Penal Code, passed in 2005, makes it a crime punishable by up to two years imprisonment to insult the Turkish state. This provision prevents any public commemoration or consideration of the Turkish Muslim atrocities committed against Ottoman Christians.

This silencing and strong-arming of other nations by a country that is majority Muslim represents Islamization embedded within a national policy of Turkification. Turkey's past aggression, labeled the "Armenian Genocide," follows the Islamization pattern that exists today: annihilation of all non-Muslims, no matter their religion, ethnicity or national origin. It was a jihad against Anatolian Christians. Further, Turkey destroyed genocide documentation, many of its killers went unpunished, restitution was never paid to victims and the perpetrators are eponymously commemorated in the naming of landmarks, cities and streets. Tragically, Hitler was inspired by the Turkish extermination of Armenian Christians and justified his "Final Solution" with a statement that "no one remembers the Armenian Genocide."

In fact, the world does remember but is held at bay because of continued denial of historical truths, insistence on the Islamic point of view and political pressure to silence others with opposing views, prevalent throughout the Muslim world today on other fronts and continuing today in the jihad against the Anatolian Christians.

The "Armenian Genocide"

Most historians regard 1912 to 1925 as a time of massive Christian annihilation and relocation by the Muslim Ottoman Empire. Although commonly given the misnomer "Armenian Genocide," the atrocity was a carefully planned ethnic cleansing to rid Asia Minor of Armenians, Assyrians, Greeks and other minorities in order to establish an exclusively Muslim Turkish state. Some scholars date the first phase of the Christian genocide from the reign of Sultan Abdul Hamid and his Hamidian Massacres of 1895-1897 through the Istanbul Pogrom of 1955.

The Hamidian massacres attempted to assert Muslim supremacy and advance the cause of Turkification. French ambassador Pierre Paul Cambon described Turkey at the time as "literally in flames" with "massacres everywhere" and Christians murdered "without distinction." Marauding Kurdish chieftains in the region were encouraged to join in and channel their aggression into the killing, pillaging and raping of non-Muslim populations. Estimates of the number of Christians who perished during the reign of Sultan Hamid range from 100,000 to 300,000.

From the 1900's to 1922, the Christian population declined from 25% to less than 5% within Anatolia. Under Islam, Christians had few rights, paid exorbitantly high taxes - the jizya - and enjoyed limited political representation and access to government services. Their testimony was inadmissible, no provision existed for their legal protection, they were prohibited from owning firearms, and their property, wives and children were vulnerable to spontaneous attacks.

Approximately 2.5 million Armenians[1], Assyrians and Greek Christians were massacred during this period. Kurds were encouraged to settle in Christian territory, demand the payment of tributes and illegally seize land. They were given free rein against local Christians in exchange for their loyal service to the Ottoman government.

Origins

The Turkish campaign began five years prior to World War I, when the Young Turks, a secret society of students and military officers, seized control of the Ottoman government. Initially, in an attempt to solidify their control, the Young Turks promised equality for all non-Muslims. Once in power, they rescinded this policy and devised a scheme of plunder to obtain much needed economic resources for the declining Ottoman Empire. To encourage and justify the attacks, they promulgated rumors that Christians were traitorously assisting the Empire's enemies. A fatwa was declared against Christians and was announced in mosques throughout the empire. A two-fold plan was devised to homogenize Turkey through: 1) the assimilation or dilution of non-Turkish Muslims by dispersing them throughout the empire and 2) the elimination of non-Muslims who were deemed infidels and enemies of Islam. Convicts were released from prison to staff the Special Organization[6], which was formed to carry out the final solution to the Christian problem. Escorted by military troops, they raped, robbed and killed innocent Christian men, women and children.

The Christian genocide was a three-phase process. First, able-bodied men were rounded up and deported for labor battalions. Second, community leaders and influential people were publicly executed. Then, defenseless women, children and the elderly were massacred or resettled and enslaved.

Ethnic Greeks

Ethnic Greeks, uprooted from their ancestral home of 3,000 years, were the first to be victimized in what in Greece is called, the "Great Catastrophe." During the first six months of 1914, a concerted effort began to exterminate Greeks with the goal of clearing them out of Asia Minor to make room for Muslim refugees from the Balkans. All Greek men, aged 18 to 50, were ordered to report for military duty. They were incorporated into the Ottoman army then transferred to labor battalions where they died by the thousands of exposure, cold, hunger and deprivation.

House-to-house searches were conducted for firearms. Greeks were taken from their homes, deported and massacred. Greek men and women were tortured and accused of disloyalty to the Ottoman government. Women and girls were raped and forced to convert to Islam. Boys and girls were kidnapped and transported into the interior of the Empire. The government was more reserved in its treatment of Greeks than the Armenians, Assyrians and other minorities and did not subject them to general massacre. That's because the Greek government had expressed concern for the welfare of the victims and the Turks were afraid that Greece would enter World War I on the side of the Allies.

Armenians & Other Minorities

In 1915, the Young Turks moved against the Armenians, Assyrians and other minority groups. All non-Turks were disarmed and troops dispatched to collect weapons. In the process, the Young Turks murdered men, raped women and burned houses. Armenians and Assyrians serving in the army were removed from combat ranks and forced to serve in labor battalions. Non-Muslim leaders were removed from the community under the pretext that they were conspiring against the government. Imprisoned and marched out of town, they were roped together and forbidden to bring any possessions or bid farewell to their families. Once the population was disarmed and the men removed, the reign of terror began, similar to the Greek Genocide.

Published compilations at the time provided details of the deliberate massacre of innocent Christians from eyewitness accounts by diplomats and missionaries from various parts of the Ottoman Empire as well as from American, German, Italian, Scandinavian, Greek, Kurdish, Russian, Assyrian and Armenian witnesses. Volumes included the British Blue Book, "The Treatment of Armenians in the Ottoman Empire, 1915-1916," "The Black Book of Sufferings of the Greek People" and "Ambassador Morgenthau's Story" by the American Ambassador to the Ottoman Empire from 1913-1916, who witnessed the genocide of the Armenian, Assyrian and Greek population.

Descriptions of the atrocities were horrific. Witnesses observed villages surrounded and often set ablaze with no possible exit for villagers. Property, livestock and homes were confiscated by the authorities. Children were poisoned or murdered with injections of morphine and entire schools pumped with toxic gas. Women and children were loaded into boats and taken out to sea to be capsized or thrown overboard. Women and girls were striped naked, beaten with tree branches, raped in full view of family members and skinned and burned alive. The bellies of pregnant women were bayoneted and fetuses tossed into the air and impaled on swords. Some victims were injected with live typhus and suffered a slow death from the ravages of disease. Others were made to march naked with horseshoes nailed to their feet. No water or food was provided and they endured constant beatings by the gangs that escorted them. People were tied to horses and dragged to their deaths or had their bodies torn in half by being tied to opposite tree limbs. Others were crucified, hacked to death and sawed into pieces.

Churches were ransacked and priests beaten and made to march naked as they were massacred. Men were beaten on the soles of their feet until they swelled and burst and their limbs required amputation. The Turks pulled out facial hair, extracted nails, ripped out tongues, applied hot irons to the chests of victims, poured hot butter into their wounds and taunted them about Christ coming to their aid. The Ottoman Turks even reviewed the records of the Spanish Inquisition to come up with ideas for torture.

Some Christians were deported with the idea that they would die en route without food or water. During the journey, they were robbed, whipped, bayoneted and murdered by Muslims who prohibited them from stopping for water. Others were hit with saws, hammers and clubs and left to be devoured by wild animals.

Christian victims who weren't killed were enslaved in harems, kidnapped and forced to convert to Islam. Surviving women were required to remand their children to the government to be raised as Muslims.

Postwar & Modern Genocide

After World War I and during the Greco-Turkish War 1919 to 1922, assaults against the Greeks continued as hundreds of thousands of Greeks and Christians were killed and expelled. Again, conflict between Muslims and Christians was misidentified, this time with a nationalist label as most Greeks were Eastern Orthodox Christians. The Treaty of Lausanne, which contained the terms to end the Greco-Turkish war, included a compulsory exchange of population - Greek and Turks - as well as a provision forcing Greeks to relinquish their rights to pursue compensation for the victims of genocide and deportations. Successive legislation harmed the economic prospects of Greeks in Turkey by barring them from certain trades and professions and imposing a significant wealth tax on their earnings.

In September 1955, further efforts of Turkification led to the Istanbul Pogrom directed at the Greek minority. Triggered by Greece's appeal to the United Nations for self-determination for the island of Cyprus, Turkey falsely claimed that Greece was planning to attack Cyprus. Turkish forces set off a bomb[Ukendt fo9] at the birthplace of Mustafa Kemal in Thessaloniki, blamed Greek residents and initiated the Pogrom. Turkish mobs were supplied with shovels, pickaxes, crowbars and other tools and transported into the city to attack the Greek community. Following the pogrom, Greek emigration accelerated.

Tragically, the Greek population in Turkey decreased from 120,000 in 1927 to 7,000 in 1978 and 2,500 in 2006. Today, the Greek government avoids the topic of Cyprus as well as the genocide in order to maintain good relations with Turkey. Neither Greek nor Turkish schools teach the Greek Genocide.

The Christian population in Turkey today is less than 1%. Before World War I, Turkey was 33% Christian. Today, fewer than 10,000 Assyrians, 60,000 Armenians and 2,000 Greeks live in Turkey. Turkey has been allowed to avoid punishment and has kept the spoils of the victims of its mass genocide. Whenever the Christian genocide is mentioned, Turkish officials express anger at having Turkey's national honor besmirched. Western reluctance to "humiliate" Turkey with charges of genocide aid and abet the denial of any wrongdoing by the Turkish government which has eliminated all traces and references to the Christian genocide from Turkish history.

Along with persisting in its policy of denying its history of jihad against Christians and minority genocide, Turkey continues to pursue its goals of Turkification and Islamization. Discriminatory practices against minorities continue unabated. Full political participation, equal rights and freedom of expression and religion are curtailed by the Islamist Erdogan government. The denial of the well-documented historical truth and the memorializing of its murderers perpetuate the crime of genocide and is an affront to its victims, families and survivors. The descendants of the Armenian, Assyrian and Greek victims deserve nothing less than full recognition of this atrocity and a full apology by the Turkish government. Western governments, which like Stuttgart University, fail to speak up and plead neutrality to avoid offending Turkey, should recognize they are abetting a jihad, which has persisted for nearly 100 years and will only expand worldwide.

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011

Κυρίαρχος στον Πόντο ο Οικουμενικός Πατριάρχης

Η επιβλητική μορφή του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου έδωσε τον τόνο της θρησκευτικής διάστασης στη Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά


του Φόρη Πεταλίδη

Όταν το 1997 ο Οικουμενικός Πατριάρχης, στο πλαίσιο του Οικολογικού Συνεδρίου, έφτασε στην Τραπεζούντα του ιστορικού Πόντου, οι εθνικιστές και οι «Γκρίζοι λύκοι» αντέδρασαν και σε συνεργασία με το βαθύ κράτος στην περιοχή δημιούργησαν επεισόδια. Εκτοτε πέρασαν αρκετά χρόνια, οι διεργασίες στο τουρκικό κράτος και την κοινωνία έγιναν πιο έντονες, υποχώρησε το στρατοκρατικό και κεμαλικό καθεστώς, οι ισλαμιστές ανήλθαν στην εξουσία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης άρχισε να λειτουργεί σε εκκλησίες στη Μικρασία, αλλά στόχος του ήταν η λειτουργία στην Παναγία του όρους Μελά, στον Πόντο.

Η άδεια δόθηκε, και πέρυσι για πρώτη φορά, έπειτα από 87 χρόνια, από τη στιγμή που έκλεισε η ιστορική μονή και οι μοναχοί την εγκατέλειψαν στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης, τελέστηκε πατριαρχική θεία λειτουργία. Οι εθνικιστές, όμως, και μικρές ομάδες οι οποίες βασίζουν την ύπαρξή τους στην αναμόχλευση των παθών «χτύπησαν» και φέτος ζητώντας να μη δοθεί νέα άδεια λειτουργίας. Η δύναμή τους στην τουρκική κοινωνία είναι πλέον περιθωριακή και τελικώς πατριαρχική θεία λειτουργία τελέστηκε και φέτος. Οπως έλεγαν, άλλωστε, κύκλοι του Φαναρίου, η άδεια που δόθηκε πέρυσι δεν ήταν ετήσια, δε χρειάζεται να ανανεωθεί, αλλά είναι πλέον κατοχυρωμένο δικαίωμα.

Επειδή αρκετοί εξωεκκλησιαστικοί κύκλοι θέλησαν να πιστωθούν την επιτυχία της λειτουργίας το Δεκαπενταύγουστο στη μονή της Παναγίας στο όρος Μελά, και κυρίως παράγοντες ποντιακής καταγωγής από τη Ρωσία, όσο και άνθρωποι που βρίσκονται στην περιφέρεια της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ξεκαθάρισε σε συνομιλητές εδώ και καιρό: «Η επαναλειτουργία της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο είναι καθαρά δικό μου έργο». Γι’ αυτό και προσπάθησε και πέτυχε εν πολλοίς το γεγονός της επαναλειτουργίας να αποφορτιστεί πολιτικά και να παραμείνει αποκλειστικά ένα θρησκευτικό γεγονός που θα πραγματοποιείται με ευλάβεια και κατάνυξη, όπως απαιτεί η εκκλησιαστική τάξη. Για το λόγο αυτό δεν υπάρχουν ούτε «διοργανωτές» ούτε «επικεφαλής». Αυτό έγινε αντιληπτό φέτος και αποφεύχθηκαν τα περυσινά «παρατράγουδα», όπως και των προηγούμενων χρόνων.

«Παρχαρομάνα ελάλεσεν»

Και για να δείξει αυτήν την εκτίμηση προς όλους τους απλούς προσκυνητές ποντιακής καταγωγής και όσους παρακολουθούσαν την πατριαρχική θεία λειτουργία μέσω δορυφορικής σύνδεσης, ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε: «Παρχαρομάνα ελάλεσεν» και εμείς, ανταποκρινόμενοι εις το κάλεσμά της, ήλθαμε εδώ εκ μέρους όλων σας, των απανταχού Ποντίων. Ο μακαριστός προκάτοχός μας Πατριάρχης Αθηναγόρας έλεγε διά σας επί λέξει: "Σεις οι Πόντιοι είσθε υπέροχος λαός, λαμπρός λαός, εις τας θρησκευτικάς σας εκδηλώσεις. Σας θαυμάζω και αι ευχαί μου σας συνοδεύουν εις το θεάρεστον έργον σας". Και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης ομοίως σας θαυμάζει, σας αγαπά, σας εκτιμά και σας ευλογείς εξ όλης καρδίας».

Οι ρίζες της ορθοδοξίας στην "Αγιότοπο Ματσούκα" των μοναστηριών της Παναγίας Σουμελά, Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος και Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, είναι πολύ βαθιές στην καρδιά των πιστών.

Το ενδιαφέρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκτός από την Παναγία Σουμελά εστιάζεται και στις άλλες ιστορικές μονές του Πόντου. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι, μετά την πατριαρχική θεία λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, ο κ. Βαρθολομαίος συνοδευόμενος από το δήμαρχο της Ματσούκας (Μάτσκας), Ερτογκρούλ Γεντς, επισκέφτηκε την ερειπωμένη μονή του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος, ενώ νωρίτερα την Αγία Σοφία Τραπεζούντας, η οποία λειτουργεί ως μουσείο, την ερειπωμένη μονή της Θεοσκεπάστου και τον Αγιο Ευγένιο Τραπεζούντας, που σήμερα λειτουργεί ως τζαμί.

Οι επισκέψεις αυτές του Οικουμενικού Πατριάρχη δείχνουν το έμπρακτο ενδιαφέρον του για τον Πόντο, για τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της περιοχής. Όχι τυχαία πέρυσι ισχυρός οικονομικός και πολιτικός παράγοντας εκ Ρωσίας -ποντιακής καταγωγής- πρότεινε στο δήμαρχο Ματσούκας να χρηματοδοτήσει την ανέγερση ρωσικής εκκλησίας στην περιοχή, προσφέροντας μάλιστα την αντίστοιχη οικονομική ενίσχυση, γεγονός όμως που απέτρεψε εν τη γενέσι του ο κ. Βαρθολομαίος, αφού η περιοχή του Πόντου, αλλά και ολόκληρης της Μικρασίας βρίσκεται στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα ιστορικά μοναστήρια του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος, της Παναγίας Σουμελά και του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτος (ανάλογα των οποίων δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα) έως την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 ήταν σταυροπηγιακές μονές, ανήκαν δηλαδή απευθείας στο Πατριαρχείο και όχι στη Μητρόπολη Τραπεζούντος, η οποία ήταν πολύ εύρωστη και ισχυρή. Γι’ αυτό και η περιοχή ονομάζεται από τους Ποντίους και τους εκκλησιαστικούς κύκλους «Αγιότοπος Ματσούκα».

Οφέλη για την Άγκυρα

Πάντως, από αυτήν τη διαδικασία του ανοίγματος και της πατριαρχικής θείας λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά, η Τουρκία προσδοκά οικονομικά οφέλη. Κι αυτό, γιατί βλέπει πως από τις αρχές του 1980 χιλιάδες προσκυνητές ποντιακής καταγωγής κάθε χρόνο πραγματοποιούν επισκέψεις στη γη των πατεράδων και των παππούδων τους, βρίσκουν τα σπίτια των προγόνων τους και αναπτύσσουν επαφές με τους ποντιακής καταγωγής μουσουλμάνους Τούρκους πολίτες, με τους οποίους διατηρούν αδελφικούς δεσμούς φιλίας, είναι η γέφυρα που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον.

Όσο δε για τη μικρή μερίδα Τούρκων εθνικιστών που αντιδρά, δίχως όμως να έχει απήχηση στην κοινωνία, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, λίγες ώρες μετά την πατριαρχική θεία λειτουργία στην Παναγία Σουμελά και σε δείπνο για το Ραμαζάνι που παρέθεσε προς τιμήν του η Ενωση Βιομηχάνων στην πόλη Γκαζιάντεπ της νοτιοανατολικής Τουρκίας, τους επέκρινε λέγοντας: «Στη Σουμελά ήρθαν οι χριστιανοί και τέλεσαν θεία λειτουργία σύμφωνα με την παράδοσή τους και αναχώρησαν. Τι έγινε; Τι χάσαμε; Τι κερδίζουμε; Να σας πω. Αυτός που είναι βέβαιος για την πίστη του δε φοβάται την ελευθερία της πίστης. Οποιος πιστεύει στις ιδέες και στις σκέψεις του δε φοβάται την ελευθερία των ιδεών και των σκέψεων».

Ο Πόντος και η Μικρασία είναι τελικά ένα πεδίο που θα έχει ιδιαίτερο θρησκευτικό -και όχι μόνον- ενδιαφέρον το επόμενο χρονικό διάστημα.