του Γιάννη Δελόγλου
Οι κατά διαστήματα εκδηλώσεις μνήμης για την Γενοκτονίας των Ποντίων από το Κεμαλικό καθεστώς σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και οι οργανωμένες ομιλίες που διοργάνωσε η Ομοσπονδία Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Κεντρική Ευρώπη αλλά και μερικοί σύλλογοι με επιφανείς ιστορικούς λαογράφους και ερευνητές δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και αυτό διότι οι ομιλίες έγιναν σε χώρους κυρίως ενημέρωσης του Ελληνισμού και όχι ευρύτερα εκεί όπου το ακροατήριο θα είχε αντιπροσωπείες διαφόρων άλλων Εθνικών μειονοτήτων που ζουν στην Γερμανία, αλλά και Γερμανούς που έχουν ενδιαφέρον για τέτοια ζητήματα.
Σε όλη την επικράτεια της Γερμανίας οι εκδηλώσεις μνήμης πέραν του ότι θα πρέπει να γίνονται με ομιλίες μέσα σε Ιερούς Ναούς όπου υπάρχει συγκεντρωμένο το Ελληνικό στοιχείο, θα πρέπει να οργανώνονται διαλέξεις με Γερμανομαθείς ομιλητές εκεί όπου το επιτρέπουν οι συνθήκες. Ένα μνημείο αφιερωμένο στη Γενοκτονία που υπάρχει στον αύλειο χώρο του Ορθόδοξου ενοριακού κέντρου στο Esslingen της περιοχής Στουτγάρδης και συγκεντρώνει κάθε χρόνο Έλληνες της περιοχής για να αποτίσουν φόρο τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας ίσως δεν είναι αρκετό για το βάρος μιας εθνικής υπόθεσης.
Το Σεπτέμβριο του 2006 σε έκτακτο Συνέδριο της Ομοσπονδίας αποφασίστηκε η σύσταση ειδικής επιτροπής για το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου για τον καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο προώθησής της σε κέντρα εξουσίας και αποφάσεων. Τα ονοματεπώνυμα που κλήθηκαν να συνθέσουν την Πανγερμανική Επιτροπή είναι: Αναστασία Κασαπίδου - Dick (Munchen), Σοφία Καρυπίδου (Wiesbaden), Γιώργος Τσορακλίδης (Munchen), Κώστας και Λάμπρος Σαββίδης (Berlin), Γιώργος Χαλκίδης (Ludenscheid), Γιάννης Μωυσίδης και Παναγιώτης Σιδηρόπουλος (Stuttgart), Τάσος Καραγκιοζίδης (Ludwigschafen) και Χρήστος Παπαδόπουλος (Numberg).
Δέκα εθελοντές που κρίθηκαν για να αξιολογήσουν εντονότερα το μεγάλο ζήτημα που περιμένει τη δικαίωσή του. Ας δούμε όμως καλύτερα τι λένε αυτοί για το έργο τους δια στόματος του πρώτου προέδρου της Ομοσπονδίας, έμπειρου παράγοντα και ένθερμου αγωνιστή της δικαίωσης της Γενοκτονίας Γιώργου Τσορακλίδη.
Αρχικά έγινε η εκτίμηση, ότι η Ομοσπονδία και οι Σύλλογοι μας θα πρέπει να ασχοληθούν πλέον πιο εξειδικευμένα και μεθοδικά με το μεγάλο ζήτημα της Γενοκτονίας σε βάρος των προγόνων μας. Έτσι ώστε να το αναδείξουμε όσο γίνεται περισσότερο στον Ευρωπαϊκό χώρο. Για να μπορέσουμε να το πετύχουμε θα πρέπει να λειτουργήσουμε προγραμματισμένα, σοβαρά και υπεύθυνα. Κάθε ενέργεια και δραστηριότητα μας θα πρέπει να είναι άριστα οργανωμένη. Ενώ σε άλλες χώρες ή ηπείρους αν θέλετε οι εκεί οργανώσεις των Ποντίων έχουν κάνει σημαντικά βήματα, εμείς εδώ στη Γερμανία και γενικότερα στην Ευρώπη, παρά τις ευνοϊκές ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες δεν μπορέσαμε μέχρι σήμερα να προωθήσουμε δυναμικά αυτό το ζήτημα μέσα στις κοινωνίες που ζούμε. Όπως θα γνωρίζετε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχει αναγνωριστεί η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από αρκετές Πολιτείες - κρατίδια. Στην Βοστώνη αναγέρθηκε μάλιστα πριν από ένα χρόνο μνημείο αφιερωμένο στη Γενοκτονία σε χώρο που παραχώρησε ο δήμος της πόλης στον εκεί Σύλλογο Ποντίων.
Στην Αυστραλία η Ομοσπονδία Ποντιακών Συλλόγων κατέθεσε αίτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας στην Κεντρική Βουλή της χώρας. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία σε ότι αφορά την Αμερική, ότι οι προσπάθειες και οι ενέργειες της Ομοσπονδίας και Συλλόγων ενισχύθηκαν σοβαρά μετά την έκδοση και κυκλοφορία του βιβλίου "Ούτε τ' όνομά μου" της Thea Halo. Ωστόσο όμως το αίτημα το προώθησαν οι μαζικοί φορείς των εκεί συμπατριωτών μας.
Εμείς εδώ από την ίδρυση της Ομοσπονδίας μέχρι σήμερα έχουμε κάνει σοβαρά πράγματα στον τομέα της καλλιέργειας και διάδοσης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και με τα διάφορα Σεμινάρια και με τα φεστιβάλ της Νεολαίας αλλά και με την οργάνωση της νεολαίας, που είναι πράγματι πρωτοποριακές δραστηριότητες αλλά και κίνητρο και για άλλες Ομοσπονδίες να αναπτύξουν ανάλογες δραστηριότητες ακόμη και στον Ελλαδικό χώρο. Η οργάνωση της νεολαίας μας σε παγκόσμιο επίπεδο εκτιμούμε πως είναι σπουδαία υπόθεση στην οποία η συμβολή της δικής μας νεολαίας νομίζω πως ήταν καθοριστική. Πέραν αυτών όμως, αν μας διακρίνει λίγη αυτοκριτική διάθεση θα πρέπει να παραδεχτούμε πως σε ότι αφορά την ανάδειξη και προώθηση της Γενοκτονίας μέσα στις κοινωνίες που ζούμε, δεν έχουμε κάνει ουσιαστικά τίποτε, σαν συλλογικός οργανωμένος χώρος. Και βέβαια οι δραστηριότητες της ομάδας δουλειάς του Βερολίνου και του Μονάχου με πρωτοπόρο την Πρόεδρό του κ. Αναστασία Κασαπίδου - DicK αποτελούν εξαίρεση. Δραστηριότητες με σημαντικές εμπειρίες αλλά και ενθαρρυντικά μηνύματα. Γιατί μέσα από αυτές διαπιστώσαμε πως δεν έχουμε απλά μόνο συνομιλητές για το ζήτημα της Γενοκτονίας στον χώρο των πανεπιστημιακών, των πολιτικών, των δημοσιογράφων και γενικότερα των εκκλησιών, στον χώρο της διανόησης, αλλά έχουμε πολύ περισσότερο θερμούς υποστηρικτές. Σας τα λέω αυτά για να ενημερωθείτε κύρια δε για να υπογραμμίσω πως υπάρχουν δυνατότητες και δρόμοι για να αναδείξουμε πανευρωπαϊκά στις κοινωνίες που ζούμε το αίτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας αρκεί να το πάρουμε στα σοβαρά και να λειτουργήσουμε μεθοδικά.
Ας έρθουμε τώρα στη λειτουργία της επιτροπής μας. Εδώ θα πρέπει να πούμε πως αντιμετωπίζουμε κάποια προβλήματα που ασφαλώς πρέπει να ξεπεράσουμε. Αυτά είναι οργανωτικού και οικονομικού χαρακτήρα κύρια. Τα οργανωτικά καλείται βέβαια να τα αντιμετωπίσει η επιτροπή από μόνη της με τη βοήθεια της Ομοσπονδίας. Η επίλυση των οικονομικών προβλημάτων απαιτεί μια ευρύτερη συμβολή και συνεργασία. Έχουμε κάνει την εκτίμηση πως δεν θα πρέπει να επιβαρυνθεί το ούτως ή άλλως πενιχρό ταμείο της Ομοσπονδίας με τις λειτουργικές δαπάνες της επιτροπής. Σκέψη και ταυτόχρονα πρότασή μας είναι να δημιουργηθεί ένα ειδικό ταμείο που και αυτό θα το διαχειρίζεται ο ταμίας της ομοσπονδίας. Οι πόροι γι' αυτό το ταμείο θα πρέπει να προέρχονται κύρια από δωρεές. Γι' αυτό το σκοπό θα απευθυνθούμε στους συμπατριώτές μας, είτε είναι μεμονωμένα πρόσωπα, είτε είναι επαγγελματίες αλλά και σε άλλους φορείς με επιστολή που θα συντάξει ο δ.σ. και η επιτροπή, ενώ οι σύλλογοι θα αναλάβουν την ευθύνη να επιδώσουν την επιστολή σε εκείνους που οι ίδιοι θα κρίνουν ότι μπορούν να απευθυνθούν στην περιοχή τους.