 |
| Με συμμετοχή όλου του οικισμού αναβιώνει το Ταφικό έθιμο των Ποντίων στο Θρυλόριο |
Μέρος της ζωής του οικισμού αποτελεί εδώ και δεκαετίες το Ταφικό Έθιμο των Ποντίων στο Θρυλόριο, που έλαβε χώρα για ακόμα μια χρονιά με συμμετοχή του Πολιτιστικού Συλλόγου Ποντίων Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς», έξω από τα νεκροταφεία του οικισμού, τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος.
Πρόκειται για ένα έθιμο οι ρίζες του οποίου χάνονται στα βάθη του παρελθόντος, και το οποίο οι πρόσφυγες έφεραν από τον Πόντο στον οικισμό, τηρώντας το για πολλά χρόνια. Σιγά σιγά όμως το έθιμο, όπως και πολλά άλλα, άρχισε να χάνεται, για αυτό και το 1991 ο Σύλλογος ξεκίνησε να το αναβιώνει, φέροντας το ξανά στη ζωή του Θρυλορίου, ώστε να το γνωρίζουν και οι νεότερες γενιές, που στη συνέχεια θα κληθούν να το συνεχίσουν.
Όπως ανέφερε η Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Χρύσα Μαυρίδου, είναι ένα αποχαιρετιστήριο τραπέζι για τους νεκρούς, μιας και οι Πόντιοι είχαν την πίστη πως με την ανάσταση του Κυρίου ανασταίνονται και οι τεθνεώτες, και μένουν κοντά τους μέχρι το μεσημέρι της ημέρας του Αγίου Πνεύματος, όταν και επιστρέφουν στον τόπο τους. Έτσι τόσο στον Πόντο, όσο και σήμερα, φέρνουν τα καλύτερα φαγητά τους, κάθονται όλοι μαζί, και τρώνε «μετ’ αποθαμέντς», μέχρι τις 12 το μεσημέρι.
Το τραπέζι ευλόγησε ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων, που τόνισε πως προσπαθεί να βρίσκεται σε αυτό κάθε χρόνο αν μπορεί, τονίζοντας πως το κάνει σε ανάμνηση μιας χήρας που ζούσε στον οικισμό, η οποία μετά τον άντρα της, που είναι θαμμένος στο νεκροταφείο του οικισμού, είχε χάσει και τον γιό της, ο οποίος ζούσε στη Γερμανία, όπου και τάφηκε.
Σε μια παρουσία του στον οικισμό είχε κάνει ένα τρισάγιο για τον γιό της, και όταν της είπε να κάνει ένα και για τον Σύζυγο, αυτή αρνήθηκε, γιατί του είχε πει πως τον άντρα της τον έθαψε όπως έπρεπε, ο γιός της όμως τάφηκε στα ξένα.
Μάλιστα μερικές μέρες αργότερα κατέβηκε με τα πόδια στην Κομοτηνή, και έφερε τρία αυγά στον παιδικό σταθμό της Μητρόπολης, ως αντίδωρο για την τελετή.
Λίγα χρόνια μετά απεβίωσε και αυτή, όμως στη μνήμη της και τηρώντας την πίστη των ανθρώπων του οικισμού ότι τρώνε με τους ανθρώπους τους πριν επιστρέψουν, προσπαθεί να βρίσκεται και αυτός στην τελετή αυτή.
Πηγή: Παρατηρητής της Θράκης