Η Ένωση Ποντίων Πολίχνης σας προσκαλεί στον καθιερωμένο ετήσιο χορό της το Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008 στις 21:30 στο κέντρο Μίθριο.
Πληθώρα καλλιτεχνών και χορευτών κάθε ηλικίας θα πλαισιώσουν τη βραδιά, σας υπόσχονται ιδιαίτερες στιγμές διασκέδασης και θα σας μεταφέρουν νοερά στην Πατρίδα, στον Πόντο του χτες και του σήμερα...
Ένωση Ποντίων Πολίχνης
Αθανασίου Διάκου 26
Πολίχνη, Θεσσαλονίκη
Τ.Κ. 56533
Τηλ. & Fax: 2310666810
www.pontioipolichnis.gr
info@pontioipolichnis.gr
Η λαογραφία και η μουσική παράδοση βρέθηκαν στο επίκεντρο των εκδηλώσεων ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΙΑ 2008 μέσα από τα εγκαίνια - στο φιλόξενο πολιτιστικό κέντρο της Ένωσης Ποντίων- δύο αξιοπρόσεκτων εκθέσεων.
Πρόκειται για την έκθεση παραδοσιακών φορεσιών σε μικρογραφία της Μαρίας Βαχαβιόλου - Ιωαννίδου και για την έκθεση παραδοσιακών μουσικών οργάνων του Μανώλη Παργεντάκη. Το ενδιαφέρον για τις συγκεκριμένες εκθέσεις είναι μεγάλο και αυτό το συμπέρασμα προκύπτει τόσο από την πολυπληθή προσέλευση κοινού στα εγκαίνια των εκθέσεων, όσο και από τις προγραμματισμένες επισκέψεις δεκάδων σχολείων όλων των βαθμίδων. Τα εγκαίνια των εκθέσεων έγιναν από την Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Άννα Αθανασάκη και την Πρόεδρο της Ένωσης Ποντίων Πιερίας Ζαΐρα Λαζαρίδου, παρουσία του Αρχιμανδρίτη π. Ιωακείμ Οικονομίκου, εκπροσώπων τοπικών αρχών, φορέων και συλλόγων. Μιλώντας στην έναρξη της εκδήλωσης η κυρία Αθανασάκη συνεχάρη την Ένωση για την άψογη διοργάνωση και τους δημιουργούς για το μεράκι και την αγάπη τους για την παράδοση. Από την πλευρά της η κυρία Λαζαρίδου χαρακτήρισε ποιοτικό το φετινό πρόγραμμα των Αικατερινίων, ευχαρίστησε τον Δήμο Κατερίνης που συμπεριέλαβε την Ένωση στα δρώμενα και περιέγραψε την ταυτότητα των εκθέσεων. ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ ΣΕ ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ Τα χέρια της Μαρίας Βαχαβιόλου - Ιωαννίδου ντύνουν με ιδιαίτερη φροντίδα κούκλες με παραδοσιακές φορεσιές, περίπλοκα κεφαλοδέματα, χρυσοποίκιλτα ζωνάρια. Η δημιουργός ασχολείται σχεδόν πενήντα χρόνια με παραδοσιακές φορεσιές σε μικρογραφία επενδύοντας όλη της την αγάπη και το μεράκι. «Ξεκίνησα το έργο μου το 1962. Όλες οι φορεσιές είναι πιστά αντίγραφα αυθεντικών στολών και τις κατασκεύασα μετά από επισταμένη έρευνα που πραγματοποίησα συλλέγοντας μαρτυρίες σε ταξίδια μου στην Ελλάδα ή μέσα από βιβλιογραφία», ανέφερε στο περιθώριο των εγκαινίων η 78χρονη δημιουργός. Η έκθεση θα ολοκληρωθεί την Τρίτη 25 Νοεμβρίου και το κοινό μπορεί να την επισκέπτεται από τις 17:00 έως τις 20:00. ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟΥΤΟ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΚΗ ΣΑΡΙΝΤΑ Αντιπροσωπευτικά μουσικά όργανα από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο περιλαμβάνει η συλλογή του Μανώλη Παργεντάκη, μουσικού και δασκάλου παραδοσιακών μουσικών οργάνων: «Στόχος μας είναι να έρθουν οι επισκέπτες σε επαφή με τον πολιτισμό και την κουλτούρα διαφορετικών λαών και παραδόσεων, μέσα από την γνωριμία τους με μουσικά όργανα, τα οποία είναι ένα από τα βασικά εργαλεία απόδοσης της μουσικής όλων των λαών» τόνισε περιγράφοντας στους επισκέπτες τα εκθέματά του ο Μανώλης Παργεντάκης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ταμπουράς των Ελλήνων είναι τοποθετημένος δίπλα από το σάζι των Τούρκων, το Σετάρ του Ιράν, το τσογκούρι από την Γεωργία, το σαράγκι της ερήμου από την Αίγυπτο κ.ο.κ, ούτως ώστε να διακρίνονται καθαρά οι ομοιότητες και οι διαφορές της αισθητικής των λαών που τα χρησιμοποιούν. Η έκθεση θα ολοκληρωθεί στις 28 Νοεμβρίου και το κοινό μπορεί να την επισκέπτεται από τις 17:00 έως τις 20:00.
Μέρος της ομιλίας στις εκδηλώσεις του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Ξάνθης.
Είναι γεγονός ότι οι τουρκικοί μηχανισμοί και οι υποστηρικτές τους σε όλον τον κόσμο εφευρίσκουν διάφορα σενάρια προκειμένου να δικαιολογήσουν τις μαζικές εκτοπίσεις και τελικώς τις μαζικές δολοφονίες ενάντια στους Έλληνες. Ένα πρώτο «επιχείρημα» που συνδέεται και με στοιχεία που αναιρούν την ιστορία χιλιάδων ετών, υποστηρίζει ότι «οι Έλληνες ουδέποτε εγκαταστάθηκαν στη Μικρά Ασία, παρά μόνο περιστασιακά…..Ουδέποτε θεωρήθηκαν τα διεκδικούμενα σήμερα από αυτούς εδάφη ως τμήμα της φυλετικής τους κοιτίδας…».
Υποστηρίζεται ότι μόλις ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, πολλοί Έλληνες λιποτάκτησαν από τον οθωμανικό στρατό και έδρασαν ως αντάρτες πίσω από τις οθωμανικές γραμμές. Αντιμέτωπος μ’ αυτή την κατάσταση, ο οθωμανικός στρατός προχώρησε σε σποραδικές εκτοπίσεις τους ελληνικούς πληθυσμούς και οδήγησε σε μία σειρά από σχετικά, όπως τονίζεται μικρής έκτασης σφαγές. Επίσης, οι Τούρκοι προσπαθούν να αλλοιώσουν τον αριθμό των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος και από Τούρκους συγγραφείς υπερτονίζεται η πληθυσμιακή υπεροχή των Οθωμανών.
Ακόμη από την τουρκική πλευρά τονίζεται ότι τα επίσημα αρχεία της οθωμανικής κυβέρνησης, δεν περιέχουν κανένα έγγραφο που να αποδεικνύει κυβερνητική εμπλοκή στους φόνους. Όμως είναι γεγονός ότι από τα οθωμανικά αρχεία, ακόμη και με τον τρόπο που κυκλοφόρησαν, και κυρίως πολλές βρετανικές, γαλλικές και αμερικάνικες εκδόσεις και κυρίως γερμανικές πηγές της εποχής κάνουν λόγο για κυβερνητική εμπλοκή στη εκτόπιση «Ελλήνων, εξ ων ολίγοι επέζησαν». Οι μέθοδοι που εφαρμόστηκαν για την εξόντωση ήταν περίπου οι ίδιες παντού, ζήτημα που συνιστά ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης οργανωμένου σχεδίου.
Επίσης ένα ζήτημα που προκύπτει είναι εκτός από το οικονομικό μποϊκοτάζ των ελληνικών επιχειρήσεων, μέτρο που ακολουθήθηκε πιστά κατά τη διάρκεια του Εβραϊκού ολοκαυτώματος, η αρπαγή των ελληνικών περιουσιών από τα θύματα της γενοκτονίας, περιουσίες που αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία της τουρκικής εθνικής οικονομίας και της τουρκικής αστικής τάξης. Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι η οικειοποίηση των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων (και Αρμενίων) σε διάφορες χρονικές φάσεις του 20ου αιώνα οδήγησε την οθωμανική- τουρκική οικονομία σε άνοδο.
Όλες οι κυβερνήσεις της Τουρκίας, αρνήθηκαν τη σχετική με τη γενοκτονία κατηγορία. Στους διεθνείς οργανισμούς και στη διάρκεια επιστημονικών συναντήσεων, η Τουρκία δεν έπαψε να αναπτύσσει συντονισμένες προσπάθειες για να εμποδίσει κάθε αναγνώριση της γενοκτονίας, και κάθε έρευνα πάνω στα περιστατικά αυτής της γενοκτονίας.
Αυτά τα μέσα που αναπτύσσει για τη διάψευση της ιστορικής αλήθειας και για την εξυπηρέτηση της παραπληροφόρησης, η Τουρκία μπορεί σίγουρα να τα εντείνει στο μέλλον: στο εσωτερικό να συσπειρώσει το εθνικό συναίσθημα γύρω από γεγονότα, όπως τα μνημόσυνα των θυμάτων της Τουρκίας κατά την περίοδο 1915-1922, ή ημέρες μνήμης και τιμής ορισμένων υπευθύνων της γενοκτονίας, μεταξύ των οποίων οι Μουσταφά Κεμάλ, ο Ταλαάτ και ο Ενβέρ, ο Τοπάλ Οσμάν, ενώ στο εξωτερικό με τη δημιουργία «ινστιτούτων» και άλλων «κέντρων τουρκικών μελετών».
Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η Τουρκία εκτός από την άρνηση τέλεσης του εγκλήματος, έχει επιδοθεί σε συστηματική προσπάθεια για να εξηγηθεί, να δικαιολογηθεί και να στοιχειοθετηθεί το μαζικό έγκλημα, που κατέληξε στην ολοκληρωτική εκδίωξη των Ελλήνων. Οι τελευταίες ενέργειες που αναδεικνύουν το ιδιαίτερο ρόλο της τουρκικής προπαγάνδας είναι οι δηλώσεις μετά την παρουσίαση Ποντιακών χορών στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (2004), ότι οι Έλληνες έκλεψαν τους τουρκικούς χορούς, οι δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Μάιος 2006) μετά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της γενοκτονίας στη Θεσσαλονίκη ή η συμμετοχή σε χορούς στον Πόντο του τότε υπουργού εξωτερικών και μετέπειτα προέδρου της χώρας Αμπτουλάχ Γκιουλ (Ιανουάριος 2007), ο οποίος δήλωσε ότι αυτοί είναι τουρκικοί χοροί.
Επίσης το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας με ανακοίνωσή του (26 Μαΐου 2008) διαμαρτυρήθηκε προς την ελληνική κυβέρνηση για την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, αφού θεωρεί ότι η σχετική απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1994 του Ελληνικού Κοινοβουλίου στρέφεται «κατά του Ιδρυτού της τουρκικής δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ».
Η Τουρκία, με την αναγνώριση της ευθύνης της για τη γενοκτονίας των Ελλήνων, θα ανελάμβανε τη δέσμευσή της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου τού δικαιώματος στην αλήθεια, πιο αξιόπιστα. Είναι ασυμβίβαστο με την δέσμευση για τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν άτομα ή απόγονοί τους που οργάνωσαν τη γενοκτονία των Ελλήνων έχουν αποκατασταθεί και σχολεία και αερολιμένες να ονομάζονται με ονόματα τους. Στη Γερμανία δεν υπάρχει ούτε οδός, ούτε αεροδρόμιο, ούτε προτομή ή άγαλμα του Χίτλελ, του Γκέμπελς, του Χάιντριχ, σε αντίθεση με την Τουρκία. Μια σύγχρονη, δημοκρατική Τουρκία, που δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Συνθήκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές συμβόλαιο για τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα άμεσα, σταματώντας την προπαγάνδα και υιοθετώντας την αλήθεια.
