Το έθιμο της ευδίας στα Παρχάρια του Αγ. Δημητρίου Κοζάνης.
Δραματοποίηση του εθίμου από τον Μορφωτικό Ποντιακό Σύλλογο Αγ. Δημητρίου - Ρυακίου και τον Σύλλογο Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης.
Είναι μια σχολή ολόκληρη αυτά τα «λαγκαδιανά» τραγούδια. Μελωδίες και δίστιχα που μεταφέρθηκαν ατόφια από τα Σιμοχώρια της Τραπεζούντας, στα… σιμοχώρια της Θεσσαλονίκης (επαρχία Λαγκαδά). Τη σχολή αυτή δημιούργησε άτυπα και χωρίς να το επιδιώξει ο αυθεντικός λυράρης και μοναδικά απλός τραγουδιστής Χρήστος Αϊβαζίδης. Μια απλότητα ζηλευτή με αβίαστο και ανεπιτήδευτο λαρυγγισμό και σταθερά πατήματα φωνής. Είχε, άλλωστε, γερές βάσεις το ταλέντο του.


Συνεχίζει το έργο του πατέρα του Ζόρα με τον καλύτερο τρόπο ο Δημήτρης Μελισσανίδης… Ο Ζόρας Μελισσανίδης τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του συνέδεσε το όνομά του με την προσπάθεια συνέχισης του πολιτισμού του Πόντου σε όλες τις γωνιές της Γης και δικαιολογημένα χαρακτηρίστηκε εκ των κορυφαίων ευεργετών του ποντιακού πολιτισμού!
Όσο για το «Τηλεόραση-ράδιο Πόντος», ο Σάββας Καλεντερίδης μάς εξήγησε: «Υπάρχουν πάνω από 3,5 εκατομμύρια Πόντιοι στην Ελλάδα και δεν υπάρχει τέτοιο μέσο που να συμβάλλει ενεργά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της γλώσσας των Ποντίων. Αρχικά θα είναι στο Ίντερνετ και στην πορεία υπάρχει σκέψη και σχέδιο για πλατφόρμα, ώστε να μας βλέπουν σε όλον τον κόσμο. Πόντιοι δημοσιογράφοι που μιλούν και ποντιακά θα αναλάβουν να οργανώσουν τους σταθμούς και εκτός από το πρόγραμμα θα υπάρχει και δελτίο ειδήσεων στα ποντιακά».
Σαράντα και μία ποντιακές λύρες επί σκηνής προσέφεραν ένα υπερθέαμα μουσικής και καθήλωσαν το πολυπληθές ακροατήριο που κατέκλυσε το χώρο της Λαϊκής Αγοράς το βράδυ του Σαββάτου στο πλαίσιο των διήμερων πολιτιστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «Ευξείνια 2009» που διοργάνωσε ο Σύλλογος Ποντίων Πτολεμαΐδας. Παιδιά από τεσσάρων ετών με τον κεμεντζέ και το τοξάρι στα χέρια τους έδωσαν ένα πραγματικό ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας απογειώνοντας τις διαθέσεις του κόσμου που χειροκροτούσε ακατάπαυστα. . Η πρωτότυπη αυτή ήταν ελάχιστος φόρος τιμής στον αείμνηστο Λαμπριανό Κοσμίδη τον παππού που δίδαξε την τέχνη του αντιπροσωπευτικότερου οργάνου των Ποντίων και κέντρισε με τον ήχο του συνειδήσεις, διατηρώντας ζωντανές μνήμες και αξίες που πάσχισαν να εδραιώσουν στη νέα τους πατρίδα οι πρόσφυγες του Πόντου και να επιβιώσουν.






Η γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν σε χώρους με μακραίωνη και σημαντική παρουσία, στην Μικρά Ασία, στον Πόντο, στη Θράκη, φτάνοντας μέχρι τις ημέρες μας στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο, Τένεδο και στην Κύπρο, παρέμεινε στο περιθώριο της πολιτικής και επιστημονικής ανάλυσης στην Ελλάδα και το εξωτερικό για πολλά χρόνια, και ιδιαίτερα σε περιόδους που υλοποιούνταν ένα ακόμη έγκλημα εναντίον τους στην πρώην Σοβιετική Ένωση αλλά και εναντίον των ελληνόφωνων που παρέμειναν στον Πόντο.
Οι μαθητές - αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας:. Άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Έτσι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της - μαθητές του «Ανατόλια», ήταν ανάμεσα στα θύματα της γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μετά την διαδικασία των αποκαλούμενων «δικαστηρίων ανεξαρτησίας».
Ο 93χρονος Γιάννης Σαββίδης, ένας από τους τελευταίους επιζώντες του ξεριζωμού, ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του και οι θύμησες πλημμυρίζουν τον νου. Σοχούμι, Βατούμ, Κωνσταντινούπολη, Ανατολική Θράκη, Ελλάδα...
«Η ανταλλαγή των πληθυσμών σημάδεψε τη ζωή μας. Εμείς μάθαμε να ζούμε με άλλους ανθρώπους και κυρίως με τους μουσουλμάνους, Δεν μας ένοιαζε το γεγονός ότι ήταν μουσουλμάνοι. Μας χώρισε βέβαια ο πόλεμος, αλλά σ΄ αυτόν δεν συμμετείχε ο απλός λαός. Συμμετείχαν οι τσέτες και ο Τοπάλ Οσμάν τον οποίο και αυτόν στο τέλος τον σκότωσε ο ίδιος ο Κεμάλ, όταν άρχισε να αποκτά πολύ μεγάλη δύναμη.