Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

Ησυχία το κράτος κοιμάται…

Το ελληνικό δημόσιο εμφανίστηκε δίχως δικηγόρο, το τζαμί Νυμφαίας με τιμ δικηγόρων και 50 πιστούς που δημιούργησαν κλίμα στην Θεσσαλονίκη, με στήριξη Αχμέτ Χατζηοσμάν.

Ενεργοί πολίτες και 30 σύλλογοι έκαναν το αυτονόητο, ευαισθητοποίησαν τους δικηγόρους Σωτ. Πουπουζή, και Λεωνίδα Καρελιάδη που αφιλοκερδώς παρενέβησαν για να αποδείξουν ότι πρόκειται για δασική κι όχι για βακουφική έκταση.

Θέμα ύψιστης σημασίας για την περιοχή το ξεκαθάρισμα σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς στο χώρο όπου αναβιώνουν Παρχάρια στην ορεινή Νυμφαία που πλέον οδηγήθηκε σε ειδικά όργανα εντεταλμένα να επιλύουν αμφισβητήσεις και διαφορές. Ο Χρόνος το προσέγγισε από πολλές οπτικές γωνίες με αφορμή και την φετινή αναβίωση των Παρχαρίων με παλαιστικούς αγώνες, παρουσίαση ποντιακής κουζίνας μουσικοχορευτικών εκδηλώσεων από δεκάδες συλλόγους που την Κυριακή θα ανηφορίσουν όπως κάθε χρόνο ενώ καλείται και το κοινό στο μεγάλο αυτό πανηγύρι που γίνεται με προδιαγεγραμμένη επιτυχία.

Θρασύτατο δημοσίευμα αναρτήθηκε στο Ίντερνετ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ - Πρόεδρος Συλλόγου "Η ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ"
Σοκαρίστηκα όταν είδα στο διαδίκτυο ότι αν χάσουμε το εδαφικό, η εκκλησία θα μετατραπεί σε τζαμί!

Ο Γιάννης Νικολαίδης που παρακολουθεί από κοντά όλη αυτή την ιστορία ξεδίπλωσε τις σκέψεις του στην εκπομπή σε «πρωινό χρόνο» φιλοξενούμενος του Στ. Φανφάνη για το θέμα με αφορμή την χθεσινή συζήτηση στο συμβούλιο ιδιοκτησίας Δασών, όπου πήγε με 30 σωματεία εκφράζοντας την φωνή των ενεργών πολιτών.

Να μιλήσουμε λίγο για το θέμα ιδιοκτησίας που υπάρχει. Συζητήθηκε στο συμβούλιο ιδιοκτησίας στον Ν. Θεσσαλονίκης το θέμα των εκτάσεων της Νυμφαίας στο ιστορικό οχυρό. Το ελληνικό κράτος είναι αλήθεια ότι δεν έστειλε δικηγόρο;
-
Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω επί της διαδικασίας και επί του θέματος, θεωρώ ότι θα πρέπει να έχει γίνει παρέμβαση από το Ελληνικό κράτος, αλλά δεν γνωρίζω αυτή την λεπτομέρεια.

Η μουφτεία πληροφορηθήκαμε ότι εκπροσωπήθηκε από τον κ.Τζεμαλή και ένα λεωφορείο μουσουλμάνων πιστών για να δημιουργήσουν κλίμα. Ποια είναι η γνώμη σας;
-
Για την διεκδίκηση αυτή γνωρίζουμε, δεν είναι κάτι άγνωστο προς την δική μας πλευρά, αντίδικοι είναι το Ελληνικό δημόσιο και το ιερό τέμενος της Νυμφαίας. Οι άνθρωποι αυτοί ως πιστοί μουσουλμάνοι και προερχόμενοι από τον οικισμό της Νυμφαίας είχαν όντως φυσική παρουσία στα δικαστήρια στην Θεσσαλονίκη και υπήρχαν όντως και δημοσιογράφοι και ο σοφολογιότατος μουφτής Μέτσο Τζεμαλή

Ήταν και ο βουλευτής κ. Χατζηοσμάν;
-
Ναι ήταν και ο βουλευτής κ. Χατζηοσμάν.

Να θυμίσουμε λίγο το θέμα;
-
Επειδή δεν ήμουν μέσα κατά την διάρκεια της διαδικασίας δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες της όλης ιστορίας. Θα σας περιγράψω το ιστορικό της όλης υπόθεσης. Εμείς βρισκόμαστε από το 2002, η εκδήλωση αυτή λαμβάνει χώρα από το 1998 άτυπα, σε συνδιοργάνωση με την τοπική αυτοδιοίκηση και λοιπούς φορείς του ελληνικού κράτους από το 2002, δεν υπήρξε ουδέποτε καμία ενόχληση από κανέναν. Η ενόχληση δημιουργήθηκε πέρσι, πληροφορηθήκαμε ότι προς την πολιτεία υπάρχει αξίωση από το ιερό τέμενος της Νυμφαίας το οποίο ισχυρίζεται ότι η έκταση αυτή όπου μέσα έχουν δημιουργηθεί υποδομές που ξεπερνούν τις 200.000 ευρώ, από την τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα leader και πολύ προσωπική μας δουλειά, για καλλωπισμό του χώρου, υπήρξε αξίωση μετά την περσινή εκδήλωση, η οποία κατατέθηκε στους επίσημους ελληνικούς φορείς, δημιουργήθηκε τότε ένα κλίμα έντασης και δεν αφορά μόνο τον χώρο που τελείται η εκδήλωση Παρχάρια, αφορά όλα τα ακίνητα της γύρω περιοχής τα οποία δεν καλύπτονται από πλούσια δασική βλάστηση αλλά κυρίως από χορτολίβαδο και βεβαίως και δέντρα.

Υπάρχει ένα δημοσίευμα στο διαδίκτυο που αναφέρει ότι αν χαθεί το ιδιοκτησιακό θέμα, η εκκλησία θα μετατραπεί σε τζαμί. Ήταν σοκαριστικό αυτό για εσάς όταν το είδατε;
-
Εγώ αυτό το είδα σήμερα. Βεβαίως και σοκαρίστηκα, όποιος και αν ακούσει ότι άνευ λόγου και αιτίας μια εκκλησία θα μετατραπεί σε τζαμί αυτό όντως θα προκαλέσει κάποια συναισθήματα… Ήταν άστοχο, δεν πρέπει να προβαίνουμε σε τέτοιου είδους δηλώσεις ούτε στον έντυπο Τύπο, ούτε στο διαδίκτυο, θεωρώ ότι πρέπει να κοιτάμε αυτά που μας ενώνουν. Ο πολιτισμός εξάλλου είναι ένα στοιχείο που ενώνει τους λαούς, εμείς στην εκδήλωση αυτή έχουμε και πολλούς συμπολίτες μας από την μειονότητα και θεωρώ ότι θα πρέπει να κινούμαστε με αυτό το πνεύμα, της συμφιλίωσης, της ειρηνικής συνύπαρξης, του σεβασμού της διαφορετικότητας. Εγώ έχω μεγαλώσει μέσα στην μειονότητα, είμαι γέννημα - θρέμμα της Θράκης, έχω πάρα πολλούς φίλους μουσουλμάνους και θέλω πάντα να είμαστε φίλοι και να αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Όσον αφορά το θέμα το πολυσυζητημένο για τον ναό που έχω πει κατ’ επανάληψη ότι πλέον δεσπόζει στον χώρο, είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου διότι υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή του Αγίου Γεωργίου, ο ναός είναι λιθόκτιστος. Είναι ένα πανέμορφο εκκλησάκι περίπου 50 τετραγωνικά, τέτοιοι ναοί υπάρχουν πάρα πολλοί στην ευρύτερη περιοχή, δεν ξέρω γιατί δεν υπήρξε αξίωση ή πρόβλημα ή καταγγελίες για κάποιον άλλο ναό και έχει στοχοποιηθεί ο συγκεκριμένος ναός.

Επί της ουσίας τι θα λέγατε;
-
Σαφέστατα πρέπει να σεβόμαστε το ιδιοκτησιακό καθεστώς και την ιδιοκτησία τόσο των φυσικών όσο και των νομικών προσώπων, όπως επίσης και την περιουσία του ελληνικού κράτους, διότι το ελληνικό κράτος στην περίπτωση των Παρχαρίων λέει ότι είναι όλες οι εκτάσεις αυτές δασικές και ότι ανήκουν στο ελληνικό κράτος, ενώ βλέπουμε ότι από την πλευρά του ιερού τεμένους λέει ότι ήταν ιδιωτικές με κάποια παραχωρητήρια. Θέλουμε η επίσημη ελληνική πολιτεία να διασφαλίζει τα συμφέροντα του κράτους και να μην προκαλεί και τα δικά μας συναισθήματα με παραλείψεις.

Σταύρος Φανφάνης


ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΟΥΠΟΥΖΗΣ - Δικηγόρος
Η παράλειψη του δημοσίου να εκπροσωπηθεί νομικά, σηματοδοτεί μια επικίνδυνη συμπεριφορά


Το επίσημο ελληνικό κράτος όπως θα πει ο δικηγόρος Σωτήρης Πουπουζής που φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «πολιτικό ταγκό» του Δήμου Μπακιρτζάκη δεν εκπροσωπήθηκε με νομικό σύμβουλο. Ένα σοβαρό θέμα που δημοσιοποιείται για να αξιολογηθούν συμπεριφορές και τακτικές.

Χθες παραβρεθήκατε στην Θεσσαλονίκη στο συμβούλιο ιδιοκτησίας δασών που λίγο – πολύ εκδικάστηκε η υπόθεση της αμφισβητούμενης έκτασης όπου γίνονται οι εκδηλώσεις των Ποντίων, τα Παρχάρια.
- Δεν είναι η μοναδική έκταση, είναι έξι εκτάσεις συνολικά 35 στρέμματα περίπου που πρόσφατα αμφισβητούνται από το μουσουλμανικό τέμενος του χωριού Νυμφαία υποστηριζόμενο και καλυπτόμενος από την μουφτεία Κομοτηνής, ως δήθεν «βακουφικές, ιδιοκτησίες».

Λένε ότι παραχωρήθηκε στην μουφτεία.
-
Όχι η μουφτεία δεν έχει καμία σχέση, το τέμενος της Νυμφαίας επικαλείται κυριότητα, ότι δήθεν έχουν αφιερωθεί σε αυτό από μουσουλμάνους πιστούς κατοίκους του χωριού Νυμφαίας, απλώς η μουφτεία ως υπερκείμενη πνευματική ηγεσία καλύπτει τις προσπάθειες του τεμένους. Δεν είναι η μουφτεία ο άμεσα εμπλεκόμενος στην υπόθεση.

Δώστε μας περισσότερες πληροφορίες.
-
Εκεί παραβρέθηκε το τέμενος με νομικό σύμβουλο και η μουφτεία η οποία υποστήριζε και καλύπτει και νομικά και πνευματικά το τέμενος, παρέστην εγώ ο οποίος είχα ασκήσει έγγραφη παρέμβαση, πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του ελληνικού Δημοσίου προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι οι εκτάσεις είναι δασικές, παρέστησαν διάφορα σωματεία τα οποία ενδιαφέρονται για την περιοχή και αυτά υποστηρίζοντας ότι είναι δασικές εκτάσεις. Το μόνο περίεργο και το οποίο προξένησε την εντύπωση σε όλους, είναι ότι δεν παρέστη η περιφέρεια δια του νομικού της συμβούλου, το ελληνικό Δημόσιο στην ουσία, διότι το συμβούλιο ιδιοκτησίας δασών είναι ένα δικαιοδοτικό όργανο διοικητικής φύσεως. Μια διαδικασία που προηγείται της διαφοράς αν οδηγηθεί στην τακτική ελληνική δικαιοσύνη, όπου βέβαια θα έπρεπε να παραστεί και το ελληνικό δημόσιο με την περιφέρεια και το νομικό σύμβουλο για να υποστηρίξει τις θέσεις του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή αυτό που δεν έκανε το ελληνικό Δημόσιο και η Περιφέρεια, το έκανα εγώ για τα σωματεία.

Αυτό τι σημαίνει;
-
Σημαίνει αδιαφορία και μάλιστα το συμβούλιο και ο πρόεδρος εφετών Θεσσαλονίκης που προεδρεύει του συμβουλίου κράτησε την υπόθεση, ήταν να δικαστεί στις 10:00 και την κράτησε για κάποια ώρα μήπως και ερχόταν το ελληνικό δημόσιο και ο νομικός σύμβουλος εν προκειμένω, δεν εμφανίστηκε. Η υπόθεση εκδικάστηκε ανάμεσα στο τέμενος, τους παρεμβαίνοντες που ήμασταν εμείς και η όλη διαδικασία κινήθηκε μέσα στα πλαίσια που προδιαγράφει ο Νόμος. Υπήρξε εισήγηση από πλευράς δασικής υπηρεσίας και ούτε μπορεί να ειπωθεί εν προκειμένω ότι το συμβούλιο ή η δασική υπηρεσία, όπως εισηγήθηκε υποκαθιστά την παρουσία του ελληνικού δημοσίου, κάθε άλλο, το συμβούλιο είναι ένα όργανο δικαιοδοτικό το οποίο κρίνει αυτοτελώς και ανεξάρτητα, δεν συνηγορεί υπέρ του ελληνικού δημοσίου, δεν υποκαθίσταται η θέση του ελληνικού δημοσίου δια του συμβουλίου του συγκεκριμένου.

Εγώ το τονίζω και το θεωρώ μεγάλη παράλειψη και πολύ επικίνδυνη συμπεριφορά, αυτή την αδιαφορία, δεν ξέρω αν είναι αδιαφορία ή εσκεμμένη παράλειψη.

Τι έγινε στην διαδικασία; Τελικά είναι δασική έκταση;
-
Είναι δασική έκταση. Το τέμενος επικαλείται κάποιους οθωμανικούς «τίτλους» που δεν είναι ούτε καν τίτλοι, είναι απλές φωτοτυπίες τίτλων. Υπάρχουν μόνο φωτοτυπίες μεταφρασμένες από την παλαιοθωμανική στην ελληνική γλώσσα από δικηγόρο. Έγγραφο επικυρωμένο του αρχικού τίτλου δεν υπάρχει, ούτε τώρα παρουσιάστηκε.

Για να υπάρχει τίτλος οθωμανικός που ισχύουν και η ελληνική έννομη τάξη τους αναγνωρίζει, θα πρέπει αυτοί οι τίτλοι να έχουν παραμείνει και να υπάρχουν στην διάθεση ελληνικών κρατικών υπηρεσιών, δεν μπορούν διάφοροι τίτλοι να εισάγονται από το εξωτερικό και να προσπαθούν να αποδείξουν με αυτούς κυριότητα σε ακίνητα, εν προκειμένω όμως ούτε καν τίτλος του εξωτερικού εισήχθη, απλώς εισήχθησαν φωτοτυπίες.

Και οι μεταβιβάσεις που ισχυρίζονται ότι έγιναν, από τον κάτοχο;
-
Αυτό είναι το δεύτερο παράξενο και παράνομο. Πέντε μεταβιβάσεις που έγιναν ενώπιον της μουφτείας το 1992, ούτε συμβολαιογράφος, ούτε τίποτα, μετά το 1946 που έχουμε την εισαγωγή του ελληνικού αστικού κώδικα, οι μεταβιβάσεις ακινήτων για οποιαδήποτε αιτία, πώληση, δωρεά, χαριστική αιτία ας το πούμε έτσι, θα πρέπει να περιβάλλονται από τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου, πράγμα που έχει κάνει και η διαχειριστική επιτροπή μουσουλμανικής περιουσίας Κομοτηνής για διάφορα ακίνητα που έχει πάρει, έχει πάει σε συμβολαιογράφο και λοιπά… Οποιοδήποτε ακίνητο το οποίο πρόκειται να μεταβιβαστεί, ειδικά όταν κείται σε δασική περιοχή, μεσολαβεί γνωμάτευση της αρμόδιας δασικής υπηρεσίας η οποία γνωματεύει ότι δεν είναι δασική έκταση και στην συνέχεια γίνεται μεταβίβαση, μεσολαβεί και η άδεια παραμεθορίων περιοχών, εδώ δεν έγινε τίποτα, εμφανίστηκε κάποιοι το ’91-’92-’94 και δήλωσαν ότι έχουν εκ κληρονομίας γενικά και αόριστα χωρίς να αναφέρουν από πού, πως και πότε και από ποιόν, τον τάδε αγρό τα οποία σήμερα δωρίζουμε στο ιερό τέμενος. Αυτά τα πράγματα είναι και παράνομα και κείτονται εκτός των αρμοδιοτήτων του μουφτή. Ο μουφτής δεν μπορεί να καταρτίσει δικαιοπραξίες.

Τι σκέφτηκε δηλαδή η άλλη πλευρά σε αυτή την διαδικασία που πραγματοποιήθηκε χθες;
-
Υποστήριζε και αυτό είναι το παράξενο, ότι κατά τον ιερό μουσουλμανικό νόμο και το οθωμανικό δίκαιο γινόταν έτσι και γίνονται. Μπορεί να γινόταν αλλά αυτά γινόταν μέχρι το 1917, όταν έχουμε την προσάρτηση των νέων χωρών στον εθνικό κορμό. Από εκεί και πέρα δεν ισχύουν αυτά τα πράγματα. Δηλαδή τι θέλουν να δημιουργήσουν παράλληλο δίκαιο, παράλληλη έννομη τάξη οθωμανικό δίκαιο εν προκειμένω το οποίο θα ισχύει σε ότι αφορά τα ακίνητα στην Θράκη; Ο μουφτής είναι αρμόδιος σε θέματα οικογενειακού δικαίου και κληρονομικού.

Όλες οι άλλες βακουφικές περιουσίες είναι διαφορετικές;
-
Οι βακουφικές περιουσίες και αυτά που υπάρχουν έχουν γίνει πριν την εισαγωγή του αστικού κώδικα, όπως ξέρετε υπήρξα νομικός σύμβουλος επί 20 χρόνια της μουφτείας, νομίζω ότι τα κατέχω αρκετά καλά τα θέματα αυτά, όλα αυτά έγιναν σε εποχή που υπήρχε το οθωμανικό δίκαιο στην περιοχή και όπως ξέρετε και το μεγάλο ακίνητο της διαχειριστικής επιτροπής, απέναντι από το στάδιο που κερδήθηκε στον Άρειο Πάγο, ακριβώς επειδή υπήρχε τίτλος αλλά ο οποίος είχε καταρτιστεί τότε.

Δηλαδή τηρήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες κάτι που δεν ισχύει σε αυτή την περίπτωση.
-
Έτσι, δεν έγινε και φυσικά υπάρχει υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του μουφτή ο οποίος θεωρεί ότι μπορεί να εφαρμόζει οθωμανικό δίκαιο κατά την άποψη του. Θεωρώ ότι η απόφαση του συμβουλίου που θα βγει εντός των ημερών, θα είναι υπέρ του ελληνικού δημοσίου οπότε από εκεί και πέρα είναι μια προδικαστική διαδικασία, έχει δικαίωμα ο οποιοσδήποτε χαμένος διάδικος, να προσφύγει στην τακτική ελληνική δικαιοσύνη, δηλαδή στο αρμόδιο πρωτοδικείο ζητώντας να αναγνωριστεί ότι είναι κύριος των ακινήτων αυτών και θα ακολουθηθεί η όλη διαδικασία, δηλαδή πρωτοδικείο, εφετείο, Άρειος Πάγος.

Μια πολύχρονη διαδικασία από ότι φαίνεται.
-
Έτσι.

Έστω και αν είναι θετικά τα αποτελέσματα.

-
Θεωρώ, αν είναι θετική υπέρ του τεμένους θα προσφύγει, θα πρέπει να προσφύγει το ελληνικό δημόσιο.

Μα εδώ δεν παρέστη στην προδικαστική αυτή διαδικασία.
-
Προκάλεσε αλγεινή εντύπωση σε όλους και θεωρώ ότι είναι περίεργη συμπεριφορά σε ένα τόσο σημαντικό θέμα, διότι αν αυτό το θέμα που είναι βέβαιο με τα στοιχεία που έχω εγώ, βγει μια απόφαση που πει ότι δεν είναι δασική έκταση, από εκεί και πέρα ανοίγεται η όρεξη για διεκδικήσεις και άλλων παρόμοιων εκτάσεων.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Δήμος Μπακιρτζάκης

Πηγή: Ο Χρόνος

Μια Ποντιοπούλα στα περίφημα μπαλέτα Μαριίνσκι


της Διαμαντένιας Ριμπά


Με διάταγμα του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, το 2009 της απονεμήθηκε ο τίτλος της "Τιμώμενης Καλλιτέχνιδας της Ρωσίας", σε αναγνώριση της προσφοράς της στον τόσο απαιτητικό χώρο του κλασικού μπαλέτου. Με τα περίφημα μπαλέτα Μαριίνσκι έχει περιοδεύσει- μεταξύ άλλων- σε χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ, τη Λ. Αμερική, την Κίνα, την Ιαπωνία, σ' ένα ατέρμονο ταξίδι στο δρόμο προς την επαγγελματική καταξίωση. Οι στίχοι του Διονύσιου Σολωμού "Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθής μέσα σου να λαχταρίζη κάθε είδος μεγαλείου", την εκφράζουν απόλυτα ως Ελληνίδα και καλλιτέχνιδα, όπως χαρακτηριστικά δηλώνει.

Ο λόγος, για την Αλεξάνδρα Ιωσηφίδη, την πανύψηλη μπαλαρίνα των Μαρίνσκι (ύψος 1,82), που κατάφερε να ξεχωρίσει με το ταλέντο και την έμφυτη μεγαλοπρέπεια που διαθέτει, όπως έχει χαρακτηριστικά πει γι' αυτή η "μούσα" των μπαλέτων Μαριίνσκι, Ουλιάνα Λοπάτκινα, πλάι στην οποία εμφανίστηκε, πέρυσι, στο Ηρώδειο, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη "Λίμνη των Κύκνων".

Η Λοπάτκινα, φειδωλή στους χαρακτηρισμούς της για άλλους συναδέλφους, είχε πει-μεταξύ άλλων- ότι, "η Αλεξάνδρα έχει έμφυτη μια βασιλική στάση και χάρη στο ελληνικό αίμα έχει ιδιαίτερη ομορφιά".

Η ποντιακής καταγωγής μπαλαρίνα των Μαριίνσκι μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, από την Αγία Πετρούπολη, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε με τους γονείς της και τις δύο αδελφές της, την Ελισάβετ και τη Ναταλία. Η ιστορία της οικογένειά της, μία από τις χιλιάδες των Ελλήνων του Πόντου, την έχει σημαδέψει από μικρό παιδί, μέσα από τις διηγήσεις του πατέρα.

"Ο πατέρας μου, Αλέξανδρος, κατάγεται από την Κριμαία, όπου οι πρόγονοί μας μεταφέρθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα από την Τραπεζούντα", μας διηγείται η Αλεξάνδρα και συνεχίζει: "Τις παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, πολλοί Έλληνες φεύγουν από την Κριμαία στην Ελλάδα. Η προγιαγιά μου, όμως, μένει στη Ρωσία, λόγω του τραυματισμού του άνδρα της, που είχε τότε καφενείο στη Σεβαστούπολη. Οι τρεις αδελφές της προγιαγιάς μου και ένας αδελφός αναχώρησαν για την Αθήνα".

Είκοσι χρόνια μετά, κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων, χιλιάδες Έλληνες εκτελούνται με την κατηγορία του "εχθρού του λαού" ή εκτοπίζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας. Έτσι οι πρόγονοί της, αν και Έλληνες υπήκοοι, βρέθηκαν στο Ουζμπεκιστάν, σε μια μικρή πόλη της περιοχής Φεργκάνα, την Κοκάντ, 300 χιλιόμετρα από την Τασκένδη.

"Εκεί γεννήθηκαν ο πατέρας μου και ο αδελφός του. Τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ σκληρά. Ο μπαμπάς μας θυμάται πως έκλαιγαν η μάνα του, οι γιαγιάδες του και άλλοι συγγενείς για τη χαμένη πατρίδα. Τα ελληνικά σχολεία ήταν απαγορευμένα και στο σπίτι φοβόντουσαν οι γονείς να διδάσκουν ελληνικά στα παιδιά. Οι μεγάλοι μιλούσαν μόνο μεταξύ τους την ποντιακή γλώσσα. Τα παιδιά ήξεραν μόνο κάποιες φράσεις, όπως 'καλημέρα', 'έλα σ' εμένα', 'κι εσύ δεν ντρέπεσαι', 'καθίστε παρακαλώ', 'μικρό πουλί' κ.ά.. Πήγαν στο σοβιετικό σχολείο, γι αυτό, δυστυχώς, και εμείς σήμερα δεν μιλάμε ελληνικά στο σπίτι. Καμαρώνουμε, βέβαια, που η αδελφή μου, Ελισάβετ, όχι μόνο έμαθε τα ελληνικά, αλλά σήμερα κάνει το διδακτορικό της στην ελληνική γλώσσα, στο πανεπιστήμιο της Αγ. Πετρούπολης".

Παρ' όλα τα βάσανα που πέρασαν οι δικοί της, δεν αρνήθηκαν την ελληνική τους ταυτότητα και διατήρησαν το ελληνικό επώνυμο Ιωσηφίδη. Γι΄ αυτό και αισθάνθηκε ως ένα πολύ σημαντικό γεγονός στη ζωή της την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, την άνοιξη του 2009.

"Αποκτήσαμε αυτό που υποχρεώθηκαν να χάσουν οι πρόγονοί μας", τονίζει η Αλεξάνδρα.

"Τα πόδια μου είχαν το άνοιγμα του Σαρλό"

Η Αλεξάνδρα γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1977 στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη), όπου ο πατέρας της πήγε για σπουδές. Εκεί γνώρισε και τη Ρωσίδα μητέρα της. Και οι δύο ασχολήθηκαν έντονα με τον πρωταθλητισμό.

"Η μητέρα μου με έπαιρνε μαζί της, όταν έφευγε για αγώνες σε άλλες πόλεις. Σε ένα από τα ταξίδια αυτά, μια προπονήτρια γυμναστικής πρόσεξε ότι είχα πόδια μπαλαρίνας και συμβούλεψε τη μαμά να με στρέψει στο χορό. Κανείς ως τότε δεν το είχε σκεφθεί, αφού από τη γέννα τα πόδια μου είχαν το άνοιγμα του Σαρλό. Ήμουν και πολύ ψηλή για την ηλικία μου, γεγονός που με έκανε, τότε, να γέρνω την πλάτη μου", μας διηγείται.

Έτσι, στην ηλικία των 10 χρόνων η Αλεξάνδρα πέρασε από διαγωνισμό και εγγράφηκε στην παγκοσμίως γνωστή Ακαδημία Ρωσικού Μπαλέτου της Α. Βαγκάνοβα. Με την αποφοίτησή της, το 1995, πήρε το δίπλωμα του Διεθνούς Διαγωνισμού Βαγκάνοβα (Vaganova-Prix) στην Αγία Πετρούπολη και μπήκε στον θίασο του Θεάτρου Μαριίνσκι.

Το μπαλέτο είναι το παν στη ζωή της Αλεξάνδρας, καθώς, όπως λέει, είναι το εργαλείο επικοινωνίας, που τη φέρνει πιο κοντά στους λάτρεις του είδους, σε όλο τον κόσμο. Το πάθος της είναι τόσο μεγάλο, που μόλις τέσσερις μήνες μετά τη γέννηση της κορούλας της, ξαναεμφανίστηκε στη σκηνή.

"Έχω περιοδεύσει- συνεχίζει- με τα μπαλέτα Μαριίνσκι σε όλο τον κόσμο και δοξάζω το Θεό γι΄ αυτό. Επίσης, έχω λάβει μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ 'Dance Open' και στο Διεθνές Φεστιβάλ Μπαλέτου του Τσεμποκσάρι. Την άνοιξη του 2007 και του 2009 χόρεψα ως προσκεκλημένη σολίστα στο 'Teatro dell'Οpera di Roma' στο μπαλέτο 'Le Sacre du printemps' (The Chosen One) του Β. Νιζίνσκι και στις 'Νύχτες της Αιγύπτου' (Κλεοπάτρα). Η πιο ιδιαίτερη στιγμή, όμως, για εμένα ήταν η εμφάνισή μου στη σκηνή του Ηρωδείου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στις 6 και 7 Ιουλίου του 2009, και της Επιδαύρου την ίδια χρονιά".

Το πιο μεγάλο όνειρο της Αλεξάνδρας Ιωσηφίδη, που σήμερα είναι στην κορυφή της τεχνικής της τελειότητας, είναι να κάνει ένα γκαλά μπαλέτου στην ιστορική της πατρίδα και γιατί όχι να εγκατασταθεί στην Ελλάδα και να ανοίξει μια δική της σχολή μπαλέτου.

Σήμερα, παράλληλα με τις εμφανίσεις της με τα Μαριίνσκι, βελτιώνει τη δεξιοτεχνία της ως καθηγήτρια μπαλέτου. Σπουδάζει, ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια, στην Ακαδημία Ρώσικου Μπαλέτου της Βαγκάνοβα, που την ανέδειξε.

Έχει χορέψει, ως σολίστ, σε πολλές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει "Το σιντριβάνι του Μπαχτσισαράι", την "Ωραία Κοιμωμένη", τον "Δον Κιχώτη", και τον "Καρυοθραύστη", ενώ έχει εμφανιστεί πλάι σε μεγάλους χορευτές: Ζελένσκι, Κουζνεζόφ, Ιβάντσενκο, Περετόκιν, Ζαχάροβα, Λοπάτκινα, Μαχάλινα, Βισνέβα, Νιοράτζε κ.ά.

Πηγή: ΑΝΑ-ΜΠΑ

«ΠΑΡΑΔΟΣΗ...» ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΠΑΤΣΑΡΙΣΤΕΙ ΟΣΟ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΧΩΡΟ

Τον τελευταίο καιρό έχει προκύψει εκ των ουκ άνευ θέμα για το αν το φέσι (σαν κάλυμμα κεφαλής αλλά και η εν γένει ενδυμασία) αποτελεί κομμάτι της παράδοσής μας.

Έχει προκαλέσει μάλιστα και εντύπωση η σχετική απόφαση της Π.Ο.Ε. για την σύσταση που κάνει προς τους συλλόγους να μην το φορέσουνε σε σχετικές εκδηλώσεις της Π.Ο.Ε.

Έχουν επίσης παρουσιαστεί έρευνες από ερευνητές και ενδυματολόγους όσον αφορά στην ιστορία του φεσιού (σαν κάλυμμα κεφαλής), από που προέρχεται η λέξη, ποιος λαός το πρωτοφόρεσε, πότε πρωτοφορέθηκε, από τι υλικό φτιάχνεται, ποιοι λαοί το φορέσανε αργότερα και πότε, σε ποιους επιβλήθηκε, πότε επιβλήθηκε, αν προϋπήρχε της επιβολής κλπ.

Σε αυτούς τους τομείς άλλωστε αναφέρονται σαν επιστήμες η ιστορία και η ενδυματολογία.

Όμως, το αν αποδέχτηκε ο λαός το φέσι, αν το ενέταξε στην ενδυμασία του, πως το εισέπραξε γενικά και αν αποτελεί εν τέλει κομμάτι της παράδοσής μας, πρέπει να γνωρίζουμε και να καταλάβουμε όλοι, ότι είναι θέμα κατά κύριο λόγο λαογραφικής και αν θέλετε κοινωνιολογικής επιστήμης.

Το φωτογραφικό υλικό που υπάρχει μπορεί να μην αποτελεί κύριο στοιχείο στην έρευνα (εκτός βέβαια αν υπάρχουν τα στοιχεία των ανθρώπων που εχουν αποθανατιστεί σε αυτές, πότε αλλά και που τραβήχτηκε η φωτογραφία, κάτω από ποιες συνθήκες τραβήχτηκαν κλπ.), δεν παύει όμως να αποτελεί δευτερεύον βοηθητικό στοιχείο στην όλη έρευνα.

Πρωτεύον και κύριο ντοκουμέντο αποτελούν πάντοτε τα γραπτά κείμενα, καθότι σε αυτά αναφέρονται πολύ περισσότερες πληροφορίες και στοιχεία.

Σίγουρα από το φωτογραφικό αλλά και γραπτό υλικό που υπάρχει φαίνεται ξεκάθαρα πως το φέσι σαν κάλυμμα κεφαλής αλλά και σαν συνολική ενδυμασία, όπως έχει εμφανιστεί τον τελευταίο καιρό στα χορευτικά, αποτελεί κομμάτι της ιστορίας μας. Μάλιστα υπάρχει εκτεθειμένη η ενδυμασία και μπορεί κανείς να τη δει και στο μουσείο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, όπως και αρκετές άλλες ενδυμασίες των Ελλήνων του Πόντου.

Στο φωτογραφικό υλικό παρουσιάζονται πόντιοι που φοράνε το φέσι σαν κάλυμμα κεφαλής, αλλά ως επί το πλείστον με πολιτικά ρούχα (και όχι σαν την πλήρη ενδυμασία όπως έχει παρουσιαστεί σε χορευτικά). Επίσης είναι ξεκάθαρο από το γραπτό υλικό και κυρίως το Αρχείον Πόντου – Τόμος Δεύτερος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών – Δ. Οικονομίδη 1929, ότι έχει γίνει επιλεγμένη παρουσίαση στοιχείων από τις μέχρι τώρα έρευνες που έχουν παρουσιαστεί, καθότι ο Δ. Οικονομίδης στον ίδιο τόμο αναφέρει ότι φορέθηκαν στον Πόντο πολλά στοιχεία ενδυμασίας, όπως: κετσέ, καλπάκ, τερλίκ, κουκούλα, παπάχ, φες, καπακλίν, ισλούκ, τσαρούχια και πάρα πολλά άλλα. Από όλα αυτά τα στοιχεία, γίνεται λόγος μόνο για το φες (φέσι). Αν δεχτούμε το φέσι, δεν θα έπρεπε να δεχτούμε και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία ενδυμασίας (τσαρούχια, κετσέ κλπ.) και να τα παρουσιάζουμε και αυτά στα χορευτικά;

Επίσης άλλο ένα στοιχείο της επιλογής πληροφοριών από γραπτά κείμενα είναι το ότι στον ίδιο τόμο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών αναφέρεται κάτι που έχει παραλειφθεί σε αντίστοιχες έρευνες που έχουν παρουσιαστεί, στην σελ. 14 τελευταία πρόταση: «Άξιον σημειωσεως ενταυθα, ότι μόνο οι ζίπκαληδες εχόρευον τον περίφημον Σέρα χορόν, εφορούν οι τοιούτοι και τσαμουρλούκια από ύφασμα».

Συνεπώς εάν θέλουμε να διατηρήσουμε όλα τα στοιχεία αναλλοίωτα θα πρέπει να χορεύεται η Σέρα μόνο από ζιπκαλήδες. Δεν μπορούμε να είμαστε επιλεκτικοί όσον αφορά στα θέματα πολιτισμού και της λαϊκής και πολιτιστικής μας παράδοσης.

Έχει γίνει αρκετή συζήτηση, στο διαδίκτυο κυρίως, για την δημιουργία ενός επιστημονικού συνεδρίου, ώστε να υπάρχει μια ξεκάθαρη και επιστημονική θέση στο θέμα φέσι στα χορευτικά σχήματα.

Το οποιοδήποτε επιστημονικό συνέδριο αν συσταθεί θα ψάξει στοιχεία στην 1η και το πολύ 2η γενιά. Συνεπώς η «επιστημονική έρευνα» είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αποτελούν την 1η και 2η γενιά.

Θα ήθελα να παραθέσω κάποια στοιχεία λαογραφικού κυρίως αλλά και κοινωνιολογικού περιεχομένου που ευελπιστώ να δώσουν ένα τέλος στο θέμα μας.

Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες του Πόντου φορούσανε φέσι. Είτε από επιβολή δια μέσου φιρμανιών των εκάστοτε σουλτάνων, είτε πριν την επιβολή όταν χρησιμοποιήθηκε από κουρσάρους και ναυτικούς της Μεσογείου, όπως αναφέρεται και σε μια σχετική έρευνα που έχει παρουσιαστεί. Πρέπει όμως να ξεκαθαριστεί ότι οι περισσότεροι από αυτούς που φορούσανε φέσι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ήταν κυρίως άνθρωποι που είχαν ή ήθελαν να δείξουν την υψηλή οικονομική επιφάνειά τους ή την υψηλή κοινωνική τους θέση.

Οι προύχοντες δηλ. είναι χαρακτηριστική η αναφορά στην ίδια έρευνα που έχει παρουσιαστεί «είναι πολύ πιθανό να το χρησιμοποιούσαν (το φέσι) εξαιτίας του σημειολογικού του χαρακτήρα και όχι σαν απόδειξη υποταγής».

Αυτό ακριβώς μας φανερώνουν οι λέξεις «σημειολογικού χαρακτήρα». Ήταν ένα σημάδι απόδειξης της κοινωνικής θέσης που είχαν αυτοί που το φορούσανε.

Παρόλα αυτά όμως οι πρώτες γενιές δεν απεδέχθησαν το φέσι (σαν κάλυμμα κεφαλής αλλά και σαν πλήρη ενδυμασία όπως παρουσιάζεται σήμερα) στα χορευτικά τους τμήματα και στον Πόντο αλλά και μετέπειτα στον ελλαδικό χώρο. Έχουν ισχυριστεί πολλοί, ότι επειδή το ποντιακό στοιχείο έκανε αγώνα επιβίωσης ερχόμενο στην Ελλάδα και μάλιστα είχαν βαπτιστεί οι Πόντιοι «τουρκόσποροι» από τους Ελλαδίτες, είχανε προβλήματα γενικά προσαρμογής. Ότι «αντιμετωπίστηκαν συχνά εχθρικά και με διάθεση αποξένωσης από τους λοιπούς Έλληνες» ή «θέλανε να αποκόψουν (οι Έλληνες του Πόντου) καθετί που θύμιζε την Τουρκία» όπως αναφέρουν σχετικές έρευνες που έχουν παρουσιαστεί και που βέβαια ισχύουν. Δεν έχουν όμως καμία σχέση τα παραπάνω γεγονότα με το ότι δεν φορέσανε φέσι στα χορευτικά τους τότε οι Πόντιοι. Γιατί δηλ. ενώ στην κοινωνική τους ζωή κάποιοι Πόντιοι φορούσαν φέσι, στα χορευτικά τους δεν το ενέταξαν; Μήπως επειδή τους φωνάζανε τουρκόσπορους, δεν βάλανε το φέσι; Δηλ. είχε τουρκικό συμβολισμό το φέσι; Το φαινόμενο πάλι του φολκλορισμού που «σαν κινητήριος δύναμη έδωσε ώθηση στην εμφάνιση πληθώρας πολιτιστικών συλλόγων στον ελληνικό χώρο από την 5η κυρίως δεκαετία του 20ου αιώνα», δεν ισχύει για τις 5 πρώτες δεκαετίες όπως αναφέρεται και στην έρευνα. Χωρίς το φαινόμενο του φολκλορισμού τις πρώτες δεκαετίες, χωρίς τις «διαστάσεις του «μύθου» που έδιναν οι Πόντιοι αργότερα στο ιστορικό παρελθόν τους» (όπως αναφέρεται στην ίδια έρευνα), αλλά με την ανάγκη της επιβίωσης και της ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία, ποιος λόγος ήταν αυτός που δεν ενέταξαν τις πρώτες 5 δεκαετίες οι τότε Πόντιοι (και συμπεριλαμβάνω τις 2 πρώτες δεκαετίες διότι αναφέρομαι και στα χορευτικά τμήματα που υπήρχαν και στον Πόντο) το φέσι στα χορευτικά τους; Στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια, σε πολλά νησιά (Χίος, Μυτιλήνη) αλλά και οι Σαρακατσάνοι φορούσανε ένα είδος φεσιού. Γιατί λοιπόν οι Πόντιοι δεν το δέχθηκαν; Αφού σε άλλα μέρη της Ελλάδας το φορούσανε. Μήπως το απορρίψανε συνειδητά; Όπως και να ‘χει πάντως δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην το φορέσουνε στα χορευτικά τους τμήματα στην Ελλάδα.

Κοινωνιολογικά επιχειρήματα

Από την άλλη, υπάρχουν στοιχεία που μας παραθέτουν κοινωνιολόγοι που δίνουν μια εξήγηση στο γιατί οι Πόντιοι ερχόμενοι στην Ελλάδα, δεν απεδέχθησαν το φέσι στα χορευτικά τους, σε αντίθεση με άλλες φυλές της Ελλάδας τότε που το φορούσανε.

Από κοινωνιολογικής πλευράς τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Ελλαδικό χώρο υπήρχαν δύο μόνο κοινωνικές τάξεις. Των ραγιάδων (οι οποίοι ήταν υποτελείς στους Κοτζαμπάσηδες) και οι Κοτζαμπάσηδες (που με την σειρά τους ήταν υποτελείς στον Τούρκο δυνάστη). Αυτή η νοοτροπία πέρασε όλα τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο πετσί του Ελλαδίτη. Δεν είναι άλλωστε και λίγα 400 χρόνια. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα όταν πια απελευθερώθηκε η Ελλάδα, όπου ο παλιός ραγιάς έψαχνε τον κοτζαμπάση του (το αφεντικό του) και οι κοτζαμπάσηδες με την σειρά τους τον τούρκο δυνάστη. Οι κοτζαμπάσηδες, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, μη μπορώντας να βρουν έναν αντίστοιχο δυνάστη, με τον Τούρκο που είχαν συνηθίσει, στράφηκαν προς το εξωτερικό. Εξού και η δημιουργία φιλοαγγλικών και φιλογαλλικών κομμάτων την εποχή μετά την απελευθέρωση.

Παράλληλα στον Πόντο υπήρχε μια εντελώς διαφορετική σύνθεση της κοινωνίας. Δημοκρατικότατες διαδικασίες με δημογεροντική εξουσία. Ενδεικτικά σας αναφέρω πως, όταν χτιζόταν μια εκκλησία στον Πόντο, συνεισφέρανε όλοι οι κάτοικοι της περιοχής και μάλιστα το ίδιο. Από τον πιο πλούσιο (που πρόσφερε χρήματα) μέχρι τον πιο φτωχό (που πρόσφερε χειρωνακτική εργασία). Ένα άλλο στοιχείο της κοινωνίας στον Πόντο είναι ότι ήταν φυσιολογικό η κόρη ενός πλούσιου αστού να παντρευτεί τον γιο ενός φτωχού αγρότη. Στον Ελλαδικό χώρο ήταν ανήκουστο να γίνει το ίδιο με την κόρη του κοτζαμπάση και τον γιο του ραγιά. Αυτή η διαφορετικότητα στις 2 κοινωνίες μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους. Είτε επειδή για πάρα πολλά χρόνια οι Έλληνες του Πόντου είχαν μάθει στην νοοτροπία αυτή, είτε στο ότι ο Πόντος γεωγραφικά είχε ένα φυσικό σύνορο (με τις οροσειρές του Παρυάδρη και του Σκυδίση) με την υπόλοιπη Οθωμανική Αυτοκρατορία και έτσι δύσκολα επηρεαζόταν.

Όπως και να έχει πάντως το συμπέρασμα είναι ότι στον Πόντο υπήρχε μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία στην κοινωνία... χωρίς τις υποτέλειες των Ελλαδιτών. Οι Πόντιοι δεν έψαχναν για αφεντικά. Είχαν μάθει σε τελείως διαφορετική νοοτροπία. Αυτό προφανώς εξηγεί και το γιατί ενώ φορούσανε φέσι οι Πόντιοι (είτε από συνήθεια έπειτα από την επιβολή, είτε σαν φετίχ, είτε δείχνοντας κατά κάποιο τρόπο την υψηλή κοινωνική τους θέση), δεν το δέχτηκαν στα χορευτικά τους σε αντίθεση με τις άλλες φυλές του Ελλαδικού κράτους, που είχε περάσει στο πετσί τους πολύ πιο έντονα η νοοτροπία της υποτέλειας.

Γιατί λοιπόν να γίνει ένα συνέδριο αφού γνωρίζουμε ήδη την θέση του λαού των πρώτων γενεών που ήρθαν από τον Πόντο;

Λαογραφικά επιχειρήματα - Παράδοση

Στην παράδοση κατά τους λαογράφους ο όρος εξέλιξη είναι δεκτός. Μάλιστα αναφέρεται σε βιβλιογραφία ότι «το κάθε νέο και καινούριο δεν κατεβαίνει από τον ουρανό, από το πουθενά. Πρέπει να προέρχεται από το παλιό, δια μέσου μιας βαθμιαίας διαλεκτικής εξέλιξης». Σαν εξέλιξη, για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί το διαφορετικό δέσιμο του καλύμματος της κεφαλής ή ακόμα και η αποβολή από τις ανδρικές ενδυμασίες των σφαιρών, όπου μιλάμε για μια αποβολή ή και αλλαγή κάποιου στοιχείου της ενδυμασίας, κρατώντας όμως αναλλοίωτα όλα τα άλλα στοιχεία. Από την άλλη ο όρος μετεξέλιξη και φυσικά ο όρος μετάλλαξη δεν είναι αποδεκτοί στην παράδοση. Μετεξέλιξη μπορεί να χαρακτηριστεί η παρουσία κόκκινων και κίτρινων λωρίδων στις μπότες και τα σιρίτια (που εμφανίστηκαν από το πουθενά κάποια εποχή στις ανδρικές ενδυμασίες των Ποντίων), όπου ο λαός και η παράδοση το απέρριψαν σε βάθος χρόνου. Μετάλλαξη μπορεί να χαρακτηριστεί η ενδυμασία με το φέσι. Και αυτό, γιατί κανένα στοιχείο δεν διατηρείται από την γνωστή σε όλους μέχρι σήμερα παραδοσιακή φορεσιά και παρουσιάζεται μια εντελώς καινούρια ενδυμασία σε ένα χορευτικό, τελείως «ξένη» αφού δεν έχει κοινά στοιχεία με τις υπόλοιπες φορεσιές, εντελώς ξαφνικά μετά από 90 και χρόνια παρουσίας των χορευτικών συγκροτημάτων στην Ελλάδα.

Η λέξη παράδοση κατά τη φιλολογία και λαογραφία προέρχεται από το «πάρα» και «δίδω» που σημαίνει παίρνω και δίνω αντίστοιχα. Όταν δηλ. «κάτι» μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, αυτό το «κάτι» καλείται παραδοσιακό.

Όσον αφορά στους χορούς της Πάφρας θα ήθελα να επισημάνω ότι εκτός του ότι οι χοροί χορευόντουσαν σε 2-3 χωριά της Μακεδονίας όλα αυτά τα χρόνια, υπήρχε και το «πάρα» και το «δίδω». Ο Γ. Αντωνιάδης 2ης γενιάς πήρε τους χορούς από την 1η και τους έδωσε στην 3η, όπου ο Ν. Ζουρνατζίδης με το έργο του βοήθησε σημαντικά στο να έρθουν στην επιφάνεια και να τους γνωρίσει ο ευρύτερος ποντιακός χώρος. Συνεπώς οι χοροί της Πάφρας είναι παραδοσιακοί.

Το φέσι από την άλλη όπως ανέφερα πιο πάνω δεν έγινε δεκτό στα χορευτικά τμήματα της 1ης και 2ης γενιάς. Ούτε η 3η γενιά το φόρεσε. Εμφανίστηκε από το πουθενά (διότι σε κανένα χορευτικό δεν είχε παρουσιαστεί μέχρι τότε) στην 4η γενιά. Αυτό σημαίνει ότι το «πάρα» (=παίρνω από την λέξη παράδοση) δεν υπήρχε για 3 γενιές και το «δίδω» (=δίνω) εμφανίζεται από το πουθενά στην 4η.

Είναι κατανοητό λοιπόν ότι δεν τίθεται θέμα παράδοσης στο φέσι όσον αφορά ενδυματολογικά στην πολιτιστική εμφάνιση των χορευτικών συγκροτημάτων. Και αυτό, είναι η πραγματικότητα και όχι η άποψη μου. Η σημασία της λέξης παράδοσης αυτό μας λέει.

Από την στιγμή όμως που αποτελεί κομμάτι της ιστορίας μας μπορεί κάλλιστα να παρουσιάζεται σε εκθεσιακούς χώρους, μουσεία (που γίνεται ήδη), σε θεατρικά και άλλους είδους δρώμενα.

Εν ολίγης το φέσι (και η εν γένει ενδυμασία) αποτελεί στοιχείο της ιστορίας μας και αν θέλετε κομμάτι της λαϊκής μας παράδοσης, (δηλ. λαϊκό παραδοσιακό στοιχείο της τότε εποχής - Οθωμανικά χρόνια) καθότι φορέθηκε για αρκετούς αιώνες κυρίως από τους Πόντιους των πόλεων και πολύ λιγότερο των χωριών, στην καθημερινή τους ζωή. Δεν αποτελεί όμως κομμάτι της πολιτιστικής μας παράδοσης. Δεν εντάχθηκε ποτέ το φέσι στην καθιερωμένη αντιπροσωπευτική ποντιακή φορεσιά ούτε στον Πόντο ούτε στον ελλαδικό χώρο. Η πολιτιστική – χορευτική εκπροσώπηση των Ελλήνων του Πόντου και στον Πόντο αλλά και στην Ελλάδα αποτελείτο από την ζίπκα και το πασλούκ. Μπορεί να φορέθηκε για αρκετούς αιώνες το φέσι και να είχε γίνει συνήθεια έπειτα από την επιβολή ή ένα είδος μόδας (όπως η τραγιάσκα), αλλά από την στιγμή που δεν εμφανίστηκε στα χορευτικά σχήματα και δεν το δέχτηκε ο λαός μέσα σε αυτά, δεν μπορεί να έχει σχέση με την πολιτιστική παράδοσή μας και θέση στα χορευτικά μας. Αν πάλι υπήρχε κάποιος που, παρόλα όσα αναφέρει η λαογραφία για την λέξη παράδοση και τον όρο μετάλλαξη μέσα σε αυτήν αλλά και η κοινωνιολογία για τις τάξεις και νοοτροπίες κοινωνιών ποντίων και ελλαδιτών, πίστευε πως το φέσι λόγω του ότι υπάρχει σε φωτογραφίες και γραπτά κείμενα αποτελεί πολιτιστικό παραδοσιακό στοιχείο μέχρι και σήμερα, ή να θέλει στα χορευτικά να παρουσιάζεται η λαϊκή και όχι η πολιτιστική παράδοση (παρόλο που ανά τον κόσμο τα χορευτικά παρουσιάζουν πολιτιστική και όχι λαϊκή παράδοση, δεν παρουσιάζουν δηλ. τι φορούσε ο εκάστοτε λαός στην καθημερινότητά του) θα έπρεπε να μην κάνει επιλεκτική «παράδοση» αλλά να συμπεριλάβει και όλα τα άλλα στοιχεία και γνωρίσματα ενδυμασιών και λεπτομερειών που αναφέρονται στα φωτογραφικά και γραπτά ντοκουμέντα.

Περί απόφασης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος

Η δημιουργία της Π.Ο.Ε. έδωσε φτερά ελπίδας στον ποντιακό χώρο. Το αν θα αποδειχτεί αυτό στην πράξη, θέλει όχι πολύ, αλλά σίγουρα κάποιο χρόνο. Το βέβαιο είναι ότι μετά από 6 χρόνια ζωής οι απαιτήσεις του κόσμου αυξάνονται. Η απόφαση δε της Π.Ο.Ε. στο θέμα φέσι ξεκίνησε πολλές αντιπαραθέσεις.

Θα θυμάστε βέβαια όλοι λίγο πολύ ότι κάποτε, όπως έχει επισημανθεί και παραπάνω, είχε προκύψει από το πουθενά το να έχουν οι ενδυμασίες κόκκινες και κίτρινες λωρίδες στις μπότες και τα σιρίτια. Αυτό μάλιστα είχε υιοθετηθεί από τους περισσότερους αν όχι όλους τους εν Ελλάδι ποντιακούς συλλόγους.

Προς αποφυγήν λοιπόν ιδίων λαθών, η θέση της Π.Ο.Ε. να οριοθετήσει μία γραμμή τουλάχιστον στις εκδηλώσεις της, είναι και σωστή και απαραίτητη. Από εκεί και πέρα, σε ένα όργανο όπως είναι η Π.Ο.Ε. που λειτουργεί δημοκρατικά, δεν μπορεί να απαγορεύσει κανείς και σε κανέναν σύλλογο το τι θα φορέσει σε τοπικές ή άλλου είδους εκδηλώσεις του συλλόγου. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα αλλά και ευθύνη του εκάστοτε συλλόγου.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω, ότι είναι λογικό όταν παρουσιάζεται κάτι νέο και καινούριο να υπάρχει έντονη αμφισβήτηση γύρω από αυτό. Ειδικά όταν αυτό, το «νέο και καινούριο» προέρχεται μεν από το παλιό, όχι όμως «δια μέσου μίας βαθμιαίας διαλεκτικής εξέλιξης» όπως αναφέρει και η λαογραφία, φυσικό επακόλουθο είναι να είναι η στάση του κόσμου αρνητική.

Η ενδυμασία με το φέσι είναι ξένη με τις υπόλοιπες παραδοσιακές ενδυμασίες και το γεγονός αυτό δεν έχει να κάνει με λόγους αισθητικής ή εμφάνισης, όπως αναφέρεται σε μια σχετική έρευνα. Αν πραγματικά υφίσταντο τέτοιοι λόγοι δεν θα είχαμε ούτε ποικιλοχρωμία στις φορεσιές, ούτε διαφορετικές (παραπλήσιες όμως) γυναικείες φορεσιές (Ματσούκας, Σάντας κ.λπ.) καθότι χαλάνε την αισθητική και ομοιομορφία του συνόλου.

Επομένως δεν τίθεται θέμα αισθητικής, αλλά θέμα παράδοσης και εξέλιξης της παράδοσης, όχι μετεξέλιξη και σίγουρα όχι μετάλλαξη της παράδοσής μας.

Με σεβασμό, εκτίμηση και θέλω να πιστεύω με σαφής και τεκμηριωμένες επιστημονικά, λογικές θέσεις.

Γιάννης Χατζηελευθερίου
Πολιτικός Μηχανικός Έργων Υποδομής


- Οι πηγές που έχω αντλήσει στοιχεία προέρχονται από την βιβλιοθήκη και το αρχείο του πατέρα μου (ο οποίος είναι λαογράφος) αλλά και από τις αντίστοιχες βιβλιογραφίες των ερευνών που έχουν παρουσιαστεί καθώς αναφέρομαι συχνά σε αυτές (όπως της Μαριάννας Φωτιάδου, φοιτήτρια τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων χωρών του Δ.Π.Θ.)

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΥΜΕΡΑ - Μακρυνίτσα Σερρών

Σας προσκαλούμε στις τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις στην Ιερά Μονή Παναγίας Γουμεράς στην Μακρυνίτσα Σερρών στις 5, 6 και 7 Ιουλίου 2010 στην προσπάθειά μας να τιμήσουμε την Αγία Παρουσία Της.

Αναλυτικό Πρόγραμμα

Δευτέρα 5 Ιουλίου
20:00 Ομιλία – διάλεξη με θέμα «Η ποντιακή φορεσιά» του χοροδιδάσκαλου Πολατίδη Βασιλείου

Τρίτη 6 Ιουλίου
18:30 Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός
20:30 Θεατρική παράσταση – Επιθεώρηση «Μασχαρευτά και τσακευτά» από τον Ποντιακό Σύλλογο Καλλιθέας Συκεών σε σκηνοθεσία Έρρικας Νικολαϊδου.

Τετάρτη 7 Ιουλίου
08:00 Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και Κτητορικό Μνημόσυνο
10:00 Χορωδία Ιμεραίων Πανοράματος «Ακριτικά τραγούδια». Χοράρχης: Κασούρας Βασίλης
11:00 Ομιλία – διάλεξη με θέμα «Οι μονές στον Πόντο» του Δρα Κοινωνιολογίας κ. Μαυρίδη Σάββα. Συντονιστής: Παπαδόπουλος Ευστάθιος
20:30 Ποντιακή Συναυλία παρουσία Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου Πανοσιολογιοτάτου κ.κ. Μακαρίου

Συμμετέχουν
1. Πολιτιστικός Σύλλογος Ακρινής Κοζάνης
2. Πολιτιστικός Σύλλογος Αυγής Θεσ/νίκης
3. Σύλλογος Ποντίων Ακριτοχωρίου Σερρών
4. Σύλλογος Ποντίων Αναρράχης Κοζάνης
5. Ένωση Ποντίων Αμπελοκήπων Θεσ/νίκης
6. Πολιτιστικός Αθλ. Σύλλογος Αμπελ/πων «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος»
7. Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Δημητρίου Κοζάνης
8. Μορφωτικός Σύλλογος Βατολάκκου Γρεβενών
9. Εύξεινος Λέσχη Ποντίων Βοϊου Κοζάνης
10. Σύλλογος Ποντίων Δροσάτου Κιλκίς
11. Σύλλογος Ποντίων Επταμύλων Σερρών
12. Σύλλογος Ποντίων Ελευθερίου – Κορδελιού Θεσ/νίκης
13. Μορφωτικός Σύλλογος Ποντίων Ν.Έβρου «Αλέξιος Κομνηνός»
14. Σύλλογος Ποντίων Ευόσμου Θεσ/νίκης «Παναγία Κρεμαστή»
15. Σύλλογος Ποντίων Ηλιούπολης Θεσ/νίκης «Αλέξανδρος Υψηλάντης»
16. Ποντιακός Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιθέας – Συκεών Θεσ/νίκης
17. Αδελφότητα Ποντίων & Μικρασιατών Ηπείρου
18. Πολιτιστικός Σύλλογος Κεφαλοχωρίου Σερρών
19. Σύλλογος Ποντίων Ν. Καβάλας
20. Μορφωτικός Σύλλογος Κιβωτιανών Ν.Ημαθίας
21. Σύλλογος Ποντίων Νίψας Ν. Έβρου
22. Σύλλογος Ποντίων Νεάπολης Θεσ/νίκης
23. Ένωση Ποντίων Πολίχνης Θεσ/νίκης
24. Σύλλογος Ποντίων Πέντε Βρύσες Λαγκαδά
25. Ένωση Ποντίων Πανοράματος Θεσ/νίκης
26. Σύλλογος Ποντίων Παλατιανών Κιλκίς
27. Σύλλογος Ποντίων Καλλιφύτου Δράμας
28. Ακρίτες του Πόντου Σταυρούπολης Θεσ/νίκης
29. Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Σαππών Ν. Ροδόπης
30. Εύξεινος Λέσχη Σερρών
31. Μορφωτικός Σύλλογος Τετραλόφου Κοζάνης
32. Πολιτιστικός Σύλλογος Τριανταφυλλιάς Σερρών
33. Σύλλογος Ποντίων Λευκώνα Σερρών
34. Ένωση Ποντίων Ωραιοκάστρου & Φίλων Θεσ/νίκης
35. Σύλλογος Ποντίων Ν.Ροδόπης «Η Τραπεζούντα»
36. Χορευτικός Όμιλος Ποντίων «Αντάμωμαν» Κιλκίς
37. Ποντιακός Σύλλογος Πλατανακίων Σερρών
38. Ποντιακός Σύλλογος Ποροϊων Σερρών
39. Καλλιτεχνικός Όμιλος Καλλιθέας Αττικής
40. Σύλλογος Ποντίων Δωρικού Ν. Έβρου «Ακρίτες Κομνηνοί»
41. Σύλλογος Ποντίων Καστανούσας Σερρών

Μουσικοί
- Κορτσινίδης Γεώργιος, Κρουστά
- Τσαϊρίδης Γεώργιος, Κρουστά
- Κωφίδης Στέφανος, Κρουστά
- Καρακασίδης Κωνσταντίνος, Φλογέρα
- Πασχαλίδης Βαγγέλης, Σαντούρι
- Γκόσιος Άκης, Λύρα
- Τοπαλίδης Θεόδωρος, Λύρα
- Τυρεκίδης Κωνσταντίνος, Λύρα

Τραγουδιστές
- Παρχαρίδης Αλέξης
- Σιαμλίδης Γεώργιος
- Γκόσιος Γιάννης

Μουσική Επιμέλεια
- Γιώργος Πουλαντσακλής

Μέγας Χορηγός ΕΓΝΑΤΙΑ TV

Χορηγοί
- Ένωση Ποντίων Αστυνομικών Υπαλληλών Ν. Θεσ/νίκης
- Ένωση Ποντίων Αστυνομικών Υπαλλήλων Ν. Κιλκίς
- Λέσχη Αστυνομίας Ν. Θεσ/νίκης
- Ράδιο Ακρίτες 102,3 FM
- Εφημερίδα «Εύξεινος Πόντος»
- Δίκτυο TV
- Εκδόσεις «Αιγαίο» Βάρφη Ευαγγελία

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ «ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ποντίων Σταυρούπολης «Ακρίτες του Πόντου» εκφράζει την οργή και την αγανάκτησή του για την πράξη καταστροφής του συστήματος εκπομπής του Ράδιο Ακρίτες 102,3 FM χθες το πρωί (Τετάρτη 30/6/2010), στο πάρκο κεραιών του Χορτιάτη από συνεργείο του Δήμου Χορτιάτη.

Το Ράδιο Ακρίτες αποτελεί τη φωνή του υπερήφανου Ποντιακού λαού που έχει βιώσει την τραγωδία της Γενοκτονίας και του ξεριζωμού από το Τουρκικό κράτος.

Είναι ακατανόητη αυτή η ενέργεια που πλήττει ένα ειδικό και μοναδικό σε παγκόσμιο επίπεδο ραδιόφωνο που αποτέλεσε και αποτελεί το βασικό εργαλείο και μέσον επικοινωνίας των απανταχού Ποντίων.

Ο Δήμαρχος Χορτιάτη κ. Μιχάλης Γεράνης οφείλει εξηγήσεις για αυτή την εχθρική του πράξη εναντίον της φωνής του Ποντιακού Ελληνισμού αλλά και πολλών άλλων εθνικοτοπικών οργανώσεων που φιλοξενούνται από το Ράδιο Ακρίτες.

Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα 17 χρόνια της νόμιμης και συνεχούς λειτουργίας μας η φωνή μας ενοχλεί το Τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης και την Τουρκική πρεσβεία γιατί τίθεται με ένταση και σαφήνεια το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής αλλά και άλλων Χριστιανικών πληθυσμών από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς.

Το Ράδιο Ακρίτες 102,3 FM σε πείσμα όλων αυτών που επιδιώκουν τη φίμωσή του θα συνεχίσει να αποτελεί την καθαρή και δυνατή φωνή του υπερήφανου Ποντιακού Ελληνισμού.

Οι Έλληνες του Πόντου δεν θα επιτρέψουν να σβήσει αυτή η αγωνιστική και μαχητική φωνή τους.


Σύλλογος Ποντίων Σταυρούπολης «Ακρίτες του Πόντου»
Όθωνος 12
Σταυρούπολη - Θεσσαλονίκη
Τ.Κ. 56429
Τηλ. 2310667891, 2310608600
Fax 2310608818
www.akritestoupontou.gr
info@akritestoupontou.gr