 |
| «Σίγησε» για πάντα το Ποντιακό κλαρίνο του Κώστα Καλπατσινίδη |
Τον δεξιοτέχνη στο κλαρίνο στην Ποντιακή κοινότητα, αποχαιρετά με ανακοίνωσή της η Εύξεινος Λέσχη Φλώρινας, στην οποία, αναφέρει:
Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του Κώστα Καλπατσινίδη, του αγαπητού μας «Κώτσου», ενός ανθρώπου που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ποντιακή παράδοση και στην ιστορία της Ευξείνου Λέσχης Φλώρινας.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε συγκίνηση στην οικογένεια της Ευξείνου Λέσχης Φλώρινας και σε όλους τους Πόντιους που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, να χορέψουν και να γλεντήσουν υπό τους μελωδικούς ήχους του κλαρίνου του.
Για την Εύξεινο Λέσχη Φλώρινας, ο Κώστας Καλπατσινίδης αποτέλεσε διαχρονικό σημείο αναφοράς στους ετήσιους χορούς και στις εκδηλώσεις της. Με το μοναδικό του παίξιμο έδινε παλμό, ζωντάνια και ψυχή σε κάθε μας αντάμωμα. Πάντοτε πρόθυμος, χαμογελαστός, ευγενικός και ιδιαίτερα αγαπητός, βρισκόταν δίπλα μας κάθε στιγμή που τον καλούσαμε, ανεξαρτήτως ημέρας και ώρας.
Με τη σπουδαία μουσική του παρουσία συνέβαλε καθοριστικά στη διατήρηση και ανάδειξη της ποντιακής μουσικής παράδοσης της Φλώρινας, κερδίζοντας τον σεβασμό και την αγάπη όλων.
Αξέχαστη θα μείνει η συνάντησή του με τον αείμνηστο Πρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, Γιώργο Παρχαρίδη, με τον οποίο για χρόνια άνοιγαν τον ετήσιο χορό της Λέσχης μας. Χαρακτηριστικά είχε πει ο επίτιμος Πρόεδρος όταν τον πρωτοάκουσε:
«Αχ, αυτός ο άτιμος ο κοντός με το κλαρίνο του και το παίξιμό του, απόψε μας πήρε τα μυαλά».
Αυτός ήταν για όλους εμάς ο «Κώστας Καλπατσινίδης». Ένας άνθρωπος της παράδοσης, της παρέας και της ψυχής.
Οι σκοποί του θα μας συντροφεύουν για πάντα και η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές μας.
Καλό Παράδεισο, αγαπημένε μας «Κώτσο».
Βιογραφικό Κώστα Καλπατσινίδη
Γεννήθηκε το 1942 στο Αμμοχώρι Φλώρινας. Οι γονείς του είχαν καταγωγή από την περιοχή της Ματσούκας του Πόντου και πιο συγκεκριμένα από την Γαλίαινα. Γύρω στα 1860 μετοίκησαν στη Ρωσία και από εκεί διέφυγαν στην Ελλάδα με τα γεγονότα της μικρασιατικής καταστροφής. Οι παππούδες του ήταν οργανοπαίκτες επίσης. Ο Χαράλαμπος Καλπατσινίδης έπαιζε λύρα και ο Ιωάννης Δημητριάδης ζουρνά.
Ο κ. Καλπατσινίδης είναι ένας αυτοδίδακτος μουσικός που έπαιζε μουσική από 8 χρονών. Τα πρώτα χρόνια είχε μυηθεί στην εκτέλεση της φλογέρας, όντας εξαιρετικός εκτελεστής, και στα 16 του αγόρασε φλογέρα με αυτοσχέδιο επιστόμιο πάνω στην οποία τοποθετούσε χοντρό καλάμι που κατασκεύαζε ο ίδιος. Ακόμη, τραγουδούσε εξαιρετικά με τη συνοδεία της λύρας. Κλαρίνο άρχισε να παίζει από τα 18 του χρόνια, γύρω στο 1960, κι έκτοτε συμμετέχει σε γάμους και κοινωνικές εκδηλώσεις αμιγώς ποντιακές και μη, καθώς ερμηνεύει αξιόλογα και τους ντόπιους σκοπούς…
Ο τρόπος ερμηνείας της «Φλωρινιώτικης» σχολής βασίζεται επίσης στη μίμηση της ποντιακής λύρας. Ο κ. Καλπατσινίδης τη θεωρεί «Ιερό πράγμα» και το παίξιμό του συμβαδίζει απόλυτα με τον τρόπο ερμηνείας του εθνικού οργάνου των Ποντίων. Καταλυτικοί παράγοντες ήταν οι τραγουδιστικές ικανότητές του και οι γνώσεις που κατείχε σχετικά με το ρεπερτόριο της λύρας, ώστε να κατορθώσει να τα μεταφέρει αυτούσια στο κλαρίνο.
