Thea Halo - May 31, 2008

On Saturday, May 31, 2008 the Pontian Greek Society of Chicago hosted a lecture by Thea Halo entitled The Greek Genocide – Affirmation and Denial: The Struggle for Historical Accuracy at Duke Realty Corp. Auditorium in Rosemont, Illinois.

Halo delivered an enlightening speech about her joint effort with genocide scholar Adam Jones for the recognition of the Pontian Greek genocide by the International Association of Genocide Scholars (IAGS). The resolution, which was proposed by Jones, was overwhelmingly affirmed by the IAGS in December 2007.

Board Member Savvas Koktzoglou presented the following introduction:

Tonight’s speaker is Thea Halo, a well-known author and painter of Greek and Assyrian descent. She has won awards for her poetry and essays. Thea has exhibited her paintings in galleries in New York City and elsewhere. Her book "Not Even My Name" is the story of her Pontian Greek mother’s survival of the death march at age ten that annihilated her family. It gave a face and a voice to the tragic story of not only the Pontian Greeks, but of all the Greeks of Asia Minor, along with the Assyrians. It has received great reviews and has been translated in a number of languages. It has been taught in various high schools and universities around the country for a variety of subjects, including: Genocide Studies, The End of Childhood, Women Studies, The Art of Memoir, Social Studies, European and Asia Minor history, Immigration studies, etc.

For the last several years, Thea has devoted a significant part of her time and effort for the recognition of the Greek and Assyrian Genocide, and to confront Turkish denial and historical revisionism. Her efforts, along with the support of other scholars, came to fruition when in December of 2007 the International Association of Genocide Scholars overwhelmingly affirmed the proposed resolution introduced by genocide scholar Adam Jones for the recognition of the Greek and Assyrian Genocides. In the course of the resolution process, her convincing arguments and presentations of undisputed primary source documents were instrumental in the resolution's affirmation.

Halo read the following heartfelt passage from her book Not Even My Name.

Each day Mathea was heavier on my back, and my clammy, long-sleeved dress, thick with dust and perspiration, stuck to me like wet glue. With each passing day, Mother seemed more debilitated, perhaps from the extra strain of nursing the twins without proper food or water. At the edge of a small town, there was a water fountain with water flowing continuously, spilling its cool treasure into a stone bowl, then overflowing onto the ground, turning the stones around it black. I had never seen Mother so in need of anything before. She had always been the graceful, patient jewel the Turks rightly named ¨Kozel. But Mother left the file to stumble to the fountain. The exiles stopped and watched expectantly, ready to race for the fountain also if she succeeded in her quest. But just before she reached it, a Turkish soldier trotted up on his horse spitting out commands. He raised his whip and gave her a lash like one would an ox or a donkey. She fell to her knees as my feet rooted to the earth and my heart slit open. Father threw down his bundles and ran to her.
“Water, Please,” Mother said to the soldier. Father tried to raise Mother to her feet.
“Please.”
The soldier raised his whip again, spitting out more abuse. He would have hit her again but Father threw his arm around her shoulder and pulled her away.
The disappointment on the marchers’ dirt-streaked faces was barely noticeable. It was more like numbness that showed in their eyes, the numbness that comes from deprivation and prolonged defeat. Mother stumbled back to her place as the others turned like robots to continue their march.
Was it on that day that little Maria died? I don’t remember. I only remember her little body tied to Christodoula’s back like a papoose, her little head bobbing back and forth, and the realization that something was wrong crept up my hot body with a cold, clammy, panic.
“Mama!” I said as calmly as I could, hoping my calmness would make everything all right. “Maria looks funny.”
Mother looked up and burst into tears. Maria’s face had turned ashen. Her eyes stared out at nothing like little doll eyes that were broken in an open position, and her head rolled back and forth with each step.
“What’s wrong?” Christodoula demanded in a panic. “What is it?”
We stopped in the road like a pile of stones in a river; the weary exiles ruptured out around us and continued their march. Mother took Maria from Christodoula’s back and cradled her in her arms as her tears washed Maria’s lifeless face.
“Move!” a soldier shouted as he trotted up to where we stood.
“My baby,” Mother said. She held out Maria for the soldier to see, as if her shock and grief could also be his. “My baby.”
“Throw it away if it’s dead!” he shouted. “Move!”
“Let me bury her,” Mother pleaded, sobbing.
“Throw it away!” He shouted again, raising his whip. “Throw it away!”
Mother clutched Maria’s body to her breast as we stood staring up at him. Her face was gripped with a torment I had never seen before. Father reached for Maria, to put her down I suppose, but Mother clutched her even more tightly. Then she walked over to the high stone wall that separated the road from the town and lifted Maria up to lay her on the wall’s top as if on an altar before the Almighty. That night Mother cried herself to sleep. And each time I closed my own eyes, I saw her holding Maria up to the heavens like an offering. The image of her lifeless body lying on the wall, like some gift in a pagan ritual, followed me even into my dreams and all through the next days. Each time I thought of my little sister left lying there alone in the burning sun, with the buzzards flying about waiting for us to pass, the sobs would come without my ability to control them.

Πηγή: Pontian Greek Society of Chicago

"Αστραπίκας & Βροντίκας - Οι ήρωες του Πόντου - Η επανάκτηση της Πόλης 1261 μ.Χ."

Την Πέμπτη 9 Απριλίου 2009 στο κατάστημα Fnac στο Μαρούσι (Mall) θα παρουσιαστεί το νέο Ελληνικό κόμικ "Αστραπίκας & Βροντίκας - Οι ήρωες του Πόντου - Η επανάκτηση της Πόλης 1261 μ.Χ."

Θα παρευρεθούν και θα μιλήσουν για την έκδοση ο γνωστός σκιτσογράφος Σπύρος Ορνεράκης και ο ηθοποιός και σεναριογράφος Χρήστος Ευθυμίου. Οι δημιουργοί θα παρουσιάσουν την έκδοση και θα μιλήσουν σχετικά με την δημιουργία και τα βήματα της υλοποίησης του καθώς και για το ιστορικό πλαίσιο και τους στόχους του έργου.

Σας περιμένουμε όλους

Εκ των συντελεστών
Γιάννης Πιττακίδης

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Πρόσκληση

Η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, σας προσκαλεί στην ομιλία της Παρυσάτιδος Παπαδοπούλου – Συμεωνίδου (Αρχιτέκτονος – Πολεοδόμου και Ομότιμης Καθηγήτριας του Α.Π.Θ. με θέμα:

Υποθήκες Πολιτισμού στον Πόντο: Η πρόκληση του μέλλοντος (σκέψεις, προτάσεις, πολιτικές),

που θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών (Αγνώστων Μαρτύρων 73, Νέα Σμύρνη, τηλ. 2109325521 και 2109354333) την Κυριακή 5 Απριλίου 2009 και ώρα 11.00.

Η παρουσία σας θα είναι τιμή για μας.


Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Η Γεν. Γραμματέας
Γεωργία Χαριτίδου

Ο Πρόεδρος
Δημήτριος Τομπαΐδης
Ομότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.


Επιτροπή Ποντιακών Μελετών
Αγνώστων Μαρτύρων 73
Νέα Σμύρνη, 17123
Τηλ.: 2109325521
Τηλ. - Fax: 2109354333
www.epm.gr
info@epm.gr

Μορφή και λειτουργία της ποντιακής γυναικείας φορεσιάς

Η πίστη και ο σεβασμός προς την ποντιακή παράδοση, έτσι όπως της την μετέδωσε η Κερασούντια γιαγιά της, αποτέλεσαν για τη Λένα Καλπίδου, αρχαιολόγο και ερευνήτρια Ποντιακής Λαογραφίας, την κινητήριο δύναμη για να ασχοληθεί με αυτήν και κυρίως με τη διατήρηση ενός αναπόσπαστου κομματιού της, όπως είναι η φορεσιά. Με σύμμαχο την αγάπη της, αλλά και την εμπειρία που αποκόμισε από την ενασχόλησή της με την ποντιακή παράδοση, εργάζεται επίμονα και συμβάλλει και ως υπεύθυνη του Μουσείου του Ποντιακού Ελληνισμού της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών στην διατήρηση του ποντιακού πολιτισμού και στη μετάδοσή του στους νεότερους.

Η Λένα Καλπίδου βρέθηκε στην περιοχή μας, την οποία έχει επισκεφθεί πολλές φορές, προσκεκλημένη του Συλλόγου Ποντίων Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς» για να μιλήσει για την ποντιακή φορεσιά. Λίγο νωρίτερα μίλησε στον ΠτΘ για το θέμα αυτό, αλλά και για την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών και το Μουσείο Ποντιακού Ελληνισμού.

Ας την ακούσουμε…

Η γυναικεία φορεσιά του Πόντου

ΠτΘ: κ. Καλπίδου, πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με την ποντιακή λαογραφία;
Λ.Κ.: Τελείωσα το Τμήμα Αρχαιολογίας και στα φοιτητικά μου χρόνια έκανα μαθήματα λαογραφίας, ενώ συγχρόνως ασχολήθηκα με τη συλλογή υλικού το οποίο και επεξεργάσθηκα. Η γιαγιά η Κερασούντια, με την οποία σαν μικρή εγγονή καθόμουν μαζί της στο σπίτι και μου εξιστορούσε διάφορα από τα παιδικά της χρόνια και την ενηλικίωσή της ήταν αυτή που με επηρέασε και έτσι προέκυψε το ενδιαφέρον να ασχοληθώ γενικότερα με τη φορεσιά και με τα ήθη του χωριού από όπου καταγόταν ο πατέρας μου. Στη συνέχεια μέσω του συλλογικού φορέα «Αργοναύται Κομνηνοί» της Καλλιθέας βρήκα κανάλι ενασχόλησης. Ξεκίνησα με παραδοσιακούς χορούς, δηλαδή με συμμετοχή στο συγκρότημα του συλλόγου, όπου μαθαίναμε τους χορούς, όμως και στα οικογενειακά γλέντια ή στις εκδηλώσεις του συλλόγου βιώναμε αυτό το γλέντι το ποντιακό. Μετά τα φοιτητικά χρόνια ενδιαφέρθηκα για τα στοιχεία της γυναικείας κυρίως φορεσιάς. Στη δεκαετία του ’80 αποφάσισα να συγκεντρώσω κάποια στοιχεία όσο ακόμη ήταν νέοι αυτοί που ζούσαν και ήξεραν για τις ενδυμασίες. Ακολούθως ασχολήθηκα με την οργάνωση του Μουσείου, είμαι μέλος στην Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, η οποία και το οργάνωσε και φιλοδοξώ να συγγράψω και ένα πόνημα σχετικό με την ποντιακή φορεσιά.

ΠτΘ: κ. Καλπίδου, τι το ιδιαίτερο στοιχείο έχει η φορεσιά του Πόντου;
Λ.Κ.: Έχει ανατολικά στοιχεία και μάλιστα παλιά, τα οποία κρατούν από τη Βυζαντινή εποχή. Αποτελείται από το μακρύ επίσημο ένδυμα - μιλάμε για την επίσημη στολή - από βαρύτιμο ύφασμα, το οποίο δίνει επιβλητική μορφή στη γυναίκα. Είναι όμως γενικότερα απλή, παρά τα πολύτιμα υφάσματα, βελούδο η ζακέτα και μεταξωτό το φόρεμα. Το καπελάκι που τη συνοδεύει είναι πολύ μικρό και σεμνό. Είναι μια επιβλητική φορεσιά που αναδεικνύει το γυναικείο σώμα, γιατί είναι στενή στη μέση σχετικά, συγχρόνως όμως είναι και σεμνή, γιατί δεν επιτρεπόταν να υπάρχει μπροστά άνοιγμα.

ΠτΘ: Γενικότερα λέγεται για τις παραδοσιακές φορεσιές ότι δεν αναδείκνυαν τα σώματα των γυναικών…
Λ.Κ.: Θεωρώ ότι η ποντιακή γυναικεία φορεσιά το αναδεικνύει γιατί κάνει καμπύλη στη μέση, είναι στενή στο στήθος και φαρδαίνει προς τα κάτω.

ΠτΘ: Οι γυναικείες φορεσιές όλων των περιοχών του Πόντου ήταν ίδιες;
Λ.Κ.: Όχι, υπάρχουν διάφορες φορεσιές. Η κυριότερη μορφή της επίσημης που σας ανέφερα είναι των παραλίων των αστικών κέντρων. Επίσης, σήμερα έχουμε τη δυνατότητα μετά από έρευνα να ξεχωρίζουμε τις φορεσιές δύο ορεινών περιοχών, της ορεινής περιοχής της Ματσούκας, που ήταν κυρίως κτηνοτροφική, όπου η φορεσιά είναι πιο στενή και πιο μαζεμένη - και λογικό αυτό γιατί οι κάτοικοι έμεναν σε ορεινά χωριά και είχαν άλλη δραστηριότητα - και επίσης της περιοχής των εφτά χωριών της Σάντας, της ιστορικής αυτής περιοχής νότια της Τραπεζούντας, όπου η φορεσιά έχει το βασικό μεταξωτό μακρύ φόρεμα και από πάνω ενίσχυαν αυτή τη φορεσιά με ένα τσόχινο, μαντώ θα το λέγαμε, και μια διαφορετική είδους ποδιά. Είχε δηλαδή η φορεσιά τους περισσότερα στοιχεία, τα οποία κάλυπταν με μάλλινα υφάσματα. Οι τελευταίες φορεσιές που έχουμε δει εμείς μέχρι σήμερα είναι μέχρι το 1910 και είναι φτιαγμένες από αγοραστά υφάσματα εγγλέζικα καλής ποιότητας, γιατί μη ξεχνάμε ότι η Τραπεζούντα είχε αναπτυγμένο εμπόριο.

ΠτΘ: Οι φορεσιές είχαν κεντήματα και στολίδια;
Λ.Κ.: Είχαν χρυσό κέντημα. Στην περιοχή της Κερασούντας ήταν αυστηρότερες και έτσι αναδείκνυαν και μια διαφορετικότητα. Άλλα ήταν τα χρώματα της περιοχής της Κερασούντας και τα στολίδια της ζακέτας, γιατί κυρίως αυτή στολιζόταν, ενώ στην Τραπεζούντα τα χρώματα ήταν φωτεινότερα, πιο καμπυλόγραμμα τα σχήματα και πιο στολισμένα. Αυτό όμως το χρυσό κέντημα θεωρείται αυστηρό και λιτό δεν είναι, για παράδειγμα, όπως αυτό που βλέπουμε στις ηπειρώτικες φορεσιές που είναι γεμάτες και χρυσοστολισμένες ούτε στην Κέρκυρα όπου τα ζακετάκια ήταν ολοκέντητα. Τα καθημερινά τους ρούχα ήταν απλά, χωρίς κάτι ιδιαίτερο.

ΠτΘ: Και στο κεφάλι τι φορούσαν;
Λ.Κ.: Την τάπλα το τεπελίκ(ιν), το κούρσιν ή κουρσίν με διαφορετικές ονομασίες, το οποίο μπορεί να το έκαναν με χρυσοκέντητο ύφασμα, αλλά υπάρχει και μία άλλη εκδοχή, όπως στην Κερασούντα, να ράβουν γύρω – γύρω φλουράκια. Υπάρχουν τέτοιες μικροδιαφορές γενικότερα στη φορεσιά.

ΠτΘ: Η ποδιά ήταν κοινό χαρακτηριστικό;
Λ.Κ.: Η ποδιά ή φοτά όπως την λένε οι Πόντιοι είναι βασικό στοιχείο της καθημερινής πραγματικότητας. Το ριγωτό αυτό βαμβακερό ύφασμα το φορούσαν καθημερινά και στην επίσημη στολή ήταν μεταξωτό. Η φοτά φοριόταν από ηλικιωμένες γυναίκες, ενώ οι κοπέλες εμφανίζονταν στις επίσημες εκδηλώσεις χωρίς αυτήν. Όμως καθημερινά, επειδή ήταν πολύ δραστήρια η πόντια γυναίκα και έπρεπε να τρέχει στα βουνά και στα χωράφια και στις σπιτικές δουλειές, την είχε πάντα μπροστά της, όπως και το σπαλέρ’, ένα άλλο στοιχείο της ποντιακής φορεσιάς. Είναι η τραχηλιά, θα λέγαμε στα νέα ελληνικά, που τη φορούσαν στην καθημερινότητά τους πρόχειρα και βιαστικά πάνω από την απλή βαμβακερή ζουπούνα που φορούσαν. Η ζουπούνα άφηνε ανοιχτό το στήθος και από πάνω έβαζαν το σπαλέρ πιάνοντάς το στο λαιμό μέχρι τη μέση και έτσι κάλυπταν το στήθος. Το σπαλέρ έχει τραγουδηθεί από τους λυράρηδες πολύ.

ΠτΘ: Μέσα από τη φορεσιά αναδεικνύεται η συντηρητικότητα της κοινωνίας;
Λ.Κ.: Σε γενικές γραμμές ναι, αλλά υπήρχαν και εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, στην Κερασούντα μετά το 1910 όπου δούλευαν τα κορίτσια στα εργαστήρια του φουντουκιού, με αποτέλεσμα να υπάρχει μία χειραφέτηση της γυναίκες οπότε αρχίζουν και συγκεντρώνουν χρήματα και φτιάχνουν αυτές τα τεπελίκια τους με τα φλουράκια γύρω – γύρω ή στην Κερασούντα όπου το 1904 ιδρύθηκε η «Μέριμνα Ποντίων Κυριών» στην Τραπεζούντα, όπου υπήρχαν πολλές μεγαλοαστές, οι οποίες είχαν επικοινωνία και με Αθήνα και με Παρίσι φορούσαν ρούχα ευρωπαϊκά, είχαν δεχθεί ιδέες για την ανάπτυξη της γυναίκας και έτσι δημιουργήθηκε το Σωματείο για να δίνει δουλειά στις κοπέλες και να έχουν δουλειά ατομική.

ΠτΘ: Ήταν χειραφετημένη η πόντια γυναίκα;
Λ.Κ.: Όχι, όμως υπήρχαν αυτές οι εξαιρέσεις που σας είπα προηγουμένως. Βέβαια κυριαρχούσε η γυναίκα, ειδικά η μάνα. Όταν ήταν σύζυγος με μικρά παιδιά δεν είχε θέση, όταν όμως γινόταν πεθερά, είχε κυριαρχικό ρόλο, κάτι που ισχύει ακόμη και σήμερα, όπου σε οικογένειες ποντίων ο γιος ακολουθεί τι θα πει η μάνα του και μετά η σύζυγος.

Η ανδρική φορεσιά

ΠτΘ: Και όσον αφορά στην ανδρική;
Λ.Κ.: Η παλιά ανδρική στολή αποτελούνταν από ένα μακρύ σαλβάρι, όπως στα Μικρασιατικά παράλια. Το 1910 περίπου υιοθετήθηκε, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας και με τον τρόπο που μπορούμε να ερευνήσουμε την ιστορική πορεία των Ποντίων, η φορεσιά με τη ζίπκα, το στενό ανδρικό παντελόνι. Σύμφωνα με τις καταγραφές ακόμη και των παλιών μελετητών αυτή είναι φορεσιά των ντόπιων της περιοχής του Καυκάσου, των Λαζών, και την οποία υιοθέτησαν οι Έλληνες του Πόντου. Βεβαίως, κάποια στοιχεία τα τροποποίησαν, κάποια τα αφομοίωσαν, άλλα τα διαμόρφωσαν.

ΠτΘ: κ. Καλπίδου, η έρευνα σχετικά με τις φορεσιές συναντά δυσκολίες;
Λ.Κ.: Δεν έχουμε τη δυνατότητα να εμβαθύνουμε πολύ και να πάμε πολύ πίσω στην έρευνα. Και για τη γυναικεία φορεσιά που σας μίλησα έχουμε στοιχεία μέχρι το 1880. Αν είχαμε τη δυνατότητα να δούμε ιστορικά αρχεία στη σημερινή Τουρκία πιθανόν να συγκεντρώναμε και άλλα στοιχεία. Οι πρόσφυγες που ήρθαν εδώ δεν μετέφεραν ούτε καν τα αντικείμενα, ειδικά οι ανδρικές φορεσιές δεν διασώθηκαν και έτσι δεν μπορούμε να ξέρουμε πολλά. Εγώ συνεχώς τονίζω ότι ειδικά για τις ανδρικές πρέπει να ερευνήσει κανείς από πολλές επιστημονικές πλευρές και τους χορούς και τη φορεσιά για να βγάλει ένα ασφαλές επιστημονικό συμπέρασμα.

ΠτΘ: κ. Καλπίδου, είναι γεγονός ότι πολύ περισσότερα γνωρίζουμε για τους χορούς του Πόντου, ενώ όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του πολιτισμού τους είναι άγνωστα στους περισσότερους, ακόμη και σε Πόντιους…
Σ.Κ.: Έχετε δίκιο. Γίνονται κάποιες προσπάθειες να δοθούν στοιχεία. αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει προθυμία, ιδιαίτερα στις νέες γενιές. Βέβαια, να σημειώσω ότι σημαντικό ρόλο παίζει η παιδεία των χοροδιδασκάλων. Πρότεινα σε μια συνάντηση της Επιτροπής Πολιτισμού της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντίων στη Θεσσαλονίκη οι χοροδιδάσκαλοι να γνωρίζουν και ιστορικά στοιχεία των Ποντίων, ακόμη και την ιστορία του Συλλόγου του οποίου το χορευτικό έχουν αναλάβει. Γιατί πλέον και τα Σωματεία από το 1922 έως και σήμερα έχουν γράψει ιστορία. Είναι μία μακρά πορεία και μπορούν να συνειδητοποιήσουν πολλά. Δεν ξέρω δηλαδή με στόχο να συγκεντρωθούν πολλά παιδιά και να ασχοληθούν με κάτι αν θα πρέπει να τους δίνουμε αυτό που τους αρέσει ή αυτό που απαιτεί πολλή προσπάθεια, το οποίο όμως απαιτεί και γνώση για να στραφούν σε κάτι βαθύτερο και πνευματικότερο.

ΠτΘ: κ. Καλπίδου, σας ευχαριστούμε πολύ.
Λ.Κ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Επιτροπή Ποντιακών Μελετών

«Η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών είναι σωματείο επιστημονικό, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ιδρύθηκε στην Αθήνα από λίγους λόγιους πόντιους, χαρακτηριστικά να αναφέρω το γιατρό Θεοφύλακτο Θεοφυλάκτου, τον Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθο και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, που έχει και άμεση σχέση με την Κομοτηνή, τον Άνθιμο Παπαδόπουλο, επίσης κληρικό που ασχολήθηκε με τη γλώσσα και έγραψε λεξικό και γραμματική της ποντιακής διαλέκτου, όπως είχε επίσης ένα πολύ σπουδαίο Πρόεδρο, τον Οδυσσέα Λαμψίδη, αυστηρό επιστήμονα βυζαντινολόγο και δάσκαλο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και συγγραφέα κυρίως μελετημάτων σχετικών με τη γλώσσα και την ιστορία. Αυτοί από πολύ νωρίς το 1928 ίδρυσαν την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, η οποία λειτουργούσε ως αυστηρό επιστημονικό Σωματείο, Η Επιτροπή εκδίδει το περιοδικό με τίτλο «Αρχείον Πόντου» με διακριτικό σήμα τον μονοκέφαλο αετό από νόμισμα της Σινώπης, η οποία κάθε χρόνο εκδίδει και ένα τόμο και εκδίδει αυτοτελή έργα σχετικά με τον Πόντο. Έργο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και το Μουσείο Ποντιακού Ελληνισμού στην Αθήνα»

Μουσείο Ποντιακού Ελληνισμού στην Αθήνα

Υπεύθυνη για το Μουσείο Ποντιακού Ελληνισμού στην Αθήνα η κ. Λένα Καλπίδου το χαρακτηρίζει ως «το μόνο πλήρες, εκτεταμένο, οργανωμένο, σύγχρονο μουσείο Ποντιακού Ελληνισμού. Από το υλικό που συγκέντρωσε το 1968 τότε ένας γραμματέας φιλόλογος πόντιος στην καταγωγή ο Σίμος Λιανίδης ξεκίνησε η ιδέα δημιουργίας του. Έχοντας όλο αυτό το υλικό σαν βάση ξεκινήσαμε και ζητήσαμε και από μέλη της Επιτροπής, καθώς και από φίλους της Επιτροπής και από τα ποντιακά σωματεία της Αθήνας και έτσι συγκεντρώσαμε υλικό, το οποίο οργανώσαμε σε ένα ιστορικό και λαογραφικό μουσείο, το οποίο στεγάζεται σε όροφο του κτιρίου που στεγάζεται η Επιτροπή. Το Μουσείο έχει μουσειολογικές σύγχρονες προδιαγραφές και ένα πλούσιο εποπτικό υλικό. Είναι ένα ενδιαφέρον δημιούργημα, στο οποίο μπορεί κάλλιστα να ξεναγηθεί κανείς, να γνωρίσει όλη την ιστορία του πόντου από το πώς βρέθηκαν εκεί οι Έλληνες μέχρι και αναλυτικά τη χρονική διαδρομή από το τέλος του 19ου αιώνα, το 1890, έως και 1922, που έγινε η ανταλλαγή. Υπάρχουν στοιχεία και για τους πόντιους που μετακινήθηκαν στη Ρωσία ακόμη και το 1965 στο Ουζμπεκιστάν. Φιλοδοξούμε να αναπτύξουμε και τα στοιχεία των νεοπροσφύγων. Υπάρχει ηλεκτρονικά οργανωμένη η βιβλιοθήκη της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και μπορεί κανείς και ηλεκτρονικά να δει τη σελίδα κάποιου βιβλίου και να πάρει πληροφορίες. Συγκεκριμένα η ιστοσελίδα του συλλόγου είναι www.epm.gr.

Πηγή: "Παρατηρητής της Θράκης"

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος
Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων
Νότιας Ελλάδος και Νήσων
Νοταρά 45 & Μετσόβου 30, Αθήνα 106 83
Τηλ. 210 5231966 Fax: 210 5221950
info@psomiadion.gr

Αθήνα 18.03.2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδος και Νήσων σας ενημερώνει για τις εξής εκδηλώσεις:

● Ο Σύλλογος Ποντίων Χαϊδαρίου «ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΛΥΡΑ» και η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΕΟΛΑΙΑΣ του Συνδέσμου Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδος και Νήσων, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη προσφορά και τη δυναμική παρουσία της γυναίκας σε όλους τους τομείς της σύγχρονης κοινωνίας, διοργανώνουν εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στην οποία θα τιμηθεί η Χρυσή Ολυμπιονίκης του Στίβου κ. ΒΟΥΛΑ ΠΑΤΟΥΛΙΔΟΥ.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 29 Μαρτίου και ώρα 19:30, στη Στέγη Πολιτισμού (πρ. Ν.Ε.Λ.Ε), Κολοκοτρώνη 36, Χαϊδάρι.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

• Χαιρετισμός της προέδρου του Συλλόγου Ποντίων Χαϊδαρίου κ. Γεωργίας Ερμίδου
• Χαιρετισμός του συντονιστή της Περιφερειακής Επιτροπής Νεολαίας κ. Ηλία Αβραμίδη
• Χαιρετισμοί επισήμων
• Ομιλία από τη διευθύντρια Ευρώπης της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού κ. Εύας Παπαδάτου με θέμα: «Η Ελληνίδα της Διασποράς»
• Παρουσίαση της ζωής και της προσφοράς στα αθλητικά και κοινωνικά δρώμενα της Ελλάδας και τιμητική διάκριση στην κ. Βούλα Πατουλίδου, Χρυσή Ολυμπιονίκη του Στίβου.
• Μουσικό αφιέρωμα με τις:
Τζωρτζίνα Κατριτζίδη, λύρα – τραγούδι
Ιωάννα Κατριτζίδη, νταούλι
• Παρουσίαση ποντιακών χορών από τις χορεύτριες του Συλλόγου Ποντίων Χαϊδαρίου, με τη συμμετοχή μελών του Χορευτικού Ομίλου Ποντίων «Σέρρα».
• Θα ακολουθήσει δεξίωση και γλέντι με τους:
Ηλία Υφαντίδη, λύρα – τραγούδι
Περικλή Κατσώτη, νταούλι

Στο πλαίσιο της καλής συνεργασίας μεταξύ των σωματείων του συνδέσμου μας, η παρουσία σας στις εκδηλώσεις των αδελφών σωματείων κρίνεται απαραίτητη και δυναμώνει τις προσπάθειες όλων μας.

Η Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου
Ερμίδου Γεωργία