Τρίτη 31 Μαΐου 2011

Παρόντες δυναμικά οι Ποντιακοί Σύλλογοι της Πιερίας

Παρόντες δυναμικά οι Ποντιακοί Σύλλογοι της Πιερίας

Όπως σ΄ όλη την Ελλάδα και στον ελληνισμό της διασποράς, έτσι και στην Πιερία, ο ποντιακός κόσμος, δια των εκφραστών του ποντιακών συλλόγων τιμά, όπως αρμόζει, αυτές τις ημέρες, την θλιβερή επέτειο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από το νεοτουρκικό και κεμαλικό καθεστώς, την περίοδο 1916-1923, με 353.000 θύματα, αδελφούς μας Ποντίους.

Μια μαύρη και βάρβαρη περίοδο, που σημάδεψε ανεξίτηλα όχι μόνο τη μοίρα του εκεί ακμάζοντος επί αιώνες ελληνισμού αλλά και τη σύσταση, τη μοίρα και την πορεία του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Οι Ποντιακοί Σύλλογοι της Πιερίας, με αδιάκοπη προσπάθεια και παρουσία, έδωσαν κι εφέτος το διαχρονικό μήνυμα: «Δικαίωμα και υποχρέωση στη μνήμη». Γιατί το δικαίωμα σημαίνει αναγνώριση ύπαρξης και η υποχρέωση καθήκον κι ελπίδα. Την Κυριακή 15 Μαΐου 2011 πραγματοποίησαν στην πλατεία Ελευθερίας στην Κατερίνη την κεντρική τους εκδήλωση, τιμώντας τη μνήμη των προγόνων και διατρανώνοντας πως ο αγώνας συνεχίζεται. Συνεχίζεται για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας, για την αποκατάσταση της αλήθειας, για την ανάπαυση των ψυχών των θυμάτων.


Η εκδήλωση, την οποία παρακολούθησε πλήθος κόσμου, περιελάμβανε ομιλία από το διακεκριμένο ιστορικό και συγγραφέα κ. Βλάση Αγτζίδη, με πλούτο ιστορικών στοιχείων που το ακροατήριο παρακολούθησε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά κι ένα εξαιρετικό δρώμενο με τραγούδια, ύμνους, απαγγελίες κι αφηγήσεις, που προετοίμασαν και υλοποίησαν οι Ποντιακοί σύλλογοι του νομού μας και πραγματικά συγκίνησε όλους.

Η εκδήλωση εμπλουτίστηκε επίσης με οπτικοακουστικό υλικό αλλά και έκθεση φωτογραφικού υλικού ανάλογου περιεχομένου.

Το πρωί της ίδιας ημέρας στον Ι. Ναό της Αγίας Αικατερίνης πραγματοποιήθηκε τρισάγιο στη μνήμη των νεκρών και σχετική ομιλία εκ μέρους των ποντιακών συλλόγων. Ακολούθως στο μνημείο του Πόντιου Ακρίτα, στην πλατεία Γενοκτονίας, επί της οδού 19ης Μάιου, κατατέθηκαν στεφάνια εκ μέρους της πολιτείας, των αρχών και των συλλόγων.

Οι Ποντιακοί Σύλλογοι της Πιερίας ευχαριστούν θερμά τον πολιτιστικό οργανισμό του Δήμου Κατερίνης για την υποστήριξη και τη συνδιοργάνωση της εκδήλωσης, όλους όσους συνέβαλλαν στην επιτυχία της αλλά και το πλήθος συμπολιτών – συμπατριωτών μας που την παρακολούθησε!

ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ-ΣΥΚΕΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Χρυσανθοπούλεια 2011

19 & 20 Ιουνίου 2011

Ο Ποντιακός Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιθέας-Συκεών Θεσσαλονίκης σας προσκαλεί να συμμετάσχετε με το χορευτικό τμήμα του συλλόγου σας την Κυριακή 19 Ιουνίου 2011 στην 1η Συνάντηση Ποντιακών Συλλόγων στα πλαίσια της ετήσιας εκδήλωσης «Χρυσανθοπούλεια» με αφορμή την συμπλήρωση 30 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου μας.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει από διαφορετικές αφετηρίες του Δήμου Συκεών με προορισμό το ανοικτό θέατρο «Μάνος Κατράκης» με συνοδεία ζωντανής μουσικής στη μνήμη του Χρήστου Χρυσανθόπουλου.

Αν επιθυμείτε να μας τιμήσετε με την συμμετοχή σας παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο τηλ. 2310621280 (λειτουργεί και ως φαξ) αποστέλλοντάς μας συμπληρωμένη την δεύτερη σελίδα της παρούσας πρόσκλησης.

Το πρόγραμμα της Κυριακής 19 Ιουνίου 2011 για τους συμμετέχοντες έχει ως εξής:
19:30 Άφιξη χορευτικών τμημάτων στις αφετηρίες
20:00 Έναρξη ανταμώματος με κατεύθυνση προς τον χώρο της εκδήλωσης
20:30 Συνάντηση των συλλόγων στο ανοικτό θέατρο «Μάνος Κατράκης».
Παράσταση - Γλέντι - Φιλοξενία - Απονομές.


Ποντιακός Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιθέας-Συκεών Θεσσαλονίκης
Ζ. Γουναρίδη 1
Συκιές - Θεσσαλονίκη
Τ.Κ. 56625
Τηλ. & Fax 2310621280
www.psks.gr
info@psks.gr
infopsks@gmail.com

Γενοκτονία από τους Τούρκους, «δούλεμα» από Έλληνες πολιτικούς


Το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων αντί να δώσει αφορμή επιθετικής πολιτικής από ελληνικής πλευράς μπλέχτηκε στα γρανάζια της μικροπολιτικής.


Το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων αντί να δώσει αφορμή επιθετικής πολιτικής από ελληνικής πλευράς και να έχει συνεχώς στο σκαμνί του κατηγορούμενου τους Τούρκους, όπως έχει διδαχτεί ο πρωτοετής των διπλωματικών σχολών, μπλέχτηκε στα γρανάζια της μικροπολιτικής. Μάλλον οι ψήφοι των Ποντίων ενδιαφέρουν, παρά η υπηρέτηση ενός τόσο σπουδαίου ζητήματος.

Παρά το ότι διαφωνώ σε πολλές ενέργειές του, αυτό δεν μ’ εμποδίζει να αποδώσω τα εύσημα στον κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη, διότι χάρις σ’ αυτόν είναι ακόμη ενεργό το ζήτημα της αναγνώρισης από τα διεθνή φόρα της ποντιακής Γενοκτονίας. Παρά τις αντίθετες εισηγήσεις τουρκολάγνων πολιτικών, ο κ. Χαραλαμπίδης έπεισε τον Ανδρέα Παπανδρέου και καθιερώθηκαν επίσημα στην Ελλάδα οι εκδηλώσεις Μνήμης. Όμως, από την πρώτη στιγμή άρχισαν οι υπόγειες προσπάθειες ακύρωσης αυτής της αναγνώρισης, που επιτάθηκαν με την ασθένεια του Α. Παπανδρέου και την αλλαγή πλεύσης του ΠΑΣΟΚ. Ανατέθηκε κατ’ αρχή, από τη Βουλή των Ελλήνων, στους κ.κ. Μ. Χαραλαμπίδη και Κ. Φωτιάδη η τεκμηριωμένη ιστορική επιστημονική συγγραφή, συνοδευόμενη φυσικά από τα απαραίτητα έγγραφα, κυρίως εκ των αρχείων των ΥΠΕΞ δυτικών χωρών, αλλά και εκ των απομνημονευμάτων των διπλωματών που υπηρέτησαν στην περιοχή.

Ομολογουμένως ο κ. Κ. Φωτιάδης επιτέλεσε τιτάνιο έργο, και παρέδωσε -σύμφωνα με την εντολή που έλαβε- 14τομο σύγγραμμα στον τότε πρόεδρο της Βουλής κ. Κακλαμάνη, όπου καταγράφεται με απόλυτα πειστικό τρόπο το έγκλημα που διαπράχτηκε εις βάρος των Ελλήνων, αλλά ο πρόεδρος… αρνήθηκε να το παραλάβει. Και μόνο μετά τις εντονότατες διαμαρτυρίες πολιτικών και φορέων ποντιακών σωματείων, επιλέχθηκε η λύση της συμπύκνωσης του κειμένου.

Αλλά και σε τοπικό επίπεδο, το ζήτημα της Γενοκτονίας έγινε αντικείμενο μικροκομματικής πολιτικής. Στην Κομοτηνή, αποφεύγουν οι χριστιανοί αυτοδιοικητικοί τις εκδηλώσεις μνήμης, εξαρτώμενοι από τις ελεγχόμενες υπό του Προξενείου ψήφους. Σε άλλες περιπτώσεις, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες με το ευρύτατο δίκτυο που διαθέτουν στην Ελλάδα, επιχειρούν να υποβαθμίσουν το θέμα, αλλά και τη σημερινή επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος. Επειδή ασχολούμαι επί μακρόν με θέματα εξωτερικής πολιτικής των Βαλκανίων, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι σε κάθε διάλεξη με θέμα τον Πόντο ή την Αρμενία, υπάρχουν άνθρωποι του τουρκικού Προξενείου, οι οποίοι με άψογα ελληνικά υποβάλλουν ερωτήσεις ή ασκούν αρνητική παρελκυστική κριτική. Σήμερα με το διαδίκτυο, λόγω της ανωνυμίας, είναι ευκολότερο να εμφανίζονται κάποιοι παριστάνοντας τον Έλληνα, αμβλύνοντας τη διάθεση για άμυνα σε κάθε επιβουλή. Αυτά είναι γνωστά.

Θα περίμενα όμως να δω συντονισμένες αντιδράσεις εκ μέρους των φορέων ποντιακών σωματείων αλλά και από τους μεμονωμένους Ποντίους. Στην εκδήλωση της Αγιά Σοφιάς, ήσαν 2-3 χιλιάδες οι παρευρισκόμενοι, εκ των οποίων πολλοί μη Πόντιοι, μεταξύ των οποίων κι εγώ. Δεν είδα όμως τους 300.000 περίπου Ποντίους που κατοικούν ή διαμένουν στο πολεοδομικό συγκρότημα. Η παρουσία σε εκδήλωση μνήμης των προγόνων τους, δεν θα έπρεπε να θεωρείται απαραίτητη;

Δεν μιλώ φυσικά για την απουσία του δημάρχου. Ο οποίος δεν έχει πληροφορηθεί ότι για λίγο καιρό μπορείς να δουλεύεις κάποιους, όχι όμως πολλούς για πολύ. Το έκανε και με τον Ηρακλή, όπου δήλωσε μεν ότι δεν πρέπει να υποβιβαστεί και παράλληλα «τι θα γίνει αν πέσει στην δεύτερη κατηγορία;». Με τους Ποντίους τα ίδια.

Για τη λατρεία του στον σφαγέα των Ελλήνων Κεμάλ, γράψαμε ήδη. Όμως, ενώ το πρωί της 19ης Μαΐου τελέστηκε μνημόσυνο, όπου έβγαλε έναν πολύ προσεκτικά διατυπωμένο λόγο περί συμφιλίωσης των λαών κ.λπ., αφιέρωσε και δυο τρεις φράσεις για «να μην ξεχάσουμε», την ίδια μέρα συμμετείχε στην τουρκική πρόκληση.

Δέχτηκε τους Τούρκους αυτοκινητιστές, που με περισσό θράσος ήρθαν στη Θεσσαλονίκη για να πάρουν χώμα από το δήθεν σπίτι του Κεμάλ, λόγω της εθνικής τους εορτής -την ίδια μέρα- επειδή έδιωξαν τους Έλληνες από τον Πόντο. Στάθμευσαν στο Δημαρχείο και ο δήμαρχος τους υποδέχθηκε θερμά. Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί, αν μια ομάδα από εμάς βρεθεί στην Κωνσταντινούπολη κατά την 25η Μαρτίου, κρατώντας αφίσες με πίνακα του Κολοκοτρώνη.

Τα ίδια έκανε και ο κ. Παπαγεωργόπουλος. Μετά από πολλές πιέσεις και αλλεπάλληλες αναβολές έστησε ένα μνημείο στην πλατεία της Αγιάς Σοφιάς, που υποτίθεται ότι είναι μνημείο για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Αυτό ειπώθηκε και κατά την τελετή αποκαλυπτηρίων. Μόνο που δεν πρόσεξαν οι Πόντιοι, ότι η επιγραφή στο μνημείο μιλά για τους μάρτυρες και ήρωες του Πόντου, άνευ χρονολογίας! Ποιας εποχής μάρτυρες; Του Μιθριδάτη; Της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας; Οι πρόσφατες, τότε, κουμπαριές του Καραμανλή με τον Ερντογάν, δεν επέτρεψαν να αναγραφεί ούτε η χρονολογία 1919. Κάποιοι, το θεώρησαν εμπαιγμό.

Το λόγο έχουν τα Ποντιακά σωματεία, αν αποβάλουν τις κομματικές ταυτότητες και τις «εμφυλιοπολεμικές έριδες».

Ο Μακεδών

Πηγή: Voria

The Greek Armenian Connection at the Greek Consulate: Bringing Cultures


New York - By Vicki James Yiannias

The Association of Greek American Professional Women (AGAPW) has initiated a celebration named “Mothers of Greek Descent”. Dr. Marina Mkhitaryan’s exhibition of ethnographic photographic and her presentation titled “Greeks of Armenia” presented at the Greek Consulate on May 5 dedicated to the memory of her Pontic mother and to all Greek mothers, was a moving inauguration of what will be an anticipated annual event featuring the work of artists and other professionals inspired by and dedicated to Greek mothers and mothers of the Greek Diaspora. Greek Armenian women, she said in her lecture, are devoted citizens of their homeland, their families and communities, and they play a great role they play in preserving and honoring the traditions of their ancestors.

The Greek Armenian Dr. Mkhitaryan, born and raised in Yerevan, Armenia to an Armenian father and a Pontic Greek mother (Nina Lazareva (Lazaridou), born in the village of Madan, in northern Armenia in 1931), has devoted three years to extensive historical and photographic research on the Greek community in Armenia, one of the most famous members of that community being the mystic and spiritual teacher, George Gurjieff (Γεώργιος Γεωργιάδης), who was born to a Greek father and Armenian mother ca 1866 in what is now Gyumri (Alexandropol), Armenia, and his cousin, the Soviet sculptor of Greek origin Sergei Merkurov.

The “Greeks of Armenia” exhibit, which includes images of almost all the Greek settlements of Armenia, is a collection of archival family photos and Dr. Mkhitaryan’s own photographs of Greek Armenians in their homes, communities and classrooms where the Greek language is being taught. The photographs record the community’s rich history and accomplishments, its contributions to Armenia, its continuous efforts to preserve the Greek language and culture, and to connect to the Greek patrida.

Curated by Greek American photographer of Pontian descent, Eleftherios Kostans, The “Greeks of Armenia” exhibit is on view at the Consulate until May 16.

The conclusion of Dr. Mkhitaryan’s lecture, which covered much historical and social ground, gave verbal form to feelings strongly conveyed throughout: pride in and love for Greek tradition and her wish for its continuation in Armenia, where the Greek language is taught at the Yerevan State University, at the Yerevan State University of Foreign Languages, at two schools in schools Yerevan, and also at the Greek Community Centers of Armenia.

“Armenia has been a hospitable home for generations of Greeks, a country where they could thrive as a community, practice their religion, study the language of their ancestors and contribute back to the Armenian society… it would be nice to conclude with a wish for collaboration between Greek Armenians and Greek Americans.”

At the start, to the singular, spellbinding sound of the Pontic lyra, played by Demtris Stephanides of the Pontian Society “Komninoi” (the flavor of Pontos was further conveyed after the lecture by the actual flavors of traditional Pontian mezedes prepared by the Women of the Pontian Society “Pontos”, of Norwalk, CT), Consul General of Greece in New York, Ambassador Aghi Balta welcomed the guests–spotlighting Consul General of Cyprus, Koula Sophianou–and Dr. Mkhitaryan, saying, “We are here tonight to enjoy an exhibition from faraway Armenia, which although it is far in distance is close to our hearts, because a large population of Hellenes lived, and continues to live there. It is a special honor to welcome Marina, a Greek lady from Armenia who wished to document the Hellenic population of her country and to bring this history here for us to take pleasure in.”

Ambassador Balta also took the opportunity to introduce Olga Alexakos, founder of AGAPW and “the inspiration behind this exhibition and presentation and the inspiration behind the organization AGAPW–a society for women in New York which Ms. Alexakos brought together selflessly for the promotion of all things Hellenic.”

Dr. Mkhitaryan also expressed gratitude to Ambassador Balta for her great leadership, and to AGAPW– particularly Olga Alexakos–to its Board of Directors, to Dr. Virginia Davis, to The Pan-Pontian Federation of USA and Canada and its president, Mr. Demetrios Molohides, the Pontian Society of Norwalk CT, Pontos and its president Mr. George Tsilfidis, to Vasiliki Tsanaktsidou and the women’s division, and all others who contributed to make the event for “their tireless efforts to organize and make possible my travel to New York, and for this exhibition to become a reality.”

Dr. Mkhitaryan began by explaining the motive behind her Greeks of Armenia project, which, it seemed, had it beginning in 1996, when, as a postdoctoral student at the Aristotle University of Thessaloniki, she received the sorrowful news that her mother–whose 80th birthday will be commemorated this September–had died. Many years later she transferred these memories and feelings of love for her mother into the “study of the history, traditions, customs, and ways of life of Pontian Greeks living in Armenia,” visiting all the Greek settlements of Armenia and creating a vast ethnographic photographic collection that is “documentary evidence of the various aspects of their life and history.” The exhibit first opened in November 2009 at the Greek Consulate of Greece in Yerevan, where it is still on view.

How many Greeks in Armenia are we talking about? According to the public census of 2001 there are 1176 Greeks living in towns and villages of Armenia, such as Yerevan, Hrazdan, Etchmiadzin, Stepanavan, Vanadzor, Alaverdy, Gyumry, Akhtala, Yaghdan, Koghes, Madan, Shamlugh, Hankavan etc., said Dr. Mkhitaryan, contrasting that with the public census count of 4,650 in1989, “… the majority of these residents left the country after the collapse of the former USSR, and moved to Greece, the US, Russia, etc.”

Quoting from the notes of Greek First Lady May Papoulia, at the Museum-Institute of the Armenian Genocide in Yerevan in 2008, which read ”Once again I felt the deep roots uniting the Armenian and Greek people,” Dr. Mkhitaryan described the Day of Commemoration of the victims of Pontic Greek Genocide on May 19 every year, when the representatives of the Greek Embassy in Yerevan, the Greek Community of Armenia, Armenian officials, and many ethnic Armenians visit the Tsitsernakaberd Genocide Memorial in Yerevan. Also the Day of Commemoration of the Armenian Genocide of 1915, on April 24, when Greek diplomats, the Greek Armenian Community of Armenian and ethnic Armenians visit the Tsitsernakaberd Memorial in Yerevan.

Participation in the genocide commemorations is just part of Greek support in her homeland, according to Dr. Mkhitaryan, there are other important examples of Armenian-Greek cooperation, one being Greek government funding for the water supply system of Yaghdan village and help from Greek organizations, such Hellenic Aid, which financed the reconstruction of the school N 132 in Yerevan in 2006, and the organization Hellenicare, which since 2007 has funding the Hyppocrat Medical Center (founded in 2001) in Alaverdy in Northern Armenia, where the majority of Greek Armenians live. As of 2009, during the Hyppocrat Medical Center’s eight years of operations, 71,013 people have applied for and received medical help and care, according to the Head of the Center, Doctor Simon Zakharov. The center does not only serve ethnic Greeks; any Armenian can apply for the to receive medical help. Mobile groups of doctors periodically travel to villages to consult and check the inhabitants’ health onsite, a great social assistance.

Currently there are no acting Greek churches in Armenia, said Dr. Mkhitaryan. Local Greeks attend the Russian Orthodox Church in Yerevan and/or various other Armenian Churches. On the 21st of September there is a tradition to visit Akhtala Monastery (Northern Armenia), which has become the local place of worship for Greeks of Armenia. ‘While visiting Greek villages of Armenia, I noticed that the majority of settlements are located next to mines and that there are Greek churches and chapels built in each settlement. Let’s reconstruct some details related to the daily life of the miners: on Sunday, after a hard working week, the whole family would be attending a church liturgy to pray for a good, healthy, and prosperous life.” She noted that in 1997 His All Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew visited the Greeks of Armenia, in particular, the Greek community of Gyumry, the second largest city in Armenia, which in 1988 had suffered from a tragic earthquake. “Definitely, Greek people will remember this blessed meeting with His All Holiness for the rest of their lives.”

“One can consider issues related to the Greek Community of Armenia only within the framework of bilateral steadfast developing relations as they have been developing between Armenia and Greece,” said Dr. Dr. Mkhitaryan, “Armenian-Greek relations have been developing successfully since Armenia’s independence in 1991. The President of Armenia Serzh Sargsyan visited the Hellenic Republic from the 18th through the 20th of January 2011 at the invitation of the President of Greece Karolos Papoulias, where he also met with His Beatitude Hieronymos II, Archbishop of Athens and All Greece and Primate of the Autocephalous Orthodox Church of Greece.

There are also Greek Armenian war heroes, said Dr. Mkhitaryan. “During the Sardarabat Battle for Armenia’s independence in 1918, there were Greek heroes among the Armenian fighters, namely the famous captain Vladimir Sakillary, she said, and the ethnically Greek World USSR War II, hero, Konstantin Khadjiev, born in Madan, the village of my mother.”

Visit Dr. Mkhitaryan’s website at: www.greeksofarmenia.com.

The ancestors of Pontic Greeks living in Armenia today are of Pontic Greek descent and moved to Armenia as miners in 1763 and processed the mines of Akhtala, Madan and Shamlugh (Northern Armenia), says Dr. Mkhitaryan, who quoted from Garnik Asatryan and Victoria Arakelova’s The Ethnic Minorities of Armenia to describe the early history of the Greeks of Armenia: “…The Greek population of Transcaucasia emerged as a result of several waves of migrations having started mainly in the 2nd to the 1st centuries B.C. and continued on until the 13th century, i.e. the period of the Seljuk and Mongol 
invasions. Nonetheless, the core of the Hellenic ethnic element in Georgia and Armenia are descendants of the mining workers invited in late 18th century to Armenia and partially relocated to Central Georgia in the 1820s, as well as migrants from Asia Minor and the inner Turkey. Armenia’s Greeks, as in the whole of Transcaucasia, speak the Pontic dialect, an extension of the Ionic dialect of the Old Greek language. A certain layer is occupied by the migrants from Trabzon city and Kars region in the 19th and 20th centuries. (endoethnonym: ROMEYUS)…’‘.

Πηγή: Greek News

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

«Η γενοκτονία των Ελλήνων. Από τη σιωπή και την άρνηση στη διεκδίκηση και την αναγνώριση» ήταν ο τίτλος του 2ου Συμποσίου που πραγματοποίησε ο Σύλλογος Μικρασιατών Πτολεμαΐδας, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, στο χώρο της Μικρασιατικής Στέγης. Συνδιοργανωτές του Συμποσίου ήταν ο Δήμος Εορδαίας, η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Μικρασιατικών Συλλόγων, με τη στήριξη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων, της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας, της Θρακικής Εστίας Εορδαίας και του Ποντιακού Συλλόγου Πτολεμαΐδας, ενώ η Δ.Ε.Η. στήριξε οικονομικά το Συμπόσιο.

Το Συμπόσιο αποτέλεσε μια πολύ σπουδαία διοργάνωση που έγινε για δεύτερη φορά από το Σύλλογο των Μικρασιατών – τα πρακτικά του πρώτου ήδη κυκλοφορούν - και συμμετείχαν πολλοί εκπρόσωποι προσφυγικών σωματείων απ’ όλη τη χώρα, οι οποίοι άκουσαν, ρώτησαν και συζήτησαν τους εισηγητές, που έχουν ασχοληθεί με το θέμα της γενοκτονίας των Ελλήνων.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Παναγιώτης Στεργιούλης, αφού ευχαρίστησε όλους τους εισηγητές και συνέδρους για τη συμμετοχή τους, τόνισε τα εξής: «Η Γενοκτονία που επιτελέστηκε από το Τουρκικό κράτος στους Έλληνες της Ανατολής είναι μια και αδιαίρετη κι έτσι πρέπει να διεκδικηθεί και να αναγνωρισθεί από τη διεθνή κοινότητα και από αυτούς που τη διέπραξαν. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν από το κράτος και τους πολυποίκιλους μηχανισμούς του για να αποσιωπηθούν εδώ και δεκάδες χρόνια τα αίτια και το μέγεθος του διωγμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, Θράκης και Πόντου, καθήκον των συλλόγων – αυτών των κιβωτών - που έχουν σαν κύριο μέλημα τη διάσωση της μνήμης, είναι η δραστική απάντηση σ` αυτό τον πόλεμο της λήθης. Πρέπει επιτέλους να έρθουν στην επιφάνεια όλα εκείνα που έχουν αποσιωπηθεί και να δείξουμε στις νέες γενιές ότι η Δημοκρατία στηρίζεται στην αλήθεια και όχι στο ψεύδος και στην άρνηση της διάπραξης του μαζικού εγκλήματος».

Το συνέδριο άνοιξε με τις τιμητικές διακρίσεις στους πρώην βουλευτές και υπουργούς Γιάννη Καψή, Γιάννη Χαραλάμπους και Γιάννη Διαμαντίδη.

Στη συνέχεια αναπτύχθηκαν οι εισηγήσεις, σε ένα συμπόσιο που ο τίτλος του, αποτελεί την κεντρική ιδέα μιας πράξης, που κοντά 90 χρόνια πριν, γράφτηκε με αίμα, άφησε τα αποτυπώματα της στην ιστορία της ανθρωπότητας και μέχρι σήμερα, βροντοφωνάζει και μας κατηγορεί, για μια ακόμη «εθνική ανοχή μας, που μας καθιστά σαν χώρα ένοχους, από την μια, απέναντι στην ηθική δικαίωση εκείνων που αδικοχάθηκαν και από την άλλη, έναντι της ιστορίας της υφηλίου κι όχι μόνο της ελληνικής. Γιατί μια γενοκτονία, δεν αμαυρώνει μόνο τις σελίδες της ιστορίας του γενοκτόνου, εν προκειμένω της Τουρκίας, αλλά και εκείνες της ανθρωπότητας.

Κι ευτυχώς, στο συμπόσιο, την ανοχή, τόλμησαν κάποιοι από τους εισηγητές, χωρίς δισταγμούς και ενδοιασμούς και να την αναδείξουν και να την χρεώσουν.

Ακούστηκαν προτάσεις, για καθιέρωση στην Ελλάδα, ημέρα προσφυγικής (ιστορικής) μνήμης και να ορθωθούν, με μέριμνα της πολιτείας, ανάλογα "εθνικά μνημεία προσφυγικού ελληνισμού".

Η εισήγηση της Χ. Γαλανού σχημάτισε το ψηφιδωτό του εγκλήματος της γενοκτονίας Ελληνισμού, ενώ ο Ν. Λυγερός, με υπερβατικότητα, ανέδειξε τεχνικές "ελιγμού της λογικής" και εφαρμοσμένες πρακτικές της "λογικής των ελιγμών" στην διεκδίκηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας.

Ο Ε. Τσίρκας, απαρίθμησε τα λάθη στην Μικρά Ασία, ενώ ο Κ. Φωτιάδης, με παράπονο, πόνο και πικρία, έκαμε αναφορά στις διαχρονικές ολιγωρίες και αδυναμίες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά και αυτών των ίδιων των πολιτικών της χώρας μας, πάνω στο θέμα της γενοκτονίας των Ελλήνων.

Και σαν ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας, προς επίρρωση του λόγου του, παρουσίασε έγγραφα ντοκουμέντα, λαλίστατους μάρτυρες μιας «χρόνιας ελληνικής ένοχης ανοχής». Εγκατέλειψε το βήμα, με την φράση, «σήμερα δεν σας μίλησα για Ελλαδική ιστορία, μα για Ελληνική», υπονοώντας σαφέστατα, ότι στην ιστορία που διδάσκεται στην Ελλάδα, λείπουν σελίδες και αλήθειες από την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Μικράς Ασίας, που με προσχηματικά προσχώματα, αποφεύγουμε έντεχνα και ενοχικά, να κάνουμε αναφορά σε αυτήν, με πρώτη βεβαίως, την γενοκτονία.

Η Β. Τσακόγλου, με λόγο μεστό, αναφέρθηκε στην γενοκτονία των Ελλήνων της Θράκης, θυμίζοντας ότι οι Νεότουρκοι, μετά την επικράτηση τους, καθ΄ υπόδειξη των Γερμανών, επεδίωξαν από το 1915, τον διωγμό των Χριστιανών, ιδιαίτερα από την Ανατολική Θράκη, προκειμένου να ορθώσουν πέριξ της Κωνσταντινούπολης, ένα αμιγώς θρησκευτικό (ισλαμικό) και εθνικό (τουρκικό) ανάχωμα προστασίας.

Η Ε. Μπουμπουγιατσή, έφερε στο προσκήνιο, την οικονομική γενοκτονία, που προηγήθηκε εκείνης της εθνολογικής. Ο Α. Παυλίδης, αναζήτησε τις ρίζες της Γενοκτονίας, κάμνοντας ιστορική αναδρομή στο 1850, δίνοντας χρονικό βάθος στην υπόθεση, αναδεικνύοντας έτσι την επιβεβαίωση ενός από χρόνια προμελετημένου εγκλήματος, ενώ ο Θ. Μαλκίδης δεν δίστασε να χρωματίσει τον λόγο του με το ανάλογο ύφος, τόνο και χροιά, μιλώντας χωρίς αλλοιώσεις, για αλήθειες που πονάνε, όταν και όποτε ακούγονται.

Κάθε Έλληνας προσφυγικής καταγωγής νιώθει πραγματικά υπερήφανος που υπάρχουν σύλλογοι όπως αυτός των Μικρασιατών της Πτολεμαίδας, που υπερβαίνουν τα γνωστά και τα τυπικά και πράττουν τα καίρια, τα μείζονα. Η ιερή υπόθεση της Γενοκτονίας, όταν οι πολιτειακοί θεσμοί αδιαφορούν, ολιγωρούν και πολεμούν ανήκει στους πολίτες, στο λαό.

Γιατί η ιστορική γνώση και απαίτηση που απορρέει από τη βασική υποχρέωση της πολιτείας που είναι απούσα είναι το στοιχειώδες καθήκον του καθενός μας. Για την ανάκτηση της ταυτότητάς μας και της αλήθειας.