ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΒΕΡΟΙΑΣ

Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.

Βέροια 02 Ιουνίου 2011

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευξείνου Λέσχης Βέροιας, αφού έλαβε υπόψη του την από 23-5-2011 επιστολή της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό Παιδείας, την από 25-5-11 απάντηση του γραφείου της Υπουργού Παιδείας & Θρησκευμάτων και την από 29-5-11 επιστολή παραίτησης του μέλους μας Λάζαρου Κουμπουλίδη από την Επιτροπή της Π.Ο.Ε. για το Ίδρυμα της Π. Σουμελά, δηλώνουμε ότι συμφωνούμε και συνυπογράφουμε την ανωτέρω επιστολή παραίτησης, και προτείνουμε την αντικατάσταση του Γραμματέα για την διασφάλιση της ενότητας και την αποφυγή εντάσεων, πόλωσης και αποχωρήσεων στο εσωτερικό της Παμποντιακής.

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΔΩΡΑ ΜΠΑΛΤΑΤΖΙΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ «ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ»

Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.

Βέροια 03 Ιουνίου 2011

Κύριε Πρόεδρε,

Μετά την από 23-5-2011 επιστολή της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό Παιδείας, την από 25-5-11 απάντηση του γραφείου της Υπουργού Παιδείας και την από 29-5-11 επιστολή παραίτησης του μέλους Λάζαρου Κουμπουλίδη από την Επιτροπή της Π.Ο.Ε. για το Ίδρυμα της Π. Σουμελά, εκφράζω την πικρία μου για τη χρονική στιγμή και το περιεχόμενο της επιστολής της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό, η οποία, πέρα από τον καθιερωμένο τύπο, φέρει εμφανώς την «προσωπική σφραγίδα» και το ύφος του Γραμματέα κ. Γ. Γεωργιάδη.

Είμαι σε θέση να γνωρίζω και από την άμεση ανάμειξή μου στο θέμα της επίλυσης του ζητήματος της Π. Σουμελά, ως μέλος της αρμόδιας Επιτροπής της Π.Ο.Ε., ότι από καιρό γίνεται συστηματική δουλειά με την Υπουργό και τους συνεργάτες της, σε κλίμα γόνιμης συνεργασίας με ορατά αποτελέσματα, όπως για πρώτη φορά, διεξαγωγή Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας ειδικά για το ζήτημα αυτό, προσωπική διαβούλευση για την κατάρτιση του Νομοσχεδίου κ.ά.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο γιατί επιλέχθηκε αυτή ακριβώς η στιγμή για να διαταραχθεί αυτή η συνεργασία και να αναστραφεί το θετικό κλίμα, ενώ το επιθυμητό αποτέλεσμα βρίσκεται «προ των πυλών». Μήπως τελικά κάποιοι δεν επιθυμούν την επίλυση του προβλήματος, αλλά με τη στάση τους αποτελούν μέρος του προβλήματος; Και ευθέως αναφέρομαι στο νυν Γραμματέα κ. Γ. Γεωργιάδη, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ. Κ. Γαβρίδη που επιτύγχανε την ανάδειξη της ουσίας του προβλήματος, προστατεύοντας ταυτόχρονα τον Πρόεδρο και τον φορέα που εκπροσωπούσε με την προσεκτική και συνετή γραφή του.

Όμως ταυτόχρονα εκφράζω την πικρία μου που ο Πρόεδρος μας ανέχεται την κατάσταση αυτή χωρίς να διαβλέπει την εξέλιξή της, που δυναμιτίζει το μέλλον της Π.Ο.Ε. Προσωπικά στήριξα και στηρίζω τον Πρόεδρο που μπήκε μπροστά να ενώσει τον Ποντιακό χώρο, ξεπερνώντας δυσκολίες με πολύ προσωπικό αγώνα.

Όμως δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορη η «λευκή επιταγή» που δίνει στο Γενικό Γραμματέα, που καταλήγει σε αρνητικά αποτελέσματα.

Κι ας μην προτρέξει κανείς να μου φορτώσει κομματικά κίνητρα, αφού σε αυτήν την περίπτωση δεν θα είχα στηρίξει το πρόσωπο του Προέδρου και την προσπάθεια του να παραμείνει ο κομματισμός εκτός του φορέα της Παμποντιακής.

Επειδή αγαπάμε τον Ποντιακό χώρο και θα συνεχίζουμε να προσφέρουμε, τις υπηρεσίες μας σε αυτόν, και επειδή πρέπει να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα χωρίς να παρεκκλίνουμε από τους στόχους και τις αρχές που μας έφεραν ενωμένους μέχρι εδώ, οφείλουμε παράλληλα να αποβάλλουμε όσους κινούνται εκτός αυτών των αρχών. Θεωρώ επιβεβλημένη την αντικατάσταση του Γραμματέα και δηλώνω την παραίτηση μου από την Επιτροπή της Π.Ο.Ε. για το Ίδρυμα Π. Σουμελά, την οποία με τις ενέργειες του ο Γ.Γ. έχει απαξιώσει.

Τέλος εκφράζω την ελπίδα η παραίτηση μου αυτή να εκληφθεί ως προοπτική συνέχισης της δυναμικής της Παμποντιακής, χωρίς εκπτώσεις στις αρχές της, που αποτελούν την μοναδική εγγύηση ενότητας.

Με εκτίμηση

Δώρα Μπαλτατζίδου

Μέλος Δ.Σ. Π.Ο.Ε.

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΟΥΜΠΟΥΛΙΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ «ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ»

Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.

Βέροια 29 Μαΐου 2011

Με την από 23-5-2011 επιστολή της Π.Ο.Ε. προς την Υπουργό Παιδείας είναι προφανές από το ύφος, το περιεχόμενο και το στυλ της επιστολής ότι ο Γραμματέας κατά την σύνταξή της εμφορούνταν από διάθεση έκφρασης των προσωπικών του συναισθημάτων και απόψεων, στερούμενης της αντιπροσωπευτικότητας και σοβαρότητας που όφειλε να διαθέτει και μας είχε συνηθίσει έως τώρα ο προκάτοχός του.

Ως μέλος της Επιτροπής για το Ίδρυμα Παναγία Σουμελά (κατόπιν πρότασης του Προέδρου και ομόφωνης απόφασης του Δ.Σ.) διαμαρτύρομαι για τον προκλητικό παραμερισμό της Επιτροπής, αφού η αποστολή της ανωτέρω επιστολής έγινε με ιδιαίτερη σπουδή, προτού καν ενημερωθούν τα μέλη ούτε της Επιτροπής, ούτε του Δ.Σ., έστω με ένα email -όπως έγινε «κατόπιν εορτής»- γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα προκαλούσε την αντίθεση και την αγανάκτηση των μελών της Επιτροπής, του Δ.Σ. και κατόπιν των Σωματείων-μελών της Π.Ο.Ε.

Ευθύς εξαρχής, οφείλω να χαρακτηρίσω ως απαράδεκτη την αξίωση για αναγόρευση της Π.Ο.Ε. τρόπον τινά σε ένα είδος πολιτικού … «προστάτη», από τον οποίο η Υπουργός οφείλει να λαμβάνει άδεια για την πραγματοποίηση διαβούλευσης με φορείς και πρόσωπα της τοπικής αυτοδιοίκησης για το θέμα της διοίκησης του Ιδρύματος Παναγία Σουμελά, και κατόπιν να δίνει αναφορά στην Π.Ο.Ε. Επίσης, πιστεύω ότι δεν αρμόζουν σε τέτοιου επιπέδου επίσημες επιστολές ειρωνικές προτάσεις περί δημοψηφίσματος με στήσιμο καλπών ανά την Ελλάδα, και κυρίως αυθαίρετα και προσβλητικά σχόλια περί μη διάθεσης της υπουργού να αλλάξει χουντικά και βασιλικά διατάγματα. Πολύ περισσότερο, κάθε επίκληση του αριθμού των Σωματείων που έχουν ενταχθεί στη δύναμη της Π.Ο.Ε., πρέπει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια ενημέρωσης και ανάδειξης της δυναμικής της Π.Ο.Ε. και όχι ως έμμεση πολιτική απειλή για κατευθυνόμενους ψήφους. Τέτοιοι λεονταρισμοί, ανάλογοι του τύπου «θα πάρουμε την εικόνα και θα φύγουμε» απέχουν από τη φιλοσοφία της Π.Ο.Ε. και αποτελούν κατάλοιπα αυτών που έχουν «θητεύσει» δίπλα σε όσους που κατά καιρούς τους χρησιμοποιούν, εισπράττοντας την αγανάκτησή μας και ενεργοποιώντας τα αντανακλαστικά μας. Άλλωστε η πειθώ μας ουδέποτε στηρίχθηκε στην ισχύ του μεγέθους μας, αλλά στο δίκαιο των αιτημάτων μας.

Είναι πρωτοφανής η παρούσα επίθεση κατά της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, με εμφανή επιθυμία στρέβλωσης της πραγματικής διάστασης των γεγονότων, που υποκρύπτει κομματικά απωθημένα, αφού για πρώτη φορά η επαφή και συνεργασία με το Υπουργείο είναι τόσο άμεση και ειλικρινής, με ήδη ορατά αποτελέσματα στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Εργασίας, ειδικά για το θέμα αυτό και την προετοιμασία Νομοσχεδίου σε διάλογο με την Π.Ο.Ε. και τα μέλη της Επιτροπής για το Ίδρυμα Π. Σουμελά. Πολύ περισσότερο ξενίζει η ανωτέρω επιστολή προς τη σημερινή Υπουργό, όταν η στάση όλων των προηγούμενων Υπουργών κινήθηκε από την αδιαφορία μέχρι την εξαπάτηση και ανοιχτή σύγκρουση με τις θέσεις μας (Άρης Σπηλιωτόπουλος, Στυλιανίδης).

Πολύ περισσότερο, αποτελεί καινοφανή εκτροπή από την πάγια στάση της Π.Ο.Ε. που έχει επιβάλλει εξαρχής προσωπικά ο Πρόεδρος για αμεροληψία και ακομμάτιστη λειτουργία, που μέχρι τώρα αποτελούσε την κορωνίδα της ενότητας στην Π.Ο.Ε.

Τουλάχιστον ως ύποπτη μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η προσπάθεια δημιουργίας αφορμών για διαμάχη με την Υπουργό και αποκοπή κάθε γέφυρας επικοινωνίας, με τρόπο που περισσότερο θυμίζει τα Κουτσαβάκια στις γειτονιές του Ψυρρή, που άπλωναν το ζωνάρι τους αναζητώντας καβγά τη δεκαετία του ’20 και όχι επιστολή από έναν σοβαρό δευτεροβάθμιο φορέα ποντιακών Σωματείων με το μεγαλύτερο δίκτυο πολιτιστικών Σωματείων στην Ελλάδα του 2011…

Τολμώ επίσης να πω ότι αποτελεί σφάλμα του Προέδρου να επιδείξει «εν λευκώ» εμπιστοσύνη στις συνταχθείσες επιστολές από τον Γραμματέα, συνεχίζοντας την τακτική που δικαίως ακολουθούσε απέναντι στον προκάτοχό του Κώστα Γαβρίδη, αφού είναι εμφανής η αντίθεση ανάμεσα στη σοβαρότητα και την επιμέλεια των γραφόμενων του πρώην Γραμματέα με τις εκρήξεις αυθορμητισμού και συναισθηματισμού του νυν Γραμματέα που δεν συνάδει με το ρόλο και την ευθύνη του ως εκπρόσωπος τόσων Σωματείων, αυτών που ο ίδιος επικαλείται.

Το αποτέλεσμα και η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη: διάρρηξη των σχέσεων της Π.Ο.Ε. και συνακόλουθα όλων μας, με το Υπουργείο Παιδείας και προσωπικά με την Υπουργό κα Διαμαντοπούλου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δικαιολογημένη εμφανίζεται η απαξίωση της Π.Ο.Ε. από το Υπουργείο, ώστε εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος τα μέλη του ΔΣ και της Επιτροπής, αλλά και συλλήβδην τα Σωματεία της Π.Ο.Ε., με γκρέμισμα όλων όσων τόσο καιρό χτίζαμε, πέτρα-πέτρα, βήμα-βήμα.

Δυστυχώς οι μόνοι ωφελημένοι που ασφαλώς θα επιχαίρουν με την εξέλιξη αυτή, είναι οι διοικούντες το Ίδρυμα Παναγία Σουμελά, που εδώ και καιρό δέχονται τα «ομαδικά πυρά» του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του Υπουργείου Παιδείας, του Δημοτικού Συμβουλίου Βέροιας και προσφάτως την πίεση ενδεχόμενης ανατροπής της υφιστάμενης κατάστασης με προσωρινή διαταγή από το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου κατατέθηκαν από την Εύξεινο Λέσχη Βέροιας αίτηση ακύρωσης και αίτηση αναστολής του νέου Κανονισμού του Ιδρύματος, συνταχθέντων των δικογράφων από τον υπογράφοντα την παρούσα.

Προσωπικά καταθέτω την πικρία μου για αυτή την αναστροφή του κλίματος, και νιώθω να χαραμίζονται προσπάθειες, αγώνας και «κερδισμένες μάχες» ετών, που με μεθοδικότητα και σύμπνοια κατακτήθηκαν, με προσωπικό και επαγγελματικό κόστος και θυσιάζοντας «άπειρο» χρόνο σε διαβουλεύσεις, τηλεφωνήματα, επιστολές, συναντήσεις και ταξίδια «αστραπή», στερώντας όλον αυτόν το χρόνο από την προσωπική ξεκούραση, διασκέδαση και επαφή με την οικογένεια. Πιστεύω ότι τα ίδια συναισθήματα μοιράζονται μαζί μου όλοι όσοι μέχρι σήμερα «έστησαν πλάτη» για την επίλυση του «ακρογωνιαίου λίθου» του προβλήματος έλλειψης ενότητας και πρόκλησης πόλωσης και διχασμού στον Ποντιακό χώρο, της παράνομης δηλαδή λειτουργίας του Ιδρύματος Παναγία Σουμελά και αντιλαμβάνομαι τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει ο Κώστας Γαβρίδης, ο Κώστας Αλεξανδρίδης, η Δώρα Μπαλτατζίδου, ο Γιάννης Αποστολίδης, νυν και πρώην μέλη του Δ.Σ., αλλά και ο ίδιος ο Πρόεδρος ο οποίος το τελευταίο διάστημα βρισκόταν σε συνεχή επαφή και επικοινωνία, είτε αυτοπρόσωπη είτε τηλεφωνική με την Υπουργό, όπως και οι προαναφερόμενοι, έχοντας αποκτήσει για πρώτη φορά τόσο άμεση πρόσβαση και ανταπόκριση στις θέσεις μας και αντιμετωπιζόμενοι πάντοτε με σεβασμό και σοβαρότητα από πλευράς Υπουργείου, είτε από τους συνεργάτες του Γραφείου της και το νομικό της σύμβουλο, είτε από την ίδια την κα Διαμαντοπούλου. Η δημοσιοποίηση μάλιστα, του περιεχομένου της προσωπικής μας επικοινωνίας με την Υπουργό, έχει ως αποκλειστικό στόχο να εκθέσει την ίδια και όχι να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος, παρουσιάζοντας τα λεγόμενά της –με τρόπο που αρμόζει σε μεσημεριανή κουτσομπολίστικη εκπομπή και όχι σε επιστολή Ομοσπονδίας προς Υπουργό- ως «ύποπτες απαιτήσεις της» και όχι ως εύλογη παρότρυνσή της να καταστήσουμε κοινωνούς του προβλήματος και των θέσεων μας το Κοινοβούλιο και την Αρχιεπισκοπή, συμβάλλοντας θετικά στην απαιτούμενη διαβούλευση και εξασφαλίζοντας τη θετική τους ανταπόκριση πριν την κατάθεση του σχετικού Νομοσχεδίου.

Έχω την πεποίθηση ότι η βλάβη που έχει υποστεί η αξιοπιστία και η εγκυρότητα του προφίλ που με τόσο μόχθο έχει αποκτήσει τόσο ο Πρόεδρος και το Δ.Σ. όσο και τα Σωματεία που απαρτίζουν την Π.Ο.Ε. είναι ανεπανόρθωτη, καθώς έχει εκτεθεί και προσωπικά ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ., όσο και συνολικά η Π.Ο.Ε. ως φορέας, ώστε το μόνο που μπορεί να περιορίσει αυτή τη στιγμή τις συνέπειες της απαράδεκτης αυτής στάσης, αλλά κυρίως να εμποδίσει τον εκμαυλισμό της Π.Ο.Ε. που θα την οδηγήσει σε προστριβές και …αβέβαιο μέλλον, είναι η παραίτηση του Γ. Γεωργιάδη από τη θέση του Γραμματέα. Είναι σαφώς για εμένα πολύ λυπηρό να προτείνω την παραίτηση ενός προσωπικού μου φίλου, με τον οποίο έχω μοιραστεί προσωπικές σκέψεις και απόψεις σε πολυάριθμες επαφές, φρονώ όμως ότι αυτό θα αποβεί προς όφελος τόσο της Παμποντιακής, όσο και δικό του.

Υπό την παρούσα κατάσταση, το μόνο που μου απομένει ως μέλος της Επιτροπής για το Ίδρυμα Π. Σουμελά, έχοντας προηγουμένως ενημερώσει το συντονιστή Κώστα Γαβρίδη –αλλά και λάβει και τη συγκατάθεση του Δ.Σ. της Ευξείνου Λέσχης Βέροιας- είναι να θέσω προς το Δ.Σ. της Π.Ο.Ε. την παραίτησή μου από την Επιτροπή, δηλώνοντας ταυτόχρονα ενεργός συμπαραστάτης στο έργο της Παμποντιακής για την επίτευξη των στόχων που όλοι οραματιζόμαστε και κοπιάζουμε να πραγματώσουμε από κοινού.

Με τιμή,

Λάζαρος Κουμπουλίδης

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΒΕΡΟΙΑΣ
Λ. Πορφύρα 1, Πανόραμα
Βέροια
Τ.Κ. 59100
Τηλ. 2331072060
Fax 2331028356
www.elverias.gr
info@elverias.gr

The Jihad Against the Armenian, Assyrian, and Greek Christians

In Germany, where Holocaust denial is punishable by up to five years in prison, Stuttgart University recently capitulated to pressure from resident Turkish Muslims and canceled an event entitled, "Persecution, Expulsion and Annihilation of Christians in the Ottoman Empire 1912-1922." Ironically, this occurred in a country that was forced to confront its own genocidal past, educate its population and pay restitution to victims. University officials explained that they wanted to "remain neutral" on the subject of the nearly 100-year-old, well-documented Turkish massacre of more than two million Christians. Citing neutrality in the face of crimes against humanity is deeply troubling, particularly in light of Germany's Holocaust past and the missed opportunity the event represented to educate students about genocide and potentially prevent its recurrence.

Equally troubling is Turkey's continued denial and banning of information about these crimes, not only within its own borders, but, as exemplified in Germany, within other countries as well. In contrast to Germany where laws since the end of World War II seek to prevent a Holocaust from ever happening again, the Turkish government under Article 301 of the Turkish Penal Code, passed in 2005, makes it a crime punishable by up to two years imprisonment to insult the Turkish state. This provision prevents any public commemoration or consideration of the Turkish Muslim atrocities committed against Ottoman Christians.

This silencing and strong-arming of other nations by a country that is majority Muslim represents Islamization embedded within a national policy of Turkification. Turkey's past aggression, labeled the "Armenian Genocide," follows the Islamization pattern that exists today: annihilation of all non-Muslims, no matter their religion, ethnicity or national origin. It was a jihad against Anatolian Christians. Further, Turkey destroyed genocide documentation, many of its killers went unpunished, restitution was never paid to victims and the perpetrators are eponymously commemorated in the naming of landmarks, cities and streets. Tragically, Hitler was inspired by the Turkish extermination of Armenian Christians and justified his "Final Solution" with a statement that "no one remembers the Armenian Genocide."

In fact, the world does remember but is held at bay because of continued denial of historical truths, insistence on the Islamic point of view and political pressure to silence others with opposing views, prevalent throughout the Muslim world today on other fronts and continuing today in the jihad against the Anatolian Christians.

The "Armenian Genocide"

Most historians regard 1912 to 1925 as a time of massive Christian annihilation and relocation by the Muslim Ottoman Empire. Although commonly given the misnomer "Armenian Genocide," the atrocity was a carefully planned ethnic cleansing to rid Asia Minor of Armenians, Assyrians, Greeks and other minorities in order to establish an exclusively Muslim Turkish state. Some scholars date the first phase of the Christian genocide from the reign of Sultan Abdul Hamid and his Hamidian Massacres of 1895-1897 through the Istanbul Pogrom of 1955.

The Hamidian massacres attempted to assert Muslim supremacy and advance the cause of Turkification. French ambassador Pierre Paul Cambon described Turkey at the time as "literally in flames" with "massacres everywhere" and Christians murdered "without distinction." Marauding Kurdish chieftains in the region were encouraged to join in and channel their aggression into the killing, pillaging and raping of non-Muslim populations. Estimates of the number of Christians who perished during the reign of Sultan Hamid range from 100,000 to 300,000.

From the 1900's to 1922, the Christian population declined from 25% to less than 5% within Anatolia. Under Islam, Christians had few rights, paid exorbitantly high taxes - the jizya - and enjoyed limited political representation and access to government services. Their testimony was inadmissible, no provision existed for their legal protection, they were prohibited from owning firearms, and their property, wives and children were vulnerable to spontaneous attacks.

Approximately 2.5 million Armenians[1], Assyrians and Greek Christians were massacred during this period. Kurds were encouraged to settle in Christian territory, demand the payment of tributes and illegally seize land. They were given free rein against local Christians in exchange for their loyal service to the Ottoman government.

Origins

The Turkish campaign began five years prior to World War I, when the Young Turks, a secret society of students and military officers, seized control of the Ottoman government. Initially, in an attempt to solidify their control, the Young Turks promised equality for all non-Muslims. Once in power, they rescinded this policy and devised a scheme of plunder to obtain much needed economic resources for the declining Ottoman Empire. To encourage and justify the attacks, they promulgated rumors that Christians were traitorously assisting the Empire's enemies. A fatwa was declared against Christians and was announced in mosques throughout the empire. A two-fold plan was devised to homogenize Turkey through: 1) the assimilation or dilution of non-Turkish Muslims by dispersing them throughout the empire and 2) the elimination of non-Muslims who were deemed infidels and enemies of Islam. Convicts were released from prison to staff the Special Organization[6], which was formed to carry out the final solution to the Christian problem. Escorted by military troops, they raped, robbed and killed innocent Christian men, women and children.

The Christian genocide was a three-phase process. First, able-bodied men were rounded up and deported for labor battalions. Second, community leaders and influential people were publicly executed. Then, defenseless women, children and the elderly were massacred or resettled and enslaved.

Ethnic Greeks

Ethnic Greeks, uprooted from their ancestral home of 3,000 years, were the first to be victimized in what in Greece is called, the "Great Catastrophe." During the first six months of 1914, a concerted effort began to exterminate Greeks with the goal of clearing them out of Asia Minor to make room for Muslim refugees from the Balkans. All Greek men, aged 18 to 50, were ordered to report for military duty. They were incorporated into the Ottoman army then transferred to labor battalions where they died by the thousands of exposure, cold, hunger and deprivation.

House-to-house searches were conducted for firearms. Greeks were taken from their homes, deported and massacred. Greek men and women were tortured and accused of disloyalty to the Ottoman government. Women and girls were raped and forced to convert to Islam. Boys and girls were kidnapped and transported into the interior of the Empire. The government was more reserved in its treatment of Greeks than the Armenians, Assyrians and other minorities and did not subject them to general massacre. That's because the Greek government had expressed concern for the welfare of the victims and the Turks were afraid that Greece would enter World War I on the side of the Allies.

Armenians & Other Minorities

In 1915, the Young Turks moved against the Armenians, Assyrians and other minority groups. All non-Turks were disarmed and troops dispatched to collect weapons. In the process, the Young Turks murdered men, raped women and burned houses. Armenians and Assyrians serving in the army were removed from combat ranks and forced to serve in labor battalions. Non-Muslim leaders were removed from the community under the pretext that they were conspiring against the government. Imprisoned and marched out of town, they were roped together and forbidden to bring any possessions or bid farewell to their families. Once the population was disarmed and the men removed, the reign of terror began, similar to the Greek Genocide.

Published compilations at the time provided details of the deliberate massacre of innocent Christians from eyewitness accounts by diplomats and missionaries from various parts of the Ottoman Empire as well as from American, German, Italian, Scandinavian, Greek, Kurdish, Russian, Assyrian and Armenian witnesses. Volumes included the British Blue Book, "The Treatment of Armenians in the Ottoman Empire, 1915-1916," "The Black Book of Sufferings of the Greek People" and "Ambassador Morgenthau's Story" by the American Ambassador to the Ottoman Empire from 1913-1916, who witnessed the genocide of the Armenian, Assyrian and Greek population.

Descriptions of the atrocities were horrific. Witnesses observed villages surrounded and often set ablaze with no possible exit for villagers. Property, livestock and homes were confiscated by the authorities. Children were poisoned or murdered with injections of morphine and entire schools pumped with toxic gas. Women and children were loaded into boats and taken out to sea to be capsized or thrown overboard. Women and girls were striped naked, beaten with tree branches, raped in full view of family members and skinned and burned alive. The bellies of pregnant women were bayoneted and fetuses tossed into the air and impaled on swords. Some victims were injected with live typhus and suffered a slow death from the ravages of disease. Others were made to march naked with horseshoes nailed to their feet. No water or food was provided and they endured constant beatings by the gangs that escorted them. People were tied to horses and dragged to their deaths or had their bodies torn in half by being tied to opposite tree limbs. Others were crucified, hacked to death and sawed into pieces.

Churches were ransacked and priests beaten and made to march naked as they were massacred. Men were beaten on the soles of their feet until they swelled and burst and their limbs required amputation. The Turks pulled out facial hair, extracted nails, ripped out tongues, applied hot irons to the chests of victims, poured hot butter into their wounds and taunted them about Christ coming to their aid. The Ottoman Turks even reviewed the records of the Spanish Inquisition to come up with ideas for torture.

Some Christians were deported with the idea that they would die en route without food or water. During the journey, they were robbed, whipped, bayoneted and murdered by Muslims who prohibited them from stopping for water. Others were hit with saws, hammers and clubs and left to be devoured by wild animals.

Christian victims who weren't killed were enslaved in harems, kidnapped and forced to convert to Islam. Surviving women were required to remand their children to the government to be raised as Muslims.

Postwar & Modern Genocide

After World War I and during the Greco-Turkish War 1919 to 1922, assaults against the Greeks continued as hundreds of thousands of Greeks and Christians were killed and expelled. Again, conflict between Muslims and Christians was misidentified, this time with a nationalist label as most Greeks were Eastern Orthodox Christians. The Treaty of Lausanne, which contained the terms to end the Greco-Turkish war, included a compulsory exchange of population - Greek and Turks - as well as a provision forcing Greeks to relinquish their rights to pursue compensation for the victims of genocide and deportations. Successive legislation harmed the economic prospects of Greeks in Turkey by barring them from certain trades and professions and imposing a significant wealth tax on their earnings.

In September 1955, further efforts of Turkification led to the Istanbul Pogrom directed at the Greek minority. Triggered by Greece's appeal to the United Nations for self-determination for the island of Cyprus, Turkey falsely claimed that Greece was planning to attack Cyprus. Turkish forces set off a bomb[Ukendt fo9] at the birthplace of Mustafa Kemal in Thessaloniki, blamed Greek residents and initiated the Pogrom. Turkish mobs were supplied with shovels, pickaxes, crowbars and other tools and transported into the city to attack the Greek community. Following the pogrom, Greek emigration accelerated.

Tragically, the Greek population in Turkey decreased from 120,000 in 1927 to 7,000 in 1978 and 2,500 in 2006. Today, the Greek government avoids the topic of Cyprus as well as the genocide in order to maintain good relations with Turkey. Neither Greek nor Turkish schools teach the Greek Genocide.

The Christian population in Turkey today is less than 1%. Before World War I, Turkey was 33% Christian. Today, fewer than 10,000 Assyrians, 60,000 Armenians and 2,000 Greeks live in Turkey. Turkey has been allowed to avoid punishment and has kept the spoils of the victims of its mass genocide. Whenever the Christian genocide is mentioned, Turkish officials express anger at having Turkey's national honor besmirched. Western reluctance to "humiliate" Turkey with charges of genocide aid and abet the denial of any wrongdoing by the Turkish government which has eliminated all traces and references to the Christian genocide from Turkish history.

Along with persisting in its policy of denying its history of jihad against Christians and minority genocide, Turkey continues to pursue its goals of Turkification and Islamization. Discriminatory practices against minorities continue unabated. Full political participation, equal rights and freedom of expression and religion are curtailed by the Islamist Erdogan government. The denial of the well-documented historical truth and the memorializing of its murderers perpetuate the crime of genocide and is an affront to its victims, families and survivors. The descendants of the Armenian, Assyrian and Greek victims deserve nothing less than full recognition of this atrocity and a full apology by the Turkish government. Western governments, which like Stuttgart University, fail to speak up and plead neutrality to avoid offending Turkey, should recognize they are abetting a jihad, which has persisted for nearly 100 years and will only expand worldwide.

Πηγή: American Thinker

Κυρίαρχος στον Πόντο ο Οικουμενικός Πατριάρχης

Η επιβλητική μορφή του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου έδωσε τον τόνο της θρησκευτικής διάστασης στη Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά

του Φόρη Πεταλίδη

Όταν το 1997 ο Οικουμενικός Πατριάρχης, στο πλαίσιο του Οικολογικού Συνεδρίου, έφτασε στην Τραπεζούντα του ιστορικού Πόντου, οι εθνικιστές και οι «Γκρίζοι λύκοι» αντέδρασαν και σε συνεργασία με το βαθύ κράτος στην περιοχή δημιούργησαν επεισόδια. Εκτοτε πέρασαν αρκετά χρόνια, οι διεργασίες στο τουρκικό κράτος και την κοινωνία έγιναν πιο έντονες, υποχώρησε το στρατοκρατικό και κεμαλικό καθεστώς, οι ισλαμιστές ανήλθαν στην εξουσία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης άρχισε να λειτουργεί σε εκκλησίες στη Μικρασία, αλλά στόχος του ήταν η λειτουργία στην Παναγία του όρους Μελά, στον Πόντο.

Η άδεια δόθηκε, και πέρυσι για πρώτη φορά, έπειτα από 87 χρόνια, από τη στιγμή που έκλεισε η ιστορική μονή και οι μοναχοί την εγκατέλειψαν στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης, τελέστηκε πατριαρχική θεία λειτουργία. Οι εθνικιστές, όμως, και μικρές ομάδες οι οποίες βασίζουν την ύπαρξή τους στην αναμόχλευση των παθών «χτύπησαν» και φέτος ζητώντας να μη δοθεί νέα άδεια λειτουργίας. Η δύναμή τους στην τουρκική κοινωνία είναι πλέον περιθωριακή και τελικώς πατριαρχική θεία λειτουργία τελέστηκε και φέτος. Οπως έλεγαν, άλλωστε, κύκλοι του Φαναρίου, η άδεια που δόθηκε πέρυσι δεν ήταν ετήσια, δε χρειάζεται να ανανεωθεί, αλλά είναι πλέον κατοχυρωμένο δικαίωμα.

Επειδή αρκετοί εξωεκκλησιαστικοί κύκλοι θέλησαν να πιστωθούν την επιτυχία της λειτουργίας το Δεκαπενταύγουστο στη μονή της Παναγίας στο όρος Μελά, και κυρίως παράγοντες ποντιακής καταγωγής από τη Ρωσία, όσο και άνθρωποι που βρίσκονται στην περιφέρεια της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ξεκαθάρισε σε συνομιλητές εδώ και καιρό: «Η επαναλειτουργία της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο είναι καθαρά δικό μου έργο». Γι’ αυτό και προσπάθησε και πέτυχε εν πολλοίς το γεγονός της επαναλειτουργίας να αποφορτιστεί πολιτικά και να παραμείνει αποκλειστικά ένα θρησκευτικό γεγονός που θα πραγματοποιείται με ευλάβεια και κατάνυξη, όπως απαιτεί η εκκλησιαστική τάξη. Για το λόγο αυτό δεν υπάρχουν ούτε «διοργανωτές» ούτε «επικεφαλής». Αυτό έγινε αντιληπτό φέτος και αποφεύχθηκαν τα περυσινά «παρατράγουδα», όπως και των προηγούμενων χρόνων.

«Παρχαρομάνα ελάλεσεν»

Και για να δείξει αυτήν την εκτίμηση προς όλους τους απλούς προσκυνητές ποντιακής καταγωγής και όσους παρακολουθούσαν την πατριαρχική θεία λειτουργία μέσω δορυφορικής σύνδεσης, ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε: «Παρχαρομάνα ελάλεσεν» και εμείς, ανταποκρινόμενοι εις το κάλεσμά της, ήλθαμε εδώ εκ μέρους όλων σας, των απανταχού Ποντίων. Ο μακαριστός προκάτοχός μας Πατριάρχης Αθηναγόρας έλεγε διά σας επί λέξει: "Σεις οι Πόντιοι είσθε υπέροχος λαός, λαμπρός λαός, εις τας θρησκευτικάς σας εκδηλώσεις. Σας θαυμάζω και αι ευχαί μου σας συνοδεύουν εις το θεάρεστον έργον σας". Και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης ομοίως σας θαυμάζει, σας αγαπά, σας εκτιμά και σας ευλογείς εξ όλης καρδίας».

Οι ρίζες της ορθοδοξίας στην "Αγιότοπο Ματσούκα" των μοναστηριών της Παναγίας Σουμελά, Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος και Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, είναι πολύ βαθιές στην καρδιά των πιστών.

Το ενδιαφέρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκτός από την Παναγία Σουμελά εστιάζεται και στις άλλες ιστορικές μονές του Πόντου. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι, μετά την πατριαρχική θεία λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, ο κ. Βαρθολομαίος συνοδευόμενος από το δήμαρχο της Ματσούκας (Μάτσκας), Ερτογκρούλ Γεντς, επισκέφτηκε την ερειπωμένη μονή του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος, ενώ νωρίτερα την Αγία Σοφία Τραπεζούντας, η οποία λειτουργεί ως μουσείο, την ερειπωμένη μονή της Θεοσκεπάστου και τον Αγιο Ευγένιο Τραπεζούντας, που σήμερα λειτουργεί ως τζαμί.

Οι επισκέψεις αυτές του Οικουμενικού Πατριάρχη δείχνουν το έμπρακτο ενδιαφέρον του για τον Πόντο, για τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της περιοχής. Όχι τυχαία πέρυσι ισχυρός οικονομικός και πολιτικός παράγοντας εκ Ρωσίας -ποντιακής καταγωγής- πρότεινε στο δήμαρχο Ματσούκας να χρηματοδοτήσει την ανέγερση ρωσικής εκκλησίας στην περιοχή, προσφέροντας μάλιστα την αντίστοιχη οικονομική ενίσχυση, γεγονός όμως που απέτρεψε εν τη γενέσι του ο κ. Βαρθολομαίος, αφού η περιοχή του Πόντου, αλλά και ολόκληρης της Μικρασίας βρίσκεται στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα ιστορικά μοναστήρια του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος, της Παναγίας Σουμελά και του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτος (ανάλογα των οποίων δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα) έως την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 ήταν σταυροπηγιακές μονές, ανήκαν δηλαδή απευθείας στο Πατριαρχείο και όχι στη Μητρόπολη Τραπεζούντος, η οποία ήταν πολύ εύρωστη και ισχυρή. Γι’ αυτό και η περιοχή ονομάζεται από τους Ποντίους και τους εκκλησιαστικούς κύκλους «Αγιότοπος Ματσούκα».

Οφέλη για την Άγκυρα

Πάντως, από αυτήν τη διαδικασία του ανοίγματος και της πατριαρχικής θείας λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά, η Τουρκία προσδοκά οικονομικά οφέλη. Κι αυτό, γιατί βλέπει πως από τις αρχές του 1980 χιλιάδες προσκυνητές ποντιακής καταγωγής κάθε χρόνο πραγματοποιούν επισκέψεις στη γη των πατεράδων και των παππούδων τους, βρίσκουν τα σπίτια των προγόνων τους και αναπτύσσουν επαφές με τους ποντιακής καταγωγής μουσουλμάνους Τούρκους πολίτες, με τους οποίους διατηρούν αδελφικούς δεσμούς φιλίας, είναι η γέφυρα που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον.

Όσο δε για τη μικρή μερίδα Τούρκων εθνικιστών που αντιδρά, δίχως όμως να έχει απήχηση στην κοινωνία, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, λίγες ώρες μετά την πατριαρχική θεία λειτουργία στην Παναγία Σουμελά και σε δείπνο για το Ραμαζάνι που παρέθεσε προς τιμήν του η Ενωση Βιομηχάνων στην πόλη Γκαζιάντεπ της νοτιοανατολικής Τουρκίας, τους επέκρινε λέγοντας: «Στη Σουμελά ήρθαν οι χριστιανοί και τέλεσαν θεία λειτουργία σύμφωνα με την παράδοσή τους και αναχώρησαν. Τι έγινε; Τι χάσαμε; Τι κερδίζουμε; Να σας πω. Αυτός που είναι βέβαιος για την πίστη του δε φοβάται την ελευθερία της πίστης. Οποιος πιστεύει στις ιδέες και στις σκέψεις του δε φοβάται την ελευθερία των ιδεών και των σκέψεων».

Ο Πόντος και η Μικρασία είναι τελικά ένα πεδίο που θα έχει ιδιαίτερο θρησκευτικό -και όχι μόνον- ενδιαφέρον το επόμενο χρονικό διάστημα.

Πηγή: Αγγελιοφόρος

Για το Αρμενικό, Ελληνικό, Κουρδικό και Αλεβίτικο Ζήτημα

του Ahmet Oral

Το Οθωμανικό κράτος που απλωνόταν σε τρεις ηπείρους κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, υποχωρώντας στις περιοχές Θράκης, Μικράς Ασίας, Μεσοποταμίας, Καυκάσου και Μέσης Ανατολής προσπάθησε να διαμορφώσει την έννοια της Οθωμανικής Κοινοπολιτείας ώστε να σταματήσει η περαιτέρω συρρίκνωση.

Κατά την περίοδο αυτή το σύστημα ήλθε σε απευθείας επαφή με τον καπιταλισμό. Άρχισε να αποκαλείται «ο ασθενής της Ασίας», εφόσον έχανε διαρκώς εδάφη στην Ευρώπη και την Ασία ως αποτέλεσμα της κατά τόπους αντίθεσης διάφορων λαών. Επιπλέον άρχισε να δέχεται την πίεση των δυτικών καπιταλιστικών αγορών και να αποτελεί πεδίο δράσης τους, με αποτέλεσμα να τραυματίζεται και να συρρικνώνεται.

Η πρώτη ομάδα που προσπάθησε να εμποδίσει την εξέλιξη αυτή ήταν ο πρίγκιπας Σαμπαχαεντίν, ανηψιός του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β. O Σαμπαχαεντίν πολιτικά βρισκόταν κοντύτερα στη Μεγάλη Βρετανία και την Αντάντ.

Εγκαινίασε ένα πρόγραμμα μετεξέλιξης της Αυτοκρατορίας σε μια «πολυπολιτισμική» κοινωνία, που θα φιλοξενούσε μέσα στο οθωμανικό μωσαϊκό τους διάφορους συμβατούς μεταξύ τους πολιτισμούς. Με την αντίληψη αυτή ιδρύθηκε το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος».

Στην οργάνωση αυτή, σε αντίθεση με τις απόψεις του του πρίγκιπα Σαμπαχαεντίν (αντεμί μερκετζί: αποκέντρωση), εμφανίστηκε η ομάδα του Αχμέτ Ριζά, που υποστήριζε τον συγκεντρωτικό έλεγχο (κατί μερκετζί) και εισήλθε δυναμικά στην πολιτική με την υποστήριξη των Γερμανών. Το αποτέλεσμα ήταν η διάσπαση της οργάνωσης.

Η γερμανική συνενοχή

Η γραμμή του Σαμπαχαεντίν είχε τη μεγαλύτερη μαζική αποδοχή. Παρ’ όλη τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση για κάποια περίοδο, δεν κατάφερε να διαμορφώσει την τελική γραμμή και βαθμιαία απομακρύνθηκε από την εξουσία. Η ομάδα που πίστευε στο σκληρό κεντρικό έλεγχο, στις βίαιες επεμβάσεις και τη σκληρή καταστολή, ανάπτυξε συμπεριφορά ταύρου εν υαλοπωλείω εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις εντολές της Γερμανίας. Πίστευε απόλυτα ότι «τα πάντα πρέπει να εκτελούνται από το κράτος και τις ομάδες εξουσίας (kadro)». Βάλθηκε με βιασύνη να διαμορφώσει το κράτος οργανώνοντας τον εαυτό του νόμιμα ή παράνομα.

Αποφάσισε να αρπάξει την κρατική εξουσία και να ισοσταθμίσει την απώλεια στη Δύση με τα κέρδη στην Ασία ή τουλάχιστον να μη χάσει άλλα εδάφη. Η ομάδα αυτή του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», που δεν είχε φυλετική τουρκική προέλευση, ενστερνίστηκε την πολιτική της άκρατης βίας.

Οι Ενωτικοί, όταν πραγματοποίησαν το πραξικόπημα το 1908 προσανατολιζόταν από τον οθωμανισμό προς τον τουρκισμό/τουρανισμό. Στην κατεύθυνση αυτή ονειρεύονταν να εθνικοποιηθούν ως «Τούρκοι». Το Κομιτάτο δεν διέθετε τα εφόδια ώστε να εκπληρώσει το σκοπό της εθνικοποίησης των Τούρκων ως μια ιστορική εξελικτική διαδικασία.

Όπως αναφέρει το 1853 ο Καρλ Μαρξ στο έργο του «Το Ανατολικό Ζήτημα»:
«Αποτελεί μεγάλο λάθος να πιστέψει κανείς ότι η Τουρκία διοικείται από Τούρκους. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι άλλες μειονότητες που επικρατούν στις πόλεις-λιμάνια, κρατούν στα χέρια τους και ελέγχουν ουσιαστικά το εμπόριο και την οικονομία. Όμως οι Τούρκοι διαθέτουν τα προνόμια στη διοίκηση και τον πολιτισμό».

Δηλαδή οι Τούρκοι ήταν αποστερημένοι του βασικού στοιχείου που απαιτείται να γίνει έθνος ένας λαός, την οικονομία. Οι Οθωμανοί σ’ όλη τους την ιστορία ήταν κατακτητές και ενσωμάτωναν στη δομή τους τα πολιτιστικά στοιχεία των λαών που κατακτούσαν δημιουργώντας έτσι μια ετερογένεια.

Μέσα σ’ αυτή τη δομή οι Τούρκοι δεν διέθεταν δικό τους ιδιαίτερο πολιτισμό. Η τουρκική κοινωνία αρκούνταν στα πολιτισμικά στοιχεία που έπαιρνε από τους άλλους λαούς και απ’ αυτή την πλευρά δεν βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση ώστε να μπορεί να εξελιχθεί σε έθνος. Υπ’ αυτή την οπτική γωνία, αν και εξαρχής υπήρχε η άποψη της απομάκρυνσης από το Ισλάμ και η υιοθέτηση πορείας προς το λαϊκισμό και το μοντερνισμό εν τούτοις αυτό δεν ήταν δυνατόν να συμβεί.

Μη έχοντας άλλα στηρίγματα αναγκάστηκε να προσανατολιστεί προς το Ισλάμ και να χρησιμοποιήσει το «όπλο της θρησκείας» για την εθνογένεση.

Η σημερινή προσθήκη στον τουρκισμό της ισλαμικής σύνθεσης είναι στην κατεύθυνση αυτού του άξονα.

* Ο Ahmet Oral είναι Γλωσσολόγος-Eκπαιδευτικός. Απολύθηκε από την εκπαίδευση λόγω των πολιτικών του απόψεων. Κατά την περίοδο του φασιστικού πραξικοπήματος καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση. Σήμερα διευθύνει τις εκδόσεις «Peri». Έχει συγγράψει 26 βιβλία και ως εκδότης έχει εκδόσει 380 τίτλους.

Πηγή: Δρόμος

Ερντογάν κατά Τούρκων εθνικιστών

Αποδοκίμασε τις αντιδράσεις τους κατά της Λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά

του Σταύρου Tζίμα

Το σκεπτικό της απόφασης της κυβέρνησής του να επιτρέψει την τέλεση χριστιανικής Θείας Λειτουργίας στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά, αλλά και γενικότερα την προσέγγισή του στο ζήτημα των θρησκευτικών ελευθεριών στην Τουρκία ανέπτυξε εν είδει μανιφέστου ο κ. Ταγίπ Ερντογάν, παίρνοντας αφορμή από τον σχετικό θόρυβο που επιχείρησαν να προκαλέσουν και φέτος ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι της χώρας του.

Μιλώντας λίγες ώρες μετά το πέρας των εκδηλώσεων στο όρος Μελάς σε δείπνο για το Ραμαζάνι που παρέθεσε προς τιμήν του η Ένωση Βιομηχάνων στην πόλη Γκαζιαντέπ της νοτιοανατολικής Τουρκίας, ο κ. Ερντογάν επέκρινε εκείνους, τους αυτοαποκαλούμενους εθνικιστές όπως είπε, που με αφορμή την τέλεση της Θείας Λειτουργίας «καλλιεργούν κλίμα φόβου με σκοπό να αναστατώσουν τη χώρα και να φέρουν τα πάνω κάτω».

«Σήμερα στη Σουμελά ήρθαν οι Χριστιανοί και τέλεσαν Θεία Λειτουργία σύμφωνα με την παράδοσή τους. Με αφορμή αυτό το γεγονός μία δύο ομάδες, δεν χρειάζεται να εξηγήσω ποιοι είναι αυτοί, λένε: ορίστε ξαναζωντάνεψαν την επιθυμία για δημιουργία κράτους του Πόντου», παρατήρησε ο κ. Ερντογάν και πρόσθεσε:

«Φίλοι μου, τι έγινε; Ήρθαν, τέλεσαν τη Θεία Λειτουργία τους και αναχώρησαν. Τι χάσαμε; τι κερδίζουμε; Να σας πω. Αυτός που είναι βέβαιος για την πίστη του δεν φοβάται την ελευθερία της πίστης. Όποιος πιστεύει στις ιδέες και στις σκέψεις του δεν φοβάται την ελευθερία των ιδεών και των σκέψεων. Αυτοί αυτοαπακαλούνται εθνικιστές. Ανοίξτε και ρίξτε μια ματιά στην ιστορία των Οθωμανών. Κοιτάξτε, τα είχαν φοβηθεί ποτέ τέτοια πράγματα οι Οθωμανοί; Αντίθετα επί Οθωμανών ήταν ανοιχτά, χωρίς να αντιμετωπίσουν την παραμικρή δυσκολία. Τα χρησιμοποίησαν στις σχέσεις τους με τη διεθνή κοινότητα, με τον καλύτερο τρόπο, προς όφελος της δικής του εξουσίας. Τώρα τι είναι αυτά… Θεέ μου. Ένα κλίμα φοβικό με σκοπό να αναστατώσουν τη χώρα και να φέρουν τα πάνω-κάτω».

Η παρέμβαση Ερντογάν έγινε το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου και λίγες ώρες αφότου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε εκφωνήσει στο τέλος της Θείας Λειτουργίας στη Σουμελά έναν λόγο καθαρά θρησκευτικό στον οποίο μεταξύ άλλων ευχαρίστησε την τουρκική κυβέρνηση για την παραχώρηση άδειας τέλεσης των χριστιανικών εκδηλώσεων στο ιστορικό μοναστήρι. Όπως έγινε γνωστό, λίγες ημέρες πριν ο Ταγίπ Ερντογάν κατευθυνόμενος στη γενέτειρά του πόλη Ρίζε στη Μαύρη Θάλασσα έκανε μια στάση στην Τραπεζούντα, όπου επέστησε την προσοχή στις Αρχές, ώστε η φιλοξενία προς τους χριστιανούς προσκυνητές που θα καταφθάσουν για τον εορτασμό «να είναι άψογη». Η σύσταση του Τούρκου πρωθυπουργού, δεν έγινε τυχαία. Η περιοχή της Τραπεζούντας θεωρείται το άντρο των Γκρίζων Λύκων και ο κίνδυνος προκλήσεων θέτει σε συναγερμό τις αρχές τα τελευταία χρόνια που το ετήσιο προσκύνημα στη Σουμελά προσελκύει χιλιάδες χριστιανούς και Ποντίους από την Ελλάδα αλλά και τις ορθόδοξες χώρες της Μαύρης Θάλασσας. Παραμονές του Δεκαπενταύγουστου καταφθάνουν στην Τραπεζούντα υψηλόβαθμοι κρατικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι για να συντονίσουν τα μέτρα ασφαλείας, ενώ αναπτύσσονται, διακριτικά, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις στη διαδρομή προς το όρος Μελάς.

Πηγή: Καθημερινή

Παναγία Σουμελά: Κατάνυξη και φέτος στο μοναστήρι - σύμβολο του Πόντου

Χιλιάδες πιστοί ποντιακής καταγωγής βρέθηκαν και φέτος στον Πόντο για την Λειτουργία τον Δεκαπενταύγουστο στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, που τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με συλλειτουργούς τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο και τον μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβα

της Σοφίας Πακαλίδου

Σε κλίμα κατάνυξης και μακριά από πολιτικές ή άλλες κορόνες συνεχίστηκε η παράδοση που ξεκίνησε πέρσι -87 χρόνια μετά- με την τέλεση της θείας λειτουργίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο μοναστήρι-σύμβολο του ποντιακού ελληνισμού, την Παναγία Σουμελά. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, μετά τη συγκινητική τελετή, επισκέφτηκε ιστορικές ελληνορθόδοξες μονές και ναούς στην περιοχή της Τραπεζούντας, συνοδευόμενος μάλιστα από το δήμαρχο της Ματσούκας.

Στην περιφέρεια της Τραπεζούντας βρέθηκαν τις προηγούμενες ημέρες χιλιάδες επισκέπτες ποντιακής καταγωγής από την Ελλάδα, τη διασπορά και τις χώρες του Εύξεινου Πόντου, σε ένα ευλαβικό προσκύνημα στις ιδιαίτερες πατρίδες των προγόνων τους.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο -που έλαβε και τη σχετική άδεια για την τέλεση της λειτουργίας από το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού ανήμερα της γιορτής της Παναγίας το Δεκαπενταύγουστο- κράτησε χαμηλά τους τόνους, όπως ταιριάζει σε ένα θρησκευτικό γεγονός, «επιβάλλοντας» με τη στάση του την ίδια αντίληψη και σε όσους απέβλεπαν σε άλλα οφέλη με την προβολή του γεγονότος. «Προβολή» ή «προβολείς» τους οποίους αναζητούσαν άτομα που βρίσκονται εκτός (ή στην περιφέρεια) της Εκκλησίας, σε πολιτικούς ή κοινωνικούς χώρους, και ελπίζουν σε νομή ορισμένων κομματιών της εξουσίας που δίνει η βαθιά πίστη ή η προσήλωση στις παραδόσεις από μεγάλη μερίδα πολιτών.

Μήνυμα στους Ποντίους

Ο κ. Βαρθολομαίος, που συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια στο θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έστειλε για άλλη μία φορά μήνυμα στους απανταχού Ποντίους. «Σας χαιρετούμε από τον τόπον όπου ευρίσκονται οι ρίζες σας... ήλθαμε εδώ εκ μέρους όλων σας, των απανταχού Ποντίων», είπε.

Επίσκεψη σε μονές

Χτες (16-08-2011), ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισκέφτηκε ιστορικές ελληνορθόδοξες μονές και ναούς στην περιοχή της Τραπεζούντας, που σήμερα λειτουργούν ως μουσεία ή τεμένη.

Συνοδευόμενος από το δήμαρχο της Ματσούκας, Μουσταφά Γκεντς, ο οποίος παρέστη το Δεκαπεντάυγουστο και στην πατριαρχική θεία λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισκέφτηκε την αρχαιότερη μονή του Πόντου, αυτήν του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνα. Σύμφωνα με την παράδοση, η μονή ιδρύθηκε το 270 μ.Χ. από αναχωρητές χριστιανούς, οι οποίοι κατευθύνθηκαν προς το εσωτερικό του Πόντου, για να αποφύγουν τους διωγμούς του Δεκίου (249-251) και του Βαλεριανού (253-260).

Εκεί τους βρήκε κάποιος άλλος αναχωρητής από τη Μικρά Ασία, με το όνομα Ιωάννης, και από κοινού αποφάσισαν να ιδρύσουν τη μονή. Το 1923, η μονή ακολούθησε την τραγική μοίρα του υπόλοιπου ελληνισμού. Την εικόνα του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου διέσωσε ο μοναχός Διονύσιος Αμαραντίδης και τη μετέφερε στην Ελλάδα, στη μονή της Αγίας Τριάδος στις Σέρρες. Ο παναγιότατος επισκέφτηκε και το ναό της Αγίας Σοφίας, τη μονή Θεοσκεπάστου και τον Αγιο Ευγένιο, που σήμερα λειτουργεί ως τέμενος. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας μετατράπηκε σε τζαμί το 1557 και εγκαταλείφθηκε το 19ο αιώνα. Οι εργασίες αποκατάστασης του ναού από Βρετανούς αρχαιολόγους, στα μέσα της δεκαετίας του '50, αποκάλυψαν εξαιρετικές τοιχογραφίες, έργα της βυζαντινής τέχνης της πρώιμης παλαιολόγειας αναγέννησης. Στον περίβολο του ναού σώζεται το καμπαναριό, βενετικού ρυθμού, που χτίστηκε το 1443.

Ο ναός της Παναγίας Θεοσκεπάστου συνδέθηκε στενά με την οικογένεια του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού (1349-1390), ενώ για τη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Ευγενίου είναι γνωστό ότι στις αρχές του 11ου αιώνα ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος χορήγησε τη διακόσμησή του. Οι τοιχογραφίες του 14ου αιώνα στο εσωτερικό του είναι σήμερα ασβεστωμένες, αφού ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος με την ονομασία Γενί Τζουμά τζαμί.

Πηγή: Αγγελιοφόρος

Σίμος Κεδίκογλου: «Εθνικής σημασίας η ενσωμάτωση και αξιοποίηση των Ποντίων αδερφών μας»

Την αποκατάσταση των κατάφωρων αδικιών εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου, ζήτησαν με επίκαιρη επερώτησή τους βουλευτές της ΝΔ με επικεφαλής τον Σίμο Κεδίκογλου βουλευτή Ευβοίας, υπεύθυνο τομέα ΜΜΕ.

Ο Σίμος Κεδίκογλου μιλώντας σήμερα στη Βουλή κατά τη συζήτηση της επερώτησης τόνισε, ότι οι Ομογενείς κυρίως της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αντιμετωπίζονται ως πολίτες όχι δεύτερης, αλλά τρίτης κατηγορίας, επισημαίνοντας, ότι η κυβέρνηση έσπευσε να νομοθετήσει για την νομιμοποίηση των παράνομων μεταναστών, αδιαφορώντας για τα εκρηκτικά προβλήματα των Ομογενών, που υπέστησαν τα πάνδεινα και υπέφεραν για να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, ενδεικτικό της αδιαφορίας με την οποία αντιμετωπίζονται οι Παλιννοστούντες Ομογενείς και της ανησυχίας που νιώθουν, είναι το ότι ζήτησαν να ενταχθούν στο νομοσχέδιο για το ρατσισμό και την ξενοφοβία, να κατοχυρωθεί η γενοκτονία των Ποντίων, καταθέτοντας στη Βουλή την ανακοίνωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας.

«Η στάση της κυβέρνησης, τόνισε ο Σίμος Κεδίκογλου, είναι εθνικά επιζήμια όχι μόνο γιατί δεν είμαστε αρκετοί για να απαρνιόμαστε τα αδέρφια μας, αλλά και γιατί οι Έλληνες του Πόντου μπορούν και πρέπει να είναι μία ανθρώπινη γέφυρα της Ελλάδας με μία μεγάλη παγκόσμια οικονομική δύναμη, τη Ρωσία».

Ο Σίμος Κεδίκογλου ανέφερε, επίσης, ότι δεν υπάρχει κυβερνητική βούληση για αναθέρμανση των ελληνορωσικών σχέσεων και ανάπτυξη οικονομικών και επενδυτικών συνεργασιών, κάτι που αποδεικνύεται από τις εκκρεμότητες σε ό, τι αφορά την υλοποίηση σημαντικών συμφωνιών, που σύναψε η κυβέρνηση Καραμανλή και σήμερα βρίσκονται σε αναστολή και από τις οποίες θα προέκυπταν σημαντικά οφέλη για τη χώρα μας κυρίως στον ενεργειακό τομέα.

Ειδική αναφορά έκανε στη συνέχεια στα επιμέρους ερωτήματα που αφορούν σε σειρά προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες Πόντιοι με σημαντικότερα αυτό της απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας, της άνισης μεταχείρισης του Δελτίου Ταυτότητας Ομογενούς στην Κύπρο σε σχέση με τους κατόχους στην Ελλάδα, τα χρέη από στεγαστικά δάνεια και τις αυθαίρετες κατοικίες.

Κατά τη δευτερολογία του ο Σίμος Κεδίκογλου εξέφρασε την ικανοποίησή του, γιατί επί της ουσίας διαπιστώθηκε διακομματική ομοφωνία, ότι αδίκησαν κατάφωρα ένα πολύτιμο κομμάτι του Ελληνισμού.

Επανέλαβε, ότι η ενσωμάτωση και η αξιοποίηση των Ελλήνων Ποντίων στην ελληνική κοινωνία είναι εθνικής σημασίας και πρότεινε στο πλαίσιο του συναινετικού πνεύματος, που απαιτείται για την εξάλειψη των αδικιών και την αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων των παλιννοστούντων, τη συμμετοχή των Ποντιακών Οργανώσεων στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Χαρακτήρισε, επίσης, ζωτικής σημασίας να προχωρήσουμε σε ένα σχέδιο αξιοποίησής τους στην ελληνική κοινωνία και τόνισε ότι εκτός από την επαναλειτουργία των Επιτροπών στα Προξενεία είναι απαραίτητη και η ανάλογη ευαισθησία και ιστορική γνώση για να εξαλειφθούν φαινόμενα του παρελθόντος για τα οποία είχε προκληθεί ΕΔΕ.

Ζήτησε, τέλος, σε συνεργασία και με το Υπουργείο Οικονομικών να βρεθεί λύση στο πρόβλημα των δανειοληπτών, ώστε να αποφευχθούν τραγωδίες με βάση και τα όσα αναφέρει στην επιστολή του ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Δανειοληπτών Ποντίων Παλιννοστούντων, καθώς και να εξεταστούν τα αιτήματα Παλιννοστούντων που διαβιούν σε οικισμό στη Ροδόπη, όπως είναι: η παράταση για στεγαστικά δάνεια, παραχώρηση αγροτεμαχίων από τα κοινόχρηστα, να παγώσουν ή να διαγραφούν πολεοδομικά πρόστιμα και η δημιουργία υποδομών κοινωνικής πρόνοιας.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Σίμου Κεδίκογλου:

«H σημερινή ερώτηση των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας αποσκοπεί στην αποκατάσταση των κατάφωρων αδικιών εις βάρος ενός από τα ιστορικότερα και πολυτιμότερα σκέλη του ελληνισμού, τον ποντιακό ελληνισμό.

Η παρουσία των Ελλήνων στον Πόντο έχει ιστορία τριών χιλιάδων ετών. Από την Αργοναυτική Εκστρατεία, που αποτελεί ουσιαστικά μία πρώτη καταγραφή της έλευσης των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο, μέχρι την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, οι Έλληνες Πόντιοι μπόλιασαν τα παράλια, αλλά και την ενδοχώρα της Μαύρης Θάλασσας, πρόσφεραν πολλά, ας μην ξεχνάμε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ή τους Πόντιους αντάρτες στην αρχή του 20ου αιώνα, όμως υπέστησαν περισσότερα.

Κι όσα υπέστησαν, τα τελευταία 100 χρόνια τουλάχιστον, συνέβησαν κατά κανόνα εξαιτίας λαθών των κυβερνήσεων της μητέρας πατρίδας. Με τελευταίο την παρότρυνση τους στη δεκαετία του ’90 να επιστρέψουν στην Ελλάδα, αντί να ενισχυθεί η παραμονή τους στις πατρογονικές εστίες τους.

Όχι μόνο ξεριζώθηκε ο ελληνισμός από περιοχές όπου είχε τρισχιλιετή παρουσία, όπως τα παράλια της Γεωργίας, αλλά και με τον τρόπο που οργανώθηκε- ή μάλλον δεν οργανώθηκε- η επιστροφή τους στην Ελλάδα, αποδείχθηκε ότι κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτοι ήταν.

Το χαρακτηριστικότερο, αν θέλετε το χειρότερο παράδειγμα ήταν ότι τους βαφτίσαμε Ρωσοπόντιους. Ποιούς; Τους ανθρώπους εκείνους που κυριολεκτικά μάτωσαν για να διατηρήσουν την ελληνικότητα τους. Ας μην ξεχνάμε ότι στα χρόνια του σταλινισμού στη Σοβιετική Ένωση δέχθηκαν τεράστιες πιέσεις και απειλές για να μη δηλώσουν την ελληνική εθνικότητα τους. Εκείνοι όμως αρνήθηκαν να απαρνηθούν την ελληνικότητα τους και τιμωρήθηκαν με μαζικούς εκτοπισμούς στις ερημιές της Σιβηρίας.

Τους φόρτωναν σα ζώα σε βαγόνια τραίνων και τους άδειαζαν στη μέση της στέπας, χωρίς νερό και τρόφιμα. Πολλοί υπέκυψαν στις κακουχίες, όλοι υπέφεραν, όμως κανένας δεν διανοήθηκε να απαρνηθεί την ελληνικότητα του. Αντίθετα η αγάπη τους για τη μητέρα πατρίδα πήρε τη μορφή λατρείας.

Είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω από πρώτο χέρι σε δημοσιογραφική αποστολή μου στον εμφύλιο της Γεωργίας το 1991, όταν ακόμα υπήρχαν Έλληνες εκεί. Μπορείτε να φαντασθείτε κάποιο να βαφτίζει την κόρη του Ελλάδα και το γιό του Έλληνα; Τέτοιος βαθμός λατρείας στην πατρίδα.

Όλοι σχεδόν οι Έλληνες της Γεωργίας και πάρα πολλοί από άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, βρίσκονται πλέον στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς δεν αισθάνονται ότι βρίσκονται στην πατρίδα τους. Αντίθετα αισθάνονται πολίτες όχι δεύτερης, τρίτης κατηγορίας.

Ναι τρίτης κατηγορίας, γιατί βλέπουν τη σημερινή κυβέρνηση να ενδιαφέρεται περισσότερο για τους παράνομους ξένους μετανάστες, παρά για τους Έλληνες του Πόντου. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι έσπευσε να νομοθετήσει για τη νομιμοποίηση των παράνομων ξένων, ενώ αδιαφορεί για τα εκρηκτικά προβλήματα των αδερφών μας του Πόντου;

Και πέρα από τα προσωπικά δράματα που έχουν δημιουργηθεί, είναι και εθνικά επιζήμια αυτή η στάση. Όχι μόνο γιατί δεν είμαστε αρκετοί για να έχουμε την πολυτέλεια να απαρνιόμαστε τα αδέρφια μας, αλλά και γιατί οι Έλληνες του Πόντου μπορούν και πρέπει να είναι μία ανθρώπινη γέφυρα της Ελλάδας με μία μεγάλη παγκόσμια οικονομική δύναμη, τη Ρωσία.

Το ζήτημα όμως των προθέσεων της σημερινής κυβέρνησης έναντι της Ρωσίας είναι πολύ ευρύτερο, αν και υπάρχουν εύλογες απορίες στις μεγάλες καθυστερήσεις υλοποίησης όλων των ελληνορωσικών συμφωνιών που σύναψε η κυβέρνηση Καραμανλή. Ουσιαστικά, βρίσκονται σε αναστολή οι συμφωνίες, που είναι σημαντικότατες για την Ελλάδα, ιδιαίτερα οι ενεργειακές. Αυτό, όμως, θα είναι αντικείμενο προσεχούς ερώτησής μας στους αρμόδιους υπουργούς.

Αντικείμενό μας σήμερα είναι η αποκατάσταση των αδικιών στους Έλληνες του Πόντου...»

Παρχάρια στον οικισμό Κοίλα του νομού Έβρου

Το πανάρχαιο ελληνικό έθιμο των Ελλήνων του Πόντου, τα Παρχάρια, αναβιώνουν για πρώτη φορά στο νομό Έβρου, η αντιδημαρχία Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και ο Σύλλογος Ποντίων Φερών, ενώ στηρίζεται από το σύλλογο των Κοίλων ο «Άγιος Γεώργιος» και άλλους φορείς της περιοχής.

Τα Παρχάρια είναι βοσκότοποι σε οροπέδια, και τόποι εξοχικοί. Η λέξη είναι σύνθετη από το "παρά' και το "χωρίον" και στον Πόντο σηματοδοτούσε τη μετακίνηση των κτηνοτρόφων από τα χαμηλά στα ορεινά οροπέδια για να αποφύγουν οι κάτοικοι της περιοχής την υγρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά και για να βρουν βοσκή για τα ζωντανά τους.

Η θερινή διαδρομή στα Παρχάρια ξεκινούσε τέλη Απριλίου και τελείωνε στα τέλη Σεπτεμβρίου, ενώ η αρχή και το τέλος αυτής της περιόδου συνοδεύονταν από εκδηλώσεις με ψυχαγωγικό, αλλά και εμπορικό χαρακτήρα, καθώς οι κτηνοτρόφοι πωλούσαν τα προϊόντα τους.

Σήμερα, το παρχάρεμα, αποτελεί για τον σύγχρονο άνθρωπο ένα προσκύνημα στη Φύση και η αναβίωση του εθίμου των Παρχαρίων σημαίνει πολλά για τους ανθρώπους με ποντιακή καταγωγή.

Τα Παρχάρια θα ξεκινήσουν το πρωί της Κυριακής 21 Αυγούστου 2011, με λειτουργία στον ναό του Αγίου Γεωργίου, στον οικισμό των Κοίλων της δημοτικής κοινότητας Φερών και θα πραγματοποιηθούν στον ενιαίο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και του δημοτικού σχολείου.

Στα Παρχάρια θα συμμετάσχουν Ποντιακοί Σύλλογοι από τον νομό Έβρου και το νομό Ροδόπης, ενώ αναμένεται και η συμμετοχή και πολιτών της περιοχής, που θα πάρουν μία γεύση της ζωής στα Παρχάρια, που για χιλιάδες χρόνια γινόταν αλλά και εξακολουθούν να γίνονται στον Πόντο και όπου υπάρχουν Πόντιοι. Σε όλους θα προσφερθούν ποντιακά και άλλα εδέσματα.

Τα Κοίλα αποτελούν έναν οικισμό με δείγματα ζωής ήδη από τον 6ο π. Χ και στην ιστορική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου ορκίστηκαν αγωνιστές της Επανάστασης. Τα Κοίλα κατοικήθηκαν αποκλειστικά από Πόντιους πρόσφυγες που έφτασαν από τα Σούρμενα και τη Σαμψούντα, ενώ στη δεκαετία του 1970 το χωριό εγκαταλείφθηκε.

Τα Παρχάρια αποτελούν μία προσπάθεια να γνωρίσει ο νομός Έβρου τα Παρχάρια και να αναδειχθεί μία πανέμορφη τοποθεσία όπως είναι τα Κοίλα.

Για να φτάσετε στα Κοίλα τα οποία βρίσκονται 48 χλμ. βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης, ακολουθείστε την παλιά εθνική οδό Αλεξανδρούπολης-Συνόρων, μόλις φθάσετε στις Φέρες ακολουθείτε την πινακίδα για Πυλαία, και μετά τη Μελία βρίσκονται τα Κοίλα.

Για κάθε πληροφορία επικοινωνήστε με τον αριθμό 6973569217 Σύλλογος Ποντίων Φερών, κα Θεοδωρίδου.

Μητροπολίτης Δράμας: «Θερμή η φιλοξενία των τούρκων μουσουλμάνων στον Πόντο»

Ο Σεβασμιώτατος κ. Παύλος μιλάει στο «Βήμα», στην Μαρία Αντωνιάδου στις 12-08-2011 για το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά.

Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά πέρυσι το Δεκαπενταύγουστο, την πρώτη μετά από 87 χρόνια προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίου, του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα από το Πατριαρχείο Ρωσίας και του Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλου από την Εκκλησία της Ελλάδος.

Εκατοντάδες πιστοί, κυρίως ποντιακής καταγωγής, συρρέουν στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο για να συμμετάσχουν στις εορταστικές τελετές για την Κοίμηση της Θεοτόκου. Στην Τραπεζούντα και την Ματσούκα η ελληνική παρουσία είναι έντονη παρά το γεγονός ότι η οικονομική κρίση περιόρισε τον αριθμό των επισκεπτών.

Πόντιοι από την Ελλάδα, τη Γερμανία, τη Ρωσία ακόμη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συρρεύσει ήδη για να συμμετάσχουν στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία την οποία θα τελέσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος. Και ανάμεσα τους και ο Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος που στην περυσινή πρώτη επαναλειτουργία του Μοναστηριού της Παναγίας με τα δάκρυα του και το τραγούδι του συγκλόνισε τους πιστούς.

Οι παππούδες του βιώσαν τις κακουχίες της προσφυγιάς. Από την Κρώμνη, την Αργυρούπολη και την Τραπεζούντα όπου έζησαν βρέθηκαν στην Βέροια και την Νάουσα κάτω από τραγικές συνθήκες. Και οι Μητροπολίτης Δράμας δεν ξεχνάει τους παππούδες εκείνους.

«Το προσκύνημα στην Παναγία Σουμελά αποτελεί για χιλιάδες ποντίους μια απόδοση τιμής στο Μοναστήρι που κράτησε επί αιώνες άσβηστη την λυχνία της χριστιανικής πίστης και της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας. Από το 1451 που καταλήφθηκε η Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος από τον Μωάμεθ τον Πορθητή το Μοναστήρι της Παναγίας μεταβλήθηκε σε τόπο δακρύων και αγώνα για την διατήρηση της θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας των ελλήνων του Πόντου», τονίζει στο «Βήμα».

Περιγράφοντας τα συναισθήματα που τον διακατέχουν κάθε φορά που ταξιδεύει στον Πόντο δηλώνει ότι «εκεί βλέπεις το παρελθόν όταν οι Ελληνες μεγαλούργησαν έχοντας ιδανικά και αξίες, έχοντας πίστη και εθνική συνείδηση. Ιδανικά και αξίες που επί δεκαετίες περιθωριοποιούνται και χλευάζονται γεγονός που μας οδήγησε σε πνευματική ανισορροπία και παρακμή για αυτό και σήμερα η πατρίδα μας νοσεί». Και εύχεται «το Μοναστήρι να λειτουργεί μόνιμα και να αποδοθεί σε λειτουργία στην Ορθόδοξη Εκκλησία και να αποτελέσει και πάλι έναν φάρο πνευματικής ανάτασης και κατανόησης για χριστιανούς και μουσουλμάνους».

Η Κοίμηση της Θεοτόκου γιορτάζεται κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού και χριστιανοί και μουσουλμάνοι δείχνουν να κατανοούν ο ένας την γιορτή του άλλου. Γι αυτό και ο Μητροπολίτης Δράμας στο ερώτημα για το πώς τους συμπεριφέρονται οι μουσουλμάνοι κάτοικοι δηλώνει: «Καλύτερα από ορισμένους χριστιανούς κατοίκους των Αθηνών. Η φιλοξενία που κυριαρχούσε στον Πόντο έμεινε ανέπαφη στη διάρκεια του χρόνου και όλοι οι επισκέπτες ζούμε την θερμή φιλοξενία των τούρκων μουσουλμάνων».

Πηγή: Το Βήμα

Με την υποστήριξη του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Δήμου Αμαρουσίου, ο Ποντιακός Σύλλογος Αμαρουσίου «Νίκος Καπετανίδης» πραγματοποίησε την εκδήλωση

Με πλούσια καλλιτεχνικά δρώμενα, ο Ποντιακός Σύλλογος Αμαρουσίου «Νίκος Καπετανίδης, έχοντας την υποστήριξη του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Δήμου Αμαρουσίου, πραγματοποίησε τη δεύτερη επετειακή εκδήλωσή του, στην πλατεία Εργατικών Κατοικιών Αμαρουσίου, με τίτλο «Πόντος – 3000 χρόνια Ιστορίας».

Στην εκδήλωση τιμής στην ιστορία του Πόντου, ο Πρόεδρος του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Νικόλαος Πέππας, μετέφερε τους χαιρετισμούς του Δημάρχου Αμαρουσίου Γιώργου Πατούλη και τα θερμά του συγχαρητήρια προς τον Ποντιακό Σύλλογο για τη διοργάνωση εκδηλώσεων που κρατούν ζωντανή την ιστορία και την παράδοσή μας. «Ο Δήμος Αμαρουσίου βρίσκεται κοντά στους συλλόγους της πόλης μας που προάγουν τον πολιτισμό και μεταλαμπαδεύουν στις νέες γενιές την πολιτιστική παράδοση μας» πρόσθεσε ο κ. Πέππας.

Ο Πρόεδρος του Ποντιακού Συλλόγου Αμαρουσίου «Νίκος Καπετανίδης», Δημήτρης Κοσμίδης εξέφρασε τις θερμές ευχαριστίες του Δ.Σ. και των μελών του Συλλόγου προς τον κ. Πατούλη για την υποστήριξη που παρέχει ο Δήμος Αμαρουσίου στο Σύλλογο από της συστάσεως του μέχρι σήμερα.

Εκ μέρους του Δήμου Αμαρουσίου παραβρέθηκαν επίσης ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Επ. Γαρδέλης, ο Αντιδήμαρχος Επ. Κατσιγιάννης και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι Ελ. Λέκκα, Αντ. Παρτσινέβελος, Δημ. Σμυρνής, Δημ. Πολυχρονιάδης, Μ. Καρλατήρα και Μ. Καρανάσιου.

Οι φίλοι και τα μέλη του Συλλόγου είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν μία βραδιά πλούσια σε μουσική, χορό και τραγούδι.

Τα χορευτικά συγκροτήματα: του Συλλόγου Ποντίων Αιγάλεω «Ο Καύκασος», της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων Αττικής, του Μορφωτικού Συλλόγου Ποντίων Άνω Λιοσίων «Η Τραπεζούντα», του Συλλόγου Αμαρουσίου «Νίκος Καπετανίδης», με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής ενθουσίασαν και διασκέδασαν μικρούς και μεγάλους που συμμετείχαν στην εκδήλωση.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων τιμήθηκε για την σημαντική συνεισφορά του στη διατήρηση και ανάδειξη του Ποντιακού Πολιτισμού, αλλά και για την υποστήριξη του στο Σύλλογο Αμαρουσίου ο πρώτος Αντιπρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας κ. Κώστας Αλεξανδρίδης.

Συγκίνηση στην Παναγία Σουμελά του Πόντου

των Νίκου Παπαχρήστου και Νίκου Μαγγίνα

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε το πρωί της Δευτέρας στην Παναγία Σουμελά του Πόντου θεία λειτουργία προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και με την συμμετοχή του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου και του Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβα.

«Σας χαιρετούμε από τον τόπο που είναι οι ρίζες σας» είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απευθυνόμενος στους απανταχού Ποντίους εκφράζοντας την αγάπη του και ζητώντας από όλους να κρατήσουν στην καρδιά τους αυτό το μεγάλο πνευματικό γεγονός.

Ο αυλόγυρος της ιστορικής Μονής ήταν από νωρίς πλημμυρισμένος από πιστούς από την Ελλάδα, την Ρωσία, την Γεωργία, από διάφορες ευρωπαϊκές χώρας αλλά και από τις ΗΠΑ και την Αυστραλία. Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Δημητριάδος Ιγνάτιος, Δράμας Παύλος, ο Αρχιεπίσκοπος Γιαροσλάβλ και Ροστώβ Παντελεήμονας, εκ της Εκκλησίας της Ρωσίας και ο Επίσκοπος Φασιάνης Αντώνιος, βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής. Ανάμεσά στους προσκυνητές ο ομογενής βουλευτής στη Ρωσική Δούμα Ιβάν Σαββίδης, ο πρώην υπουργός Στέλιος Παπαθεμελής, ο πρώην Πρόεδρος της ΕΣΥΕΑ Πάνος Σόμπολος

Αναφερόμενος στην παρουσία του ρώσου Ιεράρχη και των πιστών εκ της Εκκλησίας της Ρωσίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης επανέλαβε την πρόσκλησή του όπως μελλοντικά να μπορέσει να έλθει για να συλλειτουργήσουν και ο Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κύριλλος.









Πηγή: Amen

ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ «ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ»

Ο Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο του Ποντιακού Συλλόγου Κατερίνης "Παναγία Σουμελά" σας προσκαλούν με ιδιαίτερη χαρά και ξεχωριστή τιμή την Παρασκευή 19 και το Σάββατο 20 Αυγούστου 2011 στις καθιερωμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνουν προς τιμήν της Παναγίας, για 19η χρονιά, στην νέα πολιτιστική στέγη του συλλόγου.

Ώρα έναρξης 9:30 μ.μ.

ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ «ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ»
Ηλιουπόλεως 40, Μυλαύλακος
Κατερίνη
Τ.Κ. 60100
Τηλ. - Φαξ: 2351021596
www.soumela.gr
panagiasoumela@freemail.gr

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΕΤΟΡΑΧΗΣ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ

Με μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή πλήθους κόσμου πραγματοποιήθηκαν στην Αετοράχη Ελασσόνας οι πανηγυρικές εκδηλώσεις που γίνονται κάθε χρόνο στις 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου με την ευκαιρία της γιορτής των Αγίων Αναργύρων.

Την παραμονή της γιορτής έγινε ο καθιερωμένος πανηγυρικός εσπερινός στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Αετοράχης χοροστατούντος του Μητροπολίτη Ελασσόνας κ.κ. Βασιλείου και παρουσία πολλών πιστών από όλη την επαρχία.


Το βράδυ της Πέμπτης 30ης Ιουνίου, πλήθος κόσμου, με σύμμαχο τον καλό καιρό, συμμετείχε στις εορταστικές - πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το πρόγραμμα άνοιξε το χορευτικό συγκρότημα του Μορφωτικού Συλλόγου Τυρνάβου, που παρουσίασε δημοτικούς χορούς. Ακολούθως, το χορευτικό συγκρότημα του Μορφωτικού Συλλόγου Ποντίων Νέου Προδρόμου παρουσίασε ποντιακούς χορούς. Τα μέλη των συγκροτημάτων χόρεψαν με πολύ μεράκι και ενθουσιασμό, κερδίζοντας το ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Ακολούθησε τιμητική αναφορά με την προβολή βίντεο στον λυράρη του χωριού Νίκο Δημητριάδη, ο οποίος πρόσφατα ηχογράφησε το πρώτο του cd υπό την επιμέλεια του Συλλόγου. Η βραδιά έκλεισε με δημοτικό και ποντιακό γλέντι. Έπαιξαν οι μουσικοί: Βαγγέλης Πέγιος κλαρίνο, Πόλυς Εφραιμίδης λύρα, Νίκος Δημητριάδης λύρα, Κλεάνθης Σιαμλίδης νταούλι. Τραγούδησαν ο Βασίλης Τοπαλίδης και ο Βαγγέλης Αρσένης.


Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν το βράδυ της Παρασκευής 1ης Ιουλίου, ανήμερα της γιορτής των Αγίων Αναργύρων. Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με το χορευτικό συγκρότημα του Συνδέσμου Σαρακατσαναίων Λάρισας, το οποίο παρουσίασε σαρακατσάνικους χορούς του γάμου. Στη συνέχεια προβλήθηκε βίντεο από το οδοιπορικό του Συλλόγου στον Πόντο τον περασμένο Ιούλιο και ακόλουθησε σύντομος χαιρετισμός από τον παριστάμενο Μουράτ Σαριχάν, τουρκικής καταγωγής φίλο του Συλλόγου που φιλοξένησε εγκαρδίως την αποστολή του Συλλόγου κατά την επίσκεψή της στο χωριό Μερή του Πόντου. Κατόπιν, το επανασυσταθέν χορευτικό συγκρότημα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αετοράχης παρουσίασε ποντιακούς χορούς. Η βραδιά συνεχίστηκε με λαϊκό γλέντι. Έπαιξε ποντιακή λύρα και τραγούδησε ο Στάθης Πορφυρίδης, ενώ στο νταούλι ήταν ο Νίκος Χατζηδαυιτίδης. Επίσης, στη λύρα, στο τραγούδι και στο αγγείο ήταν ο Μάκης Μαρμαρίδης. Στο δημοτικό πρόγραμμα, κλαρίνο και γκάιντα έπαιξε ο Γιώργος Δεληγιάννης και τραγούδησε η Μαρία Δεληγιάννη.


Τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους, ο Δήμαρχος Ελασσόνας κ. Γεώργιος Πασχόπουλος, ο Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος & Καθαριότητας κ. Χαρίλαος Τσουβελακίδης, μέλη συμβουλίων τοπικών κοινοτήτων, αρκετοί εκπρόσωποι συλλόγων και σωματείων της επαρχίας, καθώς και μέλη της Ένωσης Ποντιακής Νεολαίας Αττικής, που πραγματοποίησαν εκδρομή από την Αθήνα για να παρεβρεθούν στις εκδηλώσεις.

Το Διοικητικό Συμβούλιο ευχαριστεί θερμά τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου για τη συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις. Ιδιαίτερα ευχαριστεί την Αντιπεριφέρεια Λάρισας για την οικονομική της βοήθεια και το Δήμο Ελασσόνας για την παραχώρηση των τραπεζοκαθισμάτων και της σκηνής. Τέλος, ευχαριστεί τους χορηγούς για την ευγενική προσφορά τους, καθώς και όλους όσους βοήθησαν για την επιτυχία των εκδηλώσεων και ιδιαίτερα τη νεολαία του χωριού που πρωτοστάτησε στην πραγματοποίησή τους.


ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Χορηγοί: Κρεοπωλείο ο Τάσος, Λογιστικά – Σαχινίδης, SKF, Ηλεκτρικά Είδη – Νικόλαος Χαρχαρίδης, Συμεωνίδης Ε.Π.Ε., Ήχος – Φως Βαλιώτης, Φαρμακείο Ανέστη Καραγιαννίδη, Οβελιστήριο Το Παραδοσιακόν, Γυράδικο, Αφοί Χαλκίδη εταιρεία τροφίμων, Τάσις ενδύματα, Μαλτέζος υδραυλικά.


Πολιτιστικός Σύλλογος Αετοράχης Ελασσόνας
Ελασσόνα
Τ.Κ. 40200
Τηλέφωνο & Fax: 2493087386
www.aetorachi.gr
polsylaet@in.gr

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΑΡΝΙΣΣΑΣ "ΟΙ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ"

Ο Σύλλογος Ποντίων και Μικρασιατών Άρνισσας "Οι Αργοναύτες" διοργάνωσε με επιτυχία τον ετήσιο θερινό χορό τους το Σάββατο 16 Ιουλίου 2011.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων ξεκίνησε με την παρουσίαση 4 χορευτικών συγκροτημάτων, του Μ.Ε.Σ.Ν. Άρνισσας, του Συλλόγου Ποντίων Παναγίτσας, του Χ.Ο. Κοζάνης και του μικρού χορευτικού του Συλλόγου. Ακολούθησε ποντιακό γλέντι που κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Σύλλογος Ποντίων και Μικρασιατών Άρνισσας "Οι Αργοναύτες"
Άρνισσα Πέλλης
Τ.Κ. 58002
Τηλ. 6970016565
ipapado11@hotmail.com

Η συνείδηση της Ιστορίας θα μας απελευθερώσει

του Fikret Baskaya

Η Ιστορία όταν γράφεται από τους κυρίαρχους παραγνωρίζει εντελώς την τύχη και το πεπρωμένο αυτών που έμειναν κάτω απ’ τα συντρίμμια. Προφανώς, όταν η ιστορία γράφεται απ’ αυτούς που καταστρέφουν, δεν υπάρχει λόγος να αναφερθεί το δράμα των θυμάτων που καταπλακώθηκαν απ’ τα συντρίμμια. Η επίσημη ιστορία αγνόησε ότι αυτοί που καταστράφηκαν ήταν οι αρχαιότεροι με τις πιο βαθιές ρίζες λαοί.

Παρ’ όλο που έχει περάσει ένας περίπου αιώνας, συνεχίζεται επίμονα η στάση αυτή με την άρνηση της Ιστορίας. Όμως η άρνηση δε σημαίνει ότι δεν υπήρξε η Ιστορία. Ότι ξεριζώθηκαν οι αρχαίοι λαοί που ζούσαν στα χώματα, οι Ρωμιοί, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, οι Χαλδαίοι.

Κοινή υπήρξε η τύχη των μη-μουσουλμανικών αυτών λαών με τις σφαγές, τις διώξεις, τις εξορίες και τις καταπιέσεις. Σίγουρα ο διαχωρισμός και οι διωγμοί δεν έγιναν μόνον λόγω της διαφορετικής θρησκείας. Την ίδια τύχη είχαν και οι Κούρδοι που πρόβαλαν αντίρρηση να ενταχθούν στο πρόγραμμα του «καθαρού έθνους», όπως και άλλοι που έφεραν αντιρρήσεις για άλλα θέματα. Ένα τέτοιο καθεστώς που επεφύλασσε τόσα βάσανα και ταλαιπωρίες, ήταν δυνατόν να αντιμετωπίζει δίκαια και ορθά ακόμα και τους Τούρκους που τους θεωρούσε δικούς του; Στη πραγματικότητα, η ρεμπουπλικανική Τουρκία αντιμετώπιζε ανέκαθεν τις λαϊκές μάζες με μια αποικιοκρατική οπτική γωνία. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε μ’ ένα περίεργο φαινόμενο αυτοαποικιοκρατίας. Αν θέλουμε να το πούμε διαφορετικά, έχουμε να κάνουμε με μια ιδιάζουσα αποικιοκρατική διεργασία. Αυτή η αυτοαποικιοκρατία έχει ριζικές διαφορές από τη συνήθη αποικιοκρατία και παρουσιάζει την πρωτοτυπία να έχουν οι αποικιοκράτες την ίδια θρησκεία με τους αποίκους. H κατάσταση αυτή είχε ως συνέπεια να προκύψουν δυσκολίες στην κατανόηση των γεγονότων που συνέβησαν.

Το πρόγραμμα δημιουργίας ενός καθαρόαιμου Έθνους, διέθετε ένα σωρό εσωτερικές αντιθέσεις. Η εκρίζωση των μη-μουσουλμανικών λαών με δραματικό τρόπο, εκτός των Κούρδων, σήμαινε ταυτόχρονα και πολιτιστική, μορφωτική και τεχνική ερήμωση. Από τη μια πλευρά οι ισχυρισμοί περί εκμοντερνισμού και προόδου ως στόχων και από την άλλη πλευρά η πλήρης καταστροφή της υποδομής υπέρ του επιδιωκόμενου σκοπού. Αν είχαν αποφευχθεί αυτές οι ακρότητες και δεν γίνονταν σφάλματα, σήμερα θα ήμασταν μια πιο ευημερούσα, πιο δημοκρατική, πιο πολύχρωμη (όχι με την έννοια του υλικού πλούτου), πιο προοδευμένη πολιτισμικά και μορφωτικά κοινωνία.

«Η εξουσία είναι αυτή που αποκρύπτει»

Η αλλαγή αρχίζει πάντα με την κατανόηση και την υπέρβαση. Για να κατανοήσουμε τα πράγματα, τα γεγονότα, τα συμβάντα, τις ιστορικές κοινωνικές διεργασίες, είναι απαραίτητο να αποκτήσουμε την ικανότητα να βλέπουμε αυτά με τα δικά μας μάτια. Και ο δρόμος γι’ αυτό είναι η καθαρή συνείδηση. Τότε θα πρέπει να απελευθερώσουμε τη συνείδησή μας από το να είναι αποικιοκρατούμενη. Μόνο έτσι θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια και θα εγκαθιδρύσουμε ένα κοινωνικό καθεστώς που αξίζει να ζει κανείς. Για το σκοπό αυτό, πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από την κυρίαρχη ιδεολογία της επίσημης Ιστορίας και να αποκτήσουμε μια πιο ευρεία αντίληψη επ’ αυτών. Ο δρόμος που επιβάλλει η επίσημη Ιστορία οδηγεί την κοινωνία στη συλλογική απώλεια της μνήμης, τη διαγραφή αυτής και την κυριαρχία της εκδοχής εκείνης που συμφέρει τις κυρίαρχες τάξεις. Με άλλα λόγια, η επίσημη Ιστορία αποτελεί μια έκδοση της Ιστορίας που βασίζεται στο ψέμα, στην παραποίηση, στη μη κατονομασία των πραγμάτων, στη μυθοπλασία, στη λογοκρισία και αυτολογοκρισία.

Κατά μια άποψη η κοινωνική μνήμη διαμορφώνεται με τρόπο που συμφέρει τις ανάγκες της κυρίαρχης τάξης. Σε κάθε περίπτωση ο δρόμος επιβολής των κυρίαρχων τάξεων διέρχεται από την αλλοτρίωση της κοινωνίας από το παρελθόν της, την απόκρυψη και τη λήθη. Η κοινωνία αποξενώνεται από τον εαυτό της και την ιστορία της.

* Ο Fikret Başkaya σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Φυλακίστηκε για τη συγγραφή του βιβλίου «Η χρεωκοπία του παραδείγματος. Κριτική στην επίσημη ιδεολογία». Μετά την αποφυλάκισή του δημιούργησε το Ίδρυμα «Φόρουμ Τουρκίας και Μέσης Ανατολής», που έγινε γνωστό ως «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο». Είναι από τους διανοούμενους που έχουν υποστεί τις περισσότερες διώξεις στην Τουρκία.

Πηγή: Δρόμος

Ο Σύλλογος Ποντίων Φοιτητών Ιωαννίνων στην Κύπρο!

Με πολύ μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκαν και φέτος οι εκδηλώσεις του 17ου Διεθνούς Φολκλορικού Φεστιβάλ που διοργάνωσε το Χορευτικό Συγκρότημα "Κίμων" Ξυλοτύμβου, στη Λάρνακα της Κύπρου, από τις 25 Ιουλίου έως και την 1η Αυγούστου. Συμμετείχαν αποστολές από την Ελβετία και την Πολωνία, ενώ την Ελλάδα εκπροσώπησε το Χορευτικό τμήμα του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών Ιωαννίνων, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ο ήχος της κεμεντζές και ο ρυθμικός χτύπος του νταουλιού συνεπήραν όλους τους θεατές και στις 5 χορευτικές παραστάσεις, ενώ η ψυχή των χορευτών ταξίδευε κάθε φορά το κοινό στα παρχάρια του Πόντου και τις ακτές της Μαυροθάλασσας. Μια αξέχαστη και μοναδική εμπειρία που γέννησε δεσμούς αγάπης και φιλίας.

Εξ όλων των μελών της ελληνικής αποστολής, το Δ.Σ. του Συλλόγου.