Εκεί στο Βέρμιο στην Παναγία Σουμελά

του Γιάννη Δελόγλου

Καστανιά-Βέροια. Με θρησκευτική κατάνυξη γιορτάστηκε στο Ιερό Προσκύνημά της η Παναγία Σουμελά, Η Θεομήτωρ, η Μεγαλόχαρη, η Μαρία της καρδιάς των απανταχού Χριστιανών. Εκεί στο Βέρμιο όπου Θρόνιασε, σε ένα παρόμοιο τοπίο με αυτό του όρους Μελά τού Πόντου, 43 χιλιόμετρα μετά την κάποτε ιστορική Πρωτεύουσα των Μεγάλων Κομνηνών, Τραπεζούντα. Χιλιάδες πιστών από όλη την Ελλάδα και από το εξωτερικό έσπευσαν να ζητήσουν τη Χάρη και την Ευλογία Της, όπως κάθε χρόνο εδώ και 1599 χρόνια όπου και να βρίσκεται. Οι εκδηλώσεις τής 1599ής πανηγυρικής γιορτής τού Δεκαπενταύγουστου, η οποία αποτελεί συνέχεια της εθνικοθρησκευτικής παράδοσης του αλησμόνητου Πόντου, που διοργανώνει κάθε Αύγουστο το Πανελλήνιο Ιερό Προσκύνημα και το Σωματείο «Παναγία Σουμελά» στην Καστανιά Ημαθίας, στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία.

Οι Άγιοι Αρχιερείς που συλλειτούργησαν στην Ιερά Μονή Παναγία Σουμελά. Από αριστερά: Βεροίας Παντελεήμων, Προικονήσου Ιωσήφ, Καισαριανής Δανιήλ και Ζιχνών Ιερόθεος.

Ο Πρόεδρος του Σωματείου «ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ» Γεώργιος Τανιμανίδης με ιδιαίτερη συγκίνηση μεταξύ άλλων είπε: «Είναι ιδιαίτερη η συγκίνηση και η χαρά μας φέτος που με τις ευλογίες της Εκκλησίας και την τιμητική παρουσία όλων σας, των πολιτικών στρατιωτικών Αρχών και των εκπροσώπων των Ποντιακών Οργανώσεων, αξιωνόμαστε να γιορτάσουμε με περισσή λαμπρότητα την Κοίμηση τής Θεοτόκου εδώ στα υψώματα τής Μακεδονίας μας στο νέο θρονί τής Σουμελιώτισσας Κυράς, για χιλιοστή πεντακοσιοστή ενενηκοστή ενάτη φορά!

Αποτελεί η φετινή χρονιά απαρχή εορτασμού των εξήντα χρόνων παρουσίας τής Παναγίας Σουμελά ως Σωματείο και Προσκυνήματος στον Ελλαδικό χώρο. Παρουσίας που σηματοδοτεί και υπογραμμίζει την αδιάλειπτη συνέχεια του Ελληνισμού, που με την διατήρηση της παράδοσης, των ηθών και εθίμων ενισχύει το δέσιμο με τις ρίζες μας και την ιστορική Μνήμη, στοιχεία που συμβάλλουν στη σφυρηλάτηση τής πολιτισμικής και εθνικής μας ενότητας. Ενότητας που μας βοηθά και μας στηρίζει στη δύσκολη πορεία μας, σ’ ένα περιβάλλον οικονομικά δύσβατο και κοινωνικά ανάλγητο, δημιούργημα αγορών και ανθρώπων, που δεν υπηρετούν αξίες και αρχές πανανθρώπινες, αλλά ως υπηρέτες τού Παρόντος Θεοποιούν το Χρήμα και πολλοί, δυστυχώς, το προσκυνούν…

Έχουμε τη μεγάλη τιμή η φετινή γιορτή να γίνεται με τους υψηλούς καλεσμένους μας, με φίλους, συμπαραστάτες, ευεργέτες και συνεργάτες το Ιερού Προσκυνήματος. Η παρουσία σας φανερώνει αβίαστα τα βαθιά αισθήματα ευλάβειας προς την Παντάνασσα τού Πόντου, την εκτίμησή σας προς το συντελούμενο έργο τού Ιερού Προσκυνήματος’ και την αγάπη σας προς τον Ποντιακό Ελληνισμό. Μας γεμίζει ευθύνες αυτή η παρουσία αλλά μας δίνει και δύναμη για να συνεχίσουμε.

Ευχαριστούμε, ευλογούμε και υμνούμε την Παναγία Μας, που μάς αξιώνει να συνεχίζουμε το έργο που παραλάβαμε, το έργο που τιμάτε και λαμπρύνετε με την παρουσία σας Έργο που μαζί με τη Σεπτή και θαυματουργή Εικόνα και τα δύο κειμήλια τού Τιμίου Σταυρού και του Ευαγγελίου, θα μας θυμίζει στους αιώνες την ηρωική και μαρτυρική πορεία τού Ποντιακού Ελληνισμού, τα Μνήμα και τα Ιστορικά Προσκυνήματα τού Αλησμόνητου Πόντου, τον ξεριζωμό και τη Γενοκτονία που μας κληροδότησε αναμνήσεις, νοσταλγία, πόνο. Αν ο ξεριζωμός για τον Ελληνισμό τής Ανατολής ήταν πράξη εξοντωτική και τραύμα βαθύ, η δραστηριότητα, η παρουσία και η προκοπή του Ελληνισμού αυτού στον Ελλαδικό χώρο αποτελούν λαλίστατη απόδειξη της ζωτικότητας τού Ελληνικού Έθνους, κομμάτι αναπόσπαστο του οποίου είναι ο Ποντιακός Ελληνισμός …».

Περιφορά τής Αγίας Εικόνας τής Παναγίας Σουμελά που φιλοτέχνησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς και φυλάσσεται στο Μοναστήρι της στο Βέρμιο Ημαθίας

Στις λατρευτικές εκδηλώσεις συμμετείχαν: ο Μητροπολίτης Βεροίας Ναούσης Καμπανίας Παντελεήμων, ο Μητροπολίτης Καισαριανής – Βύρωνος και Υμηττού Δανιήλ, ο Μητροπολίτης Προικονήσου Ιωσήφ και ο Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Ιερόθεος.

Επίσης τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους: ο Υφυπουργός Εσωτερικών Πάρις Κουκουλόπουλος, ο Πρόεδρος της νέας Δημοκρατίας και Αρχηγός τής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς, ο βουλευτής του ΛΑ.ΟΣ Αγ. Κολοκοτρώνης ως εκπρόσωπος τού κ. Καρατζαφέρη, οι βουλευτές Π. Κουρουμπλής, Γ. Ιωαννίδης, Γ. Κασαπίδης, Κ. Γκιουλέκας, Σ. Αθανασιάδης, Γ. Αβραμίδης, Κ. Θεοδωρίδης, Χ. Σιδηρόπουλος, οι Ευρωβουλευτές Γ. Παπαστάμκος, Γ. Χατζημαρκάκης, Frank Engel, η Γεν. Πρόξενος των ΗΠΑ, ο Γεν. Πρόξενος της Ρωσίας, οι Αντιπεριφερειάρχες Απ. Τζιτζικώστας, Ι. Μωϋσιάδης, Κ. Καραπαναγιωτίδης, Μαυρίδου, ο Αντιστράτηγος Διοικητής Β’ ΣΣ, ο Υποδιοικητής του Β’ ΣΣ, ο διοικητής της Πυροσβεστικής Κεντρικής Μακεδονίας, ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας η δήμαρχος Βέροιας κα Χ. Ουζουλτζόγλου, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γ. Μπουτάρης, ο δήμαρχος Νεάπολης-Συκέων Σ. Δανιηλίδης, ο πρώην Περιφερειάρχης Π. Ψωμιάδης, η Ολυμπιονίκης Β. Πατουλίδου, ο Ελληνικής καταγωγής διάσημος Αστροναύτης Θεοδ. Γραμματκόπουλος-Γιουρτσίχιν, εκπρόσωποι Ομοσπονδιών και πολλών διαφόρων φορέων.

Οι προσκεκλημένοι και οι χιλιάδες προσκυνητών από την Ελλάδα και το Εξωτερικό έζησαν μοναδικές στιγμές από τη συναυλία με τίτλο «ΨΥΧΗ και ΣΩΜΑ» με τους διδάκτορες αδελφούς Ματθαίο και Κωνσταντίνο Τσαχουρίδη, «εκεί όπου η παράδοση συναντά την εξέλιξη …», εφτά νότες στην Ανατολή και εφτά στη Δύση … και η συνέχεια επί σκηνής στον αύλειο χώρο από τον ταλαντούχο λυράρη Ματθαίο και τον αδελφό του στο τραγούδι που πρόσφεραν νοσταλγικές συγκινήσεις τού αλησμόνητου Πόντου.

Πιστοί κάθε ηλικίας παρακολούθησαν τον Μέγα Εσπερινό με Αρχιερατική Συγχοροστασία στην Ιερά Μονή τής «Παναγίας Σουμελά» καθώς και την λιτάνευση τής ιεράς Εικόνας.

Επίσης απότισαν φόρο τιμής στην Προτομή τού μεγάλο επαναστάτη Αλεξάνδρου Υψηλάντη και ακολούθησε κατάθεση στεφάνων.

Πηγή: Ελληνική Γνώμη

Τα αντεθνικά λόμπι και το ποντιακό ζόμπι...

του Θανάση Στυλίδη
Δικηγόρου

«Εν δε διχοστασίη και Ανδροκλέης πολεμαρχεί»
(όταν πέφτει διχόνοια, κυβερνά ακόμα κι ο Ανδροκλής…)

Για να ασκεί μια ομάδα επιρροή και για να πετυχαίνει τους πολιτικούς της στόχους και όχι μόνο, το πρώτο που απαιτείται και δεν αμφισβητείται, νομίζω από κανέναν, είναι η σύμπνοια, η ενότητα και η αλληλεγγύη. Χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υπάρχει ομάδα, αλλά σκορποχώρι, το οποίο άγεται και φέρεται από τις ορέξεις και τις πολιτικές επιδιώξεις άλλων ομάδων ανταγωνιστικών, που στόχο τους έχουν να εδραιώνουν τη δύναμή τους μέσα από την αδυναμία και την ασυνεννοησία των άλλων. Η αρχή αυτή δεν είναι άλλη από τη γνωστή «διαίρει και βασίλευε».

Ας έρθουμε λοιπόν στα καθ’ ημάς. Προς πείσμα τον καιρών οι Πόντιοι ως εθνική συνιστώσα επιθυμούν να μη χάσουν τα χαρακτηριστικά τους και τις ιδιαιτερότητες τους.

Για το λόγο αυτό έχουν οργανωθεί, έχουν φτιάξει σωματεία και ομοσπονδίες και προσπαθούν να κερδίσουν το στοίχημα με το πεπρωμένο, πολεμώντας τη λήθη και τον εκφυλισμό, δημιουργώντας δε και τη σχετική ιδεολογία.

Κατά τον τρόπο αυτό η Πόντιοι ως εθνοτοπική ομάδα του Ελληνισμού δρουν πολιτικά και θέλουν να διαδραματίσουν εδώ και τώρα ρόλο σοβαρό μέσα στο εθνικό γίγνεσθαι, που δοκιμάζεται από τις εξουθενωτικές πιέσεις της παγκοσμιοποίησης.

Μέγιστος πολιτικός στόχος του «ποντιακού κινήματος», που φιλοδοξεί να ενώσει γύρω από αυτό όλους τους Πόντιους, είναι η αναγνώριση της Ποντιακής γενοκτονίας. Ο στόχος αυτός λειτουργεί κυρίως ως μέσο εθνικής αυτογνωσίας και αυτοπροστασίας των ίδιων των Ποντίων και λιγότερο ως πολιτική νίκη τους απέναντι στην Τουρκία.

Πέρα από την ιστορική πραγματικότητα του παραπάνω γεγονότος που για εμάς τους Πόντιους είναι αδιαπραγμάτευτη, για την επίτευξη του παραπάνω πολιτικού στόχου απαιτούνται στρατηγική αλλά και κάποια υποτυπώδης υποδομή. Απαιτείται πολιτική σκέψη, πολιτική γραμμή, πολιτική συμπεριφορά και κυρίως απαιτείται πολιτική ηγεσία.

Για το Ποντιακό ζήτημα λίγο πολύ η πολιτική θεωρία έχει διατυπωθεί. Θεωρητικοί και ιστορικοί έχουν εργασθεί πάνω σε αυτήν την πλατφόρμα που διατυπώθηκε αρχικά από το Μιχάλη Χαραλαμπίδη και τον Κώστα Φωτιάδη στο αξεπέραστο έργο τους «Πόντιοι, δικαίωμα στη Μνήμη». Ιστορικοί όπως ο Κώστας Φωτιάδης και ο Βλάσης Αγτζίδης έχουν οικοδομήσει το ιστορικό και επιστημονικό υπόβαθρο για αυτό που εμείς οι Πόντιοι συνηθίζουμε να περιγράφουμε σαν «ποντιακή ιδέα». Η βάση και το εποικοδόμημα του Ποντιακού ζητήματος, έχουν αχνοπροβάλλει εδώ και αρκετά χρόνια μέσα στο απίστευτο Νεοελληνικό αλαλούμ, σε αυτό όμως που υστερούμε δραματικά είναι ο τομέας της πολιτικής οργάνωσης και εκπροσώπησης. Ο υποκειμενικός παράγοντας, ο φορέας, το εκτελεστικό πολιτικό όργανο που θα φέρει του Πόντιους από το παρασκήνιο στο προσκήνιο, όπως φαίνεται και από τα τελευταίως διαδραματιζόμενα, είναι πόρρω μακριά από το επιθυμητό και το αναγκαίο.

Στην παρούσα στιγμή το ποντιακό ζήτημα φαίνεται να το διαχειρίζονται δευτεροβάθμια όργανα, που είτε αντηχούν το μίζερο παρελθόν του ποντιακού χώρου, είτε εμφανίζονται ως δήθεν αναμορφωτές του χώρου αυτού. Τα ανωτέρω όργανα διαγκωνίζονται για τη μαζικότητα τους και την επιρροή τους στην ποντιακή βάση των σωματείων και για το λόγο αυτό επιλέγουν εκδηλώσεις λαϊκίστικες, προκειμένου να αποδείξουν την επιρροή τους. Στην πραγματικότητα καμία από τις παραπάνω ομοσπονδίες δεν κατάφερε να συνεπάρει τη μεγάλη ποντιακή μάζα και να της δώσει όραμα και στόχους.

Εξάλλου καμία από αυτές, δεν καλλιέργησε τη σύμπνοια και την κοινωνική αλληλεγγύη μεταξύ των Ποντίων. Δε συμπεριφέρονται ως πολιτικοί οργανισμοί, αλλά ως λαογραφικά σωματεία που αντί να συγκεντρώνουν και να αναδεικνύουν τις ποντιακές αρετές, καλλιεργούν ένα απίστευτο διχασμό μεταξύ των Ποντίων με κίνδυνο να διαρραγεί βαθειά η ποντιακή βάση. Έννοιες όπως πατριωτική αλληλεγγύη, συνεργασία, οικονομική αυτοτέλεια, κομματική απεξάρτηση για αυτούς είναι άγνωστες. Και όσον αφορά τους «παλαιούς» τα πράγματα λίγο πολύ ήταν αναμενόμενα, καθώς σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά σκιά του «ένδοξου» παρελθόντος. Μια παρέα κουρασμένων παλαιών παραγόντων, η οποία είναι απολύτως αποκομμένη από τη μεγάλη ποντιακή λαϊκή βάση.

Τι γίνεται όμως με το χώρο εκείνο που εμφανίστηκε περίπου ως τελική λύση στο πρόβλημα του «μεγάλου ασθενούς», που λέγεται οργανωμένος ποντιακός χώρος;

Αντί ο χώρος αυτός να χειραφετηθεί επιχειρώντας να αποκτήσει πολιτική αυτοτέλεια, πολιτικό όραμα και γιατί όχι ακόμη και οικονομική αυτοδυναμία, αναλώνεται επαιτώντας μέσα σε κομματικά γραφεία, και σε αυλές κομματικών παραγόντων, δαπανώντας επιπόλαια το ποντιακό όραμα και καταστώντας το περίπου γραφικό!

Δεν μπόρεσε ο χώρος αυτός να αναδείξει το διεκδικητικό του ρόλο, δε μπόρεσε να ενώσει όλες τις ποντιακές δυνάμεις και μαράθηκε μέσα στις διαπροσωπικές σχέσεις και στα παιχνίδια της εξουσίας. Υιοθετήθηκαν πρακτικές επικίνδυνες, από τον πειθαναγκασμό των σωματείων μέχρι ακόμη και τη σπίλωση ατόμων και προσωπικοτήτων. Βλέπεται για κάποιους από το χώρο αυτό ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ….! Και ακόμη χειρότερα τις περισσότερες φορές ο σκοπός δεν είναι τίποτε άλλο παρά το μέσο. Ένας βρώμικος πόλεμος, που πραγματικά δίχασε, κούρασε και αηδίασε τον ποντιακό λαό.

Άτομα και πρόσωπα δεύτερης γραμμής με αμφίβολες ικανότητες, έγιναν στελέχη και τους δόθηκε βήμα να λοιδορούν, να απαξιώνουν, να λασπολογούν, να διχάζουν και να απορρίπτουν. Εκφέρουν γνώμη επί παντός επιστητού και παρουσιάζονται ως κριτές διαχωρίζοντας τους Πόντιους σε πατρικίους και πληβείους. Ένας ανούσιος, φτηνός και αδικαιολόγητος εθνικισμός κατέλαβε ως παράκρουση τους «εκλεκτούς», οι οποίοι δεν διστάζουν να χαρακτηρίζουν με αγοραίο τρόπο συμπατριώτες μας. Τι ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια... «Ρώσοι, λαμόγια, κλεφτρόνια, Αμιρούτσηδες, φεσοφόροι, κολόζηδες…» και άλλα τραγελαφικά. Δυστυχώς το έλλειμμα ιδεών, στελεχών και πρακτικών είναι τρομακτικά μεγάλο και αναπληρώνεται με ύβρεις.

Γνωρίζω ότι όλα αυτά δεν θα ακουστούν ευχάριστα σε πολλούς «ζηλωτές», αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να ορθώσουμε το ανάστημά μας για να υπερασπίσουμε την προοπτική και το μέλλον του λαού μας, του ποντιακού λαού !

Η ιδιότυπη τρομοκρατία των παραγόντων, η οποία λειτουργεί σε βάρος της ομοψυχίας των Ποντίων, δεν πρέπει να περάσει. Γιατί πάνω από τα μικρά πρέπει όλοι οι Πόντιοι να προτάξουμε τα μεγάλα. Κόντρα στον κατακερματισμό, τη διχόνοια και την άνανδρη λασπολογία, κόντρα στη πατριδοκαπηλία, θα πρέπει να προβάλλει ο συντεταγμένος αγώνας μας για το μέλλον και τα δίκαια του λαού μας.

Το όραμα αυτό θα οργανώσει και θα εμπνεύσει όλους του Πόντιους, για μια εκπροσώπηση γνήσια δημοκρατική και πατριωτική. Για μια εκπροσώπηση που θα ενώνει, θα γεφυρώνει και θα καλλιεργεί πρώτα από όλα την αλληλεγγύη μεταξύ των Ποντίων. Για έναν οργανωμένο ποντιακό χώρο που θα είναι η αιχμή του δόρατος μιας διεκδίκησης πολιτικής και οικονομικής που θα μας καταστήσει μπροστάρηδες του αγώνα ενάντια στο ξεπούλημα της πατρίδας και του γένους...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου γραμματέα πολιτικού σχεδιασμού Ν.Δ., βουλευτή Λαρίσης, στην επίκαιρη επερώτηση στη Βουλή σχετικά με τα προβλήματα των Ελλήνων παλλινοστούντων.

"Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η οδύσσεια του ποντιακού ελληνισμού είναι γνωστή.

Διώξεις, εκτελέσεις, τάγματα εργασίας –τα περιβόητα αμελέ ταμπουρού- πορείες θανάτου. Μια γενοκτονία με 353.000 θύματα.

Ξεριζωμένοι οι επιζώντες Πόντιοι από τις πατρογονικές τους εστίες, τους φάρους του ελληνικού πολιτισμού, της Τραπεζούντας, της Σαμψούντας, της Αργυρούπολης, αναζήτησαν καταφύγιο άλλοι στην Ελλάδα και άλλοι στη ορθόδοξη Ρωσία.

Και εκεί, πριν προλάβουν να στεγνώσουν τα δάκρυα για τις χαμένες πατρίδες του Πόντου, ήλθαν αντιμέτωποι με νέες διώξεις. Οι σταλινικές εμμονές εναντίον των μειονοτήτων ήταν ιδιαίτερα σκληρές για τους Έλληνες Ποντίους.

Και πάλι ξεριζωμός, και πάλι εξορία. Αυτή τη φορά στα γκούλαγκ της Σιβηρίας και στις στέπες της Κεντρικής Ασίας. Στόχος η εξόντωση. Και για όσους επιβίωναν η λησμονιά της εθνικής τους καταγωγής.

Αυτός, όμως, ο φιλόπονος και καρτερικός λαός, άντεξε. Διέψευσε τους παρανοϊκούς εγκεφάλους που συνέταξαν και εκτέλεσαν τα εφιαλτικά σχέδια της εξαφάνισής του.

Κράτησε ακλόνητη την ελληνική του συνείδησή, άσβεστη τη φλόγα της επιστροφής του στα πάτρια, ζωντανά τα ήθη και τα έθιμά του.

Και όταν ήλθε η στιγμή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, και επετράπη η ελευθερία της μετακίνησης, δεκάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας Ποντίων παλινόστησαν στην Ελλάδα.

Στην πλειονότητά τους φτωχοί άνθρωποι, αλλά με σημαντικές ικανότητες, γνώσεις και προσόντα.

Έφθασαν με την λαχτάρα να ζήσουν και να δημιουργήσουν στη πατρίδα, την οποία η πολύχρονη εξορία είχε εξιδανικεύσει στη συλλογική φαντασία τους.

Ποια ήταν όμως, η στάση της Ελληνικής Πολιτείας απέναντι σε αυτούς τους τραντέλληνες; Τους τριάντα φορές Έλληνες;

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι

Δυστυχώς η ενσωμάτωση των παλιννοστούντων στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν ανέφελη.

Καταφέραμε ακόμη και αυτό. Να νοιώθουν οι παλιννοστούντες Πόντιοι ξένοι στην Ελλάδα. Στα ξένα ήμουν Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος, όπως τραγούδησε ο Στέλιος Καζατζίδης.

Βρέθηκαν αντιμέτωποι με την καχυποψία τους απρόσωπου κρατικού μηχανισμού, που δεν αντιλαμβάνονταν, ούτε το χρέος προς τους ανθρώπους αυτούς, ούτε την εθνική ανάγκη να τους συνδράμει ουσιαστικά για να ενισχύσουν τον εθνικό κορμό.

Η ανυπαρξία σχεδίου και οράματος, αποκαλύφθηκε από την κρατική αδυναμία να συντάξει και να εκτελέσει οργανωμένα την εγκατάσταση των παλιννοστούντων σε ευαίσθητες περιοχές της ελληνικής επικράτειας. Να τονώσουν με νέο αίμα, οικονομικά παρηκμασμένες και δημογραφικά γερασμένες περιοχές.

Η Ρωμανία, μια νέα πόλη, που θα κατοικείτο από παλιννοστούντες, προερχόμενους από αστικές περιοχές, και θα άλλαζε το χάρτη της Θράκης, έμεινε στα χαρτιά, ένα ακόμη απραγματοποίητο όνειρο.

Αντ’ αυτού έγινε εγκατάσταση των Ποντίων ανοργάνωτα και απερίσκεπτα σε αγροτικές περιοχές, όπου υπήρχε αδυναμία εξεύρεσης εργασίας, και ιδιαίτερα για κατόχους πανεπιστημιακών τίτλων.

Το αποτέλεσμα ήταν μεγάλο τμήμα των παλιννοστούντων να εγκαταλείψει τη Θράκη αναζητώντας στο λεκανοπέδιο και τα αστικά κέντρα καλύτερη τύχη.

Και αναρωτιέμαι κύριοι συνάδελφοι, πώς είναι δυνατόν, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μια καθημαγμένη Ελλάδα, με πενιχρά μέσα, να καταφέρει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να ενσωματώσει 1.500.000 πρόσφυγες, και η σύγχρονη Ελλάδα της ΕΕ να αδυνατεί να πράξει τα δέοντα απέναντι σε μερικές δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που ήλθαν τη δεκαετία του ‘90 και του 2000.

Φοβούμαι, ότι τα αίτια αυτής της ανικανότητας οφείλονται σε έλλειμμα οράματος. Λειτουργήσαμε με όρους διαχείρισης. Χωρίς εθνική στρατηγική, χωρίς εδραιωμένη ιστορική συνείδηση για τις αποφάσεις μας.

Γι’ αυτό και οι Πόντιοι δεν αντιμετωπίστηκαν με τους όρους μιας πατρίδας που σέβεται τα παιδιά της και ενδιαφέρεται για την ευημερία και την προκοπή τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Σήμερα, οι συνθήκες είναι πολύ πιο δύσκολες από αυτές των προηγούμενων δεκαετιών. Αντιμετωπίζουμε δημοσιονομική στενότητα, αδυναμία να προωθήσουμε προγράμματα ενίσχυσης ευπαθών κατηγοριών.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ως πολιτεία δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτε, να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας την κατάσταση στον αυτόματο πιλότο.

Η Πολιτεία, μπορεί και πρέπει να προωθήσει την απλοποίηση των διαδικασιών για την απόδοση της ιθαγένειας στους παλιννοστούντες. Είναι κίνηση, που δεν έχει οικονομικό κόστος, αλλά επιλύει πολλά προβλήματα για χιλιάδες παλιννοστούντες.

Άλλωστε, η κυβέρνηση φάνηκε πολύ γενναιόδωρη στα ζητήματα ιθαγένειας σε υπηκόους τρίτων χωρών, με ελάχιστες προϋποθέσεις και τελικά με καταστροφικές συνέπειες για την αύξηση της λαθρομετανάστευσης.

Επιπλέον, πρέπει να υπάρξει η δυνατότητα αναδιάρθρωσης των χρεών παλιννοστούντων από στεγαστικά δάνεια, που πράγματι δόθηκαν με ευνοϊκούς όρους. Όμως, σήμερα η οικονομική κρίση έχει πλήξει και αυτούς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Οι πρόσφυγες του ’22 μέσα σε λίγα χρόνια αντί για βάρος στο ελληνικό κράτος έγιναν δύναμη προόδου και προκοπής.

Στην νέα γενιά Ποντίων προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην πατρίδα, θα πρέπει να δούμε όχι τους φτωχούς μας συγγενείς, αλλά τα δυναμικά τμήματα που θα πρωτοπορήσουν στην οικοδόμηση ενός παραγωγικού μοντέλου που έχει ανάγκη η χώρα".

Ομιλία Σάββα Αναστασιάδη

Συζήτηση Επ. Επερ. Υπουργείων Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Εσωτερικών, σχετικά με τα προβλήματα των Ελλήνων παλιννοστούντων.(22.07.2011)

Αναμφισβήτητα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και κύριε Υπουργέ, οι Έλληνες Πόντιοι οι προερχόμενοι από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αποτελούν μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα.

Μέσα σε έναν αιώνα έζησαν τρεις τουλάχιστον προσφυγιές. Άνθρωποι σκληροί και ανθεκτικοί κατάφεραν μέσα σε δύσκολες συνθήκες να διατηρήσουν τα βασικά χαρακτηριστικά τους, του πολιτισμού, της παράδοσης, της γλώσσας, της θρησκείας και ισχυρή την ελληνική τους συνείδηση.

Όνειρο ζωής; Η εγκατάσταση στη μητέρα Ελλάδα, εγκατάσταση η οποία ξεκίνησε να πραγματοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όχι όμως μέσα σε ομαλές, αλλά σε ανώμαλες συνθήκες. Έφθασαν στην Ελλάδα κυνηγημένοι, εγκαταλείποντας στις χώρες που ζούσαν, στις εμπόλεμες τότε περιοχές, περιουσίες και σπίτια, για να γλιτώσουν τη ζωή τους, ταλαιπωρημένοι και οικονομικά εξαντλημένοι, αλλά αισιόδοξοι και με ψυχική δύναμη και χαρά γιατί το όνειρό τους επραγματοποιείτο.

Δυστυχώς, όμως, η μητέρα Ελλάδα δεν τους δέχθηκε σαν παιδιά της. Ήταν απροετοίμαστη να δεχθεί αυτό το μεγάλο κύμα των Ελλήνων Ποντίων που προέρχονταν από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι, ξεκινώντας και πάλι από την αρχή, μόνοι τους προσπάθησαν να αναζητήσουν λύση στα προβλήματα που αντιμετώπιζαν.

Στον εργασιακό τομέα τα πράγματα ήταν κάπως καλά γιατί για τους Έλληνες εργοδότες αποτελούσαν φθηνή λύση. Καθηγητές, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, επιστήμονες στις χώρες προέλευσής τους, αναγκάστηκαν να απασχοληθούν στην Ελλάδα σε σκληρές χειρωνακτικές εργασίες. Κακοπληρωμένοι και ανασφάλιστοι αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους Έλληνες εργοδότες.

Όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν στην Ελλάδα, κυρίως τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής τους, ήταν το στεγαστικό. Δεν υπήρχε καμμία μέριμνα από την πολιτεία. Τα προγράμματα του Ευμοίρου της Ξάνθης και των Σαπών της Κομοτηνής δεν έλυσαν ουσιαστικά κανένα πρόβλημα γιατί έγιναν χωρίς μελέτες και χωρίς παράλληλη στήριξη.

Τον πρώτο καιρό σε υπερτιμημένα υγρά υπόγεια των τριάντα και των σαράντα μέτρων στριμώχνονταν τρεις και τέσσερις οικογένειες, για να μειώσουν το κόστος γιατί δεν είχαν χρήματα. Η ανάγκη παραμονής στα μεγάλα αστικά κέντρα –που αποτελούσαν και κέντρα εργασίας- και η έλλειψη στεγαστικής πολιτικής από το κράτος ανάγκασαν πάρα πολλούς από αυτούς να αναζητήσουν από μόνοι τους λύση.

Η ανεπαρκής γνώση της γλώσσας, των νόμων, των διαδικασιών της ελληνικής πολιτείας και του κρατικού μηχανισμού, τους κατέστησε και πάλι αντικείμενο εκμετάλλευσης. Οι επιτήδειοι πούλησαν αγροτεμάχια σε τιμή πανάκριβων οικοπέδων. Παρουσία συμβολαιογράφου και δικηγόρου, με συμβολαιογραφικές πράξεις, τεμάχισαν αγροτεμάχια σε περιοχές που ποτέ δεν προορίζονταν για οικιστική χρήση. Αυτά βρίσκονταν μέσα σε βιομηχανικές και βιοτεχνικές περιοχές, δίπλα σε ρυπογόνα εργοστάσια.

Εκεί, λοιπόν, άρχισαν να κτίζουν τα σπίτιά τους, την ελπίδα τους, τα όνειρά τους, την πρώτη κατοικία τους με προσωπική εργασία, βοηθώντας ο ένας τον άλλο, πολλά σπίτια από τα οποία είναι ακόμα ανολοκλήρωτα, διότι οι άνθρωποι δεν είχαν τα απαραίτητα χρήματα. Έτσι οικοδομήθηκαν ολόκληροι οικισμοί αυθαίρετα δομημένοι.

Η ανοχή της πολιτείας στην περίπτωση αυτή και η έλλειψη ενημέρωσης καθιστά το ελληνικό κράτος ηθικό αυτουργό στην παρανομία των Ελλήνων του Πόντου, γιατί από την ημέρα της αγοράς της γης μέχρι και σήμερα η ίδια η πολιτεία, με διάφορες μορφές και εκπροσώπους της, ήταν παρούσα και με τη στάση της –όπως ήταν η συμβολαιογραφική παρουσία κατά την αγορά των οικοπέδων- παρότρυνε ουσιαστικά την ανέγερση αυθαίρετων κατοικιών από τους Έλληνες πρόσφυγες.

Στη συνέχεια, ήταν η ανοχή της πολιτείας με την Αστυνομία, με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά και με τους επίσημους εκπροσώπους του κράτους, Βουλευτές και Υπουργούς, οι οποίοι γνώριζαν όλη την κατάσταση. Αποτέλεσαν, όμως, τα πρώτα κυρίως χρόνια, οι Έλληνες πρόσφυγες εύκολη εκλογική πελατεία και γι’ αυτό ιδιαίτερα προεκλογικά τους υποσχόταν λύσεις.

Τρανταχτά παραδείγματα στρουθοκαμηλισμού, ενοχής και ηθικής αυτουργίας του κράτους αποτελούν οι περιοχές της Ευξεινούπολης Θεσσαλονίκης στα όρια των Δήμων Σταυρούπολης, Ευκαρπίας και Ωραιοκάστρου, Φιλοθέης στα όρια της Ευκαρπίας Θεσσαλονίκης, Ανθούπολης στα όρια του πρώην Δήμου Μυγδονίας Θεσσαλονίκης, οικισμοί του Δήμου Ωραιοκάστρου, αλλά και οικισμοί κυρίως στα αστικά κέντρα και στην Αθήνα. Στις περιοχές αυτές δημιουργήθηκαν ολόκληρες πολιτείες, αυθαίρετα δομημένες, μέσα σε αγορασμένα αγροτεμάχια, ποτέ μέσα σε κοινόχρηστη ή δημόσια έκταση. Όλοι βλέπαμε την εξέλιξη αυτή.

Το κράτος δια των εκπροσώπων του, κυρίως σε προεκλογικές περιόδους, για ευνόητους λόγους ενθάρρυνε με υποσχέσεις νομιμοποίησης. Η επίσημη πολιτεία παρενέβη. Υδροδότησε αυτές τις περιοχές. Τις προμήθευσε με ηλεκτρικό ρεύμα. Έκανε έργα αποχέτευσης. Ασφαλτόστρωσε δρόμους. Ανήγειρε πολιτιστικά κέντρα, ΚΑΠΗ και έκανε και άλλες κρατικές παροχές, για να νομιμοποιήσει έτσι στην ουσία τις περιοχές αυτές. Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει την εμπλοκή του κράτους εκτός από ανοχή, ενοχή και έμμεση αποδοχή της δημιουργηθείσας κατάστασης;

Ύστερα, βέβαια, ξεχάστηκαν όλα αυτά και ήρθαν οι έλεγχοι από το ΙΚΑ, από τις πολεοδομίες.

Ήρθαν τα πρόστιμα, που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν τις 300.000 ευρώ και πρόστιμα ετήσια διατήρησης που ξεπερνούν τις 40.000 ευρώ. Καταθέτω στα Πρακτικά της Βουλής ορισμένες ενδεικτικές εκθέσεις αυτοψίας.

(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Σάββας Αναστασιάδης καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)

Οι κατά καιρούς ρυθμίσεις που έγιναν –τρεις ή τέσσερεις- για μείωση των προστίμων του ΙΚΑ μέχρι και 50% δεν είχαν, φυσικά, εφαρμογή και δεν έδωσαν και καμία λύση για τον απλούστατο λόγο ότι για να είχαν εφαρμογή οι ρυθμίσεις αυτές, έπρεπε οι οικοδομές, τα σπίτια αυτά να έχουν οικοδομική άδεια.

Εδώ, λοιπόν, φαίνεται και πάλι η υποκρισία του ελληνικού κράτους σε όλο της το μεγαλείο. Υπήρχε περίπτωση οι ιδιοκτήτες για τα σπίτια που οικοδομήθηκαν με τον τρόπο και στους χώρους που προαναφέραμε να μπορέσουν να εκδώσουν οικοδομική άδεια, μέσα σε βιοτεχνικές περιοχές, εκτός σχεδίων πόλεως; Φυσικά, όχι. Και αν υπήρχε τέτοια περίπτωση, θα το έκαναν οι ίδιοι μόνοι τους. Δεν θα χρειάζονταν να κτίσουν παράνομα. Αλλά και έτσι να ήταν –να μπορούσαν να εκδώσουν άδεια- πιστεύει κανείς ότι μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι, μεροκαματιάρηδες, άνθρωποι του μόχθου να πληρώσουν αυτά τα πρόστιμα; Σε καμία περίπτωση και σε μια περίοδο, μάλιστα, σήμερα όπου η ανεργία τούς πλήττει βαθιά.

Το ελληνικό κράτος, αφού με τη στάση του τους έσπρωξε στην αυθαιρεσία, σήμερα τους επιβάλλει αβάσταχτα πρόστιμα που είναι αδύνατον να εισπραχθούν ποτέ, διότι αδυνατούν να τα πληρώσουν οι ίδιοι.

Για να είμαστε, λοιπόν, εμείς και η πολιτεία –έστω και την τελευταία στιγμή, την ύστατη στιγμή- ρεαλιστές και συνεπείς και χρήσιμοι απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, οφείλουμε, οφείλει το ελληνικό κράτος κατ’ αρχήν εν όψει της πρόθεσης της Κυβέρνησης και της δέσμευσης που έχουμε στο Μεσοπρόθεσμο για νομιμοποίηση όλων των αυθαιρέτων στη χώρα –κάτι που ξεκίνησε το ΥΠΕΚΑ- να παγώσει την είσπραξη όλων των προστίμων. Τα πρόστιμα που έχουν πληρωθεί στο ΙΚΑ πρέπει να πάνε στους ίδιους.

Όλοι οι οικισμοί έγιναν με προσωπική εργασία και να προχωρήσει η νομιμοποίηση, ώστε να μην έχουμε όμηρους αυτούς τους ανθρώπους.

Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Ευχαριστώ και για την ανοχή σας.

Ποντιακή συναυλία στην Ιερά Μονή Παναγίας Γουμερά

Ιερά Μονή Παναγίας Γουμερά

Στην Ιερά Μονή Παναγίας Γουμερά στη Μακρυνίτσα Σερρών την Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2011 θα πραγματοποιηθεί μεγάλη Ποντιακή συναυλία με αφορμή την μεγάλη εορτή του Γενεσίου της Θεομήτορος. Θα ήταν ευχής έργο να παρευρεθείτε μαζί μας σε μια τέτοια μοναδική εκδήλωση με ποικίλες δραστηριότητες, αλλά κυρίως για την σημασία μιας μεγάλης θρησκευτικής εορτής.

Το πρόγραμμα έχει ως εξής:
5.00 μ.μ. αναχώρηση
6.00 μ.μ. άφιξη στο χώρο της Μονής
6.30 μ.μ. Εσπερινός –Παράκληση
8.00 μ.μ. Έναρξη εκδήλωσης η οποία περιλαμβάνει:
α) Ομιλία του κ. Θεοφάνη Μαλκίδη
β) Χορωδία Ευξείνου Λέσχης Ν. Σερρών
γ) Συναυλία με πλήθος καλλιτεχνών
δ) Παρουσίαση χορών με τη συμμετοχή ποντιακών συλλόγων

Τηλέφωνο επικοινωνίας: Καρακασίδης Σάββας 6974008392

Να θεσμοθετηθεί η αναγνώριση της ενιαίας Γενοκτονίας των Χριστιανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Ερώτηση προς τον Υπουργό Εξωτερικών από τον Βουλευτή Λαρίσης, Μάξιμο Χαρακόπουλο

Να θεσμοθετηθεί η αναγνώριση της ενιαίας Γενοκτονίας των Χριστιανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Η γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι) αποτελεί μια αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Πρόκειται για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο η Τουρκία συνεχίζει να αρνείται να αναγνωρίσει, προβάλλοντας έωλα επιχειρήματα.

Το αίτημα της ενιαίας αναγνώρισης της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής, διατυπώνεται όλο και περισσότερο από κράτη, φορείς και προσωπικότητες.

Με αφορμή την 96η επέτειο μνήμης της Αρμένικης Γενοκτονίας, η Αρμενική Εθνοσυνέλευση, με απόφασή της, έκανε έκκληση για καθολική αναγνώριση της ενιαίας Γενοκτονίας Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων, που διαπράχτηκε από την Τουρκία στις αρχές του 20ου αιώνα. Καλεί την κυβέρνηση και την εθνοσυνέλευση της Τουρκίας να απομακρύνουν κάθε νομικό και πολιτικό κώλυμα που εμποδίζει την τουρκική κοινωνία να ερευνήσει το παρελθόν της. Τέλος, αναφέρει ότι η αναγνώριση του εγκλήματος της γενοκτονίας εκ μέρους της Τουρκίας θα συμβάλει στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και καλών γειτονικών σχέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων κρατών.

Ανάλογη άποψη εξέφρασε και ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο π. Σεραφείμ Ατματζίδης. Η πρόταση αυτή εντάσσεται και προεκτείνει το σκεπτικό του σχεδίου νόμου που είχαμε καταθέσει επτά βουλευτές της ελληνικής βουλής, στις 25 Ιουλίου 2006, για την «καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, Πόντου, Μικράς Ασίας και Θράκης από το Τουρκικό Κράτος», ως προϋπόθεση για ενδυνάμωση της δυνατότητας διεθνοποίησης και διεκδίκησης της αναγνώρισής της από την παγκόσμια κοινότητα.

Κατόπιν τούτων ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός:

1. Εξετάζετε το ενδεχόμενο συνεργασίας και συντονισμού με την αρμενική εθνοσυνέλευση, οργανώσεις της διασποράς των Αρμενίων και Ασσυρίων για τη θεσμοθέτηση της ενιαίας αναγνώρισης της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής;

Αθήνα, 5 Αυγούστου 2011

Ο ερωτών βουλευτής
Μάξιμος Χαρακόπουλος

Ευξείνιος Κύκλος 2011

Ο «Ευξείνιος Κύκλος 2011» είναι αφιερωμένος στα 10 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου Πόντιου τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη, με τη συμμέτοχή σημαντικών μουσικών και τραγουδιστών της παραδοσιακής ποντιακής μουσικής.

Όλα αυτά στο δημοτικό στάδιο Κοζάνης την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011 στις 21:00 το βράδυ με ελεύθερη είσοδο για όλους.

Ο «Ευξείνιος Κύκλος» συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια.

Διοργανωτές ο οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Κοζάνης, Ο Δήμος Κοζάνης, και τα Ποντιακά σωματεία του Δήμου Κοζάνης.

"Παρχάρια" στον οικισμό Κοίλα του νομού Έβρου

Το πανάρχαιο ελληνικό έθιμο των Ελλήνων του Πόντου, τα Παρχάρια, αναβίωσαν για πρώτη φορά στο νομό Έβρου, η αντιδημαρχία Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και ο Σύλλογος Ποντίων Φερών, ενώ οι εκδηλώσεις στηρίχτηκαν από το σύλλογο των Κοίλων ο «Άγιος Γεώργιος», ποντιακούς συλλόγους και άλλους φορείς της περιοχής.

Τα Παρχάρια είναι βοσκότοποι σε οροπέδια, και τόποι εξοχικοί. Η λέξη είναι σύνθετη από το "παρά' και το "χωρίον" και στον Πόντο σηματοδοτούσε τη μετακίνηση των κτηνοτρόφων από τα χαμηλά στα ορεινά οροπέδια για να αποφύγουν οι κάτοικοι της περιοχής την υγρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά και για να βρουν βοσκή για τα ζωντανά τους.

Η θερινή διαδρομή στα Παρχάρια ξεκινούσε τέλη Απριλίου και τελείωνε στα τέλη Σεπτεμβρίου, ενώ η αρχή και το τέλος αυτής της περιόδου συνοδεύονταν από εκδηλώσεις με ψυχαγωγικό, αλλά και εμπορικό χαρακτήρα, καθώς οι κτηνοτρόφοι πωλούσαν τα προϊόντα τους.

Σήμερα, το παρχάρεμα, αποτελεί για τον σύγχρονο άνθρωπο ένα προσκύνημα στη Φύση και η αναβίωση του εθίμου των Παρχαρίων σημαίνει πολλά για τους ανθρώπους με ποντιακή καταγωγή.

Τα Παρχάρια ξεκίνησαν το πρωί της Κυριακής 21 Αυγούστου 2011, με λειτουργία στον ναό του Αγίου Γεωργίου, στον οικισμό των Κοίλων της δημοτικής ενότητας Φερών, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης κ. Ανθίμου.

Αμέσως μετά η εκδήλωση άνοιξε χαιρετισμούς και ομιλίες του αντιδημάρχου Νίκου Γκότση, ο οποίος αναφέρθηκε στους ακατάλυτους δεσμούς της περιοχής με τον Πόντο, του προέδρου του συλλόγου Ποντιακής Νεολαίας Ροδόπης Γιάννη Νικολαίδη που μίλησε για τα Παρχάρια, του στιχουργού, καταγόμενου και κατοίκου Κοίλων Λευτέρη Χαψιάδη, που τόνισε τη σημασία που έχουν για το χωριό τα Παρχάρια, του προέδρου του συλλόγου των Κοίλων ο «Άγιος Γεώργιος» Α. Χατζηλάζαρου, που ζήτησε τη συμμετοχή των κατοίκων, ενώ ο Φάνης Μαλκίδης αναφέρθηκε στην πρόταση που είχε κάνει στον αντιδήμαρχο Φερών τον περασμένο Μάιο σε σχετική εκδήλωση, για πραγματοποίηση των Παρχαρίων στα Κοίλα. Μία πρόταση που αναβιώνει το έθιμο στο Νομό Έβρου και δίνει μία άλλη πορεία για την παράδοση και τον πολιτισμό.

Αμέσως μετά οι Σύλλογοι Ποντίων «Αλέξιος Κομνηνός» Αλεξανδρούπολης, Χιλής, Δωρικού, Παλαγίας, Πεύκων από το νομό Έβρου και Φερών και εκατοντάδες πολίτες της περιοχής και επισκέπτες χόρεψαν και τραγούδησαν στον ενιαίο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και του δημοτικού σχολείου.

Σε όλους θα προσφέρθηκαν ποντιακά και άλλα εδέσματα από το Σύλλογο Ποντίων Φερών.

Τα Κοίλα αποτελούν έναν οικισμό με δείγματα ζωής ήδη από τον 6ο π.Χ. και στην ιστορική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου ορκίστηκαν αγωνιστές της Επανάστασης. Τα Κοίλα κατοικήθηκαν αποκλειστικά από Πόντιους πρόσφυγες που έφτασαν από τα Σούρμενα και τη Σαμψούντα, ενώ στη δεκαετία του 1970 το χωριό εγκαταλείφθηκε.

Τα Παρχάρια αποτελούν μία προσπάθεια να γνωρίσει ο νομός Έβρου τα Παρχάρια και να αναδειχθεί μία πανέμορφη τοποθεσία όπως είναι τα Κοίλα.

Ρωσία: Μνημείο για τους Έλληνες που έπεσαν θύματα των Σταλινικών διώξεων, την περίοδο 1937-1938

Στην τελική ευθεία έχουν μπει οι προσπάθειες για την ανέγερση μνημείου για τους Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους στα γκουλάγκ της Σιβηρίας κατά την περίοδο 1937-1938, με πρωτοβουλία του προέδρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας (ΑΓΟΟΡ), βουλευτή της Ρωσικής Δούμας, Ιβάν Σαββίδη.

Το μνημείο θα ανεγερθεί στο κέντρο του Μαγκαντάν, σε έκταση που παραχώρησε η διοίκηση της περιοχής Κολιμά, τόπος θανάτου πολλών εξόριστων Ελλήνων κατά την περίοδο των Σταλινικών διώξεων. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα kolyma.ru, έχουν ήδη συγκεντρωθεί περισσότερα από δύο εκατομμύρια ρούβλια, για την «Στήλη της μνήμης», από άσπρο μάρμαρο, βάρους περίπου δύο τόνων. Η απόφαση για την ανέγερση του μνημείου πάρθηκε στο πλαίσιο του σχεδίου «Ελληνικό Μαρτυρολόγιο», στο οποίο εντάσσεται και η πολύχρονη έρευνα του συγγραφέα και ερευνητή, Ιβάν Τζούχα.

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, η «ελληνική επιχείρηση» εκκαθάρισης, ντιρεκτίβα Νο 50215 της NKBD (την μετέπειτα KGB), υπογεγραμμένη από τον διευθυντή Νικολάι Γιεζόφ, στενό συνεργάτη του Στάλιν, είχε ως αποτέλεσμα να "εξαφανιστούν" στη «μαύρη τρύπα» των γκουλάγκ τριάντα οκτώ χιλιάδες ελληνικής καταγωγής Σοβιετικοί πολίτες.

Η επιχείρηση ξεκίνησε τη νύχτα της 15ης Δεκεμβρίου του 1937, ταυτόχρονα σε όλη την επικράτεια της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Πάνω από 20.000 εκτελέστηκαν και οι μισοί από τους υπόλοιπους στάλθηκαν στα στρατόπεδα της Κολιμά, όπου ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν. «Μετά από επτά δεκαετίες τα παιδιά και τα εγγόνια των αδικοχαμένων ελλήνων ομογενών άρχισαν να μαθαίνουν για τον τόπο και την αιτία θανάτου τους, χάρη στο σχέδιο της Ομοσπονδίας, «Ελληνικό Μαρτυρολόγιο», που ερευνά όλες τις διαστάσεις των καταπιέσεων της σταλινικής εποχής κατά των Ελλήνων», σημειώνεται στην ανακοίνωση της οργάνωσης.

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Σταυρίτες

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΑΝΤΑΙΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "Η ΕΠΤΑΚΩΜΟΣ ΣΑΝΤΑ"

Πρόγραμμα εκδηλώσεων της 3ης και 4ης Σεπτεμβρίου 2011

90 Xρόνια Μνήμης από την καταστροφή της Σάντας

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

08:00 Άφιξη Σανταίων και προσκυνητών στο χώρο της "Παναγίας Σουμελά".
Τακτοποίηση των προσερχόμενων στους ξενώνες του Ιερού Ιδρύματος για διανυκτέρευση.

17:15 Τρισάγιο και κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο των Αγωνιστών και των Μαρτύρων του Πόντου.

18:00 Ετοιμασία κανόνα (στόλισμα κολλύβων) στον ξενώνα "Τη Σαντάς τ' οσπίτ".

21:00 Κοινό δείπνο εξ ιδίων στο περιστύλιο του Ιδρύματος (κάτω και πίσω από τον Ιερό Ναό).

Λύρα: Μάντης Σαββίδης, Σάκης Στυλίδης, Δημήτρης Θεοδωρίδης (Τσιρίπ'ς), Θεόφιλος Ασλανίδης, Ευκλείδης Παυλίδης.
Νταούλι: Αδάμ Σαββίδης.
Τραγούδι: Γιώτης Γαβριηλίδης, Μιχάλης Γωνιάδης, Χρήστος Μελανίδης.


Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

08:00 Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

10:00 Πέρας προσελεύσεως επισήμων.

Τέλεση μνημόσυνου.

11:30 Επιμνημόσυνη Δέηση προ του Μνημείου των Σανταίων.

- Προσφώνηση από την κα. Βίκτωρία Σαββίδου.
- Ομιλία από το συμπατριώτη μας, βουλευτή Ρωσικής Δούμα και Πρόεδρο της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε. κ. Ιβάν Σαββίδη
- Απονομή τιμητικής διάκρισης στον ομιλητή και συμπατριώτη μας, κ. Ιβάν Σαββίδη.
- Κατάθεση στεφάνων.
- Σιγή ενός (1) λεπτού.
- Εθνικός Ύμνος.

(Αμέσως μετά θα προσφερθεί σε όλους ο πατροπαράδοτος ποντιακός σιορβάς).

12:30 Δεξίωση των επισήμων με παραδοσιακά εδέσματα στον Ξενώνα των Σανταίων " Τη Σαντάς τ’ οσπίτ’.

Παρουσίαση του προγράμματος από την Αντιπρόεδρο της Π.Ο.Π.Σ. και ηθοποιό κα Χριστίνα Σαχινίδου.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με τη συμμετοχή και συνεργασία των Αδελφών Σωματείων των Σανταίων:
- του Συλλόγου Ποντίων Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Συλλόγου Γυναικών Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Συλλ. Φ. Πρ. Περιβάλλοντος Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Α.Π.Σ. "Ποντιακός" Νέας Σάντας Κιλκίς
- του Συλλόγου Γυναικών Παντελεήμονα Κιλκίς
- του Τουριστικού Ομίλου Καστανιάς Ημαθίας
- του Πολιτιστικού Συλλόγου Μ. Σάντας Ημαθίας
- του Πολιτιστικού Συλλόγου Ράχης Ημαθίας
- του Πολιτιστικού Συλλόγου Ποντίων Παλατιτσίων Ημαθίας
- του Συλλόγου Αμαραντιωτών Θεσσαλονίκης
- του Πολ. Συλλ. "Οι Ρίζες" Πεύκων Αλεξανδρούπολης
- του Πολ. Συλλ. "Η Σάντα" Αετοχωρίου Αλεξανδρούπολης
- του Συλλόγου Εύξεινος Λέσχη Αχαρνών και Αττικής "Ο Καπετάν Ευκλείδης".


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΑΝΤΑΙΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "Η ΕΠΤΑΚΩΜΟΣ ΣΑΝΤΑ"
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ 13, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
T.K. 54527
ΤΗΛ. 2310524608
www.santaeptakomos.gr
tsiridis@sch.gr

Λόγω ανεργίας, χιλιάδες Πόντιοι πηγαινοέρχονται - Και εσωτερική πλέον η μετανάστευσή τους

της Ντόρας Χριστοδούλου

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός Ποντίων που διέμεναν για 20 χρόνια στην Πάφο, έχει πλέον μετατραπεί σε «γυρολόγους» που πηγαινοέρχονται στο εξωτερικό ή και σε άλλες πόλεις της Κύπρου, ψάχνοντας δουλειά. Όπως αποκαλύπτει με δηλώσεις του στον «Φ» ο εκπρόσωπος των Ποντίων της Πάφου, Ραούλ Τσαχίδης, τα τελευταία στοιχεία των επίσημων οργανώσεων των Ποντίων καταδεικνύουν ότι ο αριθμός αυτός ανέρχεται πλέον στις 4000, ενώ άλλοι 7000 παραμένουν μονίμως στην Πάφο.

Ο κ. Τσαχίδης επεσήμανε ότι οι 4.000 Πόντιοι που πηγαινοέρχονται σήμερα στην Πάφο, αποτελούν οικογένειες που λόγω της οικονομικής κρίσης είχαν μεταβεί σε χώρες όπου έχουν συγγενείς ή άφησαν περιουσίες, όπως Ρωσία και Γεωργία, προκειμένου να βρουν δουλειά.

«Οι πλείστοι από αυτούς όμως», είπε, «αναγκάστηκαν το τελευταίο διάστημα να επιστρέψουν στην Κύπρο, αφού διαπίστωσαν ότι τα πράγματα κάθε άλλο παρά καλύτερα είναι εκεί. Ειδικά στη Ρωσία, σε αντίθεση με την εικόνα που επικρατεί στην Κύπρο, η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Υπάρχουν μεν πολλοί πάμπλουτοι, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότεροι πάμφτωχοι, δεν υπάρχει μεσαία τάξη. Επικρατεί ανεργία και κυρίως εξωφρενική ακρίβεια».

Ο κ. Τσαχίδης ανέφερε ότι το τελευταίο διάστημα οι ποντιακές οργανώσεις συνειδητοποίησαν ότι είναι έντονο το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης. «Πολλοί από τις 4000 των Ποντίων που λόγω ανεργίας δεν μένουν πια στην Πάφο μόνιμα», αποκάλυψε, « πήγαν όχι μόνο σε άλλες χώρες, αλλά και σε άλλες πόλεις. Εργάζονται κάποιο διάστημα σε Λευκωσία ή Λεμεσό και όταν σταματήσουν οι δουλειές τους εκεί, έρχονται πίσω στην Πάφο εν αναμονή νέων πρόσκαιρων ευκαιριών απασχόλησης, εδώ ή σε άλλες πόλεις».

Οι τέσσερις αυτές χιλιάδες «γυρολόγοι», διευκρίνισε ο Ραούλ Τσαχίδης, είναι Πόντιοι που έρχονται σήμερα να προστεθούν στον κατάλογο εκείνων των χιλιάδων που ήδη εγκατέλειψαν την Κύπρο με το πρώτο «κύμα» της φυγής προ διετίας, όταν γιγαντώθηκε η οικονομική κρίση.

«Σε σταθερή βάση παραμένουν στην Πάφο 7000 Πόντιοι», είπε, «οι οποίοι ουσιαστικά λογίζονται πλέον ως Κύπριοι, έχοντας και αυτοί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν χιλιάδες άλλοι Κύπριοι. Για αντιμετώπιση της κατάστασης είχαμε πρόσφατα συνάντηση με τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εργασίας, από τον οποίο ζητήσαμε την εκπόνηση προγραμμάτων για ένταξη των Ποντίων στην αγορά. Γνωρίζουμε ότι λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης το κράτος δεν μπορεί να αποτρέψει την είσοδο και εργοδότηση όλων αυτών των Ρουμάνων και Βούλγαρων που κατέκλυσαν την Κύπρο, αλλά οι Πόντιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να λογίζονται ως τέτοια ομάδα».

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
Λ. ΝΙΚΗΣ 1, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τ.Κ. 54624
ΤΗΛ: 2310227822
FAX: 2310227213
www.neolaia.poe.org.gr
neolaia@poe.org.gr

Η Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος σας προσκαλεί στην έναρξη των εργασιών της 7ης Πανελλήνιας Συνάντησης Ποντιακής Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011 και ώρα 20.00 στις κατασκηνώσεις της ΚΟΡΕΛΚΟ στον Κάλαμο Αττικής.

Οι εργασίες της συνάντησης, η οποία διοργανώνεται χάριν της γενναίας οικονομικής υποστήριξης της Περιφέρειας Αττικής, θα είναι όπως κάθε χρόνο διάρκειας τριών ημερών και φέτος οι νέοι επέλεξαν ως θέμα «την Ποντιακή διάλεκτο και τις μεθόδους εισαγωγής της στην καθημερινότητα της νεολαίας μας». Θα εισηγηθούν εξειδικευμένοι επιστήμονες αλλά και τα μέλη της νεολαίας των συλλόγων μας με το πολύ ζωτικής σημασίας θέμα διατήρησης της πλησιέστερης προς την αρχαία ελληνική διάλεκτο, της ποντιακής.

Πρόγραμμα 7ης Πανελλήνιας Συνάντησης Ποντιακής Νεολαίας

Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011

14:00–18:00 Αφίξεις – Πιστοποιήσεις αποστολών

20:00 Επίσημη έναρξη συνάντησης
Χαιρετισμοί:
- Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, κ. Παρχαρίδης Γεώργιος
- Πρόεδρος του Σ.Πο.Σ. Νοτίου Ελλάδος & Νήσων, κ. Βαρυθυμιάδης Γεώργιος
- Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας, κ. Κεσαπίδης Γρηγόριος
- Περιφερειάρχης Αττικής, κ. Σγουρός Ιωάννης
- Χαιρετισμοί επισήμων

21:30 Δείπνο - Ακολουθεί ποντιακή μουσική βραδιά.


Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

09:30–10:30 Πρωινό

10:30 – 11:30 Παρουσίαση της 7ης Πανελλήνιας Συνάντησης από μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας.

Εισήγηση "Η ποντιακή διάλεκτος εκπέμπει SOS" από την κα Μαυρίδου Χρύσα, εκπαιδευτικός, Συντονίστρια στην Επιτροπή Πολιτισμού της Π.Ο.Ε. με θέμα τη γλώσσα.

11:30 – 12:00 Διάλειμμα

1η Θεματική ενότητα "Η διάσωση της Ποντιακής διαλέκτου"

12:00 – 14:00 Εισηγήσεις
- "Η έκδοση ενός επιστημονικά άρτιου εγχειριδίου για τη διδασκαλία της ποντιακής διαλέκτου, ως εργαλείο για τη διατήρησή της στο μέλλον" από τον Δρ Παυλίδη Αντώνη, κοινωνιολόγο, σχολικό σύμβουλο.

- "Η γλώσσα μου είναι τα όρια της σκέψης μου" από τον Δρ Λυγερό Νίκο, στρατιωτικό σύμβουλο

14:00 – 17:30 Γεύμα – Ξεκούραση

2η Θεματική ενότητα "Η διάδοση της Ποντιακής διαλέκτου"

17:30 – 19:30 Παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού με θέμα "Η ποντιακή διάλεκτος σήμερα από τη σκοπιά των καλλιτεχνών"

Εισηγήσεις
- "Η ποντιακή διάλεκτος μέσα από το τραγούδι" από τον κο Πετρόπουλο Ηλία, επίκουρος καθηγητή Ιστορίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, επισκέπτη καθηγητή στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος
- Το ποντιακό θέατρο ως μέσο εκμάθησης της ποντιακής διαλέκτου" από τον κο Γεωργιάδη Ιωάννη, ηθοποιό – σκηνοθέτη

19:30 – 20:00 Διάλειμμα

20:00 – 21:30 Θεατρική παράσταση από το Σύλλογο Ποντίων Λαυρίου Αττικής "Ο Μιθριδάτης" "Οι χωρέτες", σε σενάριο–σκηνοθεσία Σιαμίδη Δημήτρη

21:30 Δείπνο - Ακολουθεί ποντιακή μουσική βραδιά.


Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

09:00 – 10:00 Πρωινό

3η Θεματική ενότητα "Από την θεωρία στην πράξη"

10:00 – 12:00 Παρουσίαση με θέμα "Η ποντιακή διάλεκτος στην καθημερινότητά μας"

12:00 – 13:00 Συμπεράσματα – Ψηφίσματα

13:00 Αναχώρηση αποστολών.

Στερνό αντίο στον Δρα Χάρη Ψωμιάδη, πρωτοπόρο των ελληνικών σπουδών

Σε πρώτο πλάνο ο π. Χαράλαμπος Στεφανόπουλος, ο εκδότης Λέανδρος Παπαθανασίου, ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής Σαββας Τσίβικος ενώ προσκυνούν την σορό του Δρα Χάρη Ψωμιάδη.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Οι πρώην συνάδελφοι και φοιτητές του, εκπρόσωποι του Κολεγίου του Κουίνς, ο διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών Δρ. Χρίστος Ιωαννίδης, η υποδιευθύντρια και συνάμα η πιο στενή του συνεργάτιδα Έφη Λέκκα και τα μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής το μεσημέρι της Τρίτης προσήλθαν από νωρίς στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μανχάταν για να παρακολουθήσουν την Αρχιερατική Νεκρώσιμη Ακολουθία, να προσκυνήσουν την σορό και να απευθύνουν τον ύστατο χαιρετισμό στον Δρα Χάρη Ψωμιάδη, που έχασε την πολύμηνη μάχη με την επάρατη νόσο το Σάββατο.

Προσήλθαν επίσης η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, πρέσβειρα Αγη Μπαλτά, η οποία εκπροσώπησε την ελληνική πολιτεία, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης Ηλίας Τσεκερίδης, ο Γιώργος Μαυρόπουλος, διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου, ο οποίος ήρθε από το Σικάγο αποκλειστικά και μόνο για να αποτίσει φόρο τιμής στον «οραματιστή και στον ιδρυτή του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών και συνάμα στον επιφανή άνδρα που οραματίστηκε την ίδρυση του Ερευνητικού Κέντρου και τους ενέπνευσε και καθοδήγησε σε κάθε τους βήμα».

Κάθε ένας από αυτούς είχε κάτι ξεχωριστό να αναφέρει για τον ευπατρίδη, για τον ενάρετο άνθρωπο, για τον επιφανή καθηγητή, για τον ιδρυτή του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών που άνοιξε τον δρόμο για τη δημιουργία Κέντρων Ελληνικών Σπουδών σε όλη την αμερικανική επικράτεια, για τον συγγραφέα, για τον ερευνητή και για τον μεγάλο αγωνιστή των εθνικών μας θεμάτων. Άλλοι τον αποκάλεσαν «γίγαντα», άλλοι μεγάλο ηγέτη, άλλοι πρωτοπόρο, άλλοι θρυλικό καθηγητή και διευθυντή, άλλοι συναγωνιστή, άλλοι φίλο και συνάδελφο, ενώ αρκετοί άλλοι μέντορα.

Ο Επίσκοπος Τρωάδος, κ. Σάββας ο οποίος προεξήρχε της Ακολουθίας μετέφερε στην σύζυγό του Μαρία Βασιλείου - Ψωμιάδη και στην οικογένειά του τα ειλικρινή και εγκάρδια συλλυπητήρια του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου.

Παράλληλα, ανέφερε ότι ο Αρχιεπίσκοπος συλλειτούργησε μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στην ιστορική ιερά μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου και ότι ήταν η δεύτερη φορά που τελούνταν λειτουργία μετά από δεκάδες χρόνια.

«Η καρδιά του εκλιπόντα», όπως επεσήμανε, «σκίρτησε από χαρά όταν πέρσι για πρώτη φορά τελέστηκε Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στην Τραπεζούντα», επεσήμανε ο κ. Σάββας και στη συνέχεια εξήρε τους αγώνες του Δρα Χάρη Ψωμιάδη για την καταγραφή των θηριωδιών των Τούρκων εις βάρος του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου και για την διεθνοποίηση της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε σε μια από τις αποφοιτήσεις του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Κολεγίου του Κουίνς, όπου είχε παραβρεθεί ο ίδιος και μεταξύ άλλων τόνισε ότι «οι χιλιάδες των φοιτητών δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ τον σοφό και ευγενικό τους καθηγητή, τον αξιοσέβαστο και αξιαγάπητο μέντορά τους».

Ο π. Χαράλαμπος Στεφανόπουλος αποκάλεσε τον εκλιπόντα «μεγάλο φίλο», «μεγάλο άνδρα», ακαδημαϊκό και εξέφρασε τον θαυμασμό του για τα επιτεύγματά του. «Γεννήθηκε στην Βοστόνη σε μια γνήσια οικογένεια από τον Πόντο. Εκεί πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, σπούδασε και ανδρώθηκε. Ολοι στην Βοστώνη γνωρίζουν για την ακαδημαϊκή του πορεία και για τον απαράμιλλο πατριωτισμό του», πρόσθεσε.

Επίσης, μίλησε για την ίδρυση του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Κολλέγιο του Κουίνς, στο συγγραφικό του έργο και, μεταξύ άλλων, τόνισε ότι έθεσε τα θεμέλια της μελέτης της καταστάσεως και την καταγραφή των προοπτικών για το μέλλον της ελληνοαμερικανικής κοινότητας.

«Ήταν ένας αντάξιος πρεσβευτής ό,τι καλύτερου διαθέτει ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία», κατέληξε ο κ. Στεφανόπουλος.

Ο ενταφιασμός του Δρα Χάρη Ψωμιάδη έγινε στη Βοστώνη, στο ίδιο κοιμητήριο όπου αναπαύονται οι γονείς του Ιωάννης και Κυριακή.

Ο εκλιπών, όπως έγραψε ο «Εθνικός Κήρυκας», τον περασμένο Οκτώβριο διεγνώσθη ότι έπασχε από καρκίνο και πάλεψε μέχρι και την τελευταία του στιγμή.

Η θετή του κόρη, η Λωρέττα Φάρελ, η οποία είναι γιατρός, επεσήμανε ότι ο εκλιπών εξέπληξε την ιατρική κοινότητα. Οι θεράποντες γιατροί, όπως είπε, είχαν χάσει τις ελπίδες και του έδιναν διορία μέχρι τον Ιούνιο, αλλά ο Δρ. Ψωμιάδης τους εξέπληξε διότι ήθελε πριν φύγει να ολοκληρώσει το υπό έκδοση βιβλίο «Ο Νάνσεν και το Ελληνικό Προσφυγικό Πρόβλημα 1922-1924».

Η έκδοση του βιβλίου γίνεται με την χορηγία του Ερευνητικού Κέντρου για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ο εκδότης του, ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης του εκδοτικού οργανισμού «Pella Publishing», Λέανδρος Παπαθανασίου τόνισε πως η έκδοσή του είχε εισέλθει στην τελική του φάση.

Ο ιερατικώς προϊστάμενος της κοινότητας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μανχάταν, π. Ναθαναήλ Συμεωνίδης μιλώντας στον «Εθνικό Κήρυκα» εξέφρασε τον θαυμασμό του για τη γενναιοδωρία, την σοφία, την ευσπλαχνία και την μαχητικότητα του εκλιπόντος.

Ο Δρ. Ψωμιάδης πέντε ημέρες πριν τον θάνατό του παραχώρησε συνέντευξη στον «Εθνικό Κήρυκα», ο οποίος τον είχε επιλέξει για το «Πρόσωπο» του «Περιοδικού» αυτού του Σαββατοκύριακου.

Η συνέντευξη αυτή ήταν η τελευταία και η πιο σημαντική της ζωής του και είναι πλούσια σε γεγονότα και νουθεσίες για το μέλλον των ελληνικών σπουδών στην Αμερική, καθώς και για το μέλλον της ελληνοαμερικανικής κοινότητας.

Πηγή: Εθνικός Κήρυκας

Απεβίωσε ο ελληνοαμερικανός πανεπιστημιακός Χάρης Ψωμιάδης

Ίδρυσε το Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Queens College της Νέας Υόρκης.

Κηδεύτηκε την Τρίτη (16-08-2011), από τον Iερό Nαό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μανχάταν ο πανεπιστημιακός Χάρης ψωμιάδης, ιδρυτής και διευθυντής επί τριακονταετία του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Queens College της Νέας Υόρκης.

Γιος ελλήνων μεταναστών ποντιακής καταγωγής, γεννήθηκε στη Βοστόνη τον Σεπτέμβριο του 1928 και σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της πόλης. Ήταν διδάκτορας του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης, όπου δίδαξε για πολλά χρόνια προτού αναλάβει την ίδρυση και οργάνωση του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Queens College το 1974. Πέθανε το περασμένο Σάββατο, σε ηλικία 82, χάνοντας πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Υπέροχο άνθρωπο, αδιαπραγμάτευτο πατριώτη, οραματιστή, θεμελιωτή των ελληνικών σπουδών στην αμερικανική ανώτατη εκπαίδευση, ακούραστο αγωνιστή ο οποίος ταπεινά και αθόρυβα έδινε τον επίμονο αγώνα του για την Ιστορία, τον πολιτισμό και τα δίκαια της Ελλάδας, της Κύπρου και του Πόντου, σωστό και τίμιο Έλληνα, αφανή ήρωα χαρακτήρισε στο «Βήμα» η Έφη Λέκκα, υποδιευθύντρια του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, η οποία εργάστηκε κοντά του για 18 χρόνια: «Μου δίδαξε ήθος και αξιοπρέπεια. Αυτή ήταν η ζωή του και αυτή την παρακαταθήκη άφησε στους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που πέρασαν από το Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Queens College».

Στην ομογένεια της Αμερικής είχε τη φήμη του σεβαστού ακαδημαϊκού και του ευρηματικού μάνατζερ, που κατάφερε, με λίγους πόρους συγκριτικά με άλλα προγράμματα ελληνικού πολιτισμού στα αμερικανικά πανεπιστήμια, να συστήσει ένα Κέντρο Ελληνικών Σπουδών ανθηρό και βιώσιμο ακόμη και σήμερα, 37 χρόνια αργότερα, και ενώ οι ελληνικές σπουδές γνωρίζουν κάμψη στο πλαίσιο και της γενικότερης υποβάθμισης των ανθρωπιστικών σπουδών διεθνώς.

Διακεκριμένοι έλληνες και ευρωπαίοι πανεπιστημιακοί φιλοξενούνταν σε ετήσιες διαλέξεις που διοργάνωνε και στη συνέχεια προσκεκλημένοι, καθηγητές και φοιτητές κατέληγαν στο σπίτι του όπου συνέχιζαν τις συζητήσεις τους. Ιδιαίτερα υποστηρικτικός ήταν προς τους φοιτητές από την Ελλάδα. «Φιλικός και ανοιχτός σε όλους, ως δάσκαλος ενέπνεε σιγουριά» θυμάται ο πολιτικός επιστήμονας Νίκος Τράντας, φοιτητής του Ψωμιάδη στο Queens College στη δεκαετία του 1980. «Αν και κατά βάση ήταν συντηρητικών πεποιθήσεων, ήταν φιλελεύθερο μυαλό, ένας υπέρμαχος του πλουραλισμού, ο οποίος ήθελε να ακούγονται δυνατά όλες οι απόψεις». Μεθοδικός και συστηματικός πίστευε ότι η οργάνωση είναι το παν, προκειμένου μια μειονότητα να πετύχει κάτι.

Aρχισυντάκτης του περιοδικού «Journal of Modern Hellenism» του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Queens College, ενθάρρυνε την καταγραφή της Ιστορίας της ελληνοαμερικανικής πραγματικότητας και υπήρξε ακάματος ερευνητής. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ο Νάνσεν και το ελληνικό προσφυγικό πρόβλημα 1922-1924», προϊόν πολυετούς αρχειακής έρευνας για την προσφορά του νορβηγού φιλέλληνα Φρίντγιοφ Νάνσεν, πρόκεται να εκδοθεί σε λίγες εβδομάδες από τις εκδόσεις «Pella Publishing».

Πηγή: Το Βήμα

Ο Ερντογάν επιστρέφει ελληνικές περιουσίες

Στα ελληνικά ιδρύματα Κωνσταντινούπολης επιστρέφουν χιλιάδες ακίνητα και νεκροταφεία, τα οποία είχαν κατασχεθεί από το τουρκικό κράτος. Διαβάστε τι προβλέπει η τροποποίηση του νόμου περί βακουφίων.

"Ιστορική απόφαση για τις μειονότητες" είναι ο τίτλος της τουρκικής εφημερίδας "Sabah" που με πρωτοσέλιδο της δημοσίευμα, αποκαλύπτει πως η κυβέρνηση Ερντογάν αποφάσισε μέσα από προεδρικό διάταγμα να επιστρέψει και να καταγράψει στο κτηματολόγιο τα ακίνητα όλων των μειονοτικών ιδρυμάτων, τα οποία τα είχαν δηλώσει το 1936.

Ένα διάταγμα που ανοίγει τον δρόμο, ώστε να περάσουν σε ελληνικά χέρια χιλιάδες ακίνητα και να διεκδικηθούν αποζημιώσεις για όσα έχουν κατασχεθεί από το τουρκικό κράτος.

Κοινώς, αυτή η απόφαση, αν εφαρμοστεί, σημαίνει πως στα ελληνικά ιδρύματα στην Κωνσταντινούπολη θα επιστραφούν χιλιάδες ακίνητα και τα νεκροταφεία, τα οποία είχαν κατασχεθεί.

Επίσης, για όσα ακίνητα ιδρυμάτων ήταν καταγεγραμμένα στα ονόματα ιδιωτών και έχουν κατασχεθεί θα καταβληθεί αποζημίωση από το ίδιο το τουρκικό κράτος.

Θα είναι μια μεγάλη δικαίωση των αγώνων του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των ιδρυμάτων που είχαν απωλέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας τους μετά το 1936.

Το πρόβλημα με τους τίτλους ιδιοκτησίας των μειονοτικών ιδρυμάτων προέκυψε μετά το 1936, όπου η τουρκική κυβέρνηση είχε ζητήσει από τις ενορίες και τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλουν αναλυτικές δηλώσεις με τα ακίνητα που κατείχαν.

Η Διεύθυνση Μειονοτικών Ιδρυμάτων θεώρησε ως τελικές και αμετάκλητες τις δηλώσεις αυτές και δεκαετίες αργότερα, με αυθαίρετες αποφάσεις, αφαίρεσε από τα ιδρύματα την κυριότητα όλων των ακινήτων που είτε από παράλειψη δεν δηλώθηκαν, είτε αποκτήθηκαν, μέσω δωρεάς, αγοράς και διαθήκης.

Για την επιστροφή των ακινήτων θα πρέπει τα μειονοτικά ιδρύματα να υποβάλλουν αιτήσεις εντός 12 μηνών.

Την ανακοίνωση θα κάνει ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο δείπνο "ιφτάρ" που θα παραθέσει το βράδυ της Κυριακής, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, σε 162 εκπροσώπους μειονοτικών ιδρυμάτων.

"Η απόφαση αυτή είναι μια δικαίωση των μη μουσουλμάνων συμπολιτών μας, για τα δικαιώματα τους που είχαν χάσει", δήλωσε η δικηγόρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Κεζμπάν Χατεμί.

Τι σημαίνει η τροποποίηση του νόμου

Σύμφωνα με την τροποποίηση του νόμου περί βακουφίων θα επιστραφούν στα ελληνικά κοινοτικά ευαγή ιδρύματα:

Πρώτον, οι ακίνητες περιουσίες για τις οποίες δεν αναφέρεται ο κάτοχος του τίτλου ιδιοκτησίας

Δεύτερον, τα ακίνητα που έχουν περιέλθει στο τουρκικό Θησαυροφυλάκιο, στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων, στους δήμους και στις νομαρχίες με τρόπους πέραν της απαλλοτρίωσης, της πώλησης και της ανταλλαγής και

Τρίτον τα νεκροταφεία και οι διάφορες πηγές, η διαχείριση των οποίων έχει περιέλθει στους δήμους.

Και στις τρεις περιπτώσεις πρόκειται για ακίνητα που είχαν δηλώσει τα μειονοτικά ευαγή ιδρύματα στη δήλωση που είχαν κάνει αυτά το 1936. Με τη νέα του μορφή ο νόμος αναφέρει ότι τα ενδιαφερόμενα βακούφια θα πρέπει να υποβάλλουν σχετικές αιτήσεις εντός δώδεκα μηνών, οι οποίες θα ικανοποιηθούν αφού αξιολογηθούν εκ μέρους της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων.

Τέταρτη αλλαγή που επέρχεται είναι η πρόβλεψη καταβολής αποζημίωσης για τις ακίνητες περιουσίες των μειονοτικών κοινοτικών ευαγών ιδρυμάτων, οι οποίες έχουν περιέλθει στο τουρκικό δημόσιο και στη συνέχεια έχουν μεταπωληθεί σε τρίτους. Η αποζημίωση θα υπολογιστεί εκ μέρους του τουρκικού υπουργείου Οικονομικών, με βάση την τρέχουσα τιμή των ακινήτων αυτών και θα καταβληθεί εκ μέρους της Θησαυροφυλακίου ή τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.

Ως προς τους τίτλους ιδιοκτησίας όπου δεν αναφέρεται ο κάτοχος, υπάρχει σημαντικός αριθμός ακινήτων που ανήκουν στα μειονοτικά βακούφια, αλλά κατά την εγγραφή τους στο κτηματολόγιο, στο παρελθόν, δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί ο κάτοχος του τίτλου.

Οι υποθέσεις των μειονοτικών βακουφικών ακινήτων με αδιευκρίνιστο κάτοχο τίτλου κυριότητας, των νεκροταφείων και των ακινήτων που το τουρκικό δημόσιο έχει μεταπωλήσει σε τρίτους, ήταν τρία προβλήματα που δεν είχαν λυθεί με το νόμο περί βακουφίων που είχε ψηφιστεί στις 20 Φεβρουαρίου 2008. Από το 2002 έως το 2008 ο εν λόγω νόμος άλλαξε τρεις φορές λύνοντας κάθε φορά κάποια από τα προβλήματα των μειονοτικών βακουφίων, αλλά παρέμεναν κάθε φορά σημαντικά προβλήματα.

Αυτό που δεν ρυθμίζεται με τη νέα τροποποίηση και παραμένει πρόβλημα, είναι η υπόθεση των λεγόμενων "κατειλημμένων βακουφίων", δηλαδή των ιδρυμάτων που έχουν περιέλθει στο τουρκικό δημόσιο με την περιουσία, αλλά και τη διοίκησή τους. Μεταξύ των μειονοτικών κατειλημμένων βακουφίων, υπάρχουν 24 που ανήκαν στην ελληνική μειονότητα.

Η κίνηση αυτή της τουρκικής κυβέρνησης έγινε την παραμονή του δείπνου που παραθέτουν το βράδυ της Κυριακής οι μη μουσουλμανικές μειονότητες προς τον πρωθυπουργό. Πρόκειται για το λεγόμενο "ιφτάρ", το δείπνο των μουσουλμάνων, κατά την περίοδο του Ραμαζανίου. Σήμερα είναι η προτελευταία μέρα της νηστείας, ενώ στις 30 Αυγούστου ξενικά η θρησκευτική γιορτή του Ραμαζανίου.

Κατά το δείπνο αναμενόταν έτσι κι αλλιώς να συζητηθούν θέματα που σχετίζονται με τα προβλήματα των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία.

Πηγή: News247

«Ο πόνος δεν θα ήταν μικρότερος, αν δεν μιλούσαμε για γενοκτονία»

Μια συνομιλία με τον συγγραφέα Ντογάν Ακανλί, Κολωνία 2007.

Σ: Στο βιβλίο σου «Οι κριτές της δευτέρας παρουσίας» δεν αναφέρεις ρητά τη λέξη γενοκτονία, αλλά είναι προφανές ότι στο επίκεντρό του βρίσκεται η γενοκτονία του αρμενικού λαού. Τον τελευταίο καιρό γίνονται κάποιες κινήσεις των ποντιακών συλλόγων ώστε να αναγνωριστούν παγκοσμίως επίσης ως γενοκτονία ο διωγμός του ποντιακού στοιχείου από τη Μαύρη Θάλασσα και η εξόντωσή του. Όμως πρόσφατα στο συνέδριο της ΟΕΚ στη Φραγκφούρτη, όταν έγινε μια σχετική πρόταση υποστήριξης του θέματος, ένας νέος επιστήμονας προειδοποίησε ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τη χρήση του όρου «γενοκτονία». Εσύ, που, ως επιστήμων και συγγραφέας, ασχολήθηκες με τη γενοκτονία των Εβραίων και των Αρμενίων, πιστεύεις ότι έχουν δίκαιο οι Πόντιοι με το αίτημά τους;

Ντ: Είναι αλήθεια ότι δεν χρησιμοποιώ στο βιβλίο μου τη λέξη γενοκτονία, επειδή η λογοτεχνία δεν έχει ανάγκη από επιστημονικούς όρους. Στη λογοτεχνία περιγράφονται ο πόνος και τα συναισθήματα και αυτό αρκεί τελείως. Όσον αφορά τους Πόντιους: Τονίζω ότι δεν είμαι ερευνητής γενοκτονιών, αλλά και εγώ κατάγομαι από τον Πόντο –μια πολύ μεγάλη περιοχή. Όταν ήμουν παιδί και νέος δεν ήξερα ότι πριν από λίγο καιρό ζούσαν στην περιοχή αυτή και Έλληνες! Και ο υπόλοιπος πληθυσμός αποκαλούσε τα ελληνικά ή τέλος πάντων τα ποντιακά, που ακόμα και σήμερα μιλιούνται σε αρκετά μέρη, «η άλλη γλώσσα». Δυσκολεύτηκα πολύ ώσπου να διαπιστώσω ότι αυτή η «άλλη γλώσσα» ήταν ελληνικά.

Σ: Γιατί δυσκολεύτηκες;

Ντ: Γιατί πολλούς τους εξισλάμισαν, τους έκαναν τεχνητούς Τούρκους, και σήμερα βέβαια είναι Τούρκοι πολίτες. Οι ίδιοι φοβούνται πολύ, παρά το γεγονός ότι σήμερα είναι Μωαμεθανοί. Όμως δεν είναι λίγοι ανάμεσά τους που στην καθημερινότητά τους μιλάνε ελληνικά/ποντιακά. Αργότερα έμαθα από έναν ειδικό ότι υπάρχουν πολλά χωριά των οποίων οι κάτοικοι ομολογούν πως είναι Χριστιανοί. Εγώ, και άλλοι πολλοί, πιστεύαμε μέχρι τώρα πως είναι Μωαμεθανοί. Και για να επανέλθω στην αρχική σου ερώτηση, αν ανοίξει κανείς τη Συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου των Λαών θα διαβάσει τον ορισμό της γενοκτονίας: Όταν εξοντώνεται ένα μέρος μιας εθνικής ή θρησκευτικής ομάδας, μιλάμε για γενοκτονία.

Σ: Μιλάς για τη Συνθήκη του ’48;

Ντ: Ναι. Έτσι, κατά την άποψή μου, δεν έχει δίκιο να ανησυχεί ο νέος επιστήμονας. Γιατί ο πόνος είναι ασύγκριτος, ο πόνος είναι πόνος. Άλλο είναι, βέβαια, να συζητιέται ο όρος γενοκτονία ανάμεσα στους κοινωνιολόγους/πολιτικούς επιστήμονες. Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο σφαγή, άλλοι μιλάνε για εθνοκτονία. Πάντως ο πόνος δεν θα ήταν μικρότερος, αν δεν μιλούσαμε για γενοκτονία. Εγώ προσωπικά θα άφηνα τους ίδιους τους λαούς-θύματα να αποφασίσουν πώς αυτοαποκαλούνται. Αν πιστεύουν ότι πρόκειται για γενοκτονία, γιατί να μην χρησιμοποιήσουν τον όρο αυτό; Αυτό που διαπιστώνω, και σίγουρα έχει ενδιαφέρον, είναι ότι στην Τουρκία είναι πιο εύκολο να διεξαχθεί η συζήτηση σχετικά με τον διωγμό και την εξόντωση του ποντιακού πληθυσμού απ’ ότι των Αρμενίων. Ίσως επειδή μέχρι τώρα είχε καθιερωθεί ο όρος διωγμός και όχι γενοκτονία…

Σ: Ίσως επειδή η λέξη διωγμός δεν είναι τόσο σκληρή. Εσείς στην Τουρκία μάλιστα μιλάτε, αν θυμάμαι καλά, για τους «ανταλλαγμένους», δεν είναι; Εκτός αυτού η πρωτοβουλία των ποντιακών συλλόγων αναφέρεται στην εξόντωση των Ποντίων και όχι όλων των Ελλήνων.

Ντ: Επειδή όμως στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας είχαμε έναν άγριο διωγμό, μπορεί κανείς πράγματι να μιλήσει για γενοκτονία, γιατί ο Ελληνισμός του Πόντου δεν υπάρχει πια σ’ εκείνη του τη μορφή. Όμως και οι Αραμαίοι σφαγιάστηκαν άγρια. Μόνον επειδή δεν υπάρχει νομική κατοχύρωση της πράξης αυτής, δεν μπορούμε να απαλλάξουμε τους ιθύνοντες από την ευθύνη τους. Για μένα δηλαδή δεν υπάρχει λόγος να μην χαρακτηριστεί γενοκτονία η εξόντωση των Αραμαίων. Και ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας.

* O Dogan Akanli, γεννήθηκε το 1957 στο Ciritdusii της επαρχίς Artvin και σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Πέρασε στην παρανομία μετά την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Τουρκία το 1980. Την περίοδο 1985-1987 ήταν έγκλειστος στις στρατιωτικές φυλακές της Ινσταμπούλ ως πολιτικός κρατούμενος. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ζει ως συγγραφέας στην Κολωνία. Στο επίκεντρο της κοινωνικής του δράσης βρίσκεται η μνημόνευση των γενοκτονιών του 20ού αιώνας καθώς και ο διαπολιτισμικός διάλογος με στόχο τη συμφιλίωση.

Πηγή: Δρόμος

Γενοκτονία για την «ιερή πατρίδα»

του Attila Tuygan

Ο 19ος αιώνας σε παγκόσμιο επίπεδο υπήρξε η περίοδος της μετάβασης από τα πολυεθνικά κράτη στα έθνη-κράτη με την ιδεολογία της Γαλλικής Επανάστασης. Ως συνέπεια αυτής της τάσης, άρχισαν να εμφανίζονται έθνη-κράτη και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Σε συνθήκες καταπίεσης και διωγμών άρχισαν να επαναστατούν οι λαοί της Βαλκανικής και παράλληλα το αραβικό έθνος στις περιοχές του Λιβάνου, της Συρίας, της Υεμένης, της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανίας. Ιδιαίτερα, η απόκτηση ανεξαρτησίας από τους βαλκανικούς λαούς και η συρρίκνωση της Αυτοκρατορίας είχε εξοργίσει όλους και περισσότερο τους Ενωτικούς (του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος»).

Είχε εμφανιστεί ένας μιλιταριστικός εθνικισμός, που είχε υιοθετήσει ριζοσπαστικούς και βίαιους τρόπους για τη λύση των ζητημάτων που ανάφερα. Καθ’ όσον έρχονταν στρατιωτικές ήττες και χάνονταν εδάφη, για να σωθεί το κράτος έπρεπε να δημιουργηθεί στη βάση του ρατσιστικού, μιλιταριστικού εθνικισμού ένα αίσθημα «ανωτερότητας». Το αίσθημα αυτό, όπως έγραφε ο Husein Tzahit στην εφημερίδα «Tanin», διατυπωνόταν ως εξής: «Το τουρκικό Έθνος (millet) είναι το κυρίαρχο έθνος και έτσι θα μείνει για πάντα».

Το πλαίσιο αυτό υιοθετήθηκε από το Κομιτάτ ο «Ένωση και Πρόοδος» ως πολιτική της εξουσίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνταυτιζόμενοι με την ιμπεριαλιστική Γερμανία πίστευαν ότι θα επιλύσουν τα ζητήματα και θα αποφύγουν τις διεθνείς πιέσεις για μεταρρυθμίσεις. Έχοντας υπόψη την πιθανότητα ότι ο πόλεμος μπορούσε να οδηγήσει σε κατά κράτος ήττα, έγιναν καλά σχεδιασμένες προετοιμασίες στις τέσσερεις γωνιές της χώρας για την αντιμετώπιση μιας ολοκληρωτικής κατάληψης.

Αποθηκεύτηκαν σε κρυψώνες όπλα, πολεμοφόδια και στάλθηκαν οργανωτικά στελέχη ανταρτοπολέμου. Για τους ηγέτες των Ενωτικών που διέθεταν κομιτατζίδικο παρελθόν, αυτό ήταν κάτι γνώριμο. Στις αντάρτικες αυτές ομάδες (σ.τ.μ. τσέτες) είχαν οργανωθεί δεκάδες χιλιάδες άτομα. Οι ανθρώπινοι πόροι προήλθαν από τις φυλακές. Ακόμα και ποινικοί, καταδικασμένοι σε θάνατο, ορκίστηκαν και εντάχθηκαν στις ομάδες αυτές.

Επίσης συμμετείχαν και πρόσφυγες απ’ τα Βαλκάνια που ήθελαν να εκδικηθούν για τον πόνο τους, πληθυσμοί που είχαν μεταναστεύσει στην Ανατολή και οι κουρδικές φυλές που φοβήθηκαν ότι θα αναγκαζόντουσαν να επιστρέψουν τις περιουσίες που είχαν λεηλατήσει την εποχή των άτακτων ταγμάτων Χαμιντιγιέ.

Η οικονομική διάσταση των γεγονότων

Για το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» η προετοιμασία για μια μελλοντική κατάληψη της χώρας δεν ήταν η μοναδική έννοια. Ο πλέον επείγων σκοπός ήταν η εξόντωση των μη-Μουσουλμάνων, αρχίζοντας από τους Αρμένιους. Η μυστική πολεμική οργάνωση των Ενωτικών, η Teskilat-I Mahsusa οργάνωσε τις τσέτες, οι οποίοι είχαν βαρύνοντα ρόλο στην Αρμενική Γενοκτονία αρχίζοντας από το 1914. Επί πλέον, η οργάνωση αυτή αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος αντίστασης υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ αργότερα.

Κατά την τελευταία οθωμανική περίοδο, στο χώρο της οικονομίας επικρατούν οι μειονότητες. Οι τέχνες και το εμπόριο είναι στα χέρια αυτών των κοινοτήτων. Οι Αρμένιοι, οι Ρωμιοί και οι Εβραίοι αστοί είναι τα πιο οικονομικά ισχυρά στοιχεία της κοινωνίας στο οθωμανικό κράτος. Ως συνέπεια, ο πλούτος αυτών των μειονοτήτων είναι πηγή φθόνου για το κράτος που έχει αποφασίσει να αναπτύξει μια μουσουλμανο-τουρκική αστική τάξη. Στην κατεύθυνση αυτή της πολιτικής για εθνική οικονομία, υιοθετήθηκε η αρπαγή του πλούτου των μειονοτήτων.Επί της ουσίας, πρόκειται για μια προσπάθεια οικονομικής ισχυροποίησης των Μουσουλμάνων Τούρκων, σκοπός των οποίων ήταν να καταλάβουν τη θέση των μη-Μουσουλμάνων με τη δημιουργία μιας νέας εμπορικής τάξης.

Με το Νόμο Εκτοπισμών του Μαΐου του 1915, οι Αρμένιοι από τη Δύση μέχρι και την Ανατολή και από το Νότο μέχρι το Βορρά εκτοπίστηκαν απ’ όλες τις πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά της επικράτειας. Στις εξορίες αυτές συμπεριλήφθηκαν και οι Έλληνες του Πόντου, της παραλίας του Αιγαίου και της Προποντίδας (Μαρμαρά) με τη πρόφαση ότι δήθεν διενεργούν κατασκοπεία υπέρ των δυνάμεων της Αντάντ.

Ως συμπέρασμα, σήμερα γνωρίζουμε ότι τα χρήματα που εισπράχθηκαν από την εκποίηση των περιουσιών που εγκαταλείφθηκαν και τα ποσά που συγκεντρώθηκαν σε λογαριασμό «Εγκαταλειμμένων Περιουσιών», μετά από ένα διάστημα πήγαν ως έσοδο του κρατικού προϋπολογισμού. Όπως αναλύει ο Nevzat Onaran στο έργο του Emval-i Metruke Olayi (Το γεγονός των εγκαταλειμμένων περιουσιών), με νόμο που εκδόθηκε το 1928 τα ποσά που συγκεντρώθηκαν στα ταμεία μεταφέρθηκαν στον προϋπολογισμό. Με πρόχειρους υπολογισμούς, τα ποσά αυτά σε τιμές του 2008 ανέρχονται σε 150 δισ. ευρώ ( 300 δισ. Νέες Λίρες Τουρκίας).

Η μεταχείριση των Ελλήνων της Ανατολής

Ως συνέπεια του Βαλκανικού Πολέμου και της ένταξης της Ελλάδας στην αντίθετη συμμαχία, η ένταση κορυφώθηκε. Οι ρωμιοί πολίτες αντιμετωπίστηκαν ως υπήκοοι και σύμμαχοι ξένης χώρας. Οι ελληνικές κοινότητες των περιοχών Θράκης (Ανατολικής), Πόντου και Αιγαίου εξορίστηκαν στα ενδότερα της Ανατολίας. Δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Εργασίας, τα Amele Taburlari και οι ρωμιοί άντρες συγκεντρώθηκαν σε ειδικά τάγματα που είχαν τη μορφή στρατοπέδων συγκέντρωσης. Με απόφαση του Νοεμβρίου του 1915 συνεχίστηκαν οι εκτοπίσεις προς τα ενδότερα. Εκμεταλλευόμενοι τις πολεμικές συνθήκες άρχισαν να εφαρμόζονται τα προσχεδιασμένα μέτρα κατά των Αρμενίων στις ανατολικές περιοχές και κατά των Ρωμιών στις δυτικές.

Πρώτη ενέργεια των Ενωτικών ήταν η σφαγή των αρμενικών πληθυσμών που ζούσαν κοντά στα οθωμανο-ρωσικά σύνορα. Τα καταπιεστικά και βίαια μέτρα που πάρθηκαν εναντίον των Ρωμιών είχαν μεγαλύτερη επέκταση στο χρόνο. Σχεδόν όλοι οι Έλληνες άνδρες επιστρατεύτηκαν σε τάγματα εργασίας και υπέστησαν συμπεριφορά αιχμαλώτων. Χιλιάδες πέθαναν λόγω των άθλιων και τρομερών συνθηκών. Οι ανυπότακτοι, οι λιποτάκτες ή αυτοί που αντιστάθηκαν σκοτώθηκαν και οι οικογένειές τους εκτοπίστηκαν. Φανατιζόμενοι και καθοδηγούμενοι από τους τσέτες, οι φτωχοί Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν κατά των μη-Μουσουλμάνων με λεηλασίες και σφαγές.

Για να φανατιστούν οι μουσουλμάνοι χωρικοί χρησιμοποιήθηκε ως προπαγανδιστικό επιχείρημα ότι οι μη-Μουσουλμάνοι είναι η αιτία της φτώχειας των χωρικών. Η προπαγάνδα αυτή στη σφαγή των Αρμενίων του 1915 και στο πογκρόμ κατά των Ελλήνων το 1922, είχε πολύ σημαντική επίδραση στους φτωχούς μουσουλμάνους Τούρκους και Κούρδους. Το αποτέλεσμα ήταν να μετατραπούν σε λυσσαλέους εχθρούς αυτοί οι λαοί που ζούσαν αδελφικά. Σε τελευταία ανάλυση, το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδς» και η συνέχεια αυτού, το κεμαλικό καθεστώς, είχε μεγάλη επιτυχία στον εκτοπισμό των μη-Μουσουλμάνων, στον εκτουρκισμό του κεφαλαίου και την ίδρυση ενός έθνους-κράτους με ομοιογενή πυρήνα μουσουλμανικών τουρκικών πληθυσμών. Μετά την εκκαθάριση των Αρμενίων με μεγάλη σφαγή, ήρθε η σειρά εκτοπισμού των Ρωμιών. Όμως απαραίτητη ήταν και η εκκαθάριση όσων Αρμενίων και Ρωμιών παρέμεναν.

Το θέμα αυτό τακτοποιήθηκε στη Λωζάννη. Με βάση τη «Συμφωνία Ανταλλαγής των Πληθυσμών», μετανάστευσαν από την Τουρκία προς την Ελλάδα 1.2 εκατομμύρια Ρωμιοί και αντίστροφα από την Ελλάδα προς την Τουρκία περί τους 400.000 Μουσουλμάνους. Οι πρόσφυγες και στις δυο χώρες υπέφεραν πάρα πολύ. Ενώ οι Ρωμιοί πρόσφυγες στην Ελλάδα αντιμετωπίζονταν ως «τουρκόσποροι», αυτοί που πήγαν στην Τουρκία ως «γκιαούρηδες» (άπιστοι). Το γεγονός αυτό υπήρξε αιτία του προσανατολισμού μέρους των προσφύγων στις δυο χώρες προς τον εθνικισμό και τη θρησκεία, ώστε να γίνουν δεκτοί απ’ την κοινωνία Προσπάθησαν ακόμα να ξεχάσουν οι νέες γενιές τον τόπο προέλευσής τους…

Η αλλαγή του πληθυσμού της Κωσταντινούπολης (έρευνα του καθ. Δρ. Tzem Behar το 1996) δείχνει τη δυναμική της αλλαγής του πληθυσμού. Το 1856 ο συνολικός πληθυσμός ήταν 236 χιλιάδες από τους οποίους το 47.6% ήταν Μουσουλμάνοι. Το ποσοστό αυτό το 1914, όντας ο συνολικός πληθυσμός 910.000, ήταν 62%. Το 1914 το ποσοστό των μη-Μουσουλμάνων στην Κωσταντινούπολη ήταν 38%, το 1927 μειώνεται σε 35% και αργότερα μειώνεται στο 1%.

Βλέποντας αυτή την πορεία θα πρέπει να αναρωτηθούμε πως φτάσαμε σε μια χώρα με 99.9% Μουσουλμάνους. Ως επέκταση αυτού μπορούμε να δούμε το θέμα απ’ την εξής σκοπιά: Η Αρμενική Γενοκτονία και τα πογκρόμ κατά των Ρωμιών και η Ανταλλαγή έφεραν μαζί τους και την εξαφάνιση των άλλων διαφορετικών οντοτήτων. Το κεμαλικό καθεστώς που διαδέχθηκε το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» αντιμετώπισε με καταπίεση, άρνηση και αφομοίωση στον τουρκισμό όλα τα άλλα στοιχεία, όπως τους Λαζούς, Κιρκάσιους, Γεωργιανούς, Κιρμαντζί, Τουρκομάνους, Πομάκους, Ζαζά, Ασσύριους και ποιος ξέρει πόσα άλλα ονόματα που δεν αναφέρουμε εδώ. Η προσπάθεια ήταν η με τη βία εμφύσηση «θετικιστικής τουρκικής» ταυτότητας, κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

* Ο Attila Tougan σπούδασε στη Σχολή Ξένων Σπουδών στην Κωσταντινούπολη. Συνελήφθη πολλές φορές μετα το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 1980. Έχει γράψει πολλά κείμενα, όπως «Η γενοκτονία των Αρμενίων μέσα απ’ τα γερμανικά αρχεία» (2008), «Οι σφαγές, η Αντίσταση και οι συνεργάτες» (2007), κ.ά. Μετέφρασε στα τουρκικά, βιβλία με θέματα Μαρξισμού.

Ήταν «απελευθερωτικός» ο πόλεμος;

Συμπερασματικά, ο ισχυρισμός ότι ο Τουρκικός Εθνικοαπελευθερωτικός Πόλεμος δόθηκε κατά του ιμπεριαλισμού δεν θεμελιώνεται από πουθενά. Αντίθετα, όπως διαπιστώνει ο καθηγητής Taner Akçam, ο απελευθερωτικός πόλεμος «δεν δόθηκε κατά των εισβολέων αλλά κατά των μειονοτήτων». Τα Σωματεία Άμυνας-Δικαίου (Mudafai Hukut) που υπήρξαν η ατμομηχανή του «εθνικού αγώνα», ιδρύθηκαν καθαρά κατά της απειλής των Ρωμιών και των Αρμενίων. Στα πρώτα αυτά σωματεία που ιδρύθηκαν μετά από την ανακωχή του Μούδρου, τα τρία ήταν κατά των Αρμενίων και τα δύο κατά των Ρωμιών. Εξάλλου ο Μουσταφά Κεμάλ, τον Ιούλιο του 1919, όταν έστειλε την παραίτησή του από τη θέση του αξιωματικού στον Σουλτάνο τόνιζε ανοικτά τα εξής: «Η στρατιωτική μου ιδιότητα άρχισε να γίνεται εμπόδιο στον εθνικό αγώνα που ξεκινήσαμε για να σώσουμε την ιερή πατρίδα και το έθνος απ’ τη διάσπαση και να μη θυσιάσουμε την πατρίδα στις επιδιώξεις των Ελλήνων και των Αρμενίων».

Πηγή: Δρόμος

Ο "Πατριάρχης" της Ποντιακής λύρας Γώγος Πετρίδης και το κενό ...μέσα μας

Ο "Πατριάρχης" της Ποντιακής λύρας Γώγος Πετρίδης και το κενό ...μέσα μας

Κ. Φωτιάδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Η πορεία των Ελλήνων μέσα στο χρόνο σφραγίστηκε από τη γεωγραφική θέση της χώρας: από τη μία ο τόπος μας γνώρισε και αφομοίωσε πολιτισμούς που διασταυρώθηκαν στη συμβολή αυτή της Ασίας και της Ευρώπης. 
Από την άλλη όμως, η θέση αυτή - θέση κλειδί - στρατηγικά ανάμεσα σε τρεις ηπείρους και πέντε θάλασσες, άνοιγε πάντα, τόσο τις ορέξεις των γειτόνων, όσο και των "μεγάλων" της οικουμένης. 
Βάρβαροι και πολιτισμένοι, με το γιαταγάνι ή με το σταυρό, κατάφεραν μέσα στο διάβα των χρόνων να απομακρύνουν τον Ελληνισμό από τις προαιώνιες κοιτίδες του στον Πόντο και να τον εξωθήσουν σε μια δραματική προσφυγιά.

Από τότε το νερό κύλησε στο αυλάκι, οι Πόντιοι μεγαλούργησαν στις νέες τους πατρίδες, και η παρουσία τους στο χώρο και τον χρόνο συνέβαλε τα μέγιστα στην εξέλιξη του νεότερου Ελληνισμού. Εκείνο όμως που δεν έσβησε αλλά εξακολουθεί να μας προσδιορίζει είναι η συναίσθηση ότι το αίτημα ημών των επιγόνων για τη δικαίωση των νεκρών και των εκτοπισμένων οφείλει να προσλάβει πλέον σήμερα διαστάσεις, να γίνει πόθος, αγωνιστική εγρήγορση και αντικείμενο μέριμνας όλων.

Μέσα σε αυτό το συναισθηματικό τοπίο όλοι εμείς ακολουθούμε μερικούς λαμπρούς φάρους της μουσικής και καλλιτεχνικής μας παράδοσης που με τη δράση τους και το έργο τους συνεισφέρουν ποικιλότροπα στην αυτογνωσία μας, στην εσωτερίκευση της ταυτότητάς μας και στην επιδίωξη της διάχυσης των παραμέτρων που την προσδιορίζουν.

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους προς τον οποίο κλίνομε ευλαβικά το γόνυ και τον οποίο αποκαλούμε με όλο το βάρος του σημαινόμενου "Πατριάρχη" της ποντιακής μουσικής μας παράδοσης είναι ο λυράρης Γώγος Πετρίδης, ο δικός μας Γώγος, από τον θάνατο του οποίου συμπληρώνονται σήμερα 25 χρόνια.

Δεν θα μπω στον πολύ ελκυστικό πειρασμό να σας μιλήσω για τον Γώγο, να ξετυλίξω μια-μια τις ψηφίδες της ζωής του και να τις αποθέσω με ευλάβεια στα πόδια σας, στίγματα μιας ζωής με ουσιαστικό περιεχόμενο. Θα αρκεστώ στην αφήγηση των δικών μου συναισθημάτων, αυτών που είναι πάντοτε παρόντα και ζωντανά κάθε φορά που αφήνω την ψυχή μου να καλπάζει μεθυσμένη από το θαυμαστό άγγιγμα της λύρας του.

Κλείστε μαζί μου τα μάτια, αφήστε την ψυχή σας ελεύθερη από κούφιες βιοτικές μέριμνες και δώστε στον Γώγο το απόλυτο δικαίωμα να ακουμπήσει το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλάτε κάπου στα βάθη του δικού σας ασυνείδητου. Και τότε θα συμφωνήσετε μαζί μου πως έχετε γητευτεί, λες και σας άγγιξε το παίξιμο του Ορφέα στα λημέρια των Δρυΐδων, εκεί όπου οι Νύμφες με τα ξέπλεκα μαλλιά ζευγαρώνουν μέσα στην απόλυτη αρμονία με τον θεϊκό άγγιγμα των αθανάτων.

Μια γοητεία που θα σας κάνει να ανακαλέσετε μέσα σας το θέριεμα της φύσης, το κελάρυσμα των ποταμών του Πόντου, την γαλήνη που βασίλευε στα πατρογονικά παρχάρια, την απέραντη ομορφιά των βουνών που τραυματίζουν το φρύδι του ορίζοντα. Είναι οι στιγμές της απόλυτης ταύτισης των χρονικών συμφυρμών, της σύζευξης των ορίων, της γοητευτικής απουσίας της λογικής.

Είναι οι στιγμές που η λύρα του Γώγου μας μεταφέρει στα λημέρια του Διγενή Ακρίτα και μας συντροφεύει ενώ παρακολουθούμε την πάλη με τον χάρο στα μαρμαρένια αλώνια.

Είναι οι στιγμές που κατεβαίνουν από το κάστρο της Κασταμονής και από το παλάτι της Τραπεζούντας οι Μεγαλοκομνηνοί να προσκυνήσουν το θεϊκό άγγιγμα της λύρας. Είναι οι στιγμές που ο Άγιος Παύλος, η Ζύγανα και του Αρμαλού το Χάνι, υποδέχεται τη συντροφιά του Σταύρη, πατέρα του Γώγου που ευωδίαζε επίσης ορφικά για τα φωτίσια του γιου του την Κρώμνη, τη Σάντα, την Όλασσα και το Φαντάκ.

Εμέν Κρωμέτε λέγ’νε με
κι εγώ Κρωμέτες ’κ’ είμαι
το σπίτι μ’ εν σην Όλασσα
και Φαντακέτες είμαι.

Και τότε στέκεις εκστατικός μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης. Μιας τέχνης που αναδύεται κυρίαρχη, μέσα από το υγρό τοπίο ανεβαίνει σιγά-σιγά τα λιμάνια και τους ορμίσκους της Μαύρης θάλασσας, σκαρφαλώνει στο κάστρο της Σινώπης και έπειτα μας καλεί να ανοίξουμε την ψυχή μας και να την αγαπήσουμε σαν να μη φύγαμε ποτέ από τα μέρη εκείνα.

Τέτοιες στιγμές ο μεγάλος λυράρης γινόταν ημίθεος στη σκέψη μας. Δεν ήταν πια ένα άτομο με πολύ πεπερασμένα όρια. Ήταν εκείνος που συνέχιζε μια σχολή που ξεκινούσε από τους στρατιώτες του Διγενή και αντηχούσε αιώνες τώρα στον βυζαντινό Πόντο, περνούσε μέσα από την παράδοση που επέζησε την εποχή της Αυτοκρατορίας του Πόντου και συνεχιζόταν τα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής κατάκτησης. Δεκάδες, εκατοντάδες λυράρηδες δικαιώνονταν μέσα από το παίξιμό του, αναζητούσαν τη δική τους θέση στο ποντιακό πάνθεο και στην ψυχή μας.

Δεν έχω πολλά ακόμα να πω για το απύθμενο βίωμα της απόλυτης ευδαιμονίας που διασφάλιζε το μαγικό άγγιγμα της χορδής της λύρας του Γώγου. Θα σας θυμίσω μόνο ότι, όταν αυτό συνοδευόταν από την φωνή του Χρύσανθου η ψυχή των Ποντίων ριγούσε και η ανάταση ολοκληρωνόταν με έναν απόλυτο τρόπο.

Και απευθύνομαι τώρα σε όλους εμάς τους μορφωμένους καλαμαράδες που ψάχνομε για τα ψήγματα της ποντιακής ταυτότητας σε σκονισμένα αρχεία σπαρμένα από την αχλή του χρόνου, μαραμένα από το πέρασμα των αιώνων.

Θα μπορέσουμε κάποτε μετά από τον αγώνα μιας ζωής να υποκαταστήσουμε μια στιγμή έστω αυτό το θεϊκό παίξιμο και να μπούμε βαθιά μέσα στην ψυχή των συμπατριωτών μας για ελάχιστα έστω δευτερόλεπτα με τον καταλυτικό τρόπο που το έκανε ο Γώγος που το πετύχαινε ο Χρύσανθος; Θα είναι ποτέ το έργο μας μέρος της βιωμένης εμπειρίας του ποντιακού λαού ή θα σκονίζεται σε αραχνιασμένες βιβλιοθήκες με ψηλά ράφια;

Το ερωτηματικό που με διακατέχει δεν είναι έκφραση προσωπικής μιζέριας ούτε αίτημα αυτό-επιβεβαίωσης. Αποτυπώνει τον εύλογο σεβασμό και θαυμασμό μου απέναντι στον άνθρωπο που σημάδεψε περισσότερο από όλους μας τις ψυχές μας. Στον άνθρωπο που μας χάρισε μια λυρική αποτύπωση της ταυτότητας και του πολιτισμού μας. Στον άνθρωπο που ανάλωσε μια ζωή για να μας χαρίσει όλο τον Πόντο.

Σήμερα που κλήθηκα να σας φέρω πιο κοντά αυτό το γοητευτικό και θαυμαστό μαζί άτομο έναν δικό μας άνθρωπο, η πένα μου διστάζει να καλύψει με μελάνι το κενό που η απουσία του δημιούργησε στη ζωή μας. Και ο λόγος μου δειλιάζει να βάλει σε τάξη και να μεταδώσει τα συναισθήματα που με διακατέχουν κάθε φορά που θυμάμαι τη μεγάλη απώλεια που σημασιοδοτεί για την φυσιογνωμίας μας η απουσία του μεγάλου λυράρη.

Και αυτό όχι γιατί δεν είμαι αισιόδοξος πως η σπίθα που αυτός άναψε θα μεταδοθεί και θα δημιουργήσει νέους Γώγους που μοχθούν ήδη για την επίτευξη ανάλογων εγχειρημάτων. Πιστεύω στη νεολαία μας και αισιοδοξώ για το δικό της μέλλον, παλεύω να αναδείξω τη δική της συμβολή στον ποντιακό Ελληνισμό.

Πέρα όμως από αυτή την βεβαιότητα το κενό μεγαλώνει όσο περνάν τα χρόνια. Και η μόνη μας παρηγοριά είναι ότι το σύντομο πέρασμα του Γώγου από τη ζωή μας άφησε γοητευτικούς λυρικούς καρπούς που δίνουν νόημα και περιεχόμενο στην ποντιακή μας ταυτότητα. Καρπούς που μας κάνουν πολλαπλά περήφανους.

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΑΡΓΟΥΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟΥ

Μετά από τις αρχαιρεσίες που πραγματοποιήθηκαν στην Εύξεινο Λέσχη Άργους Ορεστικού στις 5 Ιουνίου 2011, η σύνθεση του νέου Δ.Σ. έχει ως εξής:

Πρόεδρος: Βασιλειάδου Κυριακή
Αντιπρόεδρος: Χατζηκυριακίδης Νικόλαος
Γεν. Γραμματέας: Παπαγεωργίου Φώτιος
Ταμίας: Δέμελη Θωμαή
Υπεύθ. Νεολαίας: Κεχαίδης Γεώργιος
Υπευθ. Θεάτρου: Αποστολίδης Θεόφιλος
Υπεύθ. Χορευτικού: Παπαγεωργίου Φώτιος
Υπεύθ. Ραδιοφ.εκπομπής: Πιπερόπουλος Γεώργιος
Υπεύθ. Επικοινωνίας: Τσιλίδου Έλλη
Υπεύθ.Δημ. σχέσεων: Διαμαντοπούλου Αρχοντούλα.


Εύξεινος Λέσχη Άργου Ορεστικού
Μεγάλου Αλεξάνδρου 46
Άργος Ορεστικό
Τ.Κ. 52200
Τηλ. 2467043370