Βιέννη, 19 Μαίου 2009
Η 19η Μαΐου αποτελεί για τον Ελληνισμό του Πόντου, ημέρα μνήμης και χρέους στα 353.000 θύματα της απαράμιλλης ανθρώπινης βαρβαρότητας που συντελέστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Βαθιά ριζωμένες στην μνήμη της ανθρωπότητας μένουν οι εικόνες εκείνης της εποχής.
Σήμερα, συμπληρώνονται 90 χρόνια και όλοι εμείς, μαζί με τους Πόντιους αδελφούς μας, αποτίουμε τον πρέποντα φόρο τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας.
Ενενήντα χρόνια μετά, δεν εγκαταλείπουμε το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη και την μάχη για αναγνώριση του εγκλήματος αυτού κατά της ανθρωπότητας.
Η αναγνώριση έρχεται ως προϋπόθεση για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της αποφυγής των ίδιων λαθών και στο μέλλον. Η Τουρκία που επιζητεί να μοιραστεί την τύχη της ευρωπαϊκής προοπτικής πρέπει να αποδεχθεί το παρελθόν της για να εξασφαλίσει το μέλλον της, στον δρόμο για τον εκδημοκρατισμό της.
Ο Ελληνισμός του Πόντου δεν επιζητεί εκδίκηση, επιζητεί δικαίωση.
Το ζήτημα της αναγνώρισης των Γενοκτονιών έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας. Πολύ πρόσφατα η Πολιτειακή Βουλή της Νοτίου Αυστραλίας, ενέκρινε ψήφισμα αναγνωρίζοντας την Γενοκτονία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Έγινε λοιπόν, ένα ζήτημα διεθνές, ζήτημα δημοκρατίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Στην διεθνή αυτή προσπάθεια, η Ομογένεια έχει διατελέσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η συντονισμένη προσπάθεια, η μεθοδικότητα, η παράθεση των ιστορικών στοιχείων και η ενημέρωση της κοινής γνώμης με αυτά, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την αναγνώριση και της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Εμείς οι Απανταχού Έλληνες στηρίζουμε τους Πόντιους αδελφούς μας στο αίτημά τους για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας. Ζητούμε την διδασκαλία της Ιστορίας του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού στα βιβλία της Ελληνικής Ιστορίας, αλλά και την ίδρυση Πανεπιστημιακής έδρας Ποντιακού Ελληνισμού.
Εν έτη 2009, ο Ποντιακός Ελληνισμός στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο περήφανα δηλώνει παρών. Τα ήθη και έθιμα της μακρινής πατρίδας, η γλώσσα, ο χορός, η μουσική του Πόντου ακολουθούν τα βήματα και της νέας γενιάς και αυτή είναι μια επιτυχία μοναδική.
Την σημερινή ημέρα τιμούμε τους νεκρούς μας και δίνουμε όλοι μιαν υπόσχεση: να μην ξεχάσουμε. Την παρακαταθήκη αυτή έχουμε το χρέος να την παραδώσουμε στην ανθρωπότητα, καταδικάζοντας ταυτόχρονα όλες τις σύγχρονες γενοκτονίες.
Κυριακή 24 Μαΐου 2009
ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ
Γράφει η Έφη Χ. Μαυροπούλου
Αν. Γενική Γραμματέας Ευξείνου Λέσχης Αθηνών
Ο 20ος αιώνας δυστυχώς, γνώρισε πολλές γενοκτονίες. Η μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Θυμίζω την ιστορική πλέον τοποθέτηση του -εκ των ιδεολογικών καθοδηγητών των Νεοτούρκων- Δρ. Μπεχεντίν Σακίρ σε μυστική σύσκεψη το 1915: «Τα έθνη που απόμειναν από παλιά στην αυτοκρατορία μας, μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα, που πρέπει να ξεριζωθούν». Άλλωστε, τα «ντοκουμέντα» του Συνεδρίου των Νεοτούρκων του 1911 είναι αποκαλυπτικά: «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται…Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ…Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…»
Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία, ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μίας τεχνικής της γενοκτονίας. Άλλωστε, αυτή η τεχνογνωσία της εθνοκτονίας υπήρξε το μόνο αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού σε ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, την εφάρμοσαν οι Κεμαλιστές στον Πόντο, την Ιωνία, στα χωριά των Ασσυρίων, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν.
Μόλις 15 χρόνια μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού από την ελληνική Βουλή, η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας είναι επιτακτική.
Και αυτό όχι μόνον δεν είναι οπισθοδρόμηση, αλλά αποτελεί μια κατ’ ουσίαν προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι, αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή του Αττίλλα, το 1974. Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες σε κάθε επίπεδο απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη.
Θα πρέπει τώρα, να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις, για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Τώρα, θα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες, που γίνονται κάποια βήματα προς αυτό το σκοπό.
Τώρα, γιατί το θέμα γενοκτονία είναι ακόμα επίκαιρο, δυστυχώς. Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης. Η συλλογική βία, υφίσταται ακόμη στο Νταρφούρ, στο Τσαντ, στη Κένυα. Παρά τη ρητορική η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα.
Εξάλλου το τελικό στάδιo μιας γενοκτονίας είναι η άρνηση της.
Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες. Και είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε άλλες κτηνωδίες.
Ο παραλογισμός μιας γενοκτονίας περιγράφεται στη φράση του Πρίμο Λέβι, όταν φτάνει στο Άουσβίτς: «Πως είναι δυνατόν να χτυπάς έναν άνθρωπο χωρίς να έχεις θυμώσει μαζί του»;
Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» 17/05/09
Αν. Γενική Γραμματέας Ευξείνου Λέσχης Αθηνών
Ο 20ος αιώνας δυστυχώς, γνώρισε πολλές γενοκτονίες. Η μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Θυμίζω την ιστορική πλέον τοποθέτηση του -εκ των ιδεολογικών καθοδηγητών των Νεοτούρκων- Δρ. Μπεχεντίν Σακίρ σε μυστική σύσκεψη το 1915: «Τα έθνη που απόμειναν από παλιά στην αυτοκρατορία μας, μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα, που πρέπει να ξεριζωθούν». Άλλωστε, τα «ντοκουμέντα» του Συνεδρίου των Νεοτούρκων του 1911 είναι αποκαλυπτικά: «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται…Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ…Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…»
Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία, ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μίας τεχνικής της γενοκτονίας. Άλλωστε, αυτή η τεχνογνωσία της εθνοκτονίας υπήρξε το μόνο αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού σε ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, την εφάρμοσαν οι Κεμαλιστές στον Πόντο, την Ιωνία, στα χωριά των Ασσυρίων, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν.
Μόλις 15 χρόνια μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού από την ελληνική Βουλή, η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας είναι επιτακτική.
Και αυτό όχι μόνον δεν είναι οπισθοδρόμηση, αλλά αποτελεί μια κατ’ ουσίαν προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι, αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή του Αττίλλα, το 1974. Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες σε κάθε επίπεδο απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη.
Θα πρέπει τώρα, να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις, για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Τώρα, θα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες, που γίνονται κάποια βήματα προς αυτό το σκοπό.
Τώρα, γιατί το θέμα γενοκτονία είναι ακόμα επίκαιρο, δυστυχώς. Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης. Η συλλογική βία, υφίσταται ακόμη στο Νταρφούρ, στο Τσαντ, στη Κένυα. Παρά τη ρητορική η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα.
Εξάλλου το τελικό στάδιo μιας γενοκτονίας είναι η άρνηση της.
Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες. Και είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε άλλες κτηνωδίες.
Ο παραλογισμός μιας γενοκτονίας περιγράφεται στη φράση του Πρίμο Λέβι, όταν φτάνει στο Άουσβίτς: «Πως είναι δυνατόν να χτυπάς έναν άνθρωπο χωρίς να έχεις θυμώσει μαζί του»;
Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» 17/05/09
Σάββατο 23 Μαΐου 2009
Προκαλούν και πάλι οι Τούρκοι: Διαμαρτυρία της Άγκυρας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων – Απάντηση ελληνικού ΥΠ.ΕΞ.
Διαμαρτύρεται εκ νέου η Άγκυρα, επειδή η ημέρα μιας μεγάλης τουρκικής εθνικής εορτής, η 19η Μαΐου, χαρακτηρίσθηκε μετά το 1994 στην Ελλάδα, ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων». Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, με γραπτή ανακοίνωσή του, επανέλαβε ότι «η απόφαση έχει στόχο τη χώρα μας και ειδικότερα τον ιδρυτή της Δημοκρατίας μας, ύψιστο ηγέτη Ατατούρκ».
Στη φετινή ανακοίνωση προστίθεται ότι η απόφαση αυτή εντάσσεται στην «εκστρατεία εχθρότητας των κύκλων, που στερούνται ιστορικής συνείδησης» και θέλει να «φθείρει το κλίμα φιλίας και εμπιστοσύνης, που δημιουργείται μεταξύ των δύο λαών». Στιγματίζεται, επίσης, η παρουσία, στις σχετικές εκδηλώσεις, μελών της Βουλής των Ελλήνων, αξιωματούχων των πολιτικών κομμάτων και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και εκπροσώπων της ελληνικής κυβέρνησης. «Αυτά δείχνουν ότι υπάρχει υποστήριξη πίσω από αυτές τις δραστηριότητες», υποστηρίζεται στην ανακοίνωση.
Σχετικά με την ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών που αναφέρεται στην γενοκτονία των Ποντίων, ο Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Γρηγόρης Δελαβέκουρας έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Επαναλαμβάνουμε ότι η Ιστορία δεν παραχαράσσεται. Δεν παραγράφεται. Δεν ξαναγράφεται. Ανακοινώσεις όπως αυτή δεν την αλλάζουν. Η Ελλάδα σέβεται την Ιστορία. Ταυτόχρονα έχει στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον.
Επιδιώκουμε την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων προς όφελος της σταθερότητας και της ανάπτυξης σε διμερές και περιφερειακό επίπεδο. Σταθερότητα και ανάπτυξη που μόνον ο πλήρης σεβασμός των σχέσεων καλής γειτονίας μπορεί να διασφαλίσει.»
Στη φετινή ανακοίνωση προστίθεται ότι η απόφαση αυτή εντάσσεται στην «εκστρατεία εχθρότητας των κύκλων, που στερούνται ιστορικής συνείδησης» και θέλει να «φθείρει το κλίμα φιλίας και εμπιστοσύνης, που δημιουργείται μεταξύ των δύο λαών». Στιγματίζεται, επίσης, η παρουσία, στις σχετικές εκδηλώσεις, μελών της Βουλής των Ελλήνων, αξιωματούχων των πολιτικών κομμάτων και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και εκπροσώπων της ελληνικής κυβέρνησης. «Αυτά δείχνουν ότι υπάρχει υποστήριξη πίσω από αυτές τις δραστηριότητες», υποστηρίζεται στην ανακοίνωση.
Σχετικά με την ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών που αναφέρεται στην γενοκτονία των Ποντίων, ο Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Γρηγόρης Δελαβέκουρας έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Επαναλαμβάνουμε ότι η Ιστορία δεν παραχαράσσεται. Δεν παραγράφεται. Δεν ξαναγράφεται. Ανακοινώσεις όπως αυτή δεν την αλλάζουν. Η Ελλάδα σέβεται την Ιστορία. Ταυτόχρονα έχει στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον.
Επιδιώκουμε την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων προς όφελος της σταθερότητας και της ανάπτυξης σε διμερές και περιφερειακό επίπεδο. Σταθερότητα και ανάπτυξη που μόνον ο πλήρης σεβασμός των σχέσεων καλής γειτονίας μπορεί να διασφαλίσει.»
Εκδήλωση μνήμης μαθητών στο Ντίσελντορφ για τη Γενοκτονία των Ποντίων
«Δεν εξεράθη το κλαδί, πάντα χλωρή είναι η ρίζα».
Όλη τη σημασία της παραπάνω πρότασης τη διαπίστωσαν οι λιγοστοί που παρευρέθηκαν στην εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων που πραγματοποιήθηκε στο Ενοριακό Κέντρο Αγίου Ανδρέου Ντίσελντορφ το Σάββατο 16 Μαΐου. Τα παιδιά της ΣΤ τάξης του Ελληνικού Δημοτικού Σχολείου Ντίσελντορφ με την δασκάλα τους κα. Μωυσιάδου και σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ποντίων Ντίσελντορφ «Ξενιτέας» διοργάνωσαν και πραγματοποίησαν μία όμορφη εκδήλωση μνήμης με αφορμή την 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων.
Οι μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού απήγγειλαν ποιήματα και τραγούδια του Πόντου, πολλά από αυτά στην Ποντιακή διάλεκτο, διάβασαν κείμενα και έκαναν μία ιστορική αναδρομή και αναφορά στα γεγονότα.
Οι νέες και οι νέοι του Συλλόγου Ποντίων Ντίσελντορφ «Ξενιτέας», ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, συνόδευαν την προσπάθεια των παιδιών με απαγγελίες κειμένων αλλά και με τη μουσική της ποντιακής λύρας.
Ερμηνευτής τραγουδιών του Πόντου ήταν ο Χρήστος Αναστασιάδης και οργανωτής της παρουσίασης των νέων του Συλλόγου ο κ. Νικολαϊδης.
Αξίζει να αναφερθεί ότι οι περισσότεροι εκ των μαθητριών και μαθητών που πήραν μέρος στην εκδήλωση μνήμης, δεν είναι ποντιακής καταγωγής. Επίσης, αξιοσημείωτη ήταν και η εκτός προγράμματος απαγγελία του τραγουδιού "Η μάνα εν κρύο νερό" από μαθήτρια που το αφιέρωσε στη μητέρα της.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στο Ντίσελντορφ κ. Πρόδρομος Μαρκουλάκης με τη σύζυγό του, ο ιερατικώς προϊστάμενος της Ενορίας πάτερ Ιωάννης Ψαράκης και η Συντονίστρια Α/βάθμιας Εκπαίδευσης Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας κα. Μαρία Λαζαρίδου. Στην εκδήλωση επίσης παρέστησαν ο Δήμαρχος Ηράκλειας Σερρών κ. Κλεάνθης Κοτσακιαχίδης με αντιπροσωπεία του Δήμου οι οποίοι βρίσκονται στο Ντίσελντορφ ως προσκεκλημένοι στην εκδήλωση του Συλλόγου Απόδημος Κοίμησης Σερρών.
Στο σύντομο χαιρετισμό τους, τόσο ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Ντίσελντορφ «Ξενιτέας» όσο και η Συντονίστρια Α/βάθμιας Εκπαίδευσης Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας κα. Μαρία Λαζαρίδου τόνισαν τη σπουδαιότητα της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων και έδωσαν συγχαρητήρια στα παιδιά και στους συντελεστές της εκδήλωσης.
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΑΡΧΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Π. ΨΩΜΙΑΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ
Κυρίες και κύριοι,
90 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 19ης Μαΐου του 1919, την ημέρα που έμελε να σφραγίσει στο διηνεκές τη μαρτυρική ιστορία του περήφανου Ποντιακού Ελληνισμού.
Βρισκόμαστε και φέτος εδώ, για να τιμήσουμε τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων αθώων ψυχών, των θυμάτων του «πιο διαβολικού σχεδίου που όμοιό του δεν είχε στοιχειώσει ποτέ τη φαντασία του ανθρώπου», όπως εύστοχα έχει γραφτεί.
Είμαστε παρόντες στο προσκλητήριο της εθνικής μας αξιοπρέπειας για να βροντοφωνάξουμε, πως δεν απεμπολούμε το δικαίωμά μας στη μνήμη, δεν παραδίδουμε στη λήθη την ένδοξη ιστορία μας.
Υμνούμε σήμερατα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των Ποντίων, μιας θαραλλέας, αδάμαστης Ελληνικής φυλής που στην υπερχιλιετή πορεία της στο χρόνο, δεν δείλιασε, δεν υπέστειλε ποτέ τη σημαία, δεν έμαθε να συμβιβάζεται, παρέμεινε συνεπής Ακρίτας και βιγλάτορας του Ελληνισμού.
Εμείς οι Πόντιοι, οι Τραντέλληνες με όλη τη σημασία της λέξης, είμαστε υπερήφανοι γιατί κατορθώσαμε στο πέρασμα των αιώνων να διατηρήσουμε ακέραια τα Ιερά και τα Όσια της Φυλής μας, αρχές, αξίες και ιδανικά, τηρώντας με σεβασμό και προσήλωση τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων σας.
Είναι αλήθεια πως περάσαμε πολλά.
Κανείς δεν ξεχνά, κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει, την τρομοκρατία, τις αγριότητες, τις μαζικές δολοφονίες, τους βιασμούς, τις εκτοπίσεις, τα περιβόητα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας, τα τάγματα εργασίας, τους εμπρησμούς οικιών και εκκλησιών, τις καταστροφές των πολιτιστικών μας μνημείων, που σημάδεψαν ανεξίτηλα το σώμα του Ποντιακού Ελληνισμού από το 1914 έως το 1923 και την οριστική Έξοδο.
Γνωρίζουμε, όμως, άριστα να αγωνιζόμαστε και να επιβιώνουμε, αντλώντας δύναμη από την Προστάτη Μητέρα όλων των Ποντίων, την Παναγία Σουμελά.
Η πλούσια γλώσσα μας, με τα δικά της ιδιώματα, οι ιδιαίτερες πολιτισμικές ρίζες μας, αποκαλύπτουν σε όλο του το μεγαλείο έναν πολιτισμό ανώτερο, έναν πολιτισμό για τον οποίο όλοι οι Έλληνες πρέπει να είμαστε περήφανοι και να τον διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.
Όπως είχε επισημάνει κάποτε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, «είναι αδύνατο να σκεφθεί ένας Έλληνας τους Πόντιους χωρίς να ματώσει η ψυχή του. Πόνος αμέτρητος, διότι το αίμα και το κλάμα των Ποντίων ούτε έχουν στεγνώσει, ούτε έχουν αναγνωρισθεί».
Κάθε λαός έχει καθήκον και υποχρέωση να απαιτεί την επίσημη αναγνώριση των εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί εις βάρος του.
Όταν κανείς δεν είναι συνεπής απέναντι στην Ιστορία, όπως ορθά έχει γραφτεί, αυτή τον εκδικείται.
Το γένος των Ποντίων, σύσσωμος ο Ελληνισμός, αναζητά δικαιοσύνη.
Έχω επισημάνει και παλαιότερα, πως είναι λάθος να αποδίδονται στους σύγχρονους λαούς τα εγκλήματα του παρελθόντος.
Οι γείτονές μας πρέπει να βρουν το θάρρος να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Γερμανίας, μιας χώρας που ζήτησε συγνώμη από τους συγγενείς των εκατομμυρίων θυμάτων της Ναζιστικής θηριωδίας, κατέβαλε αποζημιώσεις, ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για το Ολοκαύτωμα, τον Τρόμο και τον Όλεθρο που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο.
Υποχρέωσή τους είναι, να αποκαλύψουν την αλήθεια, όσο ανήθικη και αν είναι αυτή, να την παρουσιάσουνε ωμή, στον αδέκαστο κριτή, την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Είναι βέβαιο, πως η αναγνώριση της ιστορικής πραγματικότητας θα βοηθήσει καταλυτικά τόσο στην περαιτέρω βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο και στην κάθαρση, τη λύτρωση της ίδιας της Τουρκικής κοινωνίας στο σύνολό της.
Πέρα, όμως, από τις πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρουν οι γείτονες μας, οφείλουμε όλοι μας να εργαστούμε με μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα, ώστε να γίνει πράξη η Διεθνοποίηση της Γενοκτονίας των προγόνων μας.
Με ενότητα και ομοψυχία, οφείλουμε να κινητοποιήσουμε όλες τις δυνάμεις του Ελληνισμού, να εντείνουμε τις πιέσεις μας, να αποδείξουμε στην πράξη πως δεν ξεχνούμε.
Ο κόσμος όλος έχει δικαίωμα να μάθει.
Είμαστε υποχρεωμένοι απέναντι σε αυτούς που αφήσαμε πίσω, να ακολουθήσουμε το λαμπρό παράδειγμα των Αρμενίων, που πέτυχαν, μέσα από σκληρούς αγώνες, να πείσουν σε μεγάλο βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη για τα δίκαια του αρμενικού λαού και να αναδείξουν την αναγνώριση της Γενοκτονίας του 1915 σε ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας, ακόμη και για την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Και προπάντων κυρίες και κύριοι, δεν επιτρέπεται να αφήσουμε ποτέ τις Μνήμες του Πόντου, μνήμες αιώνων, να σβήσουν. Η γη των Κομνηνών δεν είναι μία τραγική ανάμνηση, αλλά παραμένει η Προαιώνια Πατρίδα, η ψυχή και η καρδιά μας.
Απαιτούμε αναγνώριση και σεβασμό.
Απαιτούμε την ιστορική δικαίωση και θα αγωνιστούμε για να έρθει αυτή η δικαίωση.
Μόνο τότε οι ψυχές θα ησυχάσουν και θα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως εκπληρώσαμε το χρέος μας.
Αιωνία η μνήμη των αδικοχαμένων, ο Θεός ας αναπαύσει για πάντα τις ψυχούλες τους.
90 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 19ης Μαΐου του 1919, την ημέρα που έμελε να σφραγίσει στο διηνεκές τη μαρτυρική ιστορία του περήφανου Ποντιακού Ελληνισμού.
Βρισκόμαστε και φέτος εδώ, για να τιμήσουμε τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων αθώων ψυχών, των θυμάτων του «πιο διαβολικού σχεδίου που όμοιό του δεν είχε στοιχειώσει ποτέ τη φαντασία του ανθρώπου», όπως εύστοχα έχει γραφτεί.
Είμαστε παρόντες στο προσκλητήριο της εθνικής μας αξιοπρέπειας για να βροντοφωνάξουμε, πως δεν απεμπολούμε το δικαίωμά μας στη μνήμη, δεν παραδίδουμε στη λήθη την ένδοξη ιστορία μας.
Υμνούμε σήμερατα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των Ποντίων, μιας θαραλλέας, αδάμαστης Ελληνικής φυλής που στην υπερχιλιετή πορεία της στο χρόνο, δεν δείλιασε, δεν υπέστειλε ποτέ τη σημαία, δεν έμαθε να συμβιβάζεται, παρέμεινε συνεπής Ακρίτας και βιγλάτορας του Ελληνισμού.
Εμείς οι Πόντιοι, οι Τραντέλληνες με όλη τη σημασία της λέξης, είμαστε υπερήφανοι γιατί κατορθώσαμε στο πέρασμα των αιώνων να διατηρήσουμε ακέραια τα Ιερά και τα Όσια της Φυλής μας, αρχές, αξίες και ιδανικά, τηρώντας με σεβασμό και προσήλωση τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων σας.
Είναι αλήθεια πως περάσαμε πολλά.
Κανείς δεν ξεχνά, κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει, την τρομοκρατία, τις αγριότητες, τις μαζικές δολοφονίες, τους βιασμούς, τις εκτοπίσεις, τα περιβόητα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας, τα τάγματα εργασίας, τους εμπρησμούς οικιών και εκκλησιών, τις καταστροφές των πολιτιστικών μας μνημείων, που σημάδεψαν ανεξίτηλα το σώμα του Ποντιακού Ελληνισμού από το 1914 έως το 1923 και την οριστική Έξοδο.
Γνωρίζουμε, όμως, άριστα να αγωνιζόμαστε και να επιβιώνουμε, αντλώντας δύναμη από την Προστάτη Μητέρα όλων των Ποντίων, την Παναγία Σουμελά.
Η πλούσια γλώσσα μας, με τα δικά της ιδιώματα, οι ιδιαίτερες πολιτισμικές ρίζες μας, αποκαλύπτουν σε όλο του το μεγαλείο έναν πολιτισμό ανώτερο, έναν πολιτισμό για τον οποίο όλοι οι Έλληνες πρέπει να είμαστε περήφανοι και να τον διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.
Όπως είχε επισημάνει κάποτε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, «είναι αδύνατο να σκεφθεί ένας Έλληνας τους Πόντιους χωρίς να ματώσει η ψυχή του. Πόνος αμέτρητος, διότι το αίμα και το κλάμα των Ποντίων ούτε έχουν στεγνώσει, ούτε έχουν αναγνωρισθεί».
Κάθε λαός έχει καθήκον και υποχρέωση να απαιτεί την επίσημη αναγνώριση των εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί εις βάρος του.
Όταν κανείς δεν είναι συνεπής απέναντι στην Ιστορία, όπως ορθά έχει γραφτεί, αυτή τον εκδικείται.
Το γένος των Ποντίων, σύσσωμος ο Ελληνισμός, αναζητά δικαιοσύνη.
Έχω επισημάνει και παλαιότερα, πως είναι λάθος να αποδίδονται στους σύγχρονους λαούς τα εγκλήματα του παρελθόντος.
Οι γείτονές μας πρέπει να βρουν το θάρρος να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Γερμανίας, μιας χώρας που ζήτησε συγνώμη από τους συγγενείς των εκατομμυρίων θυμάτων της Ναζιστικής θηριωδίας, κατέβαλε αποζημιώσεις, ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για το Ολοκαύτωμα, τον Τρόμο και τον Όλεθρο που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο.
Υποχρέωσή τους είναι, να αποκαλύψουν την αλήθεια, όσο ανήθικη και αν είναι αυτή, να την παρουσιάσουνε ωμή, στον αδέκαστο κριτή, την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Είναι βέβαιο, πως η αναγνώριση της ιστορικής πραγματικότητας θα βοηθήσει καταλυτικά τόσο στην περαιτέρω βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο και στην κάθαρση, τη λύτρωση της ίδιας της Τουρκικής κοινωνίας στο σύνολό της.
Πέρα, όμως, από τις πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρουν οι γείτονες μας, οφείλουμε όλοι μας να εργαστούμε με μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα, ώστε να γίνει πράξη η Διεθνοποίηση της Γενοκτονίας των προγόνων μας.
Με ενότητα και ομοψυχία, οφείλουμε να κινητοποιήσουμε όλες τις δυνάμεις του Ελληνισμού, να εντείνουμε τις πιέσεις μας, να αποδείξουμε στην πράξη πως δεν ξεχνούμε.
Ο κόσμος όλος έχει δικαίωμα να μάθει.
Είμαστε υποχρεωμένοι απέναντι σε αυτούς που αφήσαμε πίσω, να ακολουθήσουμε το λαμπρό παράδειγμα των Αρμενίων, που πέτυχαν, μέσα από σκληρούς αγώνες, να πείσουν σε μεγάλο βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη για τα δίκαια του αρμενικού λαού και να αναδείξουν την αναγνώριση της Γενοκτονίας του 1915 σε ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας, ακόμη και για την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Και προπάντων κυρίες και κύριοι, δεν επιτρέπεται να αφήσουμε ποτέ τις Μνήμες του Πόντου, μνήμες αιώνων, να σβήσουν. Η γη των Κομνηνών δεν είναι μία τραγική ανάμνηση, αλλά παραμένει η Προαιώνια Πατρίδα, η ψυχή και η καρδιά μας.
Απαιτούμε αναγνώριση και σεβασμό.
Απαιτούμε την ιστορική δικαίωση και θα αγωνιστούμε για να έρθει αυτή η δικαίωση.
Μόνο τότε οι ψυχές θα ησυχάσουν και θα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως εκπληρώσαμε το χρέος μας.
Αιωνία η μνήμη των αδικοχαμένων, ο Θεός ας αναπαύσει για πάντα τις ψυχούλες τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)