Ομιλία από τη βουλευτή του Σουηδικού Κοινοβουλίου κ. Gulan Avci στις 19 Μαΐου 2010 στην Αθήνα

Τιμημένοι φίλοι,
επιζήσαντες της γενοκτονίας,
τρίτη γενιά Ποντίων,

Είναι μεγάλη μου τιμή ως κοινοβουλευτικό μέλος του φιλελεύθερου σουηδικού Κόμματος να συμμετέχω στην Διεθνή Ημέρα Μνήμης για να τιμήσουμε όλους τους Πόντιους που υπήρξαν θύματα γενοκτονίας στην πάλαι ποτέ οθωμανική αυτοκρατορία -τη σύγχρονη Τουρκία- μεταξύ 1916 και 1922.

Σήμερα, συγκεντρωθήκαμε για να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη των θυμάτων και να τιμήσουμε τους απογόνους τους. Αλλά θα ήθελα να συλλογιστούμε και τις άλλες χριστιανικές κοινότητες, τους Αρμένιους, τους Ασσύριους, τους Σύριους και τους Χαλδαίους που υπήρξαν επίσης θύματα αυτής της γενοκτονίας.

Η γενοκτονία ξεκίνησε με πογκρόμ κατά των Αρμενίων προς τα τέλη του 19ου αιώνα ενώ, η συστηματική εξόντωση ξεκίνησε τη νύχτα μεταξύ 24ης και 25ης Απριλίου 1915. Ξεκίνησε με τους Αρμένιους αλλά έλαβε τέλος με τους Ποντίους, το 1922.

Οι Πόντιοι ζούσαν κυρίως κατά μήκος της βόρειας ακτής της Τουρκίας, στη Μαύρη Θάλασσα. Βρίσκονταν εκεί από τότε που οι Έλληνες κυριαρχούσαν στην περιοχή. Αργότερα συνέχισαν να ζουν εκεί απλά και να πηγαίνουν στις εκκλησίες τους. Όμως πολλοί ήταν φοβισμένοι.

Όταν οι Αρμένιοι υφίσταντο γενοκτονία στην ανατολική Μικρά Ασία, οι εχθροπραξίες μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων αυξάνονταν περαιτέρω στη δυτική Μικρά Ασία. Ανάμεσά τους ζούσαν Πόντιοι οι οποίοι σκοτώθηκαν επειδή ήταν όχι μόνο Χριστιανοί, αλλά και Έλληνες.

Οι Πόντιοι ζούσαν στον Πόντο ήδη από την Ομηρική εποχή δηλαδή, από το 800 π.Χ. αναπτύσσοντας για αιώνες έναν ιδιαίτερο πολιτισμό και μια ιδιαίτερη γλώσσα. Όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την περιοχή οι Έλληνες συνέχισαν να ζουν σε αυτά τα εδάφη αλλά κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Ο πρωταρχικός στόχος του εθνικιστικού κινήματος των Νεοτούρκων που προωθούσε τη γενοκτονία ήταν να αδειάσει η Μικρά Ασία και το ανατολικό της τμήμα από τις χριστιανικές κοινότητες. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος ήταν ηγέτης του κινήματος, όταν ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Τουρκίας το 1923, έγινε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας και έφερε την απόλυτη ευθύνη για την εν λόγω γενοκτονία.

Πριν από τη γενοκτονία, υπήρχαν περίπου 750 χιλιάδες Πόντιοι σε αυτές τις περιοχές. Όταν, το 1922, έλαβε τέλος η γενοκτονία περίπου πάνω από 350 χιλιάδες Πόντιοι είχαν χάσει τη ζωή τους. Σε αυτόν τον αριθμό θα πρέπει να προσθέσουμε ένα εκατομμύριο έλληνες οι οποίοι εξαφανίστηκαν από προσώπου γης. Η γενοκτονία των Ποντίων είχε αναλογικά την ίδια διάσταση με αυτήν των Αρμενίων.

Με αιχμαλωσίες γυναικόπαιδων, βίαιους εξισλαμισμούς, διώξεις, μαζικές δολοφονίες, λιμό και πορείες θανάτου στην έρημο σκόπευαν να εξαφανίσουν την παρουσία των Ποντίων.

Υπήρχε ένας μόνο στόχος για τους Νεότουρκους και αυτός ήταν να αφανίσουν τη Ποντιακή, όπως και άλλες χριστιανικές κοινότητες. Τα θύματα ήταν αθώα παιδιά, άντρες και γυναίκες των οποίων το έγκλημα ήταν η μη μουσουλμανική πίστη τους και η άρνηση υποταγής στην τουρκική κυριαρχία.

Αυτή είναι η πρώτη μείζων γενοκτονία του 20ου αιώνα και στις πρόσφατες δεκαετίες σε διάφορες χώρες έχει συγκεντρώσει την προσοχή και έχει αναγνωριστεί από 20 κοινοβούλια στον κόσμο. Το ένα τρίτο των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Χριστιανών.

Αλλά η Τουρκία ακόμα σιωπά. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 95 χρόνια από τότε που πραγματοποιήθηκε η γενοκτονία το τουρκικό κράτος αρνείται να σπάσει τη σιωπή.

Αρνείται να συμφιλιωθεί με την ιστορία του. Αντιθέτως, έχει επιλέξει να διαχειρίζεται τη σκοτεινή κληρονομιά του Ατατούρκ περνώντας την από γενιά σε γενιά.

Το να πιστεύει κανείς ότι είναι δυνατόν να απελευθερωθεί από ενοχές χωρίς να αντιμετωπίσει την αλήθεια είναι ψευδαίσθηση. Κάθε φορά που μια ακόμα χώρα αναγνωρίζει τη γενοκτονία η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά την Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ποντίων και των άλλων Χριστιανικών κοινοτήτων.

Τόσο στη χώρα μου, τη Σουηδία, όσο και σε άλλες χώρες, υπάρχουν διαφορετικά επιχειρήματα στην αντιπαράθεση για τη γενοκτονία. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν ότι η γενοκτονία ποτέ δεν έγινε και ότι αντίθετα, οι ευρύτερες συγκυρίες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ήταν αυτές που προκάλεσαν τις απώλειες. Οι υποστηρικτές αυτών των επιχειρημάτων θέλουν να θάψουν αυτή τη συζήτηση με κάθε κόστος. Στην Τουρκία, ακόμη και το να μιλήσει κανείς ανοικτά για τη γενοκτονία είναι εγκληματικό και μπορεί να επιφέρει πολυετή φυλάκιση.

Υπάρχουν επίσης αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει οι πολιτικοί να εμπλέκονται στην ερμηνεία της ιστορίας. Πως η ιστορία θα έπρεπε να γράφεται από ιστορικούς. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Αλλά συγχρόνως, πιστεύω ότι εμείς, ως πολιτικοί, έχουμε καθήκον και ηθική ευθύνη να εντρυφήσουμε στην έρευνα και να την χρησιμοποιήσουμε ως βάση για τις αποφάσεις που λαμβάνουμε.

Υπάρχουν και αυτοί που υποστηρίζουν ότι αν η Τουρκία αποτελέσει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην αποκαλούμε αυτό το γεγονός γενοκτονία. Αλλά νομίζω ότι έτσι συγχέουμε τα θέματα. Είμαι υπέρ της Τουρκικής υποψηφιότητας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά αυτή καθορίζεται από το πόσο γρήγορα η Τουρκία είναι ικανή να ανταποκριθεί στα κριτήρια που απαιτούνται για να γίνει μέλος.

Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους, και αυτό που συνέβη μεταξύ 1915-1922 ήταν Γενοκτονία. Οι επιφανέστεροι επιστήμονες και ιστορικοί του κόσμου έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για γενοκτονία.

Το τελευταίο στάδιο μιας γενοκτονίας είναι η άρνησή της, και δυστυχώς, σήμερα, η Τουρκία βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το στάδιο...

Ήρθε η ώρα να συμφιλιωθεί η Τουρκία με την Κεμαλική κληρονομιά της. Διανύουμε νέα εποχή. Η Τουρκία διαπραγματεύεται την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η κυβέρνηση εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα προετοιμάσουν το έδαφος για μια μελλοντική δημοκρατική Τουρκία. Υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν, γι’ αυτό είναι σημαντικό η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και άλλοι διεθνείς οργανισμοί να πιέσουν την Τουρκία προκειμένου να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις για δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα.

Είμαι πεπεισμένη, ότι η αναγνώριση της γενοκτονίας από την Τουρκία θα ωφελήσει εξίσου και τις τεταμένες σχέσεις μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου.

Η άσκηση πίεσης στο τουρκικό κράτος προκειμένου αυτό να αποδεχθεί μια ξεκάθαρη συζήτηση σχετικά με τη γενοκτονία και να επιτρέψει την πρόσβαση του έξω κόσμου στα αρχεία, ελπίζουμε ότι θα οδηγήσει στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, των Αρμενίων, των Ασσύριων, συρίων και Χαλδαίων στο προσεχές μέλλον.

Στις 11 Μαρτίου 2010, η δικαιοσύνη υπερίσχυσε στη Σουηδία και ήρθαμε ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια για τη γενοκτονία. Είμαι υπερήφανη, που ως εκπρόσωπος του Φιλελεύθερου Κόμματος και μία εκ των τεσσάρων Κοινοβουλευτικών μελών της συμμαχίας Φιλελευθέρων και Συντηρητικών, ψήφισα υπέρ της αναγνώρισης.

Έχοντας Κουρδικές ρίζες από την ανατολική Τουρκία, παραδέχομαι επίσης στη σχετική δήλωσή μου για την συζήτηση της πρότασης στο Σουηδικό Κοινοβούλιο, ότι ακόμα και μερικοί από το δικό μου λαό, τους Κούρδους, συμμετείχαν στην εξόντωση των Χριστιανικών κοινοτήτων.

Ακόμα και αν εγώ, που γεννήθηκα 60 χρόνια μετά τη γενοκτονία, μπορώ να θεωρηθώ υπεύθυνη για τα όσα έκαναν στους Χριστιανούς μερικές κουρδικές φυλές, αυτό αποτελεί μέρος της κληρονομιάς μου και ήταν καθήκον για μένα να πάρω θέση ούτως ώστε να αναγνωριστεί η γενοκτονία στη Σουηδία.

Με την ίδια λογική, η σημερινή γενιά Τούρκων δεν είναι υπεύθυνοι για ότι συνέβη πριν από 95 χρόνια. Όμως, η αναγνώριση της γενοκτονίας των Χριστιανών δεν αποτελεί πλήγμα για την Τουρκία. Αντιθέτως, η μη αναγνώρισή της αποτελεί πλήγμα για την δικαιοσύνη. Και είμαι αρκετά πεπεισμένη ότι η δικαιοσύνη μόνο καλό μπορεί να κάνει…

Η δικαιοσύνη πρέπει να εφαρμοστεί και στην Τουρκία. Είναι σημαντικό, η πρόταση συζήτησης να είναι ξεκάθαρη (στο γεγονός ότι) κανένας δεν θέλει να τιμωρήσει την Τουρκία. Τελικά οι ίδιοι τιμωρούν τους εαυτούς τους και είναι οι μεγάλοι χαμένοι.

Θέλω να σας ευχαριστήσω για ακόμα μια φορά που μου δώσατε την ευκαιρία να είμαι σήμερα εδώ μαζί σας. Είναι τιμή μου να είμαι μαζί σας για να τιμήσουμε τα θύματα και τους απογόνους. Ο αγώνας συνεχίζεται και θα συνεχίζουμε να συγκεντρωνόμαστε ανά τον κόσμο μέχρι τη μέρα που η Τουρκία θα αναγνωρίσει το παρελθόν.

Όσο η Τουρκία προσπαθεί να κουκουλώσει το θέμα, δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση. Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές και να συνεχίσουν. Γι’ αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη γενοκτονία των Ποντίων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Συρίων και Χαλδαίων από το 1915 μέχρι το 1922.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Gulan Avci



Honored friends,
Survivals of a genocide
Third generation Greeks from Pontus

It is a great honor (for me) as an MP of the Swedish Liberal Party to participate in the international Memorial Day to commemorate and honor all the Pontic Greeks who were victims of the genocide in the former Ottoman Empire, the modern Turkey between the years 1916-1922.

Today we gather to commemorate the victims and honor their descendants. I would also like us to extend our thoughts to other Christian groups, Armenians, Assyrians, Syrians and Chaldeans that were also victims of this genocide.

The genocide started with pogroms against Armenians towards the end of the 19th century. The systematic killing started on the night between 24th and 25th April 1915. It started with the Armenians, but ended with Pontic Greeks in 1922.

The Pontic Greeks lived mainly along the northern coast of Turkey, the Black Sea. They had been living there ever since the Greeks ruled the area. Later on, they continued to live ordinary lives and go to their churches, although, many were afraid...

When the genocide hit the Armenians in the east, the hostilities between Turks and Greeks intensified at the Anatolian coast in the west. The Pontians lived between the east and west cost. They were killed because they were Christians but also because they were Greeks.

The Pontic Greeks had lived in Pontos since 800 BC, the well known Homeric period. They had developed a special culture and a special language for centuries. When the Ottomans conquered the area the Greeks continued to live in these areas but under very harsh conditions.

The primary goal of the Young Turk nationalist movement that promoted the genocidal campaign was to empty Asia Minor and Anatolia of Christian groups. Mustafa Kemal Ataturk, who led the movement, became the country's first president when the Republic of Turkey was formed 1923 and bore the ultimate responsibility for the genocide that took place.

Before the genocide, there were approximately 750 000 Pontic Greeks in these areas. When the genocide was over in 1922, as many as around 350 000 Pontic Greeks had lost their lives. To that we must add over one million Greeks who disappeared.
The genocide of Pontic Greeks had proportionally the same dimension as the one that affected the Armenians.

Through arrests of women and children, forced conversions to Islam, persecution, mass murder, death marches, famine and desert marches they sought to erase the Pontic Greek presence.

There was only one goal for the young turks and that was to wipe out the Pontic group, like other Christian groups. The victims were innocent children, women and men, whose crime was that they were not Muslims and that they refused to submit to Turkish sovereignty.

This is the first major genocide of the 20th century and in recent decades it has been payed attention to in a variety of countries and recognized by twenty parliaments around the world. Within the European Union a third of the countries has recognized the genocide of the Christians.

But Turkey is still quiet. Even though 95 years have passed since the genocide took place, the Turkish state refuses to break the silence. They refuse to come to terms with its history. Instead they have chosen to administer Ataturk's dark legacy passed down from generation to generation.

To believe that it is possible to become free from guilt without confronting the truth is an illusion. Each time a new country recognizes the genocide, the truth gets one step closer to Turkey. It is no longer possible to flee or remain silent of the past. The time has come for Turkey to recognize the genocide of the Pontic Greeks and other Christian groups.

There are different arguments in the debate regarding the genocide, both in my country Sweden and in other countries. There are those who believe that genocide never took place and that instead it was circumstances around the First World War that caused the killings.

Advocates of these arguments want to bury this discussion at all costs. In Turkey, it is criminal even to speak openly about the genocide and it can result in imprisonment for years.

There are also those who believe that it is not for politicians to engage in history. That history should be written by historians.

I completely agree with that. But at the same time I believe that we as politicians have a duty and a moral responsibility to look into the research and use it as a basis of the decisions we make.

There are those who argue that if Turkey should join the EU, we must be careful not to call this genocide.

But I think this confuses the matter. I am in favor of Turkish membership in the EU, but membership is determined by how quickly Turkey is able to meet the criteria required for membership.

Things must be called by their name and what happened between the years 1915-1922 was nothing less than genocide. The world's foremost scientists and historians have come to the conclusion that there was genocide.

The last stage of genocide is denial and, unfortunately, this is where Turkey is located today.

It is time for Turkey to come to terms with its Kemalist heritage. It’s a new era; Turkey is negotiating for EU-membership, the government is implementing a number of reforms that would pave the way for a future democratic Turkey.

There is still much to do, so it is important that the EU and other international organisations push Turkey to continue the reforms for democracy, freedom and human rights.

I am confident that Turkish recognition will also benefit the strained relations between Turkey, Greece and Cyprus.

Putting pressure on the Turkish state to engage in an open discussion regarding the genocide and open the archives to the outside world will hopefully lead to the recognition of the genocide of Pontic Greeks, Armenians, Assyrians, Syrians and Chaldeans in the near future.

On the 11th March 2010, justice prevailed in Sweden and we came one step closer to the truth about the genocide. I am proud that as a representative of the Liberal Party and one of four MPs in the liberal/conservative alliance voted for the recognition.

Given that I have Kurdish roots from eastern Turkey I also acknowledged in my statement at the debate in the Swedish Parliament that even some of my own people, the Kurds, were involved in killings of Christian groups.

Even if I, who was born 60 years after the genocide, can not be held responsible for what some Kurdish clans did to the Christians, this is this part of my heritage and it was duty for me to take the position that the genocide would be recognized in Sweden.In the same way, today's Turks generation are not responsible for what happened 95 years ago. But to recognize the genocide of the Christians is not a blow to Turkey. On the contrary, it is a blow for justice. And I am quite convinced that justice can only do good.

It must also be applied in Turkey. It is important to be clear on the fact that no one wants to punish Turkey; actually they are punishing themselves - being the great losers in the end.

I want to thank you once again for giving me the opportunity to be here today. I am honored to be with you, commemorate the victims and honor the descendants. The fight goes on and we continue to gather around the world until the day of recognition from Turkey.
For as long as Turkey tries to silence the issue, econciliation will not be achieved. The memory of the victims should be rehabilitated, otherwise people will not be able to heal the wounds and move on.

It is therefore important that all ‘good forces’ continue to fight and put pressure on Turkey to start telling the truth and acknowledge the genocide of the Pontic Greeks, Armenians, Assyrians, Syrians and Chaldeans from 1915 to 1922.

Thank you very much
Gulan Avci

Πραγματοποίηση διεθνούς Συνεδρίου στην Αθήνα

Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου «Τρεις γενοκτονίες, μια στρατηγική»

Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ποντίων Εκπαιδευτικών, επιστημονικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με έδρα την Αθήνα, πραγματοποίησε το Μάιο του 2008, σε συνεργασία με πολλούς τοπικούς φορείς της Θράκης, διεθνή ημερίδα στην Κομοτηνή με θέμα: «Τρεις γενοκτονίες, μια στρατηγική». Στην ημερίδα αυτή τέθηκαν σε ενιαίο πλαίσιο οι γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής (Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων) και εξετάστηκαν οι τρόποι για την αποκατάσταση και τη διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος αυτού, το οποίο ο ΟΗΕ έχει χαρακτηρίσει ως «έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας». Η τεράστια απήχηση της ημερίδας αυτής και οι αποφάσεις της, οδήγησαν στην απόφαση πραγματοποίησης μεγάλου διεθνούς συνεδρίου, με το ίδιο θέμα, το 2010 στην Αθήνα.

Με πρωτοβουλία του ίδιου φορέα συγκροτήθηκε για το σκοπό αυτό τον Οκτώβριο του 2009 Οργανωτική Επιτροπή με τη συμμετοχή των οργανώσεων που εκπροσωπούν τους χριστιανικούς λαούς της Ανατολής (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας, Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας, Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας, Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων), η οποία έχει ήδη προχωρήσει σε μια σειρά αποφάσεων: το περιεχόμενο και τους στόχους του συνεδρίου και τη διάχυσή τους σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, την πραγματοποίηση του συνεδρίου στις 17, 18 και 19 Σεπτεμβρίου του 2010 στην αίθουσα της παλαιάς Βουλής στην Αθήνα, την έγκριση του προϋπολογισμού, την πρόσκληση προσωπικοτήτων παγκόσμιας εμβέλειας, το άνοιγμα του Συνεδρίου και σε άλλες εθνικοτοπικές ομάδες του ελληνισμού (Ομογένεια, Κρήτες, Θεσσαλούς, Αιγαιοπελαγίτες, Επτανήσιους, Θράκες, Ηπειρώτες, Μακεδόνες, κ.ά.).

Είναι φανερό το μέγεθος της προσπάθειας και οι δυσκολίες που αυτή συνεπάγεται Είμαστε όμως αποφασισμένοι να προχωρήσουμε γιατί, σε αντίθεση με τις κυρίαρχες τάσεις, επιμένουμε στις αξίες και ιδέες που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας και στη διατήρηση της μνήμης. Ο κεντρικός στόχος του συνεδρίου αυτού, που είναι η διεθνής αναγνώριση του εγκλήματος που διαπράχτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, μετά την πρόσφατη απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου αποκτά νέα δυναμική. Ο αγώνας αυτός θα πετύχει γιατί στηρίζεται στην ιστορική αλήθεια. Είναι ένας αγώνας για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Στον αγώνα αυτό ζητάμε τη συμπαράταξη όλων των δυνάμεων της Ελλάδας και του ελληνισμού, όλων των δυνάμεων ανά τον κόσμο, που αγωνίζονται για τα θεμελιώδη δικαιώματα της ανθρωπότητας.

Για την Οργανωτική Επιτροπή

Η Γεν. Γραμματέας
ΔΡ ΧΑΡΙΤΙΔΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

Ο Πρόεδρος
ΔΡ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

Για το γραφείο τύπου
ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ ΛΙΑΝΑ
mystaki2004@gmail.yahoo.gr

Πολυτεχνείου 6, 1ος όροφος,
Τ.Κ. 10433
Αθήνα
pavlidis@sch.gr
Τηλ. 6977978545

The Organizing Committee of the Conference titled, Three Genocides—One Strategy, announces an International Conference to be held in Athens, on September 17-19, 2010

The Panhellenic Association of Pontian Educators, a professional entity based in Athens, in cooperation with a number of local institutions and groups of Thrace, held an international conference titled “Three Genocideς, One Strategy,” in Komotini on May 2008. The participants in this conference examined within one framework the genocides of the Christian populations of Asia Minor (the Greeks — Pontian and Anatolian, the Armenians and the Assyrians) that took place between 1912-1923 under the direction of the Ottoman Turkish government. Participants also explored ways of seeking international recognition and condemnation of these crimes, which have come to be known by the international legal community as “crimes against humanity.” In view of the success of this event as decision was made to hold the next such conference in Athens in 2010.

The Panhellenic Association of Pontian Educators created an Organizing Committee, with a view to implementing the plan for an Athens conference. Groups were invited to join included representatives of descendants of Christians of Asia Minor in Greece, which include so far the PanPontian Federation, the Armenian National Committee and the Assyrian Association, The Organizing Committee has agreed to hold an International Conference on September 17-19 in the Old Parliament building in Athens. To this end a list of participants has been compiled and invitations are being sent out.

The scale of the effort is enormous and the difficulties entailed are obvious. Nonetheless the conference organizers believe that the events of the early 20th Century that resulted in the virtual annihilation of the Christian groups of Asia Minor were part of a deliberate and coherent plan and as such constitute a “successful, model genocide” of the century, not only because of the others that followed, but also because the denial that it took place is still part of today’s international affairs narrative.

The recent decision to recognize the three genocides of the Christians of Asia Minor by the Swedish Parliament as well as the vote by the US House of Representatives Committee to recognize the Armenian Genocide, speak out for the need to study and to inform the international community about crimes committed long ago and to achieve international recognition of these crimes against humanity, that some people and governments still deny.

On behalf of the Organizing Committee

General Secretary
Dr Georgia Haritidou

Chairman
Dr Antonis Pavlidis

Publicity Officer
Dr Liana Mystakidou
mystaki2004@yahoo.gr


Contact Information:
Technical University Street 6, 1st floor
GR 10433
Athens, Greece
3genocides@gmail.com, pavlidis@sch.gr
Tel. 6977978545

Πρακτικά Ημερίδας: Τρεις Γενοκτονίες, Μία Στρατηγική

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΡΙΝΟΥ "ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ"

"15ο Πολιτιστικό Τριήμερο"

Ο Μορφωτικός Ποντιακός Σύλλογος Κορινού "Εύξεινος Πόντος" σας καλεί στο "15ο Πολιτιστικό Τριήμερο" που διοργανώνει στις 9, 10 & 11 Ιουλίου 2010 στον προαύλιο χώρο του Γυμνασίου Κορινού.

Στις εκδηλώσεις θα εμφανισθούν διάφορα χορευτικά τμήματα από όλη την Ελλάδα.

Αναλυτικά το καλλιτεχνικό πρόγραμμα έχει ως εξής:

Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010
- Μιχάλης Κουρτίδης, τραγούδι
- Γιάννης Μπουλούκας, λύρα
- Κυριάκος Τριανταφυλλίδης, τραγούδι
- Δημήτρης Παπαδόπουλος, λύρα
- Χρήστος Συρανίδης, λύρα-τραγούδι
- Λευτέρης Ραφαηλίδης, λύρα-τραγούδι
- Μπάμπης Ραφαηλίδης, νταούλι
- Κλεάνθης Σιαμίδης, νταούλι
- Κώστας Αντωνιάδης, αρμόνιο

- Δημοτικό πρόγραμμα, τραγούδια και χοροί από την Θράκη

Σαββάτο 10 Ιουλίου 2010
- Θεόφιλος Πουταχίδης, λύρα-τραγούδι
- Πέλα Νικολαΐδου, τραγούδι
- Χρήστος Συρανίδης, λύρα-τραγούδι
- Λευτέρης Ραφαηλίδης, λύρα-τραγούδι
- Τάσος Σαραφίδης, λύρα
- Μπάμπης Ραφαηλίδης, νταούλι
- Κώστας Χαλκίδης, νταούλι
- Γιώργος Καρακώστας, αρμόνιο

Κυριακή 11 Ιουλίου 2010
- Αλέξης Παρχαρίδης, τραγούδι
- Γιάννης Σανίδης, λύρα
- Χρήστος Συρανίδης, λύρα-τραγούδι
- Λευτέρης Ραφαηλίδης, λύρα-τραγούδι
- Γιώργος Ελευθεριάδης, λύρα
- Μπάμπης Ραφαηλίδης, νταούλι
- Γιώργος Καρακώστας, αρμόνιο

Ώρα έναρξης: 21:00


Μορφωτικός Ποντιακός Σύλλογος Κορινού "Εύξεινος Πόντος"
Κορινός Πιερίας
Τ.Κ. 60062
Τηλ. & Fax: 2351041995
www.euxeinospontos.gr

«Το χωρίομ’ το Κίζαρι»

«Το χωρίομ’ το Κίζαρι» τιτλοφορείται το βιβλίο του Μιχάλη Διαμαντίδη που θα παρουσιασθεί στις 10 του Ιούλη στο κέντρο «Έπαυλη» των Σαπών από την εκδότρια του «Παρατηρητή της Θράκης» Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη και τον νομάρχη Ροδόπης Άρη Γιαννακίδη.

Φόρος τιμής στους προγόνους, αλλά και στο χωριό του, το βιβλίο του Μιχάλη Διαμαντίδη καταγράφει όλη την ιστορία του ανθρώπων του χωριού από τον ξεριζωμό από την πατρίδα, την προσφυγιά, την εγκατάσταση στη νέα πατρίδα, την προσπάθεια επιβίωσης μέχρι και σήμερα. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στο φίλο και κουμπάρο Χρήστο Κουσίδη, συνοδοιπόρο στο όνειρο της συγγραφής του βιβλίου, ο οποίος όμως έφυγε νωρίς. Ένα βιβλίο που ο συγγραφέας έχει αποφασίσει τα έσοδά του να δοθούν για φιλανθρωπικό σκοπό στο χωριό του το Κίζαρι…

«Ήταν ένα δύσκολο έργο»

Ο Μιχάλης Διαμαντίδης ξεκίνησε στα τέλη του 2003 να γράφει το βιβλίο. «Ήταν ένα πολύ δύσκολο έργο γιατί απαιτούσε την συγκέντρωση του φωτογραφικού υλικού και των ντοκουμέντων από τους λίγους Κιζαριώτες που ζούσαν για τον Πόντο, για το ταξίδι, για τη ζωή τους και την εδραίωσή τους στο Κίζαρι μέχρι σήμερα. Όλες οι πτυχές αυτών των γεγονότων είναι καταγεγραμμένες. Εκείνο, όμως, που καθυστέρησε την έκδοση γιατί ήταν δύσκολο και κουραστικό, γιατί αφορούσε και προσωπικά δεδομένα είναι ότι έχω συγκεντρώσει πέντε χιλιάδες ονόματα τα οποία αφορούν στο γενεαλογικό δένδρο πενήντα δύο οικογενειών, που δεν ζουν σε ένα συγκεκριμένο μέρος αλλά είναι διασκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. Βρήκα Κιζαριώτες στην Αμερική, στην Αυστραλία, στην Ρουμανία, στην Ουγγαρία. Καταλαβαίνετε ότι ήταν πολύ δύσκολο. Από την άλλη, αυτά τα στοιχεία έπρεπε να διασταυρωθούν. Πολλές φορές μου έκλειναν το τηλέφωνο και προσπαθούσα να βρω άλλο συγγενή, ώστε να βρω την άκρη για να καταγράψω ονόματα και να μην υπάρχουν λάθη, πέρα από το γεγονός ότι υπάρχουν ονόματα που αναφέρονται σε δύο και τρεις μέχρι και έξι οικογένειες, δηλαδή, όταν οι παππούδες ήταν Κιζαριώτες και οι γονείς Κιζαριώτες, σημαίνει ότι υπάρχουν έξι οικογένειες. Αυτοί ήταν οι λόγοι που καθυστέρησε».

Αφιερωμένο το βιβλίο στον Χρήστο Κουσίδη

«Είχα ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο. Ξάδελφος και κουμπάρος ο Χρήστος Κουσίδης που δυστυχώς μας άφησε νέος. Όταν ιδρύθηκε ο Σύλλογος, ήμασταν από τα ιδρυτικά μέλη και πολλές φορές κάναμε κουβέντα ότι όλα αυτά θα πρέπει να τα γράψουμε, ώστε να μείνουν και να μη χαθούν. Βέβαια αργήσαμε. Μετά από δέκα χρόνια πήρα την απόφαση να το γράψω. Το βιβλίο το αφιερώνω στον Χρήστο Κουσίδη, επειδή μαζί ξεκινήσαμε αυτήν την κουβέντα».

Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό. «Τα όποια λεφτά περισσέψουν θα τα δώσω στο Κίζαρι. Έχω αποφασίσει πού θα πάνε, αλλά θα μου επιτρέψετε να μην το κοινοποιήσω».

«Όλοι οι συγχωριανοί μου ήταν δίπλα μου»

Η συμπαράσταση των συγχωριανών ήταν μεγάλη. «Όλοι ήταν δίπλα μου να μου δώσουν φωτογραφίες και να μου διηγηθούν την ιστορία των γονέων. Ό,τι περιγράφω μέσα είναι αληθινές ιστορίες. Υπήρχαν κάποια πρόσωπα που γνώριζαν πολλά, και λόγω της ηλικίας τους και λόγω του ότι είχαν γερή μνήμη. Υπήρχαν πρόσωπα που γνώριζαν πάρα πολλά και έτσι μπόρεσα και κατέγραψα την ιστορία του χωριού. Έχω καταγραφές από πρόσφυγες πρώτης γενιάς. Όταν ξεκίνησα ζούσαν 26, οι οποίοι είναι γεννημένοι πριν από το 1925 στο Σοχούμι και υπάρχει και φωτογραφικό υλικό. Οι περισσότερες καταγραφές είναι από αυτούς. Επειδή όμως καθυστερήσαμε στην έκδοση, πολλοί από αυτούς μας άφησαν. Σήμερα ζουν περίπου δεκατρείς από αυτούς».

Η παρουσίαση του βιβλίου

Το βιβλίο θα παρουσιασθεί το Σάββατο 10 Ιουλίου στην «Έπαυλη» στις Σάπες και θα ακολουθήσει και μεγάλη ποντιακή βραδιά. «Θα έχουμε μεγάλους πόντιους καλλιτέχνες τον Ορφανίδη, τον Καρασαβίδη, στη λύρα τον Πιπερίδη και τον Νικηφορίδη και στο νταούλι τον μεγάλο μας Πολυχρονίδη. Έχω καλέσει όλους τους απανταχού Κιζαριώτες. Έστειλα επτακόσιες προσκλήσεις. Στις επαφές που είχα, κράτησα τα τηλέφωνα και τις διευθύνσεις τους και έτσι τους έστειλα πρόσκληση. Όπως έστειλα και σε πολλούς φίλους. Από το εξωτερικό στην παρουσίαση του βιβλίου θα παρευρίσκονται Κιζαριώτες από τη Γερμανία οι οποίοι κανόνισαν την άδειά τους, έτσι ώστε να συμπέσει με την παρουσίαση, δύσκολο βέβαια είναι να παρεβρεθούν από την Αμερική και την Αυστραλία».

Συνδιοργανωτές της εκδήλωσης είναι η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, η Νομαρχία Ροδόπης, η Διευρυμένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης – Έβρου και ο δήμος Σαπών.

«Όλους τους ευχαριστώ γιατί θα με στηρίξουν οικονομικά, διότι το κόστος είναι μεγάλο και δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω. Μη ξεχνάτε ότι ο σκοπός είναι φιλανθρωπικός οπότε γίνεται κατανοητό ότι ήταν δύσκολο για μένα οικονομικά».

Το περιεχόμενο του βιβλίου

• Ο δρόμος της προσφυγιάς

Το πρώτο κεφάλαιο αναφέρεται στους Έλληνες του Πόντου που το 1925 ακολούθησαν το δρόμο της προσφυγιάς. «Όλα τα γεγονότα με ημερομηνίες είναι καταγεγραμμένα. Στις αρχές του 1990 οι παππούδες μας οι οποίοι προέρχονται από τα χωριά της Τραπεζούντας αλλά και μέσα από την πόλη αναγκάσθηκαν λόγω των γεγονότων και των διωγμών αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στο Σοχούμ από το οποίο στα τέλη του 1925 πήραν το καράβι «Άγιος Χαράλαμπος» και έφθασαν μετά κόπων και βασάνων στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Εκεί αντιμετώπισαν άλλα προβλήματα με τις αρρώστιες που επικρατούσαν και με τον προβληματισμό της μόνιμης εγκατάστασης. Στην Καλαμαριά έμειναν για ένα δεκαπενθήμερο και αφού δημιουργήθηκε επιτροπή για να βρει μόνιμο τόπο εγκατάστασης επελέγη το Κίζαρι, το πιο ορεινό μέρος γιατί ήταν πλούσιο σε νερά και ήταν μακριά από αρρώστιες. Πέρασαν τόσα εύφορα μέρη στον κάμπο και παραθαλάσσια επέλεξαν να εγκατασταθούν στο Κίζαρι τον Φλεβάρη του 1926. Ήταν πενήντα δύο οικογένειες και αριθμούσαν 223 άτομα. Όλα αυτά είναι καταγεγραμμένα ονομαστικά και κατά οικογένειες».

• Η ζωή στο Κίζαρι

Το δεύτερο κεφάλαιο αναφέρεται στην ζωή στο Κίζαρι. «Όταν εγκαταστάθηκαν στο χωριό οι πρόσφυγες το χωριό ήταν μισό τούρκικο και μισό βουλγάρικο. Υπήρχε σχολείου τουρκικό είχε τζαμί και είχε και εκκλησία βουλγαρική. Τα σπίτια τα περισσότερα ήταν μισοκατεστραμμένα οπότε έπρεπε να ξεκινήσουν από το μηδέν. Με πολύ αγώνα επειδή ήταν χειμώνας μπόρεσαν και έφτιαξαν τα σπίτια τους οι περισσότεροι βέβαια γνώριζαν από αυτή την δουλειά και ο ένας βοηθούσε τον άλλο. Σε πρώτη φάση επιδιόρθωσαν τα σπίτια τους και έτσι ξεκίνησαν την καινούργια τους ζωή».

• Ήθη και έθιμα

Το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου αναφέρεται στα ήθη και έθιμα του χωριού. «Αναφέρομαι στις παραδόσεις στα ήθη και έθιμα, περιλαμβάνω κάποια ποντιακά τραγούδια, ποντιακά φαγητά, περιγράφω πώς ήταν τα σπίτια στο χωριό».

• Το Κίζαρι σήμερα

Στο τέταρτο κεφάλαιο δίνει την σημερινή εικόνα του χωριού. «Όπως όλα τα χωριά το Κίζαρι έχει ερημώσει. Οι Κιζαριώτες εγκαταστάθηκαν σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό είτε ως οικονομικοί μετανάστες είτε εξαιτίας του εμφυλίου βρέθηκαν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Σήμερα ζουν 39 ψυχές ήρωες για μένα εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι ηλικιωμένοι, μόνοι και ανήμποροι. Προσπαθούμε οι νεώτεροι τα Σαββατοκύριακα και το καλοκαίρι να δώσουμε κάποια ζωή στο χωριό όσο μπορούμε βέβαια».

• Τα άλλα δύο κεφάλαια

Στο πέμπτο κεφάλαιο υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό. «Προσπάθησα να καλύψω όλες τις οικογένειες και το έκτο και δύσκολο κεφάλαιο είναι αυτό που αφορά στα γενεαλογικά δένδρα».

Πηγή: Παρατηρητής της Θράκης

ΜΟΥΣΙΚΟΧΟΡΕΥΤΙΚΗ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ & ΦΙΛΩΝ ΑΙΓΑΛΕΩ «Ο ΚΑΥΚΑΣΟΣ»

Η Μουσικοχορευτική και Πνευματική Εστία Ποντίων και Φίλων Αιγάλεω "Ο ΚΑΥΚΑΣΟΣ" σε συνεργασία με το Δήμο Αιγάλεω σας προσκαλούν το Σάββατο 10 Ιουλίου και ώρα 20:30 στο 3ο Ποντιακό Πανοΰρ.

Την βραδιά πλαισιώνουν οι εξής καλλιτέχνες:

1. Λύρα, Καμενίδης Λευτέρης - Τραγούδι, Καστρινόπουλος Μπάμπης
2. Λύρα Αθανασιάδης Χάρης - Τραγούδι, Κυριλλίδης Μίλτος
3. Λύρα - Τραγούδι, Ιωακειμίδης Ανέστης
4. Τουλούμ, Κοσμίδης Χρήστος
5. Νταούλι, Καρβουνάρης Γιώργος

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Τριανταφυλλίδης Νίκος


Μουσικοχορευτική & Πνευματική Εστία Ποντίων & Φίλων Αιγάλεω «Ο ΚΑΥΚΑΣΟΣ»
Αγ. Βασιλείου 50
Αιγάλεω
Τ.Κ. 12244
Τηλ. - Fax: 2105618785
kaukasos@yahoo.com

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΡΟΔΟΧΩΡΙΟΥ «ΟΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ»

Πανέτοιμος για μία ακόμα φορά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ροδοχωρίου "Οι Κομνηνοί" για δύο αξέχαστες βραδιές στο Ροδοχώρι για την καθιερωμένη πλέον Γιορτή Κερασιού, για ξεφάντωμα με πολύ ποντιακή μουσική και τραγούδια.

Καθ’ όλη την διάρκεια θα παρέχονται δωρεάν κεράσια και παραδοσιακό χαβίτς με μαντζίρα (γιαούρτι).

Το πρόγραμμα θα είναι ως εξής:

9 Ιουλίου 2011
Τραγούδι: Δημήτρης Καρασαβίδης
Λύρα: Χριστόφορος Απατζίδης
Νταούλι: Παναγιώτης Κοπαλίδης
Τραγούδι - Λύρα: Χρήστος Σαπανίδης
Πλήκτρα: Γιώργος Φουντουκίδης
Χορευτικό: Ένωση Ποντίων Σουρμένων

10 Ιουλίου 2011
Τραγούδι - Λύρα: Κώστας Θεοδοσιάδης
Τραγούδι: Ζιμπιλιάδης Στέργιος
Λύρα: Ευφραιμίδης Πόλυς
Νταούλι: Γιάννης Παπαδόπουλος
Πλήκτρα: Φουντουκίδης Δημήτρης

Μικρό Χορευτικό Ροδοχωρίου, Λύρα: Χαράλαμπος Σιαμίδης
Μεγάλο Χορευτικό Ροδοχωρίου, Λύρα: Φώτης Σεμερτζίδης, Νταούλι: Παναγιώτης Καρυπίδης
Μικρό Χορευτικό Μωμόερων, Λύρα: Εξαρχόπουλος Γεώργιος
Μεγάλο Χορευτικό Μωμόερων, Λύρα: Χαράλαμπος Σιαμίδης


Πολιτιστικός Σύλλογος Ροδοχωρίου «Οι Κομνηνοί»
Ροδοχώρι Νάουσας
Τ.Κ. 59200
Τηλ. 6973985063
www.komninoi.blogspot.com
komninoirodoxoriou@gmail.com

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΣ

ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΑΡΟΘΥΜΙΑ 2010

Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά θα πραγματοποιηθεί το μεγάλο Ποντιακό γλέντι στην Τριανταφυλλιά Σερρών στον αύλειο χώρο του παλιού Δημοτικού Σχολείου, το Σάββατο 10 Ιουλίου 2010, με τους Γιώργο Σιαμλίδη, Θόδωρο Κοτίδη, Αντώνη Παπαδόπουλο και Γιάννη Πανίδη.

Τιμή εισόδου: 15 ευρώ με πλήρες μενού και απεριόριστη κατανάλωση ποτών!

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΣ
Παν. Τσαλδάρη 3
Σταυρούπολη - Θεσσαλονίκη
Τ.Κ. 56430
Τηλ. & Fax 2310600626
Kιν. 6944911886
www.syllogos-triantafyllias.blogspot.com
triantafyllia1980@hotmail.gr

ΕΝΩΣΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΝΟΜΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Τελέστηκαν με κάθε λαμπρότητα το Σάββατο 19 Ιουνίου 2010 τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αφιερωμένου στη μνήμη των θυμάτων του Ποντιακού ολοκαυτώματος. Το Μνημείο κοσμεί πλέον την Πλατεία του Πολιτιστικού Κέντρου Νέας Ιωνίας, στο "Άλσος Ανδρέας Βαλαχής" και είναι φιλοτεχνημένο από τον διακεκριμένο γλύπτη Αναστάση Κρατίδη.

Η Πρόεδρος της Ενώσεως Ποντίων Ν. Μαγνησίας ξεκινώντας την τελετή των αποκαλυπτηρίων είπε: Σήμερα εμείς οι Πόντιοι του Νομού Μαγνησίας εκπληρώνουμε ένα ιερό χρέος και επιτελούμε ένα υπέρτατο καθήκον: τιμούμε και παραδίδουμε στην αθανασία τους νεκρούς μας που παρίστανται και μας δείχνουν το δρόμο του καθήκοντος, της ευθύνης και της αποστολής.

Κληρονόμοι εμείς και μνήμονες της μεγάλης αυτής παρακαταθήκης, προσευχόμαστε και υποκλινόμαστε ευλαβικά μπροστά τους.

Σε μέρα όπως η σημερινή, μνήμης και οδύνης για την εξόντωση των 353.000 Ελλήνων του Πόντου και τον ξεριζωμό από την πατρώα γη άλλων 500.000 καταδικασμένων ψυχών στην εξαθλίωση της προσφυγιάς, το νόημα αυτής εδώ της τελετής δεν μπορεί να είναι άλλο παρά μόνο μήνυμα ηχηρό προς την Πολιτεία ότι εμείς οι Πόντιοι πρέπει επιτέλους να δικαιωθούμε από την εξωτερική μας πολιτική στη αντιμετώπιση του ζητήματος της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Τον Φεβρουάριο του 1994 το Ελληνικό Κοινοβούλιο αναγνώριζε ομόφωνα την Ποντιακή Γενοκτονία. Αυτό σήμαινε ότι οι Ελληνικές Κυβερνήσεις θα αναλάμβαναν όλες τις ηθικές, πολιτικές και διπλωματικές υποχρεώσεις που απέρρεαν από την αναγνώριση αυτή.

Όμως το Ποντιακό δεν βρήκε μέχρι σήμερα τη λύση του. Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις πρέπει επιτέλους να εντάξουν την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου στα προς συζήτηση και διευθέτηση εκκρεμή ζητήματα με την Τουρκία.

Ας είναι η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, άξονας σύνεσης αλλά και τόλμης της εξωτερικής αυτής πολιτικής για την διεθνοποίηση του ποντιακού ζητήματος και την απόδοση δικαίου γιατί η ιστορική απόφαση αναγνώρισης από το Σουηδικό Κοινοβούλιο, της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων τον φετινό Μάρτιο, αποδεικνύει ότι η διεθνής κοινότητα παραμένει ευαίσθητη σε θέματα αναγνώρισης των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να εκφράσω την ικανοποίηση όλων μας για την ανακοίνωση της πρόσφατης απόφασης της Τουρκικής Κυβέρνησης να επιτρέψει την τέλεση Θείας Λειτουργίας στην ιστορική Ιερά Μονή Παναγία Σουμελά του Πόντου κάθε 15Αύγουστο, χοροστατούντος του Παναγιοτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, ύστερα από 87 χρόνια σιωπής.

Στη συνέχεια η Πρόεδρος της Ενώσεως εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ενώσεως Ποντίων Νομού Μαγνησίας και της Επιτροπής ανέγερσης του Μνημείου μας, ευχαρίστησε θερμά τον πρώην Υφυπουργό Εσωτερικών κ. Θανάση Νάκο που χρηματοδότησε την ανέγερση του Μνημείου και έκαμε το όραμα όλων των Διοικήσεων της Ενώσεως πραγματικότητα, τον Δήμαρχο της Πόλης κ. Παύλο Μαβίδη για την διαρκή και ένθερμη συμπαράστασή του, τους βουλευτές του Νομού για τις προσωπικές τους προσπάθειες στην επίτευξη του στόχου, τον Κωσταντίνο Φωτιάδη, Καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστήμιου Δυτικής Μακεδονίας για την ευγενική παραχώρηση της συλλογής έργων ζωγραφικής, που θα εκτίθενται στην Αίθουσα τέχνης του Πολιτιστικού Κέντρου Νέας Ιωνίας έως 30/6, τον Ταξίαρχο Ταμουρίδη Νικόλαο που σχεδίασε τα πρώτα σκαλοπάτια του Μνημείου, τον Δήμαρχο και την Φιλαρμονική του Δήμου Βόλου, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τους υπαλλήλους των Τεχνικών Υπηρεσιών, Πρασίνου και Καθαριότητας του Δήμου Νέας Ιωνίας για την αμέριστη βοήθεια και συμπαράστασή τους, το Κέντρο πέτρας Απόστολου Πατατούκου για την ευγενική προσφορά του και τους εργαζομένους στο Πολιτιστικό Τμήμα και στο Δημοτικό Ωδείο της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης "ΙΩΝΙΑ" για την ένθερμη υποστήριξή τους.

Ακολούθησε χαιρετισμός του Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ.κ. Ιγνατίου, ο οποίος τόνισε πως έχει ιδιαίτερη σημασία το Μνημείο αυτό γιατί θα κρατά ζωντανή την τρισχιλιόχρονη Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Η Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Ροδούλα Ζήση έκανε λόγο για σεβασμό και τιμή στη διατήρηση της μνήμης της Ιστορίας των Ελλήνων του Πόντου και πρόσθεσε ότι οι Έλληνες του Πόντου χάθηκαν από τους Νεότουρκους οι οποίοι διέπραξαν εγκλήματα εις βάρος τους. Ανέφερε πως είναι ακόμη μακρύς ο δρόμος μέχρι την δικαίωσή τους και επεσήμανε πως πρέπει να διεθνοποιηθεί το θέμα της Γενοκτονίας των Ποντίων και πως η Βουλή κάνει ενέργειες προς την κατεύθυνση αυτή.

Στη συνέχεια ο πρώην Υφυπουργός Εσωτερικών και Βουλευτής σήμερα της Ν.Δ. Νομού Μαγνησίας κ. Θανάσης Νάκος αναφέρθηκε στην προσπάθεια του Υπουργείου για την χρηματοδότηση του Μνημείου μέσω του προγράμματος "Θησέας", για να δοθεί η αρμόζουσα τιμή, όπως είπε, στους Έλληνες του Πόντου που υπέστησαν βίαιο εκπατρισμό από το τουρκικό κράτος και εκδιώχθηκαν από τα πατρώα εδάφη τους. Παρ΄ όλα αυτά, είπε, οι Έλληνες του Πόντου πρόκοψαν και αποτελούν ένα πρωτοπόρο, ενσωματωμένο πια κομμάτι της πατρίδας, που έχει αναπτύξει μεγάλη πολιτιστική, πολιτική, οικονομική, εμπορική και κοινωνική δράση. Κλείνοντας ανέφερε πως η Πολιτεία πρέπει να βοηθήσει την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ο Δήμαρχος Νέας Ιωνίας Παύλος Μαβίδης επεσήμανε ότι δεν πρέπει να ξεχαστούν τα αθώα θύματα του Ποντιακού ολοκαυτώματος και ανέφερε πως οι Τούρκοι άσκησαν τη γενοκτόνα τακτική τους και στους Αρμένιους και τους Κούρδους, με τον ίδιο βάρβαρο τρόπο. Οι νεότουρκοι αφαίμαξαν τους ελληνικούς πληθυσμούς, τους εκπάτρισαν, τους εκτόπισαν, τους αποδεκάτισαν με συνεργούς την πείνα, την αρρώστια, τις κακουχίες, την αδιαφορία και την κρυφή επικουρία των Μεγάλων.

Είπε επίσης πως η Τουρκία το λιγότερο που οφείλει να κάμει είναι να ζητήσει συγνώμη για τα 353.000 αθώα θύματα της Ποντιακής Γενοκτονίας, αν θέλει να λέγεται πολιτισμένο κράτος.

Κλείνοντας συγκινημένος ο Δήμαρχος είπε πως το Μνημείο θα αποτελεί τον Φάρο της Ρωμιοσύνης και του Ελληνισμού και πως αυτή η ημέρα μνήμης και τιμής προς τους νεκρούς ας προβληματίσει για να έχουμε καλύτερες επιλογές στο μέλλον.

Ο Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Καθηγητής Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης κ. Γεώργιος Παρχαρίδης εξέφρασε τα συγχαρητήρια του προς το δραστήριο Σύλλογο και την συγκίνηση του που παραβρίσκεται στα αποκαλυπτήρια του Μνημείου και τόνισε πως το ζητούμενο δεν είναι μόνο η διατήρηση της Ιστορικής Μνήμης αλλά η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Αναφέρθηκε στην πρόσφατη απόφαση της Τουρκικής Κυβέρνησης να επιτρέψει την τέλεση Θείας Λειτουργίας στην ιστορική Ιερά Μονή Παναγία Σουμελά του Πόντου και προέτρεψε τον κόσμο να είναι όλοι εκεί, τον φετινό 15 Αύγουστο.

Ακολούθησε ομιλία του Καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστήμιου Δυτικής Μακεδονίας κ. Φωτιάδη Κωνσταντίνου, ο οποίος μεταξύ άλλων εξήγησε πως ο όρος γενοκτονία, μεταξύ άλλων, επινοήθηκε για να στιγματίσει καταστάσεις του παρελθόντος, οι οποίες προσέλαβαν διαστάσεις εθνοκάθαρσης στα πλαίσια εθνογενετικών διαδικασιών του παρελθόντος. Είπε πως είναι καιρός να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη μνήμη. Γιατί ο δρόμος προς το αύριο περνάει μέσα από το ξεκαθάρισμα με το χθες και ότι αυτό αντιπροσωπεύει. Όλοι μαζί ενωμένοι απέναντι στο πεπρωμένο με τόλμη και συνέπεια αλλά και με σεβασμό απέναντι στις εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών συμπατριωτών. Στο τέλος έκαμε αναφορά στο ότι η Βουλή των Ελλήνων πρέπει επιτέλους να εκπληρώσει την υπόσχεση έκδοσης του τόμου της Γενοκτονίας που έχει έτοιμο μεταφρασμένο σε έξι γλώσσες στο συρτάρι της, για να σταλεί στους ομογενείς του εξωτερικού, οι οποίοι επιτελούν εξαιρετικά μοναδικό έργο στο ζήτημα της διεθνοποίησης του ποντιακού ζητήματος.

Ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου από τους κ.κ. Ροδούλα Ζήση, Αντιπρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, Θανάση Νάκο, πρώην Υφυπουργό Εσωτερικών και Παύλο Μαβίδη, Δήμαρχο Νέας Ιωνίας και στη συνέχεια τελέσθηκε επιμνημόσυνη δέηση χοροστατούντος του Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ.κ. Ιγνατίου σε κλίμα έντονης συγκινησιακής φόρτισης. Η πλατεία γέμισε με δάκρυα όταν ανάφτηκαν τα 353 κεριά στην μνήμη των αδικοχαμένων θυμάτων της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Η λαμπρή τελετή τελείωσε με τον Πυρρίχιο Χορό, ο οποίος αφιερώθηκε στους άταφους νεκρούς της Γενοκτονίας.

Στην τελετή παρέστησαν και οι: Δήμαρχοι Βόλου και Πορταριάς κ.κ. Αλέκος Βούλγαρης και Βασίλης Κοντορίζος, η αντινομάρχης κ. Νατάσσα Οικονόμου, ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων κ. Γιώργος Κολέτσος, ο πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Γεώργιος Σούρλας, ο πρώην Νομάρχης κ. Παναγιώτης Σκοτινιώτης, οι Αντιδήμαρχοι Νέας Ιωνίας κ.κ. Σούλα Βαΐου, Απόστολος Καζάκης, Σακελλαρίου Κώστας, ο Πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης ΙΩΝΙΑ κ. Στέφανος Λάζος, ο Πρόεδρος του Κέντρου Παιδιού κ. Λαμπρινίδης Φώτης, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. κ. Τέλης Μπασδάνης, ο Γραμματέας του Δ.Σ. κ. Νίκος Μαυρόπουλος, ο Ταξίαρχος κ. Νικόλαος Ταμουρίδης, ο πρώην Αρχηγός ΑΤΑ κ. Θεολόγος Συμεωνίδης, εκπρόσωποι Εκκλησιαστικών, Στρατιωτικών, Λιμενικών Αρχών και Σωμάτων Ασφαλείας Νομαρχιακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι και πλήθος κόσμου.






















ΕΝΩΣΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΝΟΜΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
ΘΡΑΚΗΣ 126
ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ, ΒΟΛΟΣ
Τ.Κ. 38445
Τηλ. & Φαξ: 242106104

Τραπεζούντια 2010

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ποντίων Γλυφάδας «Η ΡΩΜΑΝIΑ» την 19η Ιουνίου πραγματοποίησε βραδιά προς τιμή των παιδιών της θεατρικής ομάδας του συλλόγου σε ένα γεμάτο ήχους και φώς πολιτιστικών δρώμενων του Ηλία Υφαντίδη με τίτλο "Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ".

Συμμετείχαν:
Το χορευτικό συγκρότημα της Ένωσης Ποντίων Νομού Ευβοίας "ΟΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ", η χορωδία της Ένωσης Ποντίων Δροσιάς και η σχολή λύρας του συλλόγου Ποντίων Κορυδαλλού "ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ" και στο τέλος το χορευτικό συγκρότημα της Ένωσης Ποντίων Γλυφάδας «Η ΡΩΜΑΝΙΑ»



Πηγή: Korner

Ησυχία το κράτος κοιμάται…

Το ελληνικό δημόσιο εμφανίστηκε δίχως δικηγόρο, το τζαμί Νυμφαίας με τιμ δικηγόρων και 50 πιστούς που δημιούργησαν κλίμα στην Θεσσαλονίκη, με στήριξη Αχμέτ Χατζηοσμάν.

Ενεργοί πολίτες και 30 σύλλογοι έκαναν το αυτονόητο, ευαισθητοποίησαν τους δικηγόρους Σωτ. Πουπουζή, και Λεωνίδα Καρελιάδη που αφιλοκερδώς παρενέβησαν για να αποδείξουν ότι πρόκειται για δασική κι όχι για βακουφική έκταση.

Θέμα ύψιστης σημασίας για την περιοχή το ξεκαθάρισμα σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς στο χώρο όπου αναβιώνουν Παρχάρια στην ορεινή Νυμφαία που πλέον οδηγήθηκε σε ειδικά όργανα εντεταλμένα να επιλύουν αμφισβητήσεις και διαφορές. Ο Χρόνος το προσέγγισε από πολλές οπτικές γωνίες με αφορμή και την φετινή αναβίωση των Παρχαρίων με παλαιστικούς αγώνες, παρουσίαση ποντιακής κουζίνας μουσικοχορευτικών εκδηλώσεων από δεκάδες συλλόγους που την Κυριακή θα ανηφορίσουν όπως κάθε χρόνο ενώ καλείται και το κοινό στο μεγάλο αυτό πανηγύρι που γίνεται με προδιαγεγραμμένη επιτυχία.

Θρασύτατο δημοσίευμα αναρτήθηκε στο Ίντερνετ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ - Πρόεδρος Συλλόγου "Η ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ"
Σοκαρίστηκα όταν είδα στο διαδίκτυο ότι αν χάσουμε το εδαφικό, η εκκλησία θα μετατραπεί σε τζαμί!

Ο Γιάννης Νικολαίδης που παρακολουθεί από κοντά όλη αυτή την ιστορία ξεδίπλωσε τις σκέψεις του στην εκπομπή σε «πρωινό χρόνο» φιλοξενούμενος του Στ. Φανφάνη για το θέμα με αφορμή την χθεσινή συζήτηση στο συμβούλιο ιδιοκτησίας Δασών, όπου πήγε με 30 σωματεία εκφράζοντας την φωνή των ενεργών πολιτών.

Να μιλήσουμε λίγο για το θέμα ιδιοκτησίας που υπάρχει. Συζητήθηκε στο συμβούλιο ιδιοκτησίας στον Ν. Θεσσαλονίκης το θέμα των εκτάσεων της Νυμφαίας στο ιστορικό οχυρό. Το ελληνικό κράτος είναι αλήθεια ότι δεν έστειλε δικηγόρο;
- Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω επί της διαδικασίας και επί του θέματος, θεωρώ ότι θα πρέπει να έχει γίνει παρέμβαση από το Ελληνικό κράτος, αλλά δεν γνωρίζω αυτή την λεπτομέρεια.

Η μουφτεία πληροφορηθήκαμε ότι εκπροσωπήθηκε από τον κ.Τζεμαλή και ένα λεωφορείο μουσουλμάνων πιστών για να δημιουργήσουν κλίμα. Ποια είναι η γνώμη σας;
- Για την διεκδίκηση αυτή γνωρίζουμε, δεν είναι κάτι άγνωστο προς την δική μας πλευρά, αντίδικοι είναι το Ελληνικό δημόσιο και το ιερό τέμενος της Νυμφαίας. Οι άνθρωποι αυτοί ως πιστοί μουσουλμάνοι και προερχόμενοι από τον οικισμό της Νυμφαίας είχαν όντως φυσική παρουσία στα δικαστήρια στην Θεσσαλονίκη και υπήρχαν όντως και δημοσιογράφοι και ο σοφολογιότατος μουφτής Μέτσο Τζεμαλή

Ήταν και ο βουλευτής κ. Χατζηοσμάν;
- Ναι ήταν και ο βουλευτής κ. Χατζηοσμάν.

Να θυμίσουμε λίγο το θέμα;
- Επειδή δεν ήμουν μέσα κατά την διάρκεια της διαδικασίας δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες της όλης ιστορίας. Θα σας περιγράψω το ιστορικό της όλης υπόθεσης. Εμείς βρισκόμαστε από το 2002, η εκδήλωση αυτή λαμβάνει χώρα από το 1998 άτυπα, σε συνδιοργάνωση με την τοπική αυτοδιοίκηση και λοιπούς φορείς του ελληνικού κράτους από το 2002, δεν υπήρξε ουδέποτε καμία ενόχληση από κανέναν. Η ενόχληση δημιουργήθηκε πέρσι, πληροφορηθήκαμε ότι προς την πολιτεία υπάρχει αξίωση από το ιερό τέμενος της Νυμφαίας το οποίο ισχυρίζεται ότι η έκταση αυτή όπου μέσα έχουν δημιουργηθεί υποδομές που ξεπερνούν τις 200.000 ευρώ, από την τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα leader και πολύ προσωπική μας δουλειά, για καλλωπισμό του χώρου, υπήρξε αξίωση μετά την περσινή εκδήλωση, η οποία κατατέθηκε στους επίσημους ελληνικούς φορείς, δημιουργήθηκε τότε ένα κλίμα έντασης και δεν αφορά μόνο τον χώρο που τελείται η εκδήλωση Παρχάρια, αφορά όλα τα ακίνητα της γύρω περιοχής τα οποία δεν καλύπτονται από πλούσια δασική βλάστηση αλλά κυρίως από χορτολίβαδο και βεβαίως και δέντρα.

Υπάρχει ένα δημοσίευμα στο διαδίκτυο που αναφέρει ότι αν χαθεί το ιδιοκτησιακό θέμα, η εκκλησία θα μετατραπεί σε τζαμί. Ήταν σοκαριστικό αυτό για εσάς όταν το είδατε;
- Εγώ αυτό το είδα σήμερα. Βεβαίως και σοκαρίστηκα, όποιος και αν ακούσει ότι άνευ λόγου και αιτίας μια εκκλησία θα μετατραπεί σε τζαμί αυτό όντως θα προκαλέσει κάποια συναισθήματα… Ήταν άστοχο, δεν πρέπει να προβαίνουμε σε τέτοιου είδους δηλώσεις ούτε στον έντυπο Τύπο, ούτε στο διαδίκτυο, θεωρώ ότι πρέπει να κοιτάμε αυτά που μας ενώνουν. Ο πολιτισμός εξάλλου είναι ένα στοιχείο που ενώνει τους λαούς, εμείς στην εκδήλωση αυτή έχουμε και πολλούς συμπολίτες μας από την μειονότητα και θεωρώ ότι θα πρέπει να κινούμαστε με αυτό το πνεύμα, της συμφιλίωσης, της ειρηνικής συνύπαρξης, του σεβασμού της διαφορετικότητας. Εγώ έχω μεγαλώσει μέσα στην μειονότητα, είμαι γέννημα - θρέμμα της Θράκης, έχω πάρα πολλούς φίλους μουσουλμάνους και θέλω πάντα να είμαστε φίλοι και να αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Όσον αφορά το θέμα το πολυσυζητημένο για τον ναό που έχω πει κατ’ επανάληψη ότι πλέον δεσπόζει στον χώρο, είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου διότι υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή του Αγίου Γεωργίου, ο ναός είναι λιθόκτιστος. Είναι ένα πανέμορφο εκκλησάκι περίπου 50 τετραγωνικά, τέτοιοι ναοί υπάρχουν πάρα πολλοί στην ευρύτερη περιοχή, δεν ξέρω γιατί δεν υπήρξε αξίωση ή πρόβλημα ή καταγγελίες για κάποιον άλλο ναό και έχει στοχοποιηθεί ο συγκεκριμένος ναός.

Επί της ουσίας τι θα λέγατε;
- Σαφέστατα πρέπει να σεβόμαστε το ιδιοκτησιακό καθεστώς και την ιδιοκτησία τόσο των φυσικών όσο και των νομικών προσώπων, όπως επίσης και την περιουσία του ελληνικού κράτους, διότι το ελληνικό κράτος στην περίπτωση των Παρχαρίων λέει ότι είναι όλες οι εκτάσεις αυτές δασικές και ότι ανήκουν στο ελληνικό κράτος, ενώ βλέπουμε ότι από την πλευρά του ιερού τεμένους λέει ότι ήταν ιδιωτικές με κάποια παραχωρητήρια. Θέλουμε η επίσημη ελληνική πολιτεία να διασφαλίζει τα συμφέροντα του κράτους και να μην προκαλεί και τα δικά μας συναισθήματα με παραλείψεις.

Σταύρος Φανφάνης

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΟΥΠΟΥΖΗΣ - Δικηγόρος
Η παράλειψη του δημοσίου να εκπροσωπηθεί νομικά, σηματοδοτεί μια επικίνδυνη συμπεριφορά

Το επίσημο ελληνικό κράτος όπως θα πει ο δικηγόρος Σωτήρης Πουπουζής που φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «πολιτικό ταγκό» του Δήμου Μπακιρτζάκη δεν εκπροσωπήθηκε με νομικό σύμβουλο. Ένα σοβαρό θέμα που δημοσιοποιείται για να αξιολογηθούν συμπεριφορές και τακτικές.

Χθες παραβρεθήκατε στην Θεσσαλονίκη στο συμβούλιο ιδιοκτησίας δασών που λίγο – πολύ εκδικάστηκε η υπόθεση της αμφισβητούμενης έκτασης όπου γίνονται οι εκδηλώσεις των Ποντίων, τα Παρχάρια.
- Δεν είναι η μοναδική έκταση, είναι έξι εκτάσεις συνολικά 35 στρέμματα περίπου που πρόσφατα αμφισβητούνται από το μουσουλμανικό τέμενος του χωριού Νυμφαία υποστηριζόμενο και καλυπτόμενος από την μουφτεία Κομοτηνής, ως δήθεν «βακουφικές, ιδιοκτησίες».

Λένε ότι παραχωρήθηκε στην μουφτεία.
- Όχι η μουφτεία δεν έχει καμία σχέση, το τέμενος της Νυμφαίας επικαλείται κυριότητα, ότι δήθεν έχουν αφιερωθεί σε αυτό από μουσουλμάνους πιστούς κατοίκους του χωριού Νυμφαίας, απλώς η μουφτεία ως υπερκείμενη πνευματική ηγεσία καλύπτει τις προσπάθειες του τεμένους. Δεν είναι η μουφτεία ο άμεσα εμπλεκόμενος στην υπόθεση.

Δώστε μας περισσότερες πληροφορίες.
- Εκεί παραβρέθηκε το τέμενος με νομικό σύμβουλο και η μουφτεία η οποία υποστήριζε και καλύπτει και νομικά και πνευματικά το τέμενος, παρέστην εγώ ο οποίος είχα ασκήσει έγγραφη παρέμβαση, πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του ελληνικού Δημοσίου προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι οι εκτάσεις είναι δασικές, παρέστησαν διάφορα σωματεία τα οποία ενδιαφέρονται για την περιοχή και αυτά υποστηρίζοντας ότι είναι δασικές εκτάσεις. Το μόνο περίεργο και το οποίο προξένησε την εντύπωση σε όλους, είναι ότι δεν παρέστη η περιφέρεια δια του νομικού της συμβούλου, το ελληνικό Δημόσιο στην ουσία, διότι το συμβούλιο ιδιοκτησίας δασών είναι ένα δικαιοδοτικό όργανο διοικητικής φύσεως. Μια διαδικασία που προηγείται της διαφοράς αν οδηγηθεί στην τακτική ελληνική δικαιοσύνη, όπου βέβαια θα έπρεπε να παραστεί και το ελληνικό δημόσιο με την περιφέρεια και το νομικό σύμβουλο για να υποστηρίξει τις θέσεις του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή αυτό που δεν έκανε το ελληνικό Δημόσιο και η Περιφέρεια, το έκανα εγώ για τα σωματεία.

Αυτό τι σημαίνει;
- Σημαίνει αδιαφορία και μάλιστα το συμβούλιο και ο πρόεδρος εφετών Θεσσαλονίκης που προεδρεύει του συμβουλίου κράτησε την υπόθεση, ήταν να δικαστεί στις 10:00 και την κράτησε για κάποια ώρα μήπως και ερχόταν το ελληνικό δημόσιο και ο νομικός σύμβουλος εν προκειμένω, δεν εμφανίστηκε. Η υπόθεση εκδικάστηκε ανάμεσα στο τέμενος, τους παρεμβαίνοντες που ήμασταν εμείς και η όλη διαδικασία κινήθηκε μέσα στα πλαίσια που προδιαγράφει ο Νόμος. Υπήρξε εισήγηση από πλευράς δασικής υπηρεσίας και ούτε μπορεί να ειπωθεί εν προκειμένω ότι το συμβούλιο ή η δασική υπηρεσία, όπως εισηγήθηκε υποκαθιστά την παρουσία του ελληνικού δημοσίου, κάθε άλλο, το συμβούλιο είναι ένα όργανο δικαιοδοτικό το οποίο κρίνει αυτοτελώς και ανεξάρτητα, δεν συνηγορεί υπέρ του ελληνικού δημοσίου, δεν υποκαθίσταται η θέση του ελληνικού δημοσίου δια του συμβουλίου του συγκεκριμένου.

Εγώ το τονίζω και το θεωρώ μεγάλη παράλειψη και πολύ επικίνδυνη συμπεριφορά, αυτή την αδιαφορία, δεν ξέρω αν είναι αδιαφορία ή εσκεμμένη παράλειψη.

Τι έγινε στην διαδικασία; Τελικά είναι δασική έκταση;
- Είναι δασική έκταση. Το τέμενος επικαλείται κάποιους οθωμανικούς «τίτλους» που δεν είναι ούτε καν τίτλοι, είναι απλές φωτοτυπίες τίτλων. Υπάρχουν μόνο φωτοτυπίες μεταφρασμένες από την παλαιοθωμανική στην ελληνική γλώσσα από δικηγόρο. Έγγραφο επικυρωμένο του αρχικού τίτλου δεν υπάρχει, ούτε τώρα παρουσιάστηκε.

Για να υπάρχει τίτλος οθωμανικός που ισχύουν και η ελληνική έννομη τάξη τους αναγνωρίζει, θα πρέπει αυτοί οι τίτλοι να έχουν παραμείνει και να υπάρχουν στην διάθεση ελληνικών κρατικών υπηρεσιών, δεν μπορούν διάφοροι τίτλοι να εισάγονται από το εξωτερικό και να προσπαθούν να αποδείξουν με αυτούς κυριότητα σε ακίνητα, εν προκειμένω όμως ούτε καν τίτλος του εξωτερικού εισήχθη, απλώς εισήχθησαν φωτοτυπίες.

Και οι μεταβιβάσεις που ισχυρίζονται ότι έγιναν, από τον κάτοχο;
- Αυτό είναι το δεύτερο παράξενο και παράνομο. Πέντε μεταβιβάσεις που έγιναν ενώπιον της μουφτείας το 1992, ούτε συμβολαιογράφος, ούτε τίποτα, μετά το 1946 που έχουμε την εισαγωγή του ελληνικού αστικού κώδικα, οι μεταβιβάσεις ακινήτων για οποιαδήποτε αιτία, πώληση, δωρεά, χαριστική αιτία ας το πούμε έτσι, θα πρέπει να περιβάλλονται από τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου, πράγμα που έχει κάνει και η διαχειριστική επιτροπή μουσουλμανικής περιουσίας Κομοτηνής για διάφορα ακίνητα που έχει πάρει, έχει πάει σε συμβολαιογράφο και λοιπά… Οποιοδήποτε ακίνητο το οποίο πρόκειται να μεταβιβαστεί, ειδικά όταν κείται σε δασική περιοχή, μεσολαβεί γνωμάτευση της αρμόδιας δασικής υπηρεσίας η οποία γνωματεύει ότι δεν είναι δασική έκταση και στην συνέχεια γίνεται μεταβίβαση, μεσολαβεί και η άδεια παραμεθορίων περιοχών, εδώ δεν έγινε τίποτα, εμφανίστηκε κάποιοι το ’91-’92-’94 και δήλωσαν ότι έχουν εκ κληρονομίας γενικά και αόριστα χωρίς να αναφέρουν από πού, πως και πότε και από ποιόν, τον τάδε αγρό τα οποία σήμερα δωρίζουμε στο ιερό τέμενος. Αυτά τα πράγματα είναι και παράνομα και κείτονται εκτός των αρμοδιοτήτων του μουφτή. Ο μουφτής δεν μπορεί να καταρτίσει δικαιοπραξίες.

Τι σκέφτηκε δηλαδή η άλλη πλευρά σε αυτή την διαδικασία που πραγματοποιήθηκε χθες;
- Υποστήριζε και αυτό είναι το παράξενο, ότι κατά τον ιερό μουσουλμανικό νόμο και το οθωμανικό δίκαιο γινόταν έτσι και γίνονται. Μπορεί να γινόταν αλλά αυτά γινόταν μέχρι το 1917, όταν έχουμε την προσάρτηση των νέων χωρών στον εθνικό κορμό. Από εκεί και πέρα δεν ισχύουν αυτά τα πράγματα. Δηλαδή τι θέλουν να δημιουργήσουν παράλληλο δίκαιο, παράλληλη έννομη τάξη οθωμανικό δίκαιο εν προκειμένω το οποίο θα ισχύει σε ότι αφορά τα ακίνητα στην Θράκη; Ο μουφτής είναι αρμόδιος σε θέματα οικογενειακού δικαίου και κληρονομικού.

Όλες οι άλλες βακουφικές περιουσίες είναι διαφορετικές;
- Οι βακουφικές περιουσίες και αυτά που υπάρχουν έχουν γίνει πριν την εισαγωγή του αστικού κώδικα, όπως ξέρετε υπήρξα νομικός σύμβουλος επί 20 χρόνια της μουφτείας, νομίζω ότι τα κατέχω αρκετά καλά τα θέματα αυτά, όλα αυτά έγιναν σε εποχή που υπήρχε το οθωμανικό δίκαιο στην περιοχή και όπως ξέρετε και το μεγάλο ακίνητο της διαχειριστικής επιτροπής, απέναντι από το στάδιο που κερδήθηκε στον Άρειο Πάγο, ακριβώς επειδή υπήρχε τίτλος αλλά ο οποίος είχε καταρτιστεί τότε.

Δηλαδή τηρήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες κάτι που δεν ισχύει σε αυτή την περίπτωση.
- Έτσι, δεν έγινε και φυσικά υπάρχει υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του μουφτή ο οποίος θεωρεί ότι μπορεί να εφαρμόζει οθωμανικό δίκαιο κατά την άποψη του. Θεωρώ ότι η απόφαση του συμβουλίου που θα βγει εντός των ημερών, θα είναι υπέρ του ελληνικού δημοσίου οπότε από εκεί και πέρα είναι μια προδικαστική διαδικασία, έχει δικαίωμα ο οποιοσδήποτε χαμένος διάδικος, να προσφύγει στην τακτική ελληνική δικαιοσύνη, δηλαδή στο αρμόδιο πρωτοδικείο ζητώντας να αναγνωριστεί ότι είναι κύριος των ακινήτων αυτών και θα ακολουθηθεί η όλη διαδικασία, δηλαδή πρωτοδικείο, εφετείο, Άρειος Πάγος.

Μια πολύχρονη διαδικασία από ότι φαίνεται.
- Έτσι.

Έστω και αν είναι θετικά τα αποτελέσματα.
- Θεωρώ, αν είναι θετική υπέρ του τεμένους θα προσφύγει, θα πρέπει να προσφύγει το ελληνικό δημόσιο.

Μα εδώ δεν παρέστη στην προδικαστική αυτή διαδικασία.
- Προκάλεσε αλγεινή εντύπωση σε όλους και θεωρώ ότι είναι περίεργη συμπεριφορά σε ένα τόσο σημαντικό θέμα, διότι αν αυτό το θέμα που είναι βέβαιο με τα στοιχεία που έχω εγώ, βγει μια απόφαση που πει ότι δεν είναι δασική έκταση, από εκεί και πέρα ανοίγεται η όρεξη για διεκδικήσεις και άλλων παρόμοιων εκτάσεων.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Δήμος Μπακιρτζάκης

Πηγή: Ο Χρόνος

Μια Ποντιοπούλα στα περίφημα μπαλέτα Μαριίνσκι

της Διαμαντένιας Ριμπά

Με διάταγμα του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, το 2009 της απονεμήθηκε ο τίτλος της "Τιμώμενης Καλλιτέχνιδας της Ρωσίας", σε αναγνώριση της προσφοράς της στον τόσο απαιτητικό χώρο του κλασικού μπαλέτου. Με τα περίφημα μπαλέτα Μαριίνσκι έχει περιοδεύσει- μεταξύ άλλων- σε χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ, τη Λ. Αμερική, την Κίνα, την Ιαπωνία, σ' ένα ατέρμονο ταξίδι στο δρόμο προς την επαγγελματική καταξίωση. Οι στίχοι του Διονύσιου Σολωμού "Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθής μέσα σου να λαχταρίζη κάθε είδος μεγαλείου", την εκφράζουν απόλυτα ως Ελληνίδα και καλλιτέχνιδα, όπως χαρακτηριστικά δηλώνει.

Ο λόγος, για την Αλεξάνδρα Ιωσηφίδη, την πανύψηλη μπαλαρίνα των Μαρίνσκι (ύψος 1,82), που κατάφερε να ξεχωρίσει με το ταλέντο και την έμφυτη μεγαλοπρέπεια που διαθέτει, όπως έχει χαρακτηριστικά πει γι' αυτή η "μούσα" των μπαλέτων Μαριίνσκι, Ουλιάνα Λοπάτκινα, πλάι στην οποία εμφανίστηκε, πέρυσι, στο Ηρώδειο, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη "Λίμνη των Κύκνων".

Η Λοπάτκινα, φειδωλή στους χαρακτηρισμούς της για άλλους συναδέλφους, είχε πει-μεταξύ άλλων- ότι, "η Αλεξάνδρα έχει έμφυτη μια βασιλική στάση και χάρη στο ελληνικό αίμα έχει ιδιαίτερη ομορφιά".

Η ποντιακής καταγωγής μπαλαρίνα των Μαριίνσκι μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, από την Αγία Πετρούπολη, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε με τους γονείς της και τις δύο αδελφές της, την Ελισάβετ και τη Ναταλία. Η ιστορία της οικογένειά της, μία από τις χιλιάδες των Ελλήνων του Πόντου, την έχει σημαδέψει από μικρό παιδί, μέσα από τις διηγήσεις του πατέρα.

"Ο πατέρας μου, Αλέξανδρος, κατάγεται από την Κριμαία, όπου οι πρόγονοί μας μεταφέρθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα από την Τραπεζούντα", μας διηγείται η Αλεξάνδρα και συνεχίζει: "Τις παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, πολλοί Έλληνες φεύγουν από την Κριμαία στην Ελλάδα. Η προγιαγιά μου, όμως, μένει στη Ρωσία, λόγω του τραυματισμού του άνδρα της, που είχε τότε καφενείο στη Σεβαστούπολη. Οι τρεις αδελφές της προγιαγιάς μου και ένας αδελφός αναχώρησαν για την Αθήνα".

Είκοσι χρόνια μετά, κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων, χιλιάδες Έλληνες εκτελούνται με την κατηγορία του "εχθρού του λαού" ή εκτοπίζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας. Έτσι οι πρόγονοί της, αν και Έλληνες υπήκοοι, βρέθηκαν στο Ουζμπεκιστάν, σε μια μικρή πόλη της περιοχής Φεργκάνα, την Κοκάντ, 300 χιλιόμετρα από την Τασκένδη.

"Εκεί γεννήθηκαν ο πατέρας μου και ο αδελφός του. Τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ σκληρά. Ο μπαμπάς μας θυμάται πως έκλαιγαν η μάνα του, οι γιαγιάδες του και άλλοι συγγενείς για τη χαμένη πατρίδα. Τα ελληνικά σχολεία ήταν απαγορευμένα και στο σπίτι φοβόντουσαν οι γονείς να διδάσκουν ελληνικά στα παιδιά. Οι μεγάλοι μιλούσαν μόνο μεταξύ τους την ποντιακή γλώσσα. Τα παιδιά ήξεραν μόνο κάποιες φράσεις, όπως 'καλημέρα', 'έλα σ' εμένα', 'κι εσύ δεν ντρέπεσαι', 'καθίστε παρακαλώ', 'μικρό πουλί' κ.ά.. Πήγαν στο σοβιετικό σχολείο, γι αυτό, δυστυχώς, και εμείς σήμερα δεν μιλάμε ελληνικά στο σπίτι. Καμαρώνουμε, βέβαια, που η αδελφή μου, Ελισάβετ, όχι μόνο έμαθε τα ελληνικά, αλλά σήμερα κάνει το διδακτορικό της στην ελληνική γλώσσα, στο πανεπιστήμιο της Αγ. Πετρούπολης".

Παρ' όλα τα βάσανα που πέρασαν οι δικοί της, δεν αρνήθηκαν την ελληνική τους ταυτότητα και διατήρησαν το ελληνικό επώνυμο Ιωσηφίδη. Γι΄ αυτό και αισθάνθηκε ως ένα πολύ σημαντικό γεγονός στη ζωή της την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, την άνοιξη του 2009.

"Αποκτήσαμε αυτό που υποχρεώθηκαν να χάσουν οι πρόγονοί μας", τονίζει η Αλεξάνδρα.

"Τα πόδια μου είχαν το άνοιγμα του Σαρλό"

Η Αλεξάνδρα γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1977 στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη), όπου ο πατέρας της πήγε για σπουδές. Εκεί γνώρισε και τη Ρωσίδα μητέρα της. Και οι δύο ασχολήθηκαν έντονα με τον πρωταθλητισμό.

"Η μητέρα μου με έπαιρνε μαζί της, όταν έφευγε για αγώνες σε άλλες πόλεις. Σε ένα από τα ταξίδια αυτά, μια προπονήτρια γυμναστικής πρόσεξε ότι είχα πόδια μπαλαρίνας και συμβούλεψε τη μαμά να με στρέψει στο χορό. Κανείς ως τότε δεν το είχε σκεφθεί, αφού από τη γέννα τα πόδια μου είχαν το άνοιγμα του Σαρλό. Ήμουν και πολύ ψηλή για την ηλικία μου, γεγονός που με έκανε, τότε, να γέρνω την πλάτη μου", μας διηγείται.

Έτσι, στην ηλικία των 10 χρόνων η Αλεξάνδρα πέρασε από διαγωνισμό και εγγράφηκε στην παγκοσμίως γνωστή Ακαδημία Ρωσικού Μπαλέτου της Α. Βαγκάνοβα. Με την αποφοίτησή της, το 1995, πήρε το δίπλωμα του Διεθνούς Διαγωνισμού Βαγκάνοβα (Vaganova-Prix) στην Αγία Πετρούπολη και μπήκε στον θίασο του Θεάτρου Μαριίνσκι.

Το μπαλέτο είναι το παν στη ζωή της Αλεξάνδρας, καθώς, όπως λέει, είναι το εργαλείο επικοινωνίας, που τη φέρνει πιο κοντά στους λάτρεις του είδους, σε όλο τον κόσμο. Το πάθος της είναι τόσο μεγάλο, που μόλις τέσσερις μήνες μετά τη γέννηση της κορούλας της, ξαναεμφανίστηκε στη σκηνή.

"Έχω περιοδεύσει- συνεχίζει- με τα μπαλέτα Μαριίνσκι σε όλο τον κόσμο και δοξάζω το Θεό γι΄ αυτό. Επίσης, έχω λάβει μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ 'Dance Open' και στο Διεθνές Φεστιβάλ Μπαλέτου του Τσεμποκσάρι. Την άνοιξη του 2007 και του 2009 χόρεψα ως προσκεκλημένη σολίστα στο 'Teatro dell'Οpera di Roma' στο μπαλέτο 'Le Sacre du printemps' (The Chosen One) του Β. Νιζίνσκι και στις 'Νύχτες της Αιγύπτου' (Κλεοπάτρα). Η πιο ιδιαίτερη στιγμή, όμως, για εμένα ήταν η εμφάνισή μου στη σκηνή του Ηρωδείου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στις 6 και 7 Ιουλίου του 2009, και της Επιδαύρου την ίδια χρονιά".

Το πιο μεγάλο όνειρο της Αλεξάνδρας Ιωσηφίδη, που σήμερα είναι στην κορυφή της τεχνικής της τελειότητας, είναι να κάνει ένα γκαλά μπαλέτου στην ιστορική της πατρίδα και γιατί όχι να εγκατασταθεί στην Ελλάδα και να ανοίξει μια δική της σχολή μπαλέτου.

Σήμερα, παράλληλα με τις εμφανίσεις της με τα Μαριίνσκι, βελτιώνει τη δεξιοτεχνία της ως καθηγήτρια μπαλέτου. Σπουδάζει, ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια, στην Ακαδημία Ρώσικου Μπαλέτου της Βαγκάνοβα, που την ανέδειξε.

Έχει χορέψει, ως σολίστ, σε πολλές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει "Το σιντριβάνι του Μπαχτσισαράι", την "Ωραία Κοιμωμένη", τον "Δον Κιχώτη", και τον "Καρυοθραύστη", ενώ έχει εμφανιστεί πλάι σε μεγάλους χορευτές: Ζελένσκι, Κουζνεζόφ, Ιβάντσενκο, Περετόκιν, Ζαχάροβα, Λοπάτκινα, Μαχάλινα, Βισνέβα, Νιοράτζε κ.ά.

Πηγή: ΑΝΑ-ΜΠΑ

«ΠΑΡΑΔΟΣΗ...» ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΠΑΤΣΑΡΙΣΤΕΙ ΟΣΟ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΧΩΡΟ

Τον τελευταίο καιρό έχει προκύψει εκ των ουκ άνευ θέμα για το αν το φέσι (σαν κάλυμμα κεφαλής αλλά και η εν γένει ενδυμασία) αποτελεί κομμάτι της παράδοσής μας.

Έχει προκαλέσει μάλιστα και εντύπωση η σχετική απόφαση της Π.Ο.Ε. για την σύσταση που κάνει προς τους συλλόγους να μην το φορέσουνε σε σχετικές εκδηλώσεις της Π.Ο.Ε.

Έχουν επίσης παρουσιαστεί έρευνες από ερευνητές και ενδυματολόγους όσον αφορά στην ιστορία του φεσιού (σαν κάλυμμα κεφαλής), από που προέρχεται η λέξη, ποιος λαός το πρωτοφόρεσε, πότε πρωτοφορέθηκε, από τι υλικό φτιάχνεται, ποιοι λαοί το φορέσανε αργότερα και πότε, σε ποιους επιβλήθηκε, πότε επιβλήθηκε, αν προϋπήρχε της επιβολής κλπ.

Σε αυτούς τους τομείς άλλωστε αναφέρονται σαν επιστήμες η ιστορία και η ενδυματολογία.

Όμως, το αν αποδέχτηκε ο λαός το φέσι, αν το ενέταξε στην ενδυμασία του, πως το εισέπραξε γενικά και αν αποτελεί εν τέλει κομμάτι της παράδοσής μας, πρέπει να γνωρίζουμε και να καταλάβουμε όλοι, ότι είναι θέμα κατά κύριο λόγο λαογραφικής και αν θέλετε κοινωνιολογικής επιστήμης.

Το φωτογραφικό υλικό που υπάρχει μπορεί να μην αποτελεί κύριο στοιχείο στην έρευνα (εκτός βέβαια αν υπάρχουν τα στοιχεία των ανθρώπων που εχουν αποθανατιστεί σε αυτές, πότε αλλά και που τραβήχτηκε η φωτογραφία, κάτω από ποιες συνθήκες τραβήχτηκαν κλπ.), δεν παύει όμως να αποτελεί δευτερεύον βοηθητικό στοιχείο στην όλη έρευνα.

Πρωτεύον και κύριο ντοκουμέντο αποτελούν πάντοτε τα γραπτά κείμενα, καθότι σε αυτά αναφέρονται πολύ περισσότερες πληροφορίες και στοιχεία.

Σίγουρα από το φωτογραφικό αλλά και γραπτό υλικό που υπάρχει φαίνεται ξεκάθαρα πως το φέσι σαν κάλυμμα κεφαλής αλλά και σαν συνολική ενδυμασία, όπως έχει εμφανιστεί τον τελευταίο καιρό στα χορευτικά, αποτελεί κομμάτι της ιστορίας μας. Μάλιστα υπάρχει εκτεθειμένη η ενδυμασία και μπορεί κανείς να τη δει και στο μουσείο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, όπως και αρκετές άλλες ενδυμασίες των Ελλήνων του Πόντου.

Στο φωτογραφικό υλικό παρουσιάζονται πόντιοι που φοράνε το φέσι σαν κάλυμμα κεφαλής, αλλά ως επί το πλείστον με πολιτικά ρούχα (και όχι σαν την πλήρη ενδυμασία όπως έχει παρουσιαστεί σε χορευτικά). Επίσης είναι ξεκάθαρο από το γραπτό υλικό και κυρίως το Αρχείον Πόντου – Τόμος Δεύτερος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών – Δ. Οικονομίδη 1929, ότι έχει γίνει επιλεγμένη παρουσίαση στοιχείων από τις μέχρι τώρα έρευνες που έχουν παρουσιαστεί, καθότι ο Δ. Οικονομίδης στον ίδιο τόμο αναφέρει ότι φορέθηκαν στον Πόντο πολλά στοιχεία ενδυμασίας, όπως: κετσέ, καλπάκ, τερλίκ, κουκούλα, παπάχ, φες, καπακλίν, ισλούκ, τσαρούχια και πάρα πολλά άλλα. Από όλα αυτά τα στοιχεία, γίνεται λόγος μόνο για το φες (φέσι). Αν δεχτούμε το φέσι, δεν θα έπρεπε να δεχτούμε και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία ενδυμασίας (τσαρούχια, κετσέ κλπ.) και να τα παρουσιάζουμε και αυτά στα χορευτικά;

Επίσης άλλο ένα στοιχείο της επιλογής πληροφοριών από γραπτά κείμενα είναι το ότι στον ίδιο τόμο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών αναφέρεται κάτι που έχει παραλειφθεί σε αντίστοιχες έρευνες που έχουν παρουσιαστεί, στην σελ. 14 τελευταία πρόταση: «Άξιον σημειωσεως ενταυθα, ότι μόνο οι ζίπκαληδες εχόρευον τον περίφημον Σέρα χορόν, εφορούν οι τοιούτοι και τσαμουρλούκια από ύφασμα».

Συνεπώς εάν θέλουμε να διατηρήσουμε όλα τα στοιχεία αναλλοίωτα θα πρέπει να χορεύεται η Σέρα μόνο από ζιπκαλήδες. Δεν μπορούμε να είμαστε επιλεκτικοί όσον αφορά στα θέματα πολιτισμού και της λαϊκής και πολιτιστικής μας παράδοσης.

Έχει γίνει αρκετή συζήτηση, στο διαδίκτυο κυρίως, για την δημιουργία ενός επιστημονικού συνεδρίου, ώστε να υπάρχει μια ξεκάθαρη και επιστημονική θέση στο θέμα φέσι στα χορευτικά σχήματα.

Το οποιοδήποτε επιστημονικό συνέδριο αν συσταθεί θα ψάξει στοιχεία στην 1η και το πολύ 2η γενιά. Συνεπώς η «επιστημονική έρευνα» είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αποτελούν την 1η και 2η γενιά.

Θα ήθελα να παραθέσω κάποια στοιχεία λαογραφικού κυρίως αλλά και κοινωνιολογικού περιεχομένου που ευελπιστώ να δώσουν ένα τέλος στο θέμα μας.

Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες του Πόντου φορούσανε φέσι. Είτε από επιβολή δια μέσου φιρμανιών των εκάστοτε σουλτάνων, είτε πριν την επιβολή όταν χρησιμοποιήθηκε από κουρσάρους και ναυτικούς της Μεσογείου, όπως αναφέρεται και σε μια σχετική έρευνα που έχει παρουσιαστεί. Πρέπει όμως να ξεκαθαριστεί ότι οι περισσότεροι από αυτούς που φορούσανε φέσι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ήταν κυρίως άνθρωποι που είχαν ή ήθελαν να δείξουν την υψηλή οικονομική επιφάνειά τους ή την υψηλή κοινωνική τους θέση.

Οι προύχοντες δηλ. είναι χαρακτηριστική η αναφορά στην ίδια έρευνα που έχει παρουσιαστεί «είναι πολύ πιθανό να το χρησιμοποιούσαν (το φέσι) εξαιτίας του σημειολογικού του χαρακτήρα και όχι σαν απόδειξη υποταγής».

Αυτό ακριβώς μας φανερώνουν οι λέξεις «σημειολογικού χαρακτήρα». Ήταν ένα σημάδι απόδειξης της κοινωνικής θέσης που είχαν αυτοί που το φορούσανε.

Παρόλα αυτά όμως οι πρώτες γενιές δεν απεδέχθησαν το φέσι (σαν κάλυμμα κεφαλής αλλά και σαν πλήρη ενδυμασία όπως παρουσιάζεται σήμερα) στα χορευτικά τους τμήματα και στον Πόντο αλλά και μετέπειτα στον ελλαδικό χώρο. Έχουν ισχυριστεί πολλοί, ότι επειδή το ποντιακό στοιχείο έκανε αγώνα επιβίωσης ερχόμενο στην Ελλάδα και μάλιστα είχαν βαπτιστεί οι Πόντιοι «τουρκόσποροι» από τους Ελλαδίτες, είχανε προβλήματα γενικά προσαρμογής. Ότι «αντιμετωπίστηκαν συχνά εχθρικά και με διάθεση αποξένωσης από τους λοιπούς Έλληνες» ή «θέλανε να αποκόψουν (οι Έλληνες του Πόντου) καθετί που θύμιζε την Τουρκία» όπως αναφέρουν σχετικές έρευνες που έχουν παρουσιαστεί και που βέβαια ισχύουν. Δεν έχουν όμως καμία σχέση τα παραπάνω γεγονότα με το ότι δεν φορέσανε φέσι στα χορευτικά τους τότε οι Πόντιοι. Γιατί δηλ. ενώ στην κοινωνική τους ζωή κάποιοι Πόντιοι φορούσαν φέσι, στα χορευτικά τους δεν το ενέταξαν; Μήπως επειδή τους φωνάζανε τουρκόσπορους, δεν βάλανε το φέσι; Δηλ. είχε τουρκικό συμβολισμό το φέσι; Το φαινόμενο πάλι του φολκλορισμού που «σαν κινητήριος δύναμη έδωσε ώθηση στην εμφάνιση πληθώρας πολιτιστικών συλλόγων στον ελληνικό χώρο από την 5η κυρίως δεκαετία του 20ου αιώνα», δεν ισχύει για τις 5 πρώτες δεκαετίες όπως αναφέρεται και στην έρευνα. Χωρίς το φαινόμενο του φολκλορισμού τις πρώτες δεκαετίες, χωρίς τις «διαστάσεις του «μύθου» που έδιναν οι Πόντιοι αργότερα στο ιστορικό παρελθόν τους» (όπως αναφέρεται στην ίδια έρευνα), αλλά με την ανάγκη της επιβίωσης και της ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία, ποιος λόγος ήταν αυτός που δεν ενέταξαν τις πρώτες 5 δεκαετίες οι τότε Πόντιοι (και συμπεριλαμβάνω τις 2 πρώτες δεκαετίες διότι αναφέρομαι και στα χορευτικά τμήματα που υπήρχαν και στον Πόντο) το φέσι στα χορευτικά τους; Στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια, σε πολλά νησιά (Χίος, Μυτιλήνη) αλλά και οι Σαρακατσάνοι φορούσανε ένα είδος φεσιού. Γιατί λοιπόν οι Πόντιοι δεν το δέχθηκαν; Αφού σε άλλα μέρη της Ελλάδας το φορούσανε. Μήπως το απορρίψανε συνειδητά; Όπως και να ‘χει πάντως δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην το φορέσουνε στα χορευτικά τους τμήματα στην Ελλάδα.

Κοινωνιολογικά επιχειρήματα

Από την άλλη, υπάρχουν στοιχεία που μας παραθέτουν κοινωνιολόγοι που δίνουν μια εξήγηση στο γιατί οι Πόντιοι ερχόμενοι στην Ελλάδα, δεν απεδέχθησαν το φέσι στα χορευτικά τους, σε αντίθεση με άλλες φυλές της Ελλάδας τότε που το φορούσανε.

Από κοινωνιολογικής πλευράς τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Ελλαδικό χώρο υπήρχαν δύο μόνο κοινωνικές τάξεις. Των ραγιάδων (οι οποίοι ήταν υποτελείς στους Κοτζαμπάσηδες) και οι Κοτζαμπάσηδες (που με την σειρά τους ήταν υποτελείς στον Τούρκο δυνάστη). Αυτή η νοοτροπία πέρασε όλα τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο πετσί του Ελλαδίτη. Δεν είναι άλλωστε και λίγα 400 χρόνια. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα όταν πια απελευθερώθηκε η Ελλάδα, όπου ο παλιός ραγιάς έψαχνε τον κοτζαμπάση του (το αφεντικό του) και οι κοτζαμπάσηδες με την σειρά τους τον τούρκο δυνάστη. Οι κοτζαμπάσηδες, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, μη μπορώντας να βρουν έναν αντίστοιχο δυνάστη, με τον Τούρκο που είχαν συνηθίσει, στράφηκαν προς το εξωτερικό. Εξού και η δημιουργία φιλοαγγλικών και φιλογαλλικών κομμάτων την εποχή μετά την απελευθέρωση.

Παράλληλα στον Πόντο υπήρχε μια εντελώς διαφορετική σύνθεση της κοινωνίας. Δημοκρατικότατες διαδικασίες με δημογεροντική εξουσία. Ενδεικτικά σας αναφέρω πως, όταν χτιζόταν μια εκκλησία στον Πόντο, συνεισφέρανε όλοι οι κάτοικοι της περιοχής και μάλιστα το ίδιο. Από τον πιο πλούσιο (που πρόσφερε χρήματα) μέχρι τον πιο φτωχό (που πρόσφερε χειρωνακτική εργασία). Ένα άλλο στοιχείο της κοινωνίας στον Πόντο είναι ότι ήταν φυσιολογικό η κόρη ενός πλούσιου αστού να παντρευτεί τον γιο ενός φτωχού αγρότη. Στον Ελλαδικό χώρο ήταν ανήκουστο να γίνει το ίδιο με την κόρη του κοτζαμπάση και τον γιο του ραγιά. Αυτή η διαφορετικότητα στις 2 κοινωνίες μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους. Είτε επειδή για πάρα πολλά χρόνια οι Έλληνες του Πόντου είχαν μάθει στην νοοτροπία αυτή, είτε στο ότι ο Πόντος γεωγραφικά είχε ένα φυσικό σύνορο (με τις οροσειρές του Παρυάδρη και του Σκυδίση) με την υπόλοιπη Οθωμανική Αυτοκρατορία και έτσι δύσκολα επηρεαζόταν.

Όπως και να έχει πάντως το συμπέρασμα είναι ότι στον Πόντο υπήρχε μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία στην κοινωνία... χωρίς τις υποτέλειες των Ελλαδιτών. Οι Πόντιοι δεν έψαχναν για αφεντικά. Είχαν μάθει σε τελείως διαφορετική νοοτροπία. Αυτό προφανώς εξηγεί και το γιατί ενώ φορούσανε φέσι οι Πόντιοι (είτε από συνήθεια έπειτα από την επιβολή, είτε σαν φετίχ, είτε δείχνοντας κατά κάποιο τρόπο την υψηλή κοινωνική τους θέση), δεν το δέχτηκαν στα χορευτικά τους σε αντίθεση με τις άλλες φυλές του Ελλαδικού κράτους, που είχε περάσει στο πετσί τους πολύ πιο έντονα η νοοτροπία της υποτέλειας.

Γιατί λοιπόν να γίνει ένα συνέδριο αφού γνωρίζουμε ήδη την θέση του λαού των πρώτων γενεών που ήρθαν από τον Πόντο;

Λαογραφικά επιχειρήματα - Παράδοση

Στην παράδοση κατά τους λαογράφους ο όρος εξέλιξη είναι δεκτός. Μάλιστα αναφέρεται σε βιβλιογραφία ότι «το κάθε νέο και καινούριο δεν κατεβαίνει από τον ουρανό, από το πουθενά. Πρέπει να προέρχεται από το παλιό, δια μέσου μιας βαθμιαίας διαλεκτικής εξέλιξης». Σαν εξέλιξη, για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί το διαφορετικό δέσιμο του καλύμματος της κεφαλής ή ακόμα και η αποβολή από τις ανδρικές ενδυμασίες των σφαιρών, όπου μιλάμε για μια αποβολή ή και αλλαγή κάποιου στοιχείου της ενδυμασίας, κρατώντας όμως αναλλοίωτα όλα τα άλλα στοιχεία. Από την άλλη ο όρος μετεξέλιξη και φυσικά ο όρος μετάλλαξη δεν είναι αποδεκτοί στην παράδοση. Μετεξέλιξη μπορεί να χαρακτηριστεί η παρουσία κόκκινων και κίτρινων λωρίδων στις μπότες και τα σιρίτια (που εμφανίστηκαν από το πουθενά κάποια εποχή στις ανδρικές ενδυμασίες των Ποντίων), όπου ο λαός και η παράδοση το απέρριψαν σε βάθος χρόνου. Μετάλλαξη μπορεί να χαρακτηριστεί η ενδυμασία με το φέσι. Και αυτό, γιατί κανένα στοιχείο δεν διατηρείται από την γνωστή σε όλους μέχρι σήμερα παραδοσιακή φορεσιά και παρουσιάζεται μια εντελώς καινούρια ενδυμασία σε ένα χορευτικό, τελείως «ξένη» αφού δεν έχει κοινά στοιχεία με τις υπόλοιπες φορεσιές, εντελώς ξαφνικά μετά από 90 και χρόνια παρουσίας των χορευτικών συγκροτημάτων στην Ελλάδα.

Η λέξη παράδοση κατά τη φιλολογία και λαογραφία προέρχεται από το «πάρα» και «δίδω» που σημαίνει παίρνω και δίνω αντίστοιχα. Όταν δηλ. «κάτι» μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, αυτό το «κάτι» καλείται παραδοσιακό.

Όσον αφορά στους χορούς της Πάφρας θα ήθελα να επισημάνω ότι εκτός του ότι οι χοροί χορευόντουσαν σε 2-3 χωριά της Μακεδονίας όλα αυτά τα χρόνια, υπήρχε και το «πάρα» και το «δίδω». Ο Γ. Αντωνιάδης 2ης γενιάς πήρε τους χορούς από την 1η και τους έδωσε στην 3η, όπου ο Ν. Ζουρνατζίδης με το έργο του βοήθησε σημαντικά στο να έρθουν στην επιφάνεια και να τους γνωρίσει ο ευρύτερος ποντιακός χώρος. Συνεπώς οι χοροί της Πάφρας είναι παραδοσιακοί.

Το φέσι από την άλλη όπως ανέφερα πιο πάνω δεν έγινε δεκτό στα χορευτικά τμήματα της 1ης και 2ης γενιάς. Ούτε η 3η γενιά το φόρεσε. Εμφανίστηκε από το πουθενά (διότι σε κανένα χορευτικό δεν είχε παρουσιαστεί μέχρι τότε) στην 4η γενιά. Αυτό σημαίνει ότι το «πάρα» (=παίρνω από την λέξη παράδοση) δεν υπήρχε για 3 γενιές και το «δίδω» (=δίνω) εμφανίζεται από το πουθενά στην 4η.

Είναι κατανοητό λοιπόν ότι δεν τίθεται θέμα παράδοσης στο φέσι όσον αφορά ενδυματολογικά στην πολιτιστική εμφάνιση των χορευτικών συγκροτημάτων. Και αυτό, είναι η πραγματικότητα και όχι η άποψη μου. Η σημασία της λέξης παράδοσης αυτό μας λέει.

Από την στιγμή όμως που αποτελεί κομμάτι της ιστορίας μας μπορεί κάλλιστα να παρουσιάζεται σε εκθεσιακούς χώρους, μουσεία (που γίνεται ήδη), σε θεατρικά και άλλους είδους δρώμενα.

Εν ολίγης το φέσι (και η εν γένει ενδυμασία) αποτελεί στοιχείο της ιστορίας μας και αν θέλετε κομμάτι της λαϊκής μας παράδοσης, (δηλ. λαϊκό παραδοσιακό στοιχείο της τότε εποχής - Οθωμανικά χρόνια) καθότι φορέθηκε για αρκετούς αιώνες κυρίως από τους Πόντιους των πόλεων και πολύ λιγότερο των χωριών, στην καθημερινή τους ζωή. Δεν αποτελεί όμως κομμάτι της πολιτιστικής μας παράδοσης. Δεν εντάχθηκε ποτέ το φέσι στην καθιερωμένη αντιπροσωπευτική ποντιακή φορεσιά ούτε στον Πόντο ούτε στον ελλαδικό χώρο. Η πολιτιστική – χορευτική εκπροσώπηση των Ελλήνων του Πόντου και στον Πόντο αλλά και στην Ελλάδα αποτελείτο από την ζίπκα και το πασλούκ. Μπορεί να φορέθηκε για αρκετούς αιώνες το φέσι και να είχε γίνει συνήθεια έπειτα από την επιβολή ή ένα είδος μόδας (όπως η τραγιάσκα), αλλά από την στιγμή που δεν εμφανίστηκε στα χορευτικά σχήματα και δεν το δέχτηκε ο λαός μέσα σε αυτά, δεν μπορεί να έχει σχέση με την πολιτιστική παράδοσή μας και θέση στα χορευτικά μας. Αν πάλι υπήρχε κάποιος που, παρόλα όσα αναφέρει η λαογραφία για την λέξη παράδοση και τον όρο μετάλλαξη μέσα σε αυτήν αλλά και η κοινωνιολογία για τις τάξεις και νοοτροπίες κοινωνιών ποντίων και ελλαδιτών, πίστευε πως το φέσι λόγω του ότι υπάρχει σε φωτογραφίες και γραπτά κείμενα αποτελεί πολιτιστικό παραδοσιακό στοιχείο μέχρι και σήμερα, ή να θέλει στα χορευτικά να παρουσιάζεται η λαϊκή και όχι η πολιτιστική παράδοση (παρόλο που ανά τον κόσμο τα χορευτικά παρουσιάζουν πολιτιστική και όχι λαϊκή παράδοση, δεν παρουσιάζουν δηλ. τι φορούσε ο εκάστοτε λαός στην καθημερινότητά του) θα έπρεπε να μην κάνει επιλεκτική «παράδοση» αλλά να συμπεριλάβει και όλα τα άλλα στοιχεία και γνωρίσματα ενδυμασιών και λεπτομερειών που αναφέρονται στα φωτογραφικά και γραπτά ντοκουμέντα.

Περί απόφασης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος

Η δημιουργία της Π.Ο.Ε. έδωσε φτερά ελπίδας στον ποντιακό χώρο. Το αν θα αποδειχτεί αυτό στην πράξη, θέλει όχι πολύ, αλλά σίγουρα κάποιο χρόνο. Το βέβαιο είναι ότι μετά από 6 χρόνια ζωής οι απαιτήσεις του κόσμου αυξάνονται. Η απόφαση δε της Π.Ο.Ε. στο θέμα φέσι ξεκίνησε πολλές αντιπαραθέσεις.

Θα θυμάστε βέβαια όλοι λίγο πολύ ότι κάποτε, όπως έχει επισημανθεί και παραπάνω, είχε προκύψει από το πουθενά το να έχουν οι ενδυμασίες κόκκινες και κίτρινες λωρίδες στις μπότες και τα σιρίτια. Αυτό μάλιστα είχε υιοθετηθεί από τους περισσότερους αν όχι όλους τους εν Ελλάδι ποντιακούς συλλόγους.

Προς αποφυγήν λοιπόν ιδίων λαθών, η θέση της Π.Ο.Ε. να οριοθετήσει μία γραμμή τουλάχιστον στις εκδηλώσεις της, είναι και σωστή και απαραίτητη. Από εκεί και πέρα, σε ένα όργανο όπως είναι η Π.Ο.Ε. που λειτουργεί δημοκρατικά, δεν μπορεί να απαγορεύσει κανείς και σε κανέναν σύλλογο το τι θα φορέσει σε τοπικές ή άλλου είδους εκδηλώσεις του συλλόγου. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα αλλά και ευθύνη του εκάστοτε συλλόγου.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω, ότι είναι λογικό όταν παρουσιάζεται κάτι νέο και καινούριο να υπάρχει έντονη αμφισβήτηση γύρω από αυτό. Ειδικά όταν αυτό, το «νέο και καινούριο» προέρχεται μεν από το παλιό, όχι όμως «δια μέσου μίας βαθμιαίας διαλεκτικής εξέλιξης» όπως αναφέρει και η λαογραφία, φυσικό επακόλουθο είναι να είναι η στάση του κόσμου αρνητική.

Η ενδυμασία με το φέσι είναι ξένη με τις υπόλοιπες παραδοσιακές ενδυμασίες και το γεγονός αυτό δεν έχει να κάνει με λόγους αισθητικής ή εμφάνισης, όπως αναφέρεται σε μια σχετική έρευνα. Αν πραγματικά υφίσταντο τέτοιοι λόγοι δεν θα είχαμε ούτε ποικιλοχρωμία στις φορεσιές, ούτε διαφορετικές (παραπλήσιες όμως) γυναικείες φορεσιές (Ματσούκας, Σάντας κ.λπ.) καθότι χαλάνε την αισθητική και ομοιομορφία του συνόλου.

Επομένως δεν τίθεται θέμα αισθητικής, αλλά θέμα παράδοσης και εξέλιξης της παράδοσης, όχι μετεξέλιξη και σίγουρα όχι μετάλλαξη της παράδοσής μας.

Με σεβασμό, εκτίμηση και θέλω να πιστεύω με σαφής και τεκμηριωμένες επιστημονικά, λογικές θέσεις.

Γιάννης Χατζηελευθερίου
Πολιτικός Μηχανικός Έργων Υποδομής


- Οι πηγές που έχω αντλήσει στοιχεία προέρχονται από την βιβλιοθήκη και το αρχείο του πατέρα μου (ο οποίος είναι λαογράφος) αλλά και από τις αντίστοιχες βιβλιογραφίες των ερευνών που έχουν παρουσιαστεί καθώς αναφέρομαι συχνά σε αυτές (όπως της Μαριάννας Φωτιάδου, φοιτήτρια τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων χωρών του Δ.Π.Θ.)