ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΠΤΑΜΥΛΩΝ Ν. ΣΕΡΡΩΝ "ΑΚΡΙΤΕΣ"

Τέλεση Μνημόσυνου, Επιμνημόσυνη Δέηση και κατάθεση στεφάνων στη Μνήμη των Ελλήνων του Πόντου

Ο Σύλλογος Ποντίων Επταμύλων Ν. Σερρών "Οι Ακρίτες" συμμετείχε στην τέλεση μνημόσυνου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σερρών για τα 90 χρόνια από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 19ης Μαΐου του 1919, την ημέρα που έμελλε να σφραγίσει στο διηνεκές τη μαρτυρική ιστορία του περήφανου Ποντιακού Ελληνισμού. Εμείς οι Πόντιοι, οι Τραντέλληνες με όλη τη σημασία της λέξης, είμαστε υπερήφανοι γιατί κατορθώσαμε στο πέρασμα των αιώνων να διατηρήσουμε ακέραια τα Ιερά και τα Όσια της Φυλής μας, αρχές, αξίες και ιδανικά, τηρώντας με σεβασμό και προσήλωση τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων σας. Κανείς δεν ξεχνά, κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει, την τρομοκρατία, τις αγριότητες, τις μαζικές δολοφονίες, τους βιασμούς, τις εκτοπίσεις, τα περιβόητα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας, τα τάγματα εργασίας, τους εμπρησμούς οικιών και εκκλησιών, τις καταστροφές των πολιτιστικών μας μνημείων, που σημάδεψαν ανεξίτηλα το σώμα του Ποντιακού Ελληνισμού από το 1914 έως το 1923 και την οριστική Έξοδο. Όπως είχε επισημάνει κάποτε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, «είναι αδύνατο να σκεφθεί ένας Έλληνας τους Πόντιους χωρίς να ματώσει η ψυχή του. Πόνος αμέτρητος, διότι το αίμα και το κλάμα των Ποντίων ούτε έχουν στεγνώσει, ούτε έχουν αναγνωρισθεί».

Στην συνέχεια τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων, στην πλατεία Ελευθερίας, στον ανδριάντα του Ιερομάρτυρα Χρυσοστόμου Επισκόπου Σμύρνης.

Σύσσωμη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία καθώς και οι πολιτιστικοί Σύλλογοι του νομού, Ποντιακοί και μη, παραβρέθηκαν για να τιμήσουν τους Έλληνες που χάθηκαν άδικα στον Πόντο.

Σύλλογος Ποντίων Επταμύλων Ν. Σερρών "Ακρίτες"
Επτάμυλοι Σερρών
Τ.Κ. 62100
Τηλ. & Fax: 2321058522
www.akritesserron.gr
akritesserron@yahoo.gr

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Την αναγνώριση του εγκλήματος ζήτησε από την Τουρκία ο Δήμαρχος Ανατολής Γ. Εμμανουηλίδης.

Την καθιερωμένη και προσήκουσα τιμή στον ποντιακό ελληνισμό απέδωσε την Κυριακή, 24-05-2009 ο Δήμος Ανατολής, με αφορμή την επέτειο της 19ης Μαΐου που είναι αφιερωμένη στη γενοκτονία των Ποντίων.

Για πρώτη φορά φέτος, οι εκδηλώσεις ήταν πιο εκτενείς χρονικά και μετά τη διανομή ιστορικού υλικού για τη «μαύρη σελίδα» της ελληνικής ιστορίας που έγινε στα μέσα της εβδομάδας από τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών, η κορύφωση του εορταστικού προγράμματος ξεκίνησε από το βράδυ του Σαββάτου με την ολονυχτία στο μνημείο Αλησμόνητων Πατρίδων, στον προαύλειο χώρο του Δημαρχείου Ανατολής.

Το πρωί της Κυριακής, στον ίδιο χώρο και μετά τη θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας, τελέσθηκε δοξολογία και ακολούθως οι τοπικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές κατέθεσαν στεφάνια. Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ Σταύρος Καλογιάννης, ενώ εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ παρέστη ο βουλευτής Μιχάλης Παντούλας.

Η εκδήλωση μεταφέρθηκε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ανατολής, όπου τον πανηγυρικό λόγο της ημέρας εκφώνησε ο Δήμαρχος Γιάννης Εμμανουηλίδης. Η τρομοκρατία των Κεμαλιστών, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες που περιέγραψε πως συνέβησαν σε βάρος των προγόνων του από το 1916 ως το 1923, σκεπάστηκαν συχνά από τα δάκρυα συγκίνησης που έπνιξαν το λόγο του Γιάννη Εμμανουηλίδη.

Ζήτησε στη συνέχεια από την Τουρκία να αναγνωρίσει το έγκλημα και να ζητήσει έστω μία συγγνώμη, ενώ κάλεσε τους διεθνείς οργανισμούς να εντάξουν τη γενοκτονία των Ποντίων στα βιβλία της παγκόσμιας ιστορίας και από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των Ποντίων να προωθήσουν αποτελεσματικότερα το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας.

Στο ιστορικό της εξάπλωσης των Ποντίων αναφέρθηκε στη σύντομη ομιλία του ο Πρόεδρος της Αδελφότητας Ποντίων και Μικρασιατών Ηπείρου Γιώργος Μανουσαρίδης.

Η εκδήλωση έκλεισε με την προβολή ιστορικού βίντεο με τα γεγονότα της σφαγής των Ποντίων, το οποίο δημιούργησε η Ένωση Ποντιακής Νεολαίας Αττικής που εκπροσωπήθηκε από το μέλος της Αλέξανδρο Μυριούνη.

Έκαναν ένα κεσκέκ, να γλείφεις και τα δάχτυλά σου

Το παραδοσιακό έδεσμα "κεσκέκ με κοσάρες" παρασκευάστηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την ποντιακή γενοκτονία

Το "Κεσκέκ με κοσάρες" (κότες) είναι ένα παραδοσιακό Ποντιακό φαγητό. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι τα βασικά υλικά κάθε τελετουργικού φαγητού: κρέας (κότες σ' αυτήν την περίπτωση) και σιτάρι, το σύμβολο της προσφοράς της γης. Μόνο που εδώ βάζουν το σιτάρι αποφλοιωμένο, βράζουν πάρα πολύ το φαγητό και μετά το χτυπούν με μια πλακέ ξύλινη κουτάλα, μέχρι αυτό να πάρει την μορφή κρέμας. Σε όσους το τρώνε σερβίρεται ζεστό και περιχυμένο με λίγο καυτό αγελαδινό βούτυρο.

Το κεσκέκ αποτελούσε (και αποτελεί ακόμα για όσους διατηρούν τα γαστρονομικά έθιμα) την αρχή του εορταστικού γεύματος, τόσο τα Χριστούγεννα όσο και την Πρωτοχρονιά. Παράλληλα παρασκευάζεται και σε μέρες γιορτής, μνήμης και πένθους. Όμως ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό ορεκτικό. Πρώτα έτρωγαν από λίγο κεσκέκι, "για το καλό", και μετά τα άλλα φαγητά. Μάλιστα στον Πόντο που ο χειμώνας ήταν βαρύς και το χιόνι πολύ, αφού σερβίριζαν τα Χριστούγεννα, έβγαζαν το μικρό καζάνι της παρασκευής του στην αυλή και το έχωναν μέσα στο χιόνι μέχρι την Πρωτοχρονιά, εκμεταλλευόμενοι έτσι έναν πρώτης τάξεως καταψύκτη.

Αυτό το φαγητό μαγείρεψαν το Σάββατο το βράδυ στην Λεύκη τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου Ποντίων Λεύκης Καρβάλης, έξω από την αυλή του πολιτιστικού κέντρου της Λεύκης. Και φυσικά με την συνοδεία ποντιακής λύρας. Το απόλαυσαν χθες το πρωί αμέσως μετά την θεία λειτουργία. Η εκδήλωση αυτή ήταν αφιερωμένη στην Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Το Σάββατο το βράδυ από την προετοιμασία πέρασαν μεταξύ των άλλων ο βουλευτής Μιχάλης Τιμοσίδης, ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο νομαρχιακό συμβούλιο Δημήτρης Παπουτσής, το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού Ηλίας Ιωαννίδης, ο πρόεδρος των επαγγελματιών της Νέας Καρβάλης Γιάννης Θωμαϊδης και ο πρόεδρος της Λέσχης Ποντίων Χαράλαμπος Αλεξανδρίδης, ενώ την Κυριακή το πρωί στην Λεύκη πήγαν ο δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής, ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Παύλος Γεωργιάδης, ο αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών Νίκος Δημητριάδης, όπου μετά την εκκλησία απόλαυσαν το πεντανόστιμο Κεσκέκ.

Πηγή: "Εβδόμη" 18-05-2009

Έκδοση βιβλίου για την γενοκτονία των Ποντίων

Η Νομαρχία Ανατολικής Αττικής στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που έχει από ετών αναλάβει προκειμένου να κρατηθεί άσβεστη η μνήμη για την γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού ολοκλήρωσε την έκδοση του βιβλίου του καθηγητή Κωνστ. Φωτιάδη «Πόντος, ελλενικός, μεγάλος και ευδαίμων».

Στα 33 κεφάλαια του βιβλίου ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την ιστορία του Πόντου από την αρχαιότητα μέχρι την γενοκτονία και να παρακολουθήσει τον αγώνα των ποντίων προσφύγων να κρατήσουν άσβεστη την φλόγα του μοναδικού τους πολιτισμού. Το βιβλίο έχει πλούσια και σπάνια εικονογράφηση καθώς και πολύτιμο φωτογραφικό υλικό, προϊόν μακρών αναζητήσεων του συγγραφέα σε όλο τον κόσμο.

Η μοναδική αυτή έκδοση θα διανεμηθεί στους μαθητές της Γ' Γυμνασίου των σχολείων της Ανατολικής Αττικής προκειμένου να γνωρίσουν την ιστορία και τον πολιτισμό μιας πολύτιμης συνιστώσας του Γένους.

Ο Νομάρχης Λ. Κουρής με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου αυτού στα εγκαίνια της πολυθεματικής έκθεσης «ΠΟΝΤΟΣ, ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ», που έγιναν την Τρίτη 19 Μαΐου στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ του Δήμου Αθηναίων, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω δημόσια τον καθηγητή Κ. Φωτιάδη για την πολύτιμη προσφορά του στην Νομαρχία Ανατολικής Αττικής και δι' αυτής στις νέες και τους νέους μας που ολοκληρώνουν την υποχρεωτική τους εκπαίδευση.

Με την έκδοση αυτή τιμούμε τον ποντιακό ελληνισμό δίνοντας ταυτόχρονα στη νέα γενιά την δυνατότητα να γνωρίσει σε βάθος γεγονότα και μνήμες που αποτελούν πολύτιμες παρακαταθήκες για τον ελληνισμό διαχρονικά.»

Παρουσιάστηκε το θεατρικό "Εσκότωσαν τον Κοτσάβογλη"

Το έργο «Εσκότωσαν τον Κοτσάβογλη» παρουσίασαν το Σάββατο, 23-05, το απόγευμα, τα μέλη της θεατρικής ομάδας της Λέσχης Ποντίων Καστοριάς, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης για τη 19η Μαΐου.

Το σενάριο του έργου είναι μια αληθινή ιστορία στο χωριό Λαραχανή της Ματσούκας στο Νομό Τραπεζούντας του Πόντου.

«Η επιλογή του θεατρικού έχει το συμβολισμό της, θεωρήσαμε ότι είχαμε να πούμε για το ιστορικό κομμάτι, με την έννοια να πληροφορήσουμε τον κόσμο γι’ αυτό, ότι ως ένα βαθμό το έχουμε κάνει», σχολίασε η πρόεδρος του Ποντιακού Συλλόγου «Η Κερασούντα και το Γαρς», Χρύσα Μαυρίδου.

«Εκείνο που απομένει είναι το θέατρο, που έχει μια πολύ δυνατή γλώσσα και όταν μάλιστα αφορά μια πραγματική ιστορία που έχει διαδραματιστεί στον Πόντο, αυτή την τραγική περίοδο για μας, θα δώσει περισσότερα μηνύματα και περισσότερη ιστορική αλήθεια από τα πολλά λόγια, τα οποία έχουν ακουστεί τόσες πολλές φορές. Είμαι σίγουρη ότι πραγματικά το κοινό θα συγκινηθεί, είναι ένα έργο που το έχω παρακολουθήσει και θα ταξιδέψει σ’ εκείνες τις τραγικές στιγμές και είμαι σίγουροι ότι θα φύγουμε από δω προβληματισμένοι, γιατί είτε είμαστε πόντιοι είτε όχι, θεωρώ ότι αυτό το θέμα δεν είναι μόνο ποντιακό, είναι θέμα όλης της ανθρωπότητας, γιατί οποιαδήποτε γενοκτονία, σε οποιονδήποτε λαό και να γίνει είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ξανά θα πω αυτά τα λόγια της Χάλο, η οποία είπε ότι η άρνηση της Γενοκτονίας μπορεί να είναι εγκληματική ως ένα βαθμό, αλλά η σιωπή μας από κει και πέρα είναι ακόμα πιο εγκληματική, γιατί η σιωπή κάνει τα θύματα σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Τα θύματα υπήρξαν και εμείς εδώ θα είμαστε και θα το φωνάζουμε μέχρι να έρθει η δικαίωση. Γιατί αν το σκεφτείτε όταν ένας λαός αναγνωρίζει τα λάθη του δεν θα τα επαναλάβει, όταν όμως τα αναγνωρίζει ποιος μα εγγυάται ότι δεν θα τα επαναλάβει.

Εμείς ως ποντιακά σωματεία Νομού Ροδόπης δεν έχουμε μία ανταγωνιστική σχέση, θεωρούμε ότι ο καθένας συμβάλει από το δικό του μετερίζι και για τον ίδιο σκοπό και θα μας δείτε πάρα πολλές φορές ενωμένους, όχι μόνο σ’ αυτήν την εκδήλωση, αλλά σε πολλές άλλες εκδηλώσεις, προκειμένου να κάνουμε από κοινού κάτι. Εκείνο που μας ενώνει είναι η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας και με τα περιφερειακά της συμβούλια είμαστε ενωμένοι και όλοι μαζί. Δηλαδή υπάρχει εκτός από την Παμποντιακή Ομοσπονδία με το Διοικητικό της Συμβούλια, υπάρχουν περιφερειακά συμβούλια, όπως Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης, Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας, 5 περιφέρειες όπου εκεί εκλέγουμε όλοι μαζί ένα εννιαμελές Διοικητικό Συμβούλιο που μας εκπροσωπεί στην Παμποντιακή Ομοσπονδία και λειτουργούμε περιφερειακά και ενωμένα».

1η Εθελοντική Αιμοδοσία στον Κορινό

Με πολύ μεγάλη επιτυχία και με κυρίαρχο μήνυμα «Κάνε μια καρδιά να χτυπά...» πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, 17-05-2009, στην αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Δήμου Κορινού, Εθελοντική Αιμοδοσία.

Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Ποντιακού Συλλόγου Κορινού «Εύξεινος Πόντος» σε συνεργασία με τους Πολιτιστικούς Συλλόγους του Δήμου και πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Κορινού.

Οι δημότες του Κορινού ανταποκρίθηκαν με ιδιαίτερη θέρμη στο κάλεσμα των διοργανωτών. Την αιμοδοσία πραγματοποίησε η Κινητή Μονάδα Αιμοδοσίας του Γενικού Νοσοκομείου Κατερίνης.

Ανάμεσα στους εθελοντές αιμοδότες ήταν και ο Δήμαρχος Κορινού Νίκος Αβραμίδης, ο Αντιδήμαρχος Αναστάσιος Αντωνιάδης και ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης κ. Βαρνάβας Λεοντιάδης.

Ο Δήμαρχος Κορινού Νίκος Αβραμίδης ευχαρίστησε θερμά όλους τους συμμετέχοντες και τόνισε μεταξύ άλλων: «Στηρίζουμε όλες τις σημαντικές δραστηριότητες που ενεργοποιούνται στο Δήμο μας και συμβάλουμε ενεργά στην πραγματοποίηση τους. Η σημερινή εθελοντική αιμοδοσία είναι η αρχή για τη δημιουργία Τράπεζας Αίματος στο Δήμο Κορινού. Η εθελοντική πρωτοβουλία των φορέων του Δήμου Κορινού, αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την επιτυχία όλων των στόχων που από κοινού θέτουμε».

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΩΝ ΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ

Απόσπασμα απο τα πρακτικά της συνόδου του Κοινοβουλίου στις 30 Απριλίου 2009

Ο Εντιμώτατος M.J. ATKINSON (Βουλευτής της Croydon, Γενικός Εισαγγελέας, Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Πολυπολιτισμού, Υπουργός Υποθέσεων Παλαιμάχων).

Δεδομένου ότι η γενοκτονία από το Οθωμανικό κράτος μεταξύ 1915 - 1923 των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Συρίων και άλλων μειονοτήτων της Μικράς Ασίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ο λαός της Νότιας Αυστραλίας και αυτού του Κοινοβουλίου

1. συνενώνεται με τα μέλη των κοινοτήτων των Αρμενίων-Αυστραλών, Ελληνοποντίων-Αυστραλών και Συρίων-Αυστραλών για να τιμήσουμε τη μνήμη των αθώων αντρών, γυναικών και παιδιών που έπεσαν θύματα της πρώτης σύγχρονης γενοκτονίας
2. καταδικάζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων Ορθοδόξων και των άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων, και όλες τις άλλες πράξεις γενοκτονίας ως την έσχατη πράξη φυλετικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής αδιαλλαξίας
3. αναγνωρίζει τη σημασία του να θυμόμαστε και να μαθαίνουμε από τέτοια μαύρα κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν
4. καταδικάζει και αποτρέπει κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί το πέρασμα του χρόνου για να αρνηθούμε ή να διαστρεβλώσουμε την ιστορική αλήθεια της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων πράξεων γενοκτονίας που έλαβαν χώρα σε αυτόν τον αιώνα
5. αναγνωρίζει την αξιόλογη ανθρωπιστική συνεισφορά των ανθρώπων της Νότιας Αυστραλίας στα θύματα και τους επιζήσαντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, και
6. καλεί την βουλή της Κοινοπολιτείας να καταδικάσει επίσημα τη γενοκτονία.

Κάνω αυτή την εισήγηση σήμερα για να αναγνωριστεί ένα ιστορικό γεγονός το οποίο ακόμα και σήμερα μιλά για λογαριασμό του. Γνωρίζω ότι τα λόγια μου θα προκαλέσουν το θυμό του Τουρκικού καθεστώτος. Θα αναφερθώ σε κάποιες συγκεκριμένες κριτικές των παρατηρήσεών μου γι’ αυτό το θέμα αργότερα.

Αρκεί να λεχθεί ότι, κάνω τη συνεισφορά μου σε αυτό το δημόσιο διάλογο όχι ως νεόφυτος αλλά ως πτυχιούχος στην ιστορία και ως κάποιος που βρίσκεται κοντά σε σχεδόν όλες τις εθνικές μειονότητες της Νότιας Αυστραλίας. Σέβομαι και απολαμβάνω την παρέα των τοπικών Τουρκικών και Τουρκο-Αυστραλέζικων κοινοτήτων. Ο Γερουσιαστής Alan Ferguson (Φιλελεύθερος, Νότια Αυστραλία) έκανε λάθος όταν είπε ότι οι παρατηρήσεις μου σε αυτό το θέμα ήταν μια επίθεση στην Τουρκική κοινότητα της Αυστραλίας.

Οι Τούρκοι της Αυστραλίας δεν φέρουν καμμία ευθύνη για τις ωμότητες των τελευταίων 120 ετών κατά των Αρμενίων της Ανατολίας, των Ελλήνων, των Συρίων Ορθοδόξων, των Ασσυρίων και των Νεστορίων, και είναι λάθος του Γερουσιαστή Ferguson να καμουφλάρει μια εισήγηση με τη δικαιολογία του εορτασμού της διμερούς συμφωνίας για την Τουρκική εποίκηση της Αυστραλίας ώστε να προάγει την άρνηση των Τούρκων υπερεθνικιστών, όπως του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, σχετικά με τη γενοκτονία.

Ορισμένοι Τούρκοι της Αυστραλίας ήρθαν στην Αυστραλία για να ξεφύγουν από τη Δημοκρατία της Τουρκίας, τις συνθήκες φτώχειας, την τυραννική εκκοσμίκευση, τη μελαγχολία (αυτό που ο δαφνοστεφής Νομπελίστας Orhan Pamuk ονομάζει το Hüzün της Κωνσταντινούπολης) και νόμους όπως το άρθρο 301 του Τουρκικού ποινικού κώδικα, βάση του οποίου εκατοντάδες συγγραφείς υπόκεινται σε ποινική δίωξη, συμπεριλαμβανομένου και του Orhan Pamuk, για προσβολή της Τουρκικότητας. Ο Τούρκος πρόξενος από τη Μελβούρνη ήρθε να με δει σχετικά με αυτό το θέμα και, έπειτα από μια έντονη και καρποφόρα συζήτηση σχετικά με το θέμα, μου έδωσε ένα αντίγραφο του βιβλίου του Orhan Pamuk «Istanbul: Memories and the City» - ένα υπέροχο δώρο το οποίο απολαμβάνω να διαβάζω. Επισκέφτηκα την İnstanbul και την παλιά πόλη της Κωνσταντινούπολης πέρυσι και έμενα κοντά στην πλατεία Τακσίμ στο Πέρα.

Η σφαγή στο τέλος εκατοντάδων ετών Οθωμανικής κυριαρχίας στην χερσόνησο της Ανατολίας ξεκίνησε στις 23-24 Απριλίου του 1915, το βράδυ της αποβίβασης των στρατευμάτων ANZAC (Στρατιωτικού Εκστρατευτικού Σώματos Αυστραλών και Νεοζηλανδών) στην Καλλίπολη. Το Μάιο του 1915, ένας νόμος γνωστός και ως νόμος Teçir, για τους κανονισμούς για την αναγκαστική μετακίνηση των οικισμών των Αρμενίων σε άλλα μέρη, λόγω των συνθηκών πολέμου και των επειγόντων πολιτικών απαιτήσεων, προέβλεπε να νομιμοποιήσει τη δράση.

Υπάρχει μεγάλη πνευματική κατάρτιση που καταδεικνύει ότι αυτές οι εξοντώσεις ήταν σχεδιασμένες και ασκήθηκαν από το κεντρικό Οθωμανικό καθεστώς και από τις τοπικές Οθωμανικές αρχές κατά της Χριστιανικής μειονότητας της Ανατολίας. Έλαβαν χώρα κυρίως μεταξύ 1915 και 1918 και σε συνέχεια από το 1920 έως το 1923. Εκτιμάται ότι 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι αφανίστηκαν από το 1915 έως το 1923. Επιπλέον σκοτώθηκαν 300,000 Έλληνες του Πόντου και άλλοι Έλληνες και περίπου μισό εκατομμύριο Σύριοι Χριστιανοί. Οι περισσότεροι Αρμένιοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί αρχηγοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη στις 23 Απριλίου το 1915. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες του Πόντου κετέφυγαν στην Ελλάδα. Τρείς χιλιάδες χρόνια Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας στη Μικρά Ασία, κάποτε ένας χόανος ελληνισμού, εξαλείφθηκαν μέσα στην καταστροφή.

Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πόλεις και στα χωριά τους ή σε πορείες θανάτου κατά μήκος της Ανατολίας προς στατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο της Συρίας. Οι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι άντρες που δεν εκτελέστηκαν επιστρατεύτηκαν στον Οθωμανικό στρατό, αφοπλισμένοι στάλθηκαν σε ειδικά τάγματα εργασίας. Οι περισσότεροι πέθαναν από υπερβολκή εεργασία ή θανατώθηκαν αφού δεν ήταν πια χρήσιμοι. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών συγκεντρώθηκαν και είτε εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν τον ισλαμισμό είτε βιάστηκαν και θανατώθηκαν.

Από τους επιζήσαντες, οι περισσότεροι απελάθηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους και εξορίστηκαν ανά τον κόσμο. Η καθαυτού ύπαρξη του προγενέστερου πληθυσμού των Αρμενίων στην Τουρκία αποκυρήχθηκε. Οι χάρτες και η ιστορία ξαναγράφτηκαν. Οι εκκλησίες, τα σχολεία και τα πολιτιστικά μνημεία - και, ναι, ακόμα και τα νεκροταφεία - βεβηλώθηκαν και, στην περίπτωση των εκκλησιών, μετατράπηκαν σε τζαμιά. Αυτό συνέβαινε ακόμα και στη δεκαετία του 80 όπως καταγράφει ο συγγραφέας William Dalrymple στο βιβλίο του Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου».

Μικρά παιδιά, που είχαν παρθεί από τους Χριστιανούς γονείς τους, μετονομάστηκαν και δόθηκαν σε θετές οικογένειες για να ανατραφούν σαν Τούρκοι. Η Thea Halo, μιλώντας για τη ζωή της μητέρας της που τράπηκε σε φυγή για να ξεφύγει από την καταστροφή, αφηγείται την ημέρα που η θεία της ως βρέφος βρήκε πρόωρο θάνατο κατά τη διάρκεια των διωγμών, ως ακολούθως:
«Μαμά, είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα, ελπίζοντας ότι η ηρεμία μου θα έκανε τα πράγματα καλύτερα, «Η Μαρία δείχνει κάπως περίεργα».
«Η μητέρα κοίταξε πάνω και ξέσπασε σε λυγμούς. Το πρόσωπό της Μαρίας ήταν κάτωχρο. Το βλέμμα της ήταν απλανές και τα μάτια της ήταν σαν μάτια κούκλας που έιχαν σπάσει και έιχαν μείνει ανοιχτά, το κεφάλι της πήγαινε μπρός πίσω σε κάθε της βήμα».
«Τι συμβαίνει; » Ρώτησε απαιτητικά η πανικοβλημένη Χριστοδούλα, «Τι είναι ;»
Σταθήκαμε μεσ’ στο δρόμο σαν ένας σωρός από πέτρες μέσα σε ποτάμι, οι αποκαμωμένοι εξόριστοι ξεχύλισαν γύρω μας και συνέχισαν την πεζοπορία τους. Η μητέρα μου πήρε τη Μαρία από την πλάτη της Χριστοδούλας και την λίκνισε στην αγκαλιά της καθώς τα δάκρυά της έλουζαν το άψυχο πρόσωπο της Μαρίας.
«Κουνηθείτε!», πρόσταξε ένας στρατιώτης καλπάζοντας προς το μέρος όπου στεκόμασταν.
«Το μωρό μου.» Είπε η μητέρα.
Απλωσε τα χέρια της όπου κρατούσε τη Μαρία για να τη δει ο στρατιώτης, λες και θα μοιραζόταν μαζί της το πλήγμα και τη θλίψη της.
«Το μωρό μου.»
«Πέταξε το αν είναι νεκρό!», φώναξε, «Κουνήσου!»
«Αφησέ με να την θάψω», παρακάλεσε η μητέρα, με αναφιλητά.
«Πέταξέ το!» Φώναξε ξανά, σηκώνοντας το μαστίγιό του. «Πέταξέ το!»
Η μητέρα μου έσφιξε το σώμα της Μαρίας στο στήθος της καθώς στεκόμασταν και τον κοιτάζαμε επίμονα. Στο πρόσωπό της ζωγραφίστηκε ένα μαρτύριο που δεν είχα ξαναδεί. Ο πατέρας μου άπλωσε τα χέρια του να πάρει τη Μαρία, για να τη βάλει κάτω υποθέτω, αλλά η μητέρα μου την έσφιξε ακόμα περισσότερο. Μετά πήγε μέχρι τον ψηλό πέτρινο τοίχο που χώριζε το δρόμο από την κωμόπολη και σήκωσε τη Μαρία για να την ακουμπήσει επάνω στον τοίχο σαν να την τοποθετούσε πάνω στην Αγία Τράπεζα μπροστά στον Παντοδύναμο.

Εκείνη τη νύχτα η μητέρα μου έκλαψε μέχρι να αποκοιμηθεί. Και κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, την έβλεπα να κρατάει τη Μαρία υψωμένη στον ουρανό σαν να είναι προσφορά. Η εικόνα του άψυχου κορμιού της απλωμένο επάνω στον τοίχο, σαν να ήταν δώρο σε παγανιστική ιεροτελεστία, με ακολουθούσε ακόμα και στα όνειρα μου όλες τις επόμενες μέρες. Κάθε φορά που σκεφτόμουν τη μικρή μου αδερφή αφημένη μόνη της κάτω από τον καυτό ήλιο, με τα όρνια να περιμένουν να φύγουμε, τα αναφιλητά βγαίναν μόνα τους χωρίς να μπορώ να τα ελέγχω».

Παρ’ όλο που ένας γερουσιαστής έχει αμφισβητήσει τη σχετικότητα του σήμερα με γεγονότα που συνέβησαν γύρω στο 1920, ισχυρίζομαι ότι, όσο διαψεύδονται οι ωμότητες που συνέβησαν τον καιρό που οι γονείς μου γεννήθηκαν, αυτό εξευτελίζει τους απόγονους αυτών των ανθρώπων και δεν δημιουργεί το κλίμα για να λήξει το ζήτημα και τη δυνατότητα για τις κοινότητες να προχωρήσουν μπροστά.

Αλίμονο, έχουν συμβεί και άλλες πράξεις μαζικών δολοφονιών και, προς ντροπή μας, ακόμα συμβαίνει σε κάποια κράτη. Ο Γερμανός Führer Adolf Hitler είπε στους διοικητές του το βράδυ της Γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, «Ποιός, τελικά, μιλάει σήμερα για τον εξουδετέρωση των Αρμενίων;» Αυτό ήταν το 1939.

Πέρα από την αναγνώριση του προφανούς, ακόμα και αν ο Γερουσιαστής Ferguson λέει ότι συνέβησαν πριν από εκατό χρόνια, πρέπει να υποστηρίξουμε την πρόταση να αναγνωριστούν οι κοινοτήτων των Αρμενών, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων, των Νεστορίων και των Ασσυρίων που ανθίζουν στην Αυστραλία σήμερα. Η Δημοκρατία της Τουρκίας, αφού διασκόρπισε αυτούς τους ανθρώπους στο πιο μακρινό σημείο της υδρογείου από την Ανατολία, δεν μπορεί να παραπονεθεί ότι, κάτω από την ελευθερία των Αντιπόδων, οι άνθρωποι αυτοί διαιωνίζουν τη μνήμη των προγόνων και του πολιτισμού τους.

Αυτοί οι Αυστραλοί - και υπενθυμίζω στον Γερουσιαστή Ferguson ότι είναι Αυστραλοί με το πλήρες δικαίωμα της υπηκοότητας ώστε να μιλούν για θέματα που ο Γερουσιαστής Ferguson θεωρεί τόσο αρχαία και τόσο αμφιλεγόμενα - ήρθαν στην Αυστραλία από χώρες όπως η Παλαιστίνη, η Συρία, το Ιράκ και το Λίβανο, όπου είχαν εγκατασταθεί μετά τη γενοκτονία.

Ο Γερουσιαστής Ferguson, σε μία μεσημεριανή ομιλία στη Γερουσία στις 18 Μαρτίου, με κατέκρινε για μια ομιλία που είχα πραγματοποιήσει στα αποκαλυπτήρια μιας πλακέτας προς μνήμη των Ελλήνων Ποντίων που σκοτώθηκαν ή εξορίστηκαν απο τη Μικρά Ασία, στο Μουσείο Μεταναστών της Αδελαΐδας. Ο Γερουσιαστής των Φιλελεύθερων είπε ότι ο Τούρκος Πρεσβευτής του τηλεφώνησε «νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα» (η ομιλία πραγματοποιήθηκε μία Τετάρτη) για να παραπονεθεί γι’ αυτά που είχα πεί στους Έλληνο-Αυστραλούς Ποντιακής καταγωγής. Ο Τούρκος Πρεσβευτής πραγματοποιεί εκστρατεία για την αφαίρεση της πλακέτας και έχει επίσης ασκήσει αυστηρή κριτική εναντίον μου.

Πολλοί απο εμάς γνωρίσαμε ανθρώπους εδώ στην Αυστραλία που βίωσαν τον διωγμό απο τους Τούρκους των Ελλήνων του Πόντου, και άλλων Ελλήνων απο τη Μικρά Ασία, και ειδικά απο τις παράκτιες περιοχές του Αιγαίου κοντά στη Σμύρνη. Έχουμε τις μαρτυρίες τους και τους συγκλονιστικούς απολογισμούς των διπλωματών και συμβούλων που υπηρέτησαν στην Τουρκία τη συγκεκριμένη περίοδο. Έχουμε τις παραδοχές των επισήμων αρχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για κάποιους από τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτά αποτελούν κομμάτι των ζωντανών τους αναμνήσεων.

Ο εν λόγω Γερουσιαστής δεν μπορεί να ξεγράψει αυτά που υπέφεραν οι Έλληνες του Πόντου και οι Αρμένιοι λέγοντας οτι αυτά συνέβησαν στις αρχές του 20ού αιώνα, ή οτι οι Πόντιοι και οι Αρμένιοι έγραψαν οι ίδιοι εν μέρει τη δυστυχία τους, ή οτι ο φόνος, ο βιασμός, η λεηλασία και ο εξορισμός είχαν άλλη ηθική αξία στις αρχές του 20ού αιώνα. Επιτρέψτε με να προσπαθήσω να δω το ερώτημα από τη σκοπιά των σημερινών Τούρκων.

Οι Τούρκοι Οθωμανοί διέσχισαν την Ανατολία πολεμώντας και έφτασαν μέχρι την Ευρώπη και τις πύλες τις Βιέννης. Ίδρυσαν μια αυτοκρατορία, όμως, με την εξαίρεση των Αλβανών και των Βόσνιων Σλάβων, δεν κατάφεραν να προσηλυτίσουν τους υπόδουλους λαούς τους στο Ισλάμ. Κυβέρνησαν έναν κυρίως Χριστιανικό πληθυσμό στην Ευρώπη και διακυβέρνησαν τον πληθυσμό της Μικράς Ασίας ο οποίος ήταν κατά το ένα τρίτο Χριστιανοί.

Βήμα προς βήμα, οι Χριστιανοί υπόδουλοί τους στην Ευρώπη εξεγέρθηκαν εναντίον τους και τους έδιωξαν πίσω στην Οθωμανική Θράκη και την Ανατολία. Αναμφίβολα, οι νικητές φέρθηκαν απάνθρωπα στον Τούρκικο λαό εκείνων των νέων ανεξάρτητων περιοχών και, εκατό χρόνια αργότερα, όλοι γνωρίζουμε ότι οι Βόσνιο-Σερβικές δυνάμεις δολοφόνησαν περίπου 8,000 Βόσνιους άντρες και αγόρια στις πόλεις Srebrnica και Potočari. Επισκέφτηκα τα μέρη όπου δολοφονήθηκαν και προσευχήθηκα στους τάφους τους. Οι Νεότουρκοι (το επίσημο όνομά τους, το Σωματείο Ένωσης και Προόδου) αποφάσισαν ότι εάν το Τουρκικό κράτος υποχωρούσε στην Κωνσταντινούπολη και στην Ανατολία δεν θα ήθελε να χαρακτηριστεί ευάλωτο από αυτούς που χαρακτήριζε παράσπονδους Χριστιανούς υπόδουλους. Έτσι, από το 1895, ξεκινώντας αρχικά με τον Σουλτάνο Abdul Hamid II, οι Χριστιανικές μειονότητες χαρακτηρίστηκαν ως παράσπονδες, πιθανοί υπονομευτές, και δολοφονήθηκαν προκαταβολικά ως υπονομευτές.

Ο Κύριος Ramazan Altintas, ο πρόεδρος του Τουρκικού υποκαταστήματος της Victorian R.S.L., μου έγραψε στις 2 Φεβρουαρίου για να μου πεί :
«Μέχρι στιγμής, τα μεγάλα έθνη δεν κλαίνε, θάβουν τον πόνο μέσα στην ιστορία, δεν τον διδάσκουν ούτε στα παιδιά τους.»

Σκέφτομαι ότι ο Κύριος Altintas συνέλαβε την ουσία της Τουρκικής απόρριψης αυτής της εισήγησης. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες από αυτές τις ωμότητες συνέβησαν στα πλαίσια του πολέμου. Μερικές από τις κτηνωδίες συνέβησαν καθώς ο στρατός της Ελληνικής Δημοκρατίας προχωρούσε σε εισβολή προς την ανατολή από την περιοχή της Σμύρνης όπου είχε την προσωρινή διοίκηση. Χωρίς αμφιβολία και αυτός ο στρατός διέπραξε ωμότητες εναντίον ορισμένων Τούρκων ανθρώπων που βρέθηκαν στο δρόμο τους, αλλά όχι στο βαθμό που αυτό συνέβαινε από το 1895. Και, σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες του Πόντου ήταν εγκλωβισμένοι εκατοντάδες μίλια μακριά από τις μάχες όταν σφαγιάστηκαν.

Ακόμα και οι διπλωματικές αρχές των Τούρκων συμμάχων - Γερμανία, και Αυστρία - Ουγγαρία - σοκαρίστηκαν από τα προληπτικά πρώτα πλήγματα των συμμάχων ενάντια στους δικούς τους Χριστιανούς πολίτες. Οι αναφορές τους στο Βερολίνο και τη Βιέννη περιείχαν πολλά από τα στοιχεία που στηρίζουν αυτή την εισήγηση. Πράγματι, στις τελευταίες μέρες του Σουλτανάτου το 1920, οι Τουρκικές αρχές απήγγειλαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος κατά Τούρκων αξιωματούχων που διέταξαν τις ομαδικές σφαγές.
Εγώ επιδοκιμάζω την εισήγηση προς το Κοινοβούλιο. Αιωνία ανάπαυσή τους, Θεέ μου, και είθε φώς αέναο να τους φωτίζει. Ας αναπαυθούν με ειρήνη και ας εγερθούν με λαμπρότητα.

(Ο Γενικός Εισαγγελέας κάνει το σταυρό του με τον ορθόδοξο τρόπο).

Γιόρτασαν τους προγόνους στο μνημείο «του Πρόσφυγα»

Έκδηλη η συγκίνηση ήταν το πρωί της Πέμπτης, 21-05-2009, στο Μαυροδένδρι, όπου μπροστά από το μνημείο του Πρόσφυγα κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, εκπρόσωποι Ποντιακών σωματείων και η Δημοτική Αρχή του Δήμου Δημητρίου Υψηλάντη, απότισαν φόρο τιμής στους πρόσφυγες των περιοχών του Πόντου, του Καυκάσου και της Μικράς Ασίας που ξεριζώθηκαν από τις πατρίδες τους το ξεκίνημα του 20ου αιώνα, κυρίως όμως σε όλους εκείνους που σφαγιάσθηκαν από την τουρκική θηριωδία. Ανήμερα της εορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και λίγες μόλις μέρες μετά τον επίσημο εορτασμό της Ημέρας Μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία, πραγματοποιήθηκαν φέτος για 13η χρονιά οι εκδηλώσεις μνήμης στο Μαυροδέντρι. Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες εκδηώσεις στο Δήμο Δημητρίου Υψηλάντη, στην οποία συμμετέχουν εκτός από τους ντόπιους κατοίκους και ποντιακά σωματεία και οι απόδημοι σύλλογοι Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με επιμνημόσυνη δέηση που τελέστηκε μπροστά από το μνημείο «του Πρόσφυγα», που βρίσκεται έξω από το δημαρχείο για να θυμίζει σε όλους τον αγώνα και τον πόνο των Ποντίων, και συνεχίστηκε με τους χαιρετισμούς του δημάρχου Κυριάκου Μιχαηλίδη και των λοιπών επισήμων. Κύριος ομιλητής ήταν ο πόντιος λόγιος και εκπαιδευτικός Κων/νος Ζουρουφίδης. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης διαβάστηκαν ποιήματα, ενώ βραβεύτηκαν και αριστούχοι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Μαυροδενδρίου. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με καταθέσεις στεφάνων μπροστά από το μνημείο.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μιχάλης Παπαδόπουλος, οι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Αλέκος Αθανασιάδης και Γιάννης Βλατής, ο νομάρχης Κοζάνης Γιώργος Δακής, ο αντινομάρχης Γιάννης Σόκουτης, ο πρώην βουλευτής Ρούλης Κοκελίδης, η επικεφαλής της μείζοντος αντιπολίτευσης στο Δήμο Κοζάνης και πολιτευτής Άννα Νανοπούλου κ.α.

Ο δήμαρχος Δημητρίου Υψηλάντη Κυριάκος Μιχαηλίδης εξέφρασε τη μεγάλη του χαρά για την ημέρα αυτή: «Είναι η 13η γιορτή των προσφύγων της πρώτης γενιάς από τον Πόντο, την Μικρά Ασία και τον Καύκασο, ανθρώπους που τους τιμούμε και θα τους τιμούμε για πάντα. Νομίζω ότι ο αγώνας για τη δικαίωση αυτών των ανθρώπων μια μέρα θα ’ρθει. Οι συνεχόμενες προσπάθειες να πιέσουμε όλους να αναγνωρίσουν την Γενοκτονία των Ποντίων είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας».

Μιλώντας για τη σημαντική αυτή ημέρα μνήμης ο υφυπουργός Μιχάλης Παπαδόπουλος, αναφέρθηκε στην ανάγκη ευαισθητοποίησης της νέας γενιάς, γιατί όπως είπε «πρέπει να είναι πρωτοπόρα στην προσπάθεια, την οποία γίνεται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού». «Όλοι πρέπει να συνεχίζουμε τον αγώνα» συνέχισε επίσης ο κ. Παπαδόπουλος, ενώ προσθέτει πως «η συμπεριφορά της πολιτείας διαχρονικά υστερεί και στο θέμα αυτό, όπως και υστερεί και στο θέμα των νεοπροσφύγων Ποντίων».

Από την πλευρά του ο βουλευτής Αλέκος Αθανασιάδης τόνισε πως: «Η σημερινή ημέρα είναι πολύ σημαντική, είναι μια μέρα μνήμης. Όλοι εμείς έχουμε δικαίωμα στη μνήμη. Έχουμε δικαίωμα να θυμόμαστε και υποχρέωση να θυμίζουμε το μέγα πρόβλημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας του ποντιακού αφανισμού. Κωφεύουν οι πάντες. Μέχρι σήμερα για λόγους πολιτικούς, μικροπολιτικούς, συμφερόντων κρατάμε το θέμα στα συρτάρια μας. Τα κόκαλα των προγόνων μας πρέπει να βρουν τη δικαίωσή τους. Είναι δική μας υποχρέωση αυτό….».

Τέλος, ο νομάρχης κ. Δακής επεσήμανε μεταξύ άλλων ότι «οι λαοί, τα έθνη, τα γένη δεν έχουν δίκια, έχουν συμφέροντα και εμείς έχουμε σαφή συμφέροντα που εκφράζονται από τη διαδρομή ενός γένους που είναι από τα σημαντικότερα παγκόσμια. Είμαστε αποφασισμένοι να προασπίσουμε τα συμφέροντά μας και να αγωνιστούμε».

Άλλη μια χρονιά πέρασε...

του Αριστείδη Τσιλφίδη
Μελβούρνη, Αυστραλία

Άλλη μια χρονιά πέρασε, και δεν είδαμε παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας. Οι δύο μόνο χώρες του κόσμου που αναγνώρισαν την "Γενοκτονία των Ποντίων" είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Δύο χώρες που όπως ξέρει όλος ο κόσμος, αλλάζουν 12 πόντους μεταξύ τους στη Eurovision. Δηλαδή, καμιά ουσιαστική αλλαγή.

Αλλά γιατί;
Δεν έγινε η Γενοκτονία την ίδια περίοδο με την Γενοκτονία των Αρμενίων;
Πώς μπορεί η Γενοκτονία των Αρμενίων να αναγνωρίζεται σε πάνω απο 20 χώρες του κόσμου και η δική μας πουθενά;

Για πάνω απο 20 χρόνια τώρα, εμείς οι Πόντιοι διαβάζουμε για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού σε πολλά και διάφορα βιβλία γραμμένα στα Ελληνικά. Οι περισσότεροι ιστορικοί που ερεύνησαν την Γενοκτονία ήταν και είναι Έλληνες. Και οι περισσότεροι απ'αυτούς Πόντιοι. Πώς μπορεί τότε μια μη-ελληνική χώρα να αναγνωρίσει μια γενοκτονία της οποίας όσες έρευνες έχουν γίνει είναι όλες στα ελληνικά; Πολύ δύσκολο. Να ζητήσουμε από την Αμερική να αναγνωρίσει την Γενοκτονία δίνοντας της συγγράμματα γραμμένα μόνο στα ελληνικά;

Το παραπάνω όμως πρόβλημα δεν είναι, κατά την γνώμη μου, και το μοναδικό. Γιατί ...και ποιοι ήταν αυτοί οι Πόντιοι θα μας πούνε. Έλληνες ήταν και μιλούσαν μια αρχαία ελληνική διάλεκτο θα απαντήσουμε. Εντάξει θα πούνε. Άλλα εμείς διαβάσαμε ότι κι'άλλοι Έλλήνες ήταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τότε. Και ότι αυτοί έπαθαν ακριβώς το ίδιο με σας. Και τι θα απαντήσουμε; Ότι ο πόνος μας ήταν μεγαλύτερος από αυτόν των Σμυρνιών και των Θρακιωτών; Θα πούμε ότι υπήρχε ανταρτικό στον Πόντο; Ότι μιλούσαμε διαφορετικά απ'τους άλλους Έλληνες; Ή μήπως να τους πούμε ότι ήμασταν "σα μακρά". Δηλαδή μακριά από τους άλλους Έλληνες και έτσι θέλουμε ξεχωριστή αναγνώριση.

Έχουν γίνει αναγνωρίσεις σε περίπου 7 πόλεις των Η.Π.Α. Το 2005 στην πόλη της Albany των Η.Π.Α, αναγνώρισαν την Γενοκτονία που έγινε στον Πόντο και την Μικρά Ασία θεωρώντας ότι 353.000 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Μα είναι σωστό αυτο; Μόνο στον Πόντο χάθηκαν 353.000 ψυχές. Πώς ανάφεραν και την Μικρά Ασία χωρίς να ανεβάσουν το σύνολο των θυμάτων; Ποιος ιστορικός τους έδωσε αυτό το λάθος στοιχείο;

Στο Senate της Pensylvannia στις Η.Π.Α το 2003, αναγνώρισαν τα 353.000 θύματα των Έλληνων, Αρμενίων και Ασσυρίων που ζούσαν στον Πόντο. Κι εμείς εδώ και χρόνια γνωρίζουμε ότι 353.000 θύματα ήταν μόνο οι Ελληνόφωνοι Πόντιοι. Ποιος ιστορικός έδωσε λάθος στοιχεία;

Τα λάθη αυτά εξακολουθούν να γίνονται. Μπορώ να αναφέρω κάποια άλλη στιγμή τα λάθη που γράφτηκαν στην κίνηση που έγινε στη Νότια Αυστραλία τον περασμένο μήνα. Δηλαδή, δεν κοροϊδεύουμε μόνο τον εαυτό μας και τα θύματα, αλλα και ολόκληρο τον κόσμο.

Όπως και να έχει, η αναγνώριση δεν θα έρθει εύκολα από χώρες που δεν μας γνωρίζουν. Αλλά το κάνουμε το θέμα πολύ πιο δύσκολο όταν ξεχωρίζουμε τους εαυτούς μας από τους άλλους Έλληνες-πρόσφυγες που και αυτοί ένιωσαν τον πόνο του ξεριζωμού και του διωγμού . Παγκόσμια μας ξέρουν όλοι ως Έλληνες. Ήμασταν Έλληνες του Πόντου και ακόμα σήμερα έχουμε τον Πόντο μέσα μας. Αλλά είμαστε Έλληνες. Και αυτοί που ζούσαν στη Σμύρνη ήταν Έλληνες. Ζούσαμε όλοι μαζί "σα μακρά". Το ότι μιλούσαμε Ελληνικά σε διαφορετικές διαλέκτους, δεν έχει καμιά σχέση με την αναγνώριση της Γενοκτονίας μας.

Οι Αρμένιοι το έχουν θέσει το ζήτημά τους πολύ πιο απλά. Έγινε Γενοκοτονία των Αρμενίων λένε. Δεν διαχωρίζουν έναν Αρμένη που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη με τον άλλον που ζούσε στην Αμάσεια ή στην Σμύρνη. Ενωμένοι και ισχυροί. Και τα αποτελέσματα τους δείχνουν την ενότητά τους.

Αλλά δεν είναι μόνο η ενότητα που έχει αποφέρει αποτελέσματα. Οι Αρμένιοι έχουν ερευνήσει την Γενοκτονία των Αρμενίων σοβαρά και αυτή την σοβαρή τους προσπάθεια θέλησαν να την γνωστοποιήσουν και προς τα έξω. Για παράδειγμα αν θελήσει κανείς που μένει στο εξωτερικό να ενημερωθεί για την γενοκτονία των Αρμενίων, θα βρει εκατοντάδες βιβλία σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Καθένας που επέζησε έχει γράψει το δικό του βιβλίο. Και αν όχι αυτός ο ίδιος, ο απόγονός του. Με αυτό τον τρόπο, ο ιστορικός μπορεί να ενημερωθεί για τα πραγματικά γεγονότα και να γράψει στη συνέχεια ένα βιβλίο για την Γενοκτονία των Αρμενίων, το οποίο θα παρέχει με την σειρά του σημαντικές πληροφορίες στον αναγνώστη για το συγκεκριμένο θέμα.

Με τον όρο "Γενοκτονία των Ποντίων", δείχνουμε ότι θεωρούμε τον πόνο μας μεγαλύτερο από αυτόν των άλλων Ελλήνων. Η Γενοκτονία στον Πόντο ήταν η ίδια με αυτήν που έλαβε χώρα και σε άλλα μέρη που υπήρχαν Έλληνες. Ο σκοπός ήταν ένας. Να μην υπάρχει το ελληνικό στοιχείο στο "Τουρκικό" έδαφος. Γι'αυτό το λόγο, πρέπει να αναγνωριστεί η Γενοκτονία ως ένα ενιαίο γεγονός, ως Γενοκτονία δηλαδή των Ελλήνων.

Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς σκληρή και οργανωμένη δουλειά, η Γενοκτονία μας δεν θα αναγνωριστεί από καμία χώρα εκτός των δύο παραπάνω κρατών που το αναγνώρισαν μέχρι σήμερα, δεν θα πετύχουμε αναγνώριση. Μέχρι να καταλάβουμε ότι μόνο ενωμένοι θα φέρουμε αποτελέσματα, μόνο τότε θα πετύχουμε στον αγώνα μας, η Γενοκτονία των Ελλήνων δεν θα αναγνωριστεί παγκοσμίως.

Προκειμένου να γίνει παγκοσμίως γνωστή η "Γενοκτονία των Ελλήνων" , όπως η "Γενοκτονία των Αρμενίων", θα χρειαστεί να προηγηθεί πρώτα ένα απλό γεγονός. Οι Έλληνες απο τις διάφορες οργανώσεις που εκπροσωπούν τους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας πρέπει να αφήσουν τον εγωϊσμό τους στο πλάϊ και να ορίσουν μια κοινή μέρα κατά την οποία θα τιμάται η μνήμη όλων τον Ελλήνων της Γενοκτονίας. Έτσι θα γνωρίζει ο μη-Έλληνας ιστορικός ότι η γενοκτονία ήταν μία. Η Γενοκτονία των Ελλήνων.

Μας περιμένουν οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι.

Ένα ιστορικό γεγονός.

Η Γενοκτονία των Αρμενίων.

Η Γενοκτονία των Ασσυρίων.

Και η Γενοκτονία των Ελλήνων.

O ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ-ΘΡΑΚΗΣ κ. ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΝΕΑΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ κ. MICHAEL AKTINSON

Τον Υπουργό Μακεδονίας Θράκης κ. Σταύρο Καλαφάτη επισκέφθηκε ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Πολυπολιτιστικών υποθέσεων της Νότιας Αυστραλίας κ. Michael Atkinson, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη Θεσσαλονίκη, όπου συμμετείχε στις εκδηλώσεις μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων.

Ο κ. Καλαφάτης αφού καλωσόρισε τον κ. Atkinson στη Θεσσαλονίκη, συζήτησε μαζί του για την περαιτέρω συνεργασία της Βόρειας Ελλάδας με τη Νότια Αυστραλία, καθώς επίσης και θέματα που αφορούν τους Έλληνες Ομογενείς. Στη συνάντηση παρίστατο και ο Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας κ. Γιώργος Παρχαρίδης.

Μετά το πέρας της συνάντησης ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης κ. Σταύρος Καλαφάτης, δήλωσε:

«Είχαμε την ευκαιρία με τον Υπουργό Δικαιοσύνης της Νότιας Αυστραλίας κ. Atkinson να κάνουμε μια συζήτηση, σχετικά με θέματα κοινού ενδιαφέροντος, επί τη ευκαιρία της επίσκεψης του στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις για την επέτειο της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Συζητήσαμε επίσης και με τον κ. Παρχαρίδη, τον πρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, για ζητήματα που επίσης αφορούν τον Ποντιακό Ελληνισμό και εδώ, και στις πόλεις της Αυστραλίας. Θεωρούμε ότι είναι σημαντικό ένας φιλέλληνας να επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη. Ένας φίλος των Ποντίων όλου του κόσμου, με αγώνες στο δικό του κοινοβούλιο, για τα θέματα του ποντιακού ελληνισμού και ειδικότερα για τη γενοκτονία των ποντίων, θέματα για τα οποία έχει δώσει μάχες.

Τον υποδεχόμαστε και του ευχόμαστε καλή διαμονή. Εγκαινιάζουμε μια συνεργασία, ανοίγοντας ακόμη μια πόρτα επικοινωνίας για ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος μεταξύ Αυστραλίας και Ελλάδας και ιδιαίτερα μεταξύ της Νότιας Αυστραλίας της Μακεδονίας, της Θράκης και της Θεσσαλονίκης».

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Πολυπολιτιστικών Υποθέσεων της Νότιας Αυστραλίας κ. Michael Atkinson, αφού ευχαρίστησε τον κ. Καλαφάτη για τη συνεργασία τους τόνισε:

«Σε ότι αφορά την ελληνική κοινότητα της Νότιας Αυστραλίας είναι απαραίτητο να διατηρήσει τη γλώσσα και την κουλτούρα της. Έχουμε πάρει αποφάσεις που ενδιαφέρουν την Ελλάδα, περιλαμβανομένης και της δίκαιης αναγνώρισης των όσων συνέβησαν στην Ανατολία, μεταξύ των ετών 1915-1925. Θα έπρεπε επίσης να αναγνωρίσουμε την πολυπολιτισμικότητα των πληθυσμών που υπήρχαν στην Ανατολία, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι και βεβαίως οι Έλληνες όπως οι Πόντιοι. Θα μιλήσω σχετικά, σήμερα το βράδυ στην πλατεία Αγ. Σοφίας.

Συζητήσαμε επίσης για την πρόοδο του μεγάλου πληθυσμού Ελλήνων που ζουν στην Αυστραλία, πολλοί από τους οποίους θητεύουν σε υψηλά αξιώματα, συμπεριλαμβανομένων των βουλευτικών και των δικαστικών».

Ο Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας κ. Γιώργος Παρχαρίδης δήλωσε:

«Ευχαριστώ τον υπουργό κ. Michael Atkinson διότι κατάφερε να αναγνωριστεί η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, ομόφωνα, από τη βουλή της Νότιας Αυστραλίας. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γεγονός για εμάς, γιατί είναι το πρώτο ξένο κοινοβούλιο που αναγνωρίζει την Γενοκτονία των Ποντίων. Επίσης τον ευχαριστώ πολύ που έχει έρθει στην Ελλάδα, εδώ στη Θεσσαλονίκη να μιλήσει για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Είναι πολύ φιλέλληνας, στηρίζει πάρα πολύ τους Έλληνες της Αυστραλίας και μας υποστηρίζει και στο θέμα της Μακεδονίας».

Γιατί ντύθηκε Πόντιος ο Αυστραλός υπουργός;

της Λαμπρινής Παπαδοπούλου

Σε μία μικρή γειτονιά της Αδελαΐδας, στην άλλη άκρης της γης, όπου ζει ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης της πολιτείας της Ν. Αυστραλίας, Michael Atkinson, δεν έλειψαν ποτέ οι ελληνικές λέξεις, οι προσευχές και οι διηγήσεις για την πατρίδα και τον ξεριζωμό των Ποντίων.

Τα αμέτρητα χιλιόμετρα που χωρίζουν τη μικρότερη ήπειρο του κόσμου από τις ακτές του Εύξεινου Πόντου, αλλά και τα 90 χρόνια που μετρούν από τη γενοκτονία των 353.000 Ποντίων, δε στάθηκαν αρκετά για να σβήσουν τις μνήμες. Αντίθετα, κατάφεραν να «γεννήσουν» έναν πραγματικό φιλέλληνα, τον Michael Atkinson, ο οποίος αγωνίζεται με πάθος για τα δικαιώματα των Ποντίων και την αναγνώριση της γενοκτονίας.

«Τελικά, τι κοινό μπορεί να έχει ένας Αυστραλός με τους αγώνες των Ποντίων για την αναγνώριση της γενοκτονίας;» είναι η πρώτη εύλογη ερώτηση στον κ. Atkinson, ο οποίος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη ως κεντρικός ομιλητής στην πανελλαδική συγκέντρωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. «Πολλά», μας απαντάει με νόημα και σπεύδει να συμπληρώσει χαμογελώντας πως έχει την τύχη να ζει σε μία γειτονιά «περικυκλωμένη» από Ελληνες, ενώ κάθε πρωί ξυπνάει από τις καμπάνες της εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου, που βρίσκεται απέναντι από το σπίτι του.

«Η ιστορία των Ποντίων»

«Θέλω να κάνω γνωστή την ιστορία των Ποντίων στον υπόλοιπο κόσμο. Για εμένα είναι μία ιστορία που πρέπει να ειπωθεί γιατί, τελικά, είναι μία ιστορία με ευτυχές τέλος. Παρά τα όσα πέρασαν, οι Πόντιοι κατάφεραν να φτιάξουν τις οικογένειές τους στην Αυστραλία και να διατηρήσουν ακλόνητη την πίστη τους στη θρησκεία και τις παραδόσεις», μας εξηγεί ο υπουργός ο οποίος πέρασε στη Βουλή της Νότιας Αυστραλίας ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας από τους Τούρκους.

«Η ποντιακή στολή»

Αναπόσπαστο κομμάτι των παραδόσεων αποτελεί και η φορεσιά των Ποντίων την οποία πάντα θαύμαζε σε διάφορες εκδηλώσεις. «Μάλιστα, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να τη φορέσω κι εγώ, σε μία εκδήλωση της Ποντιακής Αδελφότητας στην Αυστραλία, το έκανα με μεγάλη χαρά και τιμή», διηγείται.

Ο ίδιος δεν ξεχνά να αναφερθεί και στην αγάπη που ανέπτυξε για τον... ελληνικό καφέ. «Το μέτριο», μας λέει σε σπαστά ελληνικά. Σε αυτήν τη συνήθεια τον μύησαν οι γείτονές του, ο Λεωνίδας και η Ελλάς, Πόντιοι και οι δύο, οι οποίοι δεν παύουν να του μιλούν για την Ιστορία και την ομορφιά της Ελλάδας. «Μάλιστα, μόλις επέστρεψα έπειτα από μία επίσκεψη στο Άγιον Όρος. Δε θα μπορούσα να κάνω μεγαλύτερο δώρο στους τρεις γιους μου», μας λέει με θέρμη.

Πηγή: "Αγγελιοφόρος" 21-05-2009

Η γενοκτονία των Ποντίων δεν έχει αναγνωριστεί ακόμη…

της Μαρία Καραούλη

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων, η οποία ωστόσο επί 75 χρόνια αποσιωπήθηκε και από το ελληνικό κράτος.

Ο Πόντος, πριν να καταστραφεί τόσο βάρβαρα από τους Τούρκους, υπήρξε αστείρευτη πηγή πνεύματος και πολιτισμού. Ήταν ο τόπος όπου οι Έλληνες διέπρεψαν, δημιούργησαν. Η γη του ήταν μάνα σπουδαίων ανδρών. Αυτόν τον τόπο της δόξας, της παράδοσης, των γραμμάτων και του χριστιανισμού έχουμε χρέος να κρατάμε ζωντανό στη μνήμη μας. Όπως ζωντανά πρέπει να έχουμε στη μνήμη μας τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας, που ζητούν, μετά από 90 χρόνια, δικαίωση και δεν θα ησυχάσουν ώσπου να δικαιωθούν.

Τα γεγονότα της μαύρης για τον ελληνισμό εποχής είναι λίγο πολύ γνωστά. Το έγκλημα όμως ήταν ολοφάνερο από την αρχή. Ωστόσο, η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου επί 75 χρόνια αποσιωπήθηκε και από το ελληνικό κράτος, και απωθήθηκε σκόπιμα εκτός μνήμης στο όνομα της αμφιβόλου αποτελεσματικότητας πολιτικής της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Η επί δεκαετίες ελληνική σιωπή αποθράσυνε την τουρκική πλευρά, η οποία όχι μόνο δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για το έγκλημα κατά των Ποντίων, αλλά σε κάθε ευκαιρία αυθαδιάζει, λέγοντας ότι “είναι αναπόφευκτες οι ακρότητες στον πόλεμο”. Η σφαγή 353.000 Ελλήνων ήταν μια ακρότητα κατά τους Τούρκους...

Έστω και αργά, το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916 - 1923.

Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η “νέα τάξη πραγμάτων” που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειμματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Ο αγώνας των Ποντίων για διεθνή αναγνώριση απέδωσε τελικά τους πρώτους καρπούς το Σεπτέμβριο του 2006, όταν το ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα υπέρ της αναγνώρισης της γενοκτονίας, ωστόσο το τελικός στόχος δεν επετεύχθη, και οι προσπάθειες συνεχίζονται.

Μια πραγματική υπέρβαση έκανε η βουλή της νότιας κυβέρνησης της Αυστραλίας, η οποία, με πρωτοβουλία του υπουργού Δικαιοσύνης Μ. Άτκινσον, ενέκρινε ομόφωνα το ψήφισμα της Ποντιακής Αδελφότητας Νότιας Αυστραλίας, με το οποίο αναγνωρίζει την ποντιακή γενοκτονία.

Μάλιστα, ο αυστραλός υπουργός ντυμένος με την ποντιακή στολή παραβρέθηκε σε εκδήλωση για τα 50 χρόνια της Ποντιακής Αδελφότητας Ν. Αυστραλίας.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης αυτής έγιναν και τα αποκαλυπτήρια ειδικής πλάκας με θέμα την Ποντιακή Γενοκτονία στο Μεταναστευτικό Μουσείο της Νότιας Αυστραλίας, όπου ο κ. Άτκινσον μίλησε για τη “γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων από τους εθνικιστές Τούρκους του Κεμάλ Ατατούρκ”.

Άμεση ήταν η αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης και διά του πρεσβευτή της στην Καμπέρα Μουράτ Ερσάβι διαμαρτυρήθηκε στον αυστραλό υπουργό Εξωτερικών Στίφεν Σμιθ για “δυσφήμηση” της χώρας του. Ο αυστραλός υπουργός Εξωτερικών, σύμφωνα με τον τούρκο πρεσβευτή, φέρεται να δήλωσε ότι “θα εξετάσει το όλο θέμα”. Οι Πόντιοι σ’ αυτήν τη φάση επιδιώκουν να ενεργοποιήσουν τους ομογενείς, τόσο της Αυστραλίας αλλά και όπου Γης, ώστε η αρχή που έγινε στη μακρινή ήπειρο να έχει και συνέχεια…

ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΣ

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας κάλεσε στη Θεσσαλονίκη τον αυστραλό υπουργό, για να παραβρεθεί στην κεντρική εκδήλωση που διοργάνωσε την Τρίτη 19 Μαΐου στην πλατεία Αγίας Σοφίας, καθώς αποδίδει δέουσα σημασία στην πρωτοβουλία του και θέλει με τον τρόπο αυτό να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Ο κ. Άτκινσον ήταν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, “γεγονός πολύ σημαντικό για όλους του Πόντιους”, τόνισε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γιώργος Παρχαρίδης.

Διοίκηση και μέλη της Ομοσπονδίας επενδύουν πολλά στην πρωτοβουλία Άτκινσον, θεωρώντας ότι είναι το πρώτο βήμα για να επιτευχθεί ο στόχος της διεθνούς αναγνώρισης.

“Σήμερα ζητάμε ειδικά από την Αρμενία να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ποντίων, όπως αναγνωρίσθηκε διεθνώς και η αρμενική”, επισημαίνει ο κ. Παρχαρίδης και προσθέτει: επίσης ζητάμε από την ελληνική κυβέρνηση να θέσει επισήμως το θέμα στην αρμενική κυβέρνηση. Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει ως κριτήριο για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας”.

ΜΙΑ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Ο ποντιακός ελληνισμός από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας (1461) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας.

Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διακριθεί σε τρεις περιόδους.

Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.

Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.

Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922, υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζί, το 1774. Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανών τους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού. Από τους βαλκανικούς πολέμους και τους επίσημους συμβούλους τους, τους Γερμανούς, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μόνο με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.

Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, στο συνέδριό τους που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μουσταφά Κεμάλ (1919 - 1923).

Η εξόντωση άρχισε με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε τάγματα εργασίας. Παράλληλα, οι Τούρκοι αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επιπλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες, με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές αρχές.

Κατ’ αρχήν οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.

Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παράλιων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.

Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915, είναι γραμμένα τα εξής: “Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών τούς παρελάμβαναν, για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα...”.

Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολήσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΠΛΗΓΜΑ

Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.

Στις 19 Μαΐου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου, ο Κεμάλ συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ. Εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας. Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά, οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.

Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν.

Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο υπήρξε το αποτέλεσμα της απόφασης των τούρκων εθνικιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων.

Ο στόχος αυτός επετεύχθη με οδυνηρό τρόπο: με τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων και Αρμενίων, με την υποχρεωτική έξοδο όσων επιβίωσαν και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων, όπως οι Κούρδοι, που συνέχισαν να παραμένουν στην τουρκική, πλέον, επικράτεια.

Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Έως το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα...

ΕΚΑΝΑΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑΝ!

Συνεργοί του Κεμάλ στις διώξεις κατά του ελληνικού στοιχείου ήταν, σε στρατηγικό επίπεδο, οι γερμανοί σύμμαχοί του και, ως εκτελεστές, οι τσέτες, ληστρικές ομάδες κυρίως κουρδικής καταγωγής, που συντάχθηκαν με τους Νεότουρκους.

Το 1921 τα πολεμικά καράβια των Άγγλων, των Γάλλων και των Αμερικανών διέσχιζαν τα Στενά και τη Μαύρη θάλασσα, για να προστατέψουν τα εμπορικά τους συμφέροντα, αγκυροβολούσαν κάθε εβδομάδα στο λιμάνι της Σαμψούντας, και έκαναν πως δεν έβλεπαν ότι στα μέρη, όπου προστάτευαν τα συμφέροντα τους, οι Τούρκοι κρεμούσαν διακεκριμένους Έλληνες του Πόντου, έσφαζαν απλούς ανθρώπους μέσα στους δρόμους των μεγάλων πόλεων και των μικρών χωριών, έκαιγαν και ρήμαζαν... Η Ρωσία απείχε, για να μην παρεξηγηθεί από τους συμμάχους!

Ρέστα για τον... «συνωστισμό»

Τις... αποζημιώσεις που καταλογίστηκαν με τη Συνθήκη της Λοζάνης να καταβάλει η Ελλάδα στην Τουρκία για τις ελληνικές «βαναυσότητες» στη Μικρά Ασία, επιστράτευσε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών για να επικρίνει τη χώρα μας για τις εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Στην ανακοίνωσή του το τουρκικό ΥΠΕΞ χαρακτηρίζει την απόφαση της ελληνικής Βουλής (του 1994) για την καθιέρωση της Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, ως κίνηση «που έχει στόχο την Τουρκία και ειδικότερα τον ιδρυτή της Δημοκρατίας μας, ύψιστο ηγέτη Ατατούρκ» και ισχυρίζεται ότι η συγκεκριμένη απόφαση οδηγεί «σε κατεύθυνση που θα φθείρει το κλίμα φιλίας και εμπιστοσύνης που καταβάλλεται προσπάθεια να δημιουργηθεί μεταξύ των δύο λαών».

«Αντίποινα»
Η Αγκυρα προκλητικά επικρίνει τους Έλληνες πολιτικούς αλλά και μέλη της κυβέρνησης που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των Ποντίων με τον ισχυρισμό ότι αυτές οι παρουσίες αποδεικνύουν την πολιτική «υποστήριξη σε δραστηριότητες που βασίζονται σε αθεμελίωτους ισχυρισμούς εναντίον της Τουρκίας».

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών φθάνει στο σημείο μάλιστα να ισχυρισθεί ότι σε αντίθεση με το «ιστορικά ανύπαρκτο» θέμα της Γενοκτονίας των Ποντίων, είναι ιστορικά υπαρκτή η «βαναυσότητα και πίεση που άσκησε η Ελλάδα στην Ανατολία κατά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας» και παραπέμπει στο άρθρο 59 της Συνθήκης της Λοζάνης.

Το συγκεκριμένο άρθρο της Συνθήκης προέβλεπε την καταβολή αποζημιώσεων από την (ηττημένη) Ελλάδα στην Τουρκία «για την καταστροφή που επέφερε ο ελληνικός στρατός...».

Η έγερση έστω και με αυτόν τον τρόπο ζητήματος αποζημιώσεων προκαλεί ερωτηματικά, καθώς είναι γνωστό ιστορικά ότι στο πλαίσιο των αποζημιώσεων που κατέβαλε η Ελλάδα ήταν και η παραχώρηση από τον Ελ. Βενιζέλο του «τριγώνου του Κάραγατς» στην Τουρκία.

Στην τουρκική ανακοίνωση απάντησε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠΕΞ Γρ. Δελαβέκουρας: «Επαναλαμβάνουμε ότι η Ιστορία δεν παραχαράσσεται, δεν παραγράφεται, δεν ξαναγράφεται. Ανακοινώσεις όπως αυτή δεν την αλλάζουν. Η Ελλάδα σέβεται την Ιστορία. Ταυτόχρονα έχει στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον. Επιδιώκουμε την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων προς όφελος της σταθερότητας και της ανάπτυξης σε διμερές και περιφερειακό επίπεδο. Σταθερότητα και ανάπτυξη που μόνον ο πλήρης σεβασμός των σχέσεων καλής γειτονίας μπορεί να διασφαλίσει», τόνισε ο κ. Δελαβέκουρας.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ (προφανώς για να μην ενοχληθεί ο κ. Νταβούτογλου με τον οποίο θα συναντηθεί τον επόμενο μήνα η κ. Μπακογιάννη), απέφυγε την οποιοιδήποτε αναφορά στη Γενοκτονία των Ποντίων, αφήνοντας αναπάντητους τόσο τους προσβλητικούς για το ελληνικό Κοινοβούλιο ισχυρισμούς όσο και τις προκλητικές αναφορές περί αποζημιώσεων για τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 22-05-2009

Εκδηλώσεις μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία

Η Εύξεινος Λέσχη Κοζάνης και τα Ποντιακά Σωματεία του Δήμου Κοζάνης, απότισαν και φέτος φόρο τιμής στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, με διήμερες εκδηλώσεις μνήμης που ξεκίνησαν τη Δευτέρα 18 και συνεχίστηκαν την Τρίτη 19 Μαΐου, ανήμερα της Ημέρας Μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία. Το πρωί της Τρίτης στο Δημοτικό Διαμέρισμα Σκήτης τελέστηκε Θεία λειτουργία και δοξολογία στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου, ενώ ακολούθησε στο «Μνημείο Μνήμης» αρχιερατική επιμνημόσυνη δέηση, και κατάθεση στεφάνων.

Ομιλία για την ημέρα αυτή και θέμα την τραγική διαδρομή της προσφυγιάς απηύθυνε η φιλόλογος Πόπη Τσακμακίδου-Κωτίδου. Στις εκδηλώσεις χοροστάτησε ο μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης κ.κ. Παύλος, ενώ το παρών έδωσαν μεταξύ άλλων ο νομάρχης Κοζάνης Γιώργος Δακής, ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Κοζάνης Γιάννης Βλατής, η αντιδήμαρχος Κοζάνης Παρθένα Τουμπουλίδου, ο νομαρχιακός σύμβουλος Κοζάνης και πολιτευτής Φώτης Κεχαγιάς, ο πρώην βουλευτής Ρούλης Κοκελίδης καθώς και εκπρόσωποι ποντιακών σωματείων της περιοχής.

Το βράδυ της προηγούμενης ημέρας, η Εύξεινος Λέσχη Κοζάνης πραγματοποίησε στην αίθουσα «Φίλιππος» την καθιερωμένη εκδήλωση που κάνει χρόνια τώρα, η οποία είχε σαν στόχο να τιμήσει την Ποντιακή Γενοκτονία. Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση, την οποία παρακολούθησε πλήθος κόσμου, ήταν ο πτυχιούχος του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Στυλιανός Ιωαννίδης. Η ομιλία του κ. Ιωαννίδη είχε σαν θέμα την γενοκτονία του Πόντου και ειδικότερα την περίοδο 1915-1918, μια χρονική περίοδο πριν την κορύφωση της Ποντιακής γενοκτονίας. Ο κ. Ιωαννίδης αναφέρθηκε σε προγενέστερα γεγονότα, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι «συνήθως αναφερόμαστε από το 1919 και μετά, δίχως να δίνουμε την τρέχουσα σημασία πριν το 1919 και ειδικότερα πολύ πιο πριν το 1908, όπου και ωρίμασε το κίνημα των νεότουρκων».

Ο ίδιος έκανε μια ιστορική αναδρομή σε σημαντικές ημερομηνίες που σχετίζονται σε εκτοπίσεις πληθυσμών, ξεκινώντας από τον 11ο αιώνα και φτάνοντας στην εν λόγω δεκαετία του 1900. Ο σφαγιασμός των Ποντίων στη Μικρασία αποδεκάτισε τον λαό. Όπως ανέφερε ο κ. Ιωαννίδης «οι ιστορικές πηγές μιλάνε για 393.000 νεκρούς, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να ειπωθεί με ακρίβεια αν ήταν τόσοι ή περισσότεροι».

Μετά την ομιλία ακολούθησε μια ποιητική - μουσική παρουσίαση σε συνδιοργάνωση της Αμφικτιονίας Ελληνισμού και της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. Πρόκειται για έναν ποιητικό θρήνος διασκευασμένο από την ποιητική υμνωδία της κ. Ευαγγελίας-Αγγελικής Πεχλιβανίδου με τίτλο «Προσφυγιά αρμονίας κατάλυση και της «Προσφυγικής ραψωδίας» της κ. Παρθένας Τσοκτουρίδου.

Η κ. Τσοκτουρίδου, μιλώντας για την εκδήλωση αυτή επεσήμανε ότι «αισθανόμαστε το δράμα των παππούδων-προσφύγων μας και είμαστε οι συνεχιστές της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Εμείς οι λογοτέχνες, η 3η και η 4η γενιά Ποντίων, είμαστε αυτοί που πρέπει να αποκαταστήσουμε την αλήθεια της γενοκτονίας των ποντίων».

Από την πλευρά της η κ. Πεχλιβανίδου στάθηκε ιδιαίτερα στην ημέρα μνήμης λέγοντας πως «ημέρα μνήμης πρέπει να ’ναι κάθε μέρα». Παράλληλα προσέθεσε πως «η γενοκτονία ολοκληρώνεται όταν μας επιβάλουν να ξεχάσουμε την ιστορία μας. Στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη να μην ξεχάσει η νεότερη γενιά τη Γενοκτονία, λέγοντας πως θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία».

ΟΙ ΣΕΡΡΑΙΟΙ ΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Μνημόσυνο, ομιλία και κατάθεση στεφάνων στον ανδριάντα του ιερομάρτυρα Χρυσόστομου Σμύρνης.

Με την συγκίνηση χαραγμένη στο πρόσωπό τους τίμησαν οι Σερραίοι τηνεπέτειο της ημέρας μνήμης της γενοκτονίας του ελληνισμού του Πόντου.

Με την συγκίνηση χαραγμένη στο πρόσωπό τους τίμησαν οι Σερραίοι τηνεπέτειο της ημέρας μνήμης της γενοκτονίας του ελληνισμού του Πόντου. Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Σερρών και οι Σύλλογοι Ποντίων Νομού Σερρών διοργάνωσανεκδηλώσεις για την επέτειο της Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 24 Μαΐου 2009.

Το πρωίτελέσθηκε Μνημόσυνο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Μεγάλων Ταξιαρχών και ακολούθως ομιλία από τον κ. Κωνσταντίνο Καρδάκο, διευθυντή του 23ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών. Ο κ. Καρδάκος κατά την ομιλία του ζήτησε από την Τουρκία να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ακολουθώντας το παράδειγμα της Γερμανίας με την αναγνώριση του ολοκαυτώματος των Εβραίων.

Στη συνέχεια ακολούθησε κατάθεση στεφάνων στον ανδριάντα του Ιερομάρτυρα Χρυσόστομου, Επισκόπου Σμύρνης στην πλατεία Ελευθερίας, από τον εκπρόσωπο της Βουλής των Ελλήνων βουλευτή κ. Θεόφιλο Λεονταρίδη, τον νομάρχη κ. Στέφανο Φωτιάδη, τον Διοικητή της 10ης Ταξιαρχίας Πεζικού, το δήμαρχο Σερρών κ. Γιάννη Βλάχο, τον εκπρόσωπο του Αστυνομικού Διευθυντή, το διοικητή της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας κ. Γιάννη Βασιλειάδη, τον εκπρόσωπο του ΛΑΟΣ βουλευτή κ. Ηλία Πολατίδη, τον πρόεδρο της Αδελφότητας Μικρασιατών Νομού Σερρών «Ο Άγιος Πολύκαρπος» κ. Σωκράτης Κοτζάογλου, τον εκπρόσωπο των Ποντιακών Σωματείων κ.ά.

Στέφανος Φωτιάδης, νομάρχης Σερρών: «Σήμερα η πολιτεία τιμά τους 250 χιλιάδες και πλέον θαμμένους Έλληνες του Πόντου, των θυμάτων της κεμαλικής περιόδου Υποχρέωση όλων η διατήρηση της ιστορικής μνήμης και απαίτησή μας η αναγνώριση της γενοκτονίας. Είναι μια μέρα με πολλά συναισθήματα για όλους τους έλληνες αλλά ιδιαίτερα για τους Έλληνες του Πόντου.

Ιωάννης Βλάχος, δήμαρχος Σερρών:« Το θέμα της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου είναι μείζον, εξαιρετικά επώδυνο για το ελληνικό έθνος. Αφορά όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα αφού έχει να κάνει με ελευθερία , αξιοπρέπεια και την θρησκευτική συνείδηση ελεύθερων ανθρώπων. Επομένως καμία λήθη καμία σιωπή δεν μπορεί να καλύψει την δολοφονία 250 και πλέον χιλιάδων ποντίων το χρονικό διάστημα 1916 -1922. Ότι συνέβη την εποχή εκείνη είναι μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας ,επομένως είναι βαρύ το χρέος να μην λησμονούμε και να συνεχίζουμε με αμείωτους ρυθμούς να αγωνιζόμαστε για την διεθνή αναγνώριση αυτού του ζητήματος».

Σωκράτης Κοτζάογλου, πρόεδρος Αδελφότητας Μικρασιατών Νομού Σερρών «Ο Άγιος Πολύκαρπος»: «Η Αδελφότητα Μικρασιατών συμμετέχει στην επέτειο των 90 χρόνων από την Γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου, την εποχή εκείνη μεταβιβάστηκε ο Κεμάλ στην Σαμψούντα και ξεκίνησαν οι σφαγές. Βεβαίως οι σφαγές είχαν ξεκινήσει το 1914 σε όλη την Μικρά Ασία. Εμείς οι Μικρασιάτες λέμε ότι η Γενοκτονία είναι μία , είναι η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής, η γενοκτονία των χριστιανών λαών των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων, ήταν ένα σχέδιο το οποίο εφαρμόστηκε το 1914 και σήμερα όλες οι συνομοσπονδίες αγαπημένες και η Ομοσπονδία Προσφυγικών Συλλόγων που ανήκουμε εμείς και η Παμποντιακή Ομοσπονδία και η Π.Ο.Π.Σ. όλοι αγωνίζονται για να γίνει η αναγνώριση διεθνώς η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής. Για μας δεν είναι ούτε θέμα ρεμβασισμού αλλά θέμα ότι δεν πρέπει να λησμονούμε. Πρέπει η Τουρκία να ζητήσει συγνώμη από τα θύματα και πάνω σε αυτή την συγνώμη και την αναγνώριση να κτιστεί μια αληθινή φιλία όλων των λαών κυρίως της Ελλάδας και της Τουρκίας. Οι λαοί το απαιτούν πιστεύω να ανταποκριθεί και η ηγεσία της Τουρκίας.

Στάθης Κουτμερίδης, βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Σερρών: «Η διεθνής αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής στα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, αδελφούς μας ποντίους που σφαγιάστηκαν από τον τούρκικο στρατόγια να μην αλλάξουν την πίστη τους. Παράλληλα αποτελεί μια αποκατάσταση της αλήθειας για μια ιστορική πραγματικότητα, την οποία εμείς οι νεότεροι δεν θα αφήσουμε να ξεχαστεί».

Μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στα Χανιά

“Ποτέ δεν ξεχνάμε, ποτέ δεν λησμονούμε. Ζητάμε την αναγνώριση της μνήμης των αδικοχαμένων προγόνων μας”. Αυτά δήλωσε ο Κυριάκος Σαχανίδης, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας που πραγματοποιήθηκαν στην πόλη των Χανίων.

Οπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο κ. Σαχανίδης “τα χρόνια 1914 έως 1923 χάθηκαν 353.000 άνθρωποι στον ιστορικό Πόντο. Με τον πιο βάρβαρο τρόπο πραγματοποιούνταν ομαδικές σφαγές, κάψιμο ανθρώπων μέσα στα σπίτια τους από τους Τούρκους. Επίσης οι εξορίες, οι εκτοπισμοί μέσα στα χιόνια, κάτω από μεγάλες κακουχίες οι Έλληνες του Πόντου υπέφεραν τα πάνδεινα. Αυτό που ζητάμε δεν είναι η εκδίκηση αλλά η αναγνώριση της γενοκτονίας, ώστε να μην επαναληφθεί από τους Τούρκους ή από κανένα άλλο κράτος τέτοιος ξεριζωμός και αφανισμός ενός λαού. Θέλουμε να ζούμε ειρηνικά με τους λαούς, χωρίς πολέμους χωρίς σφαγές”.

Από την πλευρά του ο αντινομάρχης Χανίων, Κώστας Γύπαρης, τόνισε ότι “η Γενοκτονία των Ποντίων ανήκει σε εκείνα τα ιστορικά γεγονότα που είναι εφάμιλλα, καταστροφικά, όπως των καταστροφικών γεγονότων του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Είναι ένα γεγονός που γιορτάζουμε όλοι με θλίψη και λύπη και ευελπιστούμε ότι ο μονοκέφαλος αετός του Πόντου της αρχαίας Οινώπης, και ο δικέφαλος αετός της αυτοκρατορίας των Κομνηνών, πετά στα μέρη του Πόντου θλιμμένος και στεναχωρημένος. Πετάει και ατενίζει τις βουνοκορφές στον γαλανό ουρανό του Πόντου με παρηγορία τους λίγους εναπομείναντες ελληνόφωνους Ποντίους, που βρίσκονται σήμερα εκεί. Ίσως όταν ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, ξεμαρμαρώσει, ίσως τότε ο μονοκέφαλος αετός του Πόντου θα πάψει να είναι στεναχωρημένος”.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με δοξολογία που τελέσθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό, ακολούθησε πορεία μέχρι το Ηρώων των Πεσόντων όπου έγινε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων. Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου με ομιλία του συγγραφέα - ποιητή Κυριάκου Σαχανίδη με θέμα “Η Γενοκτονία των Ποντίων”. Χορούς και τραγούδια παρουσίασαν το συγκρότημα του Συλλόγου Ποντίων Χανίων “Παναγία Σουμελά” και το συγκρότημα του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Ποντίων Αθηνών.

Στις εκδηλώσεις παραβρέθηκαν και κατέθεσαν στέφανα, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, αρμόδιος για θέματα Δημόσιας Τάξης, Χρήστος Μαρκογιαννάκης, οι βουλευτές Στέλιος Νικηφοράκης, Μανούσος Βολουδάκης, o αντινομάρχης Κώστας Γύπαρης, ο αντιδήμαρχος Βαγγέλης Σαματάς, εκπρόσωποι στρατιωτικών και θρησκευτικών αρχών, εκπρόσωποι ποντιακών συλλόγων και κομμάτων.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ "ΟΙ ΑΚΡΙΤΕΣ"

Νέο Δ.Σ. του Συμβουλίου Νεολαίας του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου και Περιχώρων «Οι Ακρίτες»

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Τέταρτη 15 Απριλίου 2009 η εκλογή του νέου Δ.Σ. του Συμβουλίου Νεολαίας του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου και Περιχώρων «Οι Ακρίτες». Στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου έλαβαν μέρος τα μέλη της νεολαίας του Συλλόγου από 15 έως 30 ετών.

Η σύνθεση του νέου Δ.Σ. έχει ως εξής:

Πρόεδρος: Κοτσαηλίδου Σοφία
Αντιπρόεδρος: Παπαδόπουλος Δημήτριος
Γραμματέας: Παπαχρήστου Νικολέτα
Ταμίας: Ευτυχιάδης Αναστάσιος
Μέλη:
Ασλανίδης Ιορδάνης
Παπαχρήστου Σταμάτης
Βαφειάδης Χρήστος
Παπαδοπούλου Ματούλα
Καρακασίδου Νίνα

ΜΕ ΤΙΜΗ
ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΝΕΟΛΑΙΑΣ


Σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου και Περιχώρων "Οι Ακρίτες"
Εθνικής Αμύνης 37
Τ.Κ. 61200
Πολύκαστρο
Τηλ.: 2343022455
Φαξ: 2343020002
Κιν. 6937144403
www.akrites-polikastrou.gr
info@akrites-polikastrou.gr

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ "ΟΙ ΑΚΡΙΤΕΣ"

Το Σάββατο 9 Μαΐου 2009 πραγματοποιήθηκε στον αύλιο χώρο του Σπιτιού του Πόντου, στο Πολύκαστρο, η ετήσια πασχαλινή εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων «Οι Ακρίτες» – Αυγοτσούγκρισμα 2009.

Ο αίθριος καιρός βοήθησε στην απόλυτη επιτυχία της βραδιάς, καθώς πλήθος κόσμου παραβρέθηκε στην εκδήλωση και διασκέδασε με ζωντάνια και πολύ κέφι. Εξαιρετικό χρώμα έδωσαν στη βραδιά οι ειδικά προσκεκλημένοι από τον Πόντο Αντέμ Μπέσκιοϊλου και Κερίμ Αϊντίν, πόντιοι καλλιτέχνες, που συγκίνησαν το κοινό και επιβεβαίωσαν ότι η ποντιακή παράδοση εξακολουθεί να είναι ζωντανή στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου και δε γνωρίζει σύνορα.

Η βραδιά άρχισε με την ψαλμωδία του «Χριστός Ανέστη» από όλους τους παραβρισκόμενους με τη βοήθεια του πανοσιολογιότατου πατέρα Δωρόθεου. Μετά την τελετή, ο πρόεδρος του Συλλόγου Γ. Παπαδόπουλος παρουσίασε στο κοινό το νεοεκλεγέν Δ.Σ. των «Ακριτών» καθώς και τα μέλη του Συμβουλίου του τμήματος νεολαίας του Συλλόγου. Στο διαγωνισμό αυγοτσουγκρίσματος που ακολούθησε νικητής αναδείχθηκε ο κ. Τσανασίδης Χρήστος, ο οποίος και κέρδισε δώρο που ευγενικά προσέφερε το κατάστημα «La vie nouvelle». Στη λαχειοφόρο αγορά, τρεις τυχεροί κέρδισαν ισάριθμα αρνιά, προσφορά των Αμανατίδη Γαβριήλ, Παπαχρήστου Αντωνίου και Σκαντζούρη Λάμπρου.

Η βραδιά συνεχίστηκε με την παρουσίαση του μικρού και του μεσαίου χορευτικού τμήματος του Συλλόγου. Στο μουσικό πρόγραμμα που ακολούθησε συμμετείχαν οι Γιώργος Μωυσιάδης και Τάσος Ευτυχιάδης (λύρα-τραγούδι) και οι Κώστας Βαφειάδης και Κώστας Χαλκίδης (νταούλι).

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο δήμαρχος Πολυκάστρου Δ. Σμυδάκης ο βουλευτής του νομού Κιλκίς Γ. Φλωρίδης, ο αντινομάρχης Κιλκίς Χ. Γκουντενούδης, οι αντιδήμαρχοι Λ. Ευθυμιάδης, Λ. Σκαντζούρης και Α. Αναστασιάδης, ο πρόεδρος του Σ.ΠΟ.Σ. Κ. Μακεδονίας-Θεσσαλίας Λ. Σαρβανίδης, το μέλος του Δ.Σ. του Σ.ΠΟ.Σ. Κ. Μακεδονίας-Θεσσαλίας Κ. Ξανθόπουλος, ο νομαρχιακός σύμβουλος Γ. Φράγκος, ο πρώην δήμαρχος Πολυκάστρου Δ. Κουλίνας, οι δημοτικοί σύμβουλοι Χ. Τσανασίδης, Θ. Μαυρίδης, Κ. Σιωνίδης, Κ. Καρυπίδης, ο επίτιμος πρόεδρος των «Ακριτών» Β. Αθανασιάδης, ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ Θ. Παραστατίδης και εκπρόσωποι Συλλόγων και φορέων.

Ο Σύλλογος ευχαριστεί θερμά τους χορηγούς της εκδήλωσης, το Δήμο Πολυκάστρου, το κατάστημα ενδυμάτων Nanina, το καφέ Déjà vu, το κατάστημα «La vie nouvelle», το Φώτο-Χαρά, τα ηχητικά Πορφυριάδης, τον κ. Χρυσανθίδη Ματθαίου, τις γυναίκες που συμμετείχαν στη βαφή των αυγών, τον κ. Σουμελίδη Γρηγόρη για την προετοιμασία των εδεσμάτων και όλους όσους βοήθησαν για την επιτυχία της παραπάνω εκδήλωσης.


Το Δ.Σ. του Συλλόγου
















Αυγοτσούγκρισμα
















Αυγοτσούγκρισμα
















Το μικρό χορευτικό του Συλλόγου
















Το μεσαίο χορευτικό του Συλλόγου
















Οι πόντιοι καλλιτέχνες
















Ο δήμαρχος Πολυκάστρου Δ. Σμυδάκης και ο πρόεδρος των Ακριτών Γ. Παπαδόπουλος βραβεύουν τους πόντιους καλλιτέχνες Αντέμ και Κερίμ.
















Ο επίτιμος πρόεδρος των Ακριτών Β. Αθανασιάδης βραβεύει το νικητή του Αυγοτσουγκρίσματος κ. Τσανασίδη


Σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου και Περιχώρων "Οι Ακρίτες"
Εθνικής Αμύνης 37
Τ.Κ. 61200
Πολύκαστρο
Τηλ.: 2343022455
Φαξ: 2343020002
Κιν. 6937144403
www.akrites-polikastrou.gr
info@akrites-polikastrou.gr

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΠΤΑΜΥΛΩΝ Ν. ΣΕΡΡΩΝ "ΑΚΡΙΤΕΣ"

Χορευτική εκδήλωση στο Σιτοχώρι Σερρών

O Σύλλογος Ποντίων Επταμύλων Ν. Σερρών "Οι Ακρίτες" συμμετείχε στις τριήμερες εκδηλώσεις του δήμου Αχινού στο κοινοτικό διαμέρισμα Σιτοχωρίου.

Το Σιτοχώρι βρίσκεται σε απόσταση 38 χλμ. από τις Σέρρες και πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Βισαλτίας που αποτελεί το κέντρο των γύρω από αυτήν χωριών. Μάλιστα, σήμερα η Πρωτεύουσα του Δήμου Αχινού. Οι κάτοικοι του Σιτοχωρίου είναι όλοι Ντόπιοι ως προς την καταγωγή τους και η μεγαλύτερη μερίδα απ' αυτούς ασχολούνται με τη γεωργία.

Σύλλογος Ποντίων Επταμύλων Ν. Σερρών "Ακρίτες"
Επτάμυλοι Σερρών
Τ.Κ. 62100
Τηλ. & Fax: 2321058522
www.akritesserron.gr
akritesserron@yahoo.gr

Μνημείο στη Δεσκάτη Γρεβενών για τη γενοκτονία των Ποντίων

Την ανέγερση μνημείου για τη γενοκτονία των Ποντίων αποφάσισε ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Δεσκάτης. Η απόφαση ελήφθη με αφορμή την πρόσφατη Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ενώ το μνημείο θα ανεγερθεί σε χώρο που θα επιλεγεί στο δημοτικό διαμέρισμα Παλιουριάς, το οποίο διαθέτει σημαντικό ποντιακό και προσφυγικό στοιχείο.

Εξάλλου, σε ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου τονίζεται ότι: «Η διεθνής αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων είναι ιστορικό, ηθικό και εθνικό χρέος όλου του Ελληνισμού. Ο Ποντιακός Ελληνισμός είναι ένα μεγάλο τμήμα του έθνους μας και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί ένα από τα θλιβερότερα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας».