Οι αλλαγές στον Περιστερεώτα ως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού του ρόλου των ιδρυμάτων στην Ελλάδα

του Θεοδόση Κυριακίδη

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μια έντονη διαλεκτική για το μέλλον της μονής του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα. Τα μέλη του Σωματείου σε δυο Γενικές Συνελεύσεις αποφάσισαν με συντριπτική πλειοψηφία να τοποθετηθεί στον Περιστερεώτα μοναστική αδελφότητα και να μετατραπεί σε πραγματική μονή υπαγόμενη στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης Πέλλας και Αλμωπίας.

Πώς και γιατί το Σωματείο αποφάσισε να προβεί στην ενέργεια αυτή; Ποιοι είναι οι στόχοι του και ποιος ο σχεδιασμός του για το μέλλον αυτού του ιδρύματος;

Η απόφαση που πήρε το Σωματείο συζητήθηκε επανειλημμένως με ανθρώπους που τόσα χρόνια διακονούσαν το χώρο αυτό και ξέρουν τις ανάγκες του. Επίσης αναζητήθηκε και η ιδεολογική ταυτότητα του μνημείου και εξετάστηκε η αποτελεσματική ή μη λειτουργία της μονής με τη συγκεκριμένη μορφή. Ποια θα ήταν η επιθυμητή λειτουργία του για το μέλλον;

Αυτά και άλλα παρεμφερή ερωτήματα απασχόλησαν σοβαρά τα μέλη του Σωματείου και έγινε ένας προσεκτικός σχεδιασμός για να καθοριστεί ο τρόπος με τον οποίο η λειτουργία της μονής θα καλύψει τις ανάγκες της. Παράλληλα επιχειρήθηκε και ο προσδιορισμός του τρόπου με τον οποίο η μονή θα μπορούσε να καλύψει πάγιες ανάγκες του ποντιακού ελληνισμού σήμερα.

Έπρεπε να απαντηθούν τα παρακάτω ερωτήματα:

- Τα σύμβολα αυτά ήταν ικανά να νοηματοδοτήσουν τη μελλοντική του πορεία και να συμβάλλουν στην αναβάθμιση της παρουσίας των ποντίων στη σύγχρονη πραγματικότητα;
- Θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν στη γνώση του πολιτισμικού μας πλούτου και στην ανατροφοδότηση της ιστορικής μας μνήμης, αυτοσυνειδησίας και ταυτότητας;
- Θα μπορούσαν να μας εμπνεύσουν για νέες πολιτισμικές δημιουργίες;
- Να συσπειρώσουν το ποντιακό στοιχείο και ιδιαίτερα να κομίσουν μια ενδιαφέρουσα πρόταση για τις νέες γενιές;

Ήταν λοιπόν ξεκάθαρο ότι η απόφαση του Σωματείου για το μέλλον της Μονής θα εξαρτιόταν από τη σχέση μεταξύ του ζητουμένου και του τρόπου λήψης του. Τι θέλουμε δηλαδή και τι μπορεί, ή μάλλον τι πρέπει να μας δώσει ο Περιστερεώτας; Θέλουμε απλώς να διατηρήσουμε αυτό που μας παραδόθηκε από τις παλιότερες γενιές, δηλαδή στην ουσία έχουμε μια πολιτική συντήρησης ή έχουμε πρόθεση να δημιουργήσουμε; Θέλουμε απλώς να επαναλαμβάνουμε γιορτές και καθιερωμένες εκδηλώσεις ή θέλουμε να εκπαιδεύσουμε, να προβληματίσουμε και να εμπνεύσουμε; Θέλουμε να δεχόμαστε το παρόν και τα προβλήματά του παθητικά και διεκπεραιωτικά ή θέλουμε να σχεδιάζουμε το μέλλον και να προλαμβάνουμε τις αρνητικές επιπτώσεις του χρόνου στη μνήμη και την παράδοσή μας. Θέλουμε τέλος με τις κατάλληλες στρατηγικές να οδηγούμε τις καταστάσεις εκεί που έχουμε σχεδιάσει ή είμαστε απλοί δέκτες ξένων επιδράσεων και ερεθισμάτων. Είμαστε εμείς που προγραμματίζουμε το μέλλον μας ή το μέλλον θα ορίσει το ποιοι θα είμαστε. Με άλλα και απλούστερα λόγια για να ξέρεις ποιον δρόμο θα πάρεις πρέπει να ξέρεις που θέλεις να πας.

Το Σωματείο του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, ήξερε πολύ καλά που ήθελε να πάει. Έπρεπε να βρεθεί ο κατάλληλος δρόμος. Στην αναζήτηση αυτή δεν υπήρχε πυξίδα γιατί ήταν η πρώτη, ίσως, φορά που συζητιόταν σοβαρά ο ρόλος των ανιστορημένων μονών της Ελλάδας για το μέλλον του ποντιακού ελληνισμού στη σημερινή πραγματικότητα. Υπήρχε, όμως, ένας αδιάψευστος σύμβουλος. Η αλήθεια της ιστορίας, της μνήμης και της ανάγκης.

Αυτά τα τρία, δηλαδή, η ιστορία, η μνήμη και η ανάγκη μας οδήγησε στην απόφαση της επανδρώσεως του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα. Οι λόγοι λοιπόν είναι ηθικοί, ιστορικοί και ρεαλιστικοί. Ήταν μια έγκαιρη αναγκαιότητα για μια διαλεγόμενη εμπειρία με την ιστορία, η οποία μας οδηγεί στο να μελετάμε, να αναλύουμε και να συζητάμε. Να μελετάμε και να αναλύουμε τις ανάγκες μας για το μέλλον και να συζητάμε τον τρόπο εκπλήρωσης των αναγκών αυτών. Η ενδογενής αδυναμία κάποιων να καταλάβουν το βαθύτερο νόημα και την μακροπρόθεσμη στόχευση αυτής της ενέργειας καθυστέρησε την απόφαση κάποια χρόνια. Όπως, όμως, δήλωσε κάποτε ο πατέρας της Ουμανιστικής Ψυχολογίας Abraham Maslow όταν το μόνο εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, τείνεις να συμπεριφέρεσαι σε όλα σαν να είναι καρφιά. Και αυτό συνέβη στην περίπτωση της διαλεκτικής για τον Περιστερεώτα. Αυτή η περίοδος, όμως, πέρασε ανεπιστρεπτί και η καθυστέρηση αυτή δεν πρόσφερε δυστυχώς τίποτε το θετικό στην όλη υπόθεση.

Στον Περιστερεώτα αγωνιούμε για μια ζωή μνήμης και όχι λήθης. Όταν είσαι καταδικασμένος να ζεις αποκομμένος από τον τόπο που διαμόρφωσε την ταυτότητα σου αυτό που οφείλεις να κάνεις είναι να καλλιεργείς τη δημιουργική μνήμη. Διότι η μνήμη συνέχει τους ανθρώπους και συνάγει τα διεστώτα. Τα παραπάνω δεν έχουν σχέσεις με φαντασιώσεις, ιδεοληψίες και ψευδοβεβαιότητες. Η πραγματικότητα είναι σκληρή και ο χρόνος ενάντια στη μνήμη.

Για αυτό αντιλαμβανόμενοι τις προκλήσεις του μέλλοντος και την ανάγκη ενίσχυσης της μνήμης και της ποντιακής ταυτότητας αποφασίσαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στη συντήρηση ή την δημιουργική πρόοδο. Είχαμε βυθιστεί σε μια κουλτουραλιστική διολίσθηση περιορίζοντας τη μετοχή μας σε μια εξωτερική σωματική παρουσία. Καμιά τροφή για σκέψη, γνώση και προβληματισμό. Καταντήσαμε φορείς του εθιμοτυπικού και διεκπεραιωτές του σήμερα, του τώρα. Κανένας σχεδιασμός για το μέλλον, για τη δημιουργία δομών τέτοιων που θα εξασφάλιζαν μια συνέχεια ακόμη κι αν εξέλειπαν οι άνθρωποι. Τα παραπάνω τα γνωρίζουν καλά όσοι τα προηγούμενα χρόνια έχουν παραμερίσει συμφέροντα και προσωπικές προτεραιότητες για να υπηρετήσουν την ποντιακή ιδέα και τη συνέχεια αυτών των ιδρυμάτων. Αφιλοκερδώς –εξαιρείται από όλα τα μοναστήρια η Σουμελά- έχουν αφιερώσει εκατοντάδες ώρες, έχουν κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα, τηλεφωνήματα, επαφές και συζητήσεις για να κρατήσουν ζωντανά αυτά τα μνημεία. Όταν δεν υπάρχει, όμως, οικονομική άνεση όλα γίνονται πιο δύσκολα. Σημειωτέον δε ότι οι άνθρωποι αυτοί επιβραβεύονται πολύ συχνά με λοιδορίες, συκοφαντίες και προπηλακισμούς. Αυτές είναι οι πράξεις μιας υποκριτικής κοινωνίας όταν θέλει να καλύψει τα λάθη της, την αβελτηρία της και την ανικανότητα της. Αυτά συμβαίνουν σε μια κοινωνία που δεν αντέχει, δεν καταλαβαίνει και συνεπώς δεν ανέχεται την εθελοντική προσφορά κάποιων που υπηρετούν με ήθος, εντιμότητα και χωρίς υποβόσκοντες υπολογισμούς, τη στιγμή μάλιστα που σε άλλες περιπτώσεις συμβαίνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Αλλά ας μην επεκταθούμε περισσότερο, να σχολιάσουμε μόνο πως η οποιαδήποτε προσπάθεια παρομοίωσης άρρωστων καταστάσεων που υπάρχουν στη διοίκηση της Παναγίας Σουμελά με αυτήν του Περιστερεώτα (οικογενειοκρατία) μόνο σκοπιμότητες μπορεί να υποκρύπτουν. Διότι το έχουμε πει και θα το ξαναλέμε σε κάθε ευκαιρία. Κάνουμε έκκληση σε όσους θέλουν και μπορούν να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στο Σωματείο και το Ερευνητικό Κέντρο να προσέρθουν για να μας ενισχύσουν.

Τι γίνεται, λοιπόν, όταν εκλείψουν οι ερασιτέχνες, οι εθελοντές, οι οραματιστές και δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για να προσλάβεις επαγγελματίες; Σ’ αυτήν την περίπτωση το πιθανότερο είναι το ίδρυμα να αρχίσει να παρακμάζει. Στην εποχή μας ευτυχώς υπάρχουν ακόμη ονειροπόλοι και εθελοντές. Όχι πολλοί αλλά υπάρχουν. Εκείνο που κάνουμε στον Περιστερεώτα μετατρέποντάς τον σε πραγματικό μοναστήρι είναι:

1ον Ακολουθούμε την παράδοση,
2ον Ανταποκρινόμαστε στις σύγχρονες ανάγκες και απαιτήσεις
3ον Προλαμβάνουμε και σχεδιάζουμε το μέλλον.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι ας εξετάσουμε πως θα λειτουργήσει το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα. Οι βασικές προτάσεις του Σωματείου που θα περάσουν στο Τυπικό Λειτουργίας-Καταστατικό της Μονής είναι οι ακόλουθες:

1ον. Θα διατηρηθούν όλες οι εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν μέχρι τώρα στη Μονή του Αγίου Γεωργίου με μεγαλύτερη ένταση και λαμπρότητα. Οι εκδηλώσεις αυτές είναι η μεγάλη πανήγυρη ανήμερα της γιορτής του μεγαλομάρτυρα Αγίου Γεωργίου με συμμετοχή χορευτικών συγκροτημάτων και άλλων πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Θα δοθεί ιδιαίτερη έμφαση σε παράλληλες εκδηλώσεις, όπως εκθέσεις φωτογραφίας και βιβλίου, διαδραστικών εκδηλώσεων για παιδιά κ.α. Επίσης θα διατηρηθούν και θα γιορτάζονται με μεγαλύτερη θρησκευτική μεγαλοπρέπεια οι γιορτές της Πεντηκοστής και τα τρία τ’ Αεργίτε στις 3 Νοεμβρίου.

2ον. Ο χώρος που θα παραχωρηθεί στη Μητρόπολη θα περιλαμβάνει τα κτίσματα, δηλ. ξενώνα, Ιερό Ναό κλπ. και μέρος του αλσυλλίου. Το Σωματείο στο χώρο που θα διατηρήσει θα δημιουργήσει χώρους εστίασης, φιλοξενίας και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Στους χώρους αυτούς θα οργανώνει και θα φιλοξενεί τους νέους πόντιους της αλλοδαπής για κάποιο χρονικό διάστημα. Στο διάστημα της διαμονής τους εκεί θα ενημερώνονται και θα μαθαίνουν την ιστορία μας, μέσα από ειδικά για τον σκοπό αυτό, σχεδιασμένα σεμινάρια.

3ον. Ο χώρος της Μονής θα είναι επισκέψιμος καθημερινά πρωί και απόγευμα. Οι μοναχοί θα είναι υπεύθυνοι να δέχονται τους επισκέπτες και να τους ξεναγούν στο χώρο καθώς και να εξιστορούν την ιστορία του σημαντικού αυτού μνημείου.

4ον. Στο χώρο που θα διατηρήσει το Σωματείο θα υπάρχει η δυνατότητα εγκατάστασης και λειτουργίας καταστημάτων πώλησης τοπικών και παραδοσιακών προϊόντων. Η μίσθωση θα ανατίθεται σε κατοίκους ή φορείς του Ροδοχωρίου και μόνο σε περίπτωση μη εκδήλωσης ενδιαφέροντος θα παραχωρείται σε τρίτους. Τα καταστήματα αυτά θα πωλούν αποκλειστικώς προϊόντα της τοπικής κοινωνίας ή προϊόντα που προωθούν τον ποντιακό πολιτισμό, όπως βιβλία κλπ.

5ον. Σε ειδικά μελετημένο και διαμορφωμένο χώρο θα δημιουργηθεί το διαδραστικό Ιστορικό Μουσείο της Μονής, όπου θα εκτεθούν τα κειμήλια της Μονής και άλλα πολύτιμα αντικείμενα του Ποντιακού Ελληνισμού τα οποία βρίσκονται στην κατοχή του Σωματείου. Ήδη έχει ξεκινήσει πρόγραμμα τρισδιάστατης ψηφιοποίησης των κειμηλίων, εγγράφων και άλλου οπτικοακουστικού αρχειακού υλικού του Σωματείου. Οι συλλογές του μουσείου θα είναι μόνιμες, ενώ θα μπορούν να φιλοξενούνται και περιοδικές εκθέσεις. Στο Μουσείο αυτό θα δημιουργηθεί ειδικός χώρος στον οποίο θα προβάλλονται από ειδικό προτζέκτορα τα ντοκιμαντέρ που ετοιμάζονται από ειδικούς επιστήμονες, παραγωγούς και σκηνοθέτες για τον ελληνισμό του Πόντου αλλά και για την ιστορία της Μονής.

6ον. Θα ετοιμαστούν ψηφιακοί δίσκοι (CD) στους οποίους θα έχουμε ιστορικό υλικό σχετικά με την ποντιακή ιστορία και οι οποίοι θα μοιράζονται στους επισκέπτες.

7ον. Θα δημιουργηθεί και θα λειτουργεί βιβλιοθήκη ιστορικού και θεολογικού περιεχομένου. Ειδικότερα η βιβλιοθήκη θα περιλαμβάνει βιβλία και μελέτες για την ιστορία, τη λαογραφία και τον πολιτισμό του Πόντου.

8ον. Θα διατίθεται κάθε χρόνο ένα συγκεκριμένο ποσό από τα έσοδα της Μονής για υποτροφίες και ενίσχυση σπουδών ποντιακού ενδιαφέροντος. Εξάλλου και η πρόθεση του ιδρυτή Χαράλαμπου Κιαγχίδη ήταν μετά την αποπεράτωση των εργασιών στη Μονή τα έσοδα να διατίθενται υπέρ του Οίκου Ακρίτα Φοιτητού. Θα καθοριστεί λοιπόν ένα ποσό ετησίως από τα έσοδα της μονής υπέρ των ποντιακών ερευνών.

9ον. Το Σωματείο θα έχει συμβουλευτικό, εποπτικό αλλά και ουσιαστικό ρόλο στην διοργάνωση των διαφόρων εκδηλώσεων που θα πραγματοποιούνται στο χώρο, όπως της πανήγυρης, εκθέσεων, συνεδρίων και άλλων εκδηλώσεων που συνάδουν με τον πνευματικό και θρησκευτικό χαρακτήρα του χώρου.

Ένας επιπρόσθετος λόγος που μας οδήγησε στην απόφαση αυτή πέρα από τους ιστορικούς λόγους που αναφέραμε είναι και λόγοι ρεαλιστικοί. Αποφασίζοντας δηλαδή την τοποθέτηση στη Μονή μοναστικής αδελφότητας αποκτούμε πολύτιμους συνεργάτες στη διαχείριση του Ιδρύματος. Η εμπειρία μας όλα αυτά τα χρόνια είναι πως οι άνθρωποι που έχουν την ευαισθησία και ασχολούνται, δαπανούν πολύ σημαντικό μέρος από τη συνολική δραστηριότητά τους στη διαχείριση αυτών των μνημείων με συνέπεια να μην τους μένει χρόνος να ασχοληθούν με άλλα σημαντικά ζητήματα του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό συνεπάγεται μια στασιμότητα και μια συντήρηση με σταδιακή φθίνουσα πορεία.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να επισημάνουμε ένα σημαντικό κίνδυνο που ελλοχεύει. Δε σημαίνει ότι άπαξ και μετατραπούν σε πραγματικές μονές, όλα τα παραπάνω που σημειώσαμε για την «αναπτερυγίαση» του πολιτισμού μας θα πραγματοποιηθούν ως δια μαγείας. Πρέπει η προσπάθεια να συνδυαστεί με την αναζωπύρωση της ποντιακής μας ταυτότητας και αυτοσυνειδησίας. Αυτό θα γίνει με μεθοδικό σχεδιασμό ο οποίος θα περάσει με τον κατάλληλο νομικό τρόπο στο Τυπικό Λειτουργίας ή στο Καταστατικό της Μονής. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω θα ορίζεται στο Καταστατικό του μοναστηριού, πέρα από τους κανόνες που έχουν όλα τα άλλα μοναστήρια, η διδασκαλία της ποντιακής ιστορίας και της παράδοσης, η οποία θα είναι προσιτή στους επισκέπτες των μοναστηριών μέσα από ειδικά σχεδιασμένα προγράμματα που θα λειτουργούν σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, όπως έχουμε ήδη σημειώσει.

Δηλαδή σκοπός μας δεν είναι να δημιουργήσουμε απλώς ένας μοναστήρι. Σκοπός είναι να «ζωντανέψει» η Μονή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, το οποίο σημαίνει ενίσχυση της ποντιακής του ταυτότητας. Μαζί με τη Μονή σκοπός είναι να ενισχυθεί η διδασκαλία της ποντιακής ιστορίας. Το Σωματείο δηλαδή θέλει να καταστήσει την επίσκεψη στη Μονή ένα ταξίδι στο ιστορικό παρελθόν, το οποίο θα ισχυροποιεί τη μνήμη και την ποντιακή ταυτότητα. Η Μονή θα γίνει παγκόσμιο σημείο συνάντησης και μελέτης της παρουσίας των ελλήνων στον αλησμόνητο Πόντο και παράλληλα θα είναι το μέρος εκείνο στο οποίο θα ανατροφοδοτείται και θα κρατιέται ζωντανή η μνήμη της νέας γενιάς.

Δεν πιστεύουμε ότι ο δρόμος είναι απλός και εύκολος, αντίθετα είναι ανηφορικός. Σίγουρα, όμως, η προσπάθειά μας αυτή, να αποδώσουμε το πραγματικό νόημα στα σύμβολά μας, -σε περιόδους μάλιστα γενικής αποδόμησης αξιών και συμβόλων- θα φέρει καρπούς οι οποίοι θα φανούν κυρίως στις επόμενες γενιές. Αλλιώς επισκεπτόμενοι τα μνημεία μας αυτά θα αντικατοπτριζόμαστε σε νεκρά είδωλα τα οποία δυσκόλως θα λειτουργούν ανατροφοδοτικά για την ιστορική μας μνήμη.

Στον Περιστερεώτα δεν έχουμε μανιχαϊστική αντίληψη των καταστάσεων, άσπρο ή μαύρο, ή το ένα ή το άλλο. Πιστεύουμε στο συγκερασμό των δράσεων και των αντιλήψεων. Δεν θέλουμε δηλαδή ο Περιστερεώτας να καταλήξει μόνο μια Μονή ή να είναι μόνο τόπος αναψυχής. Οραματιζόμαστε τον Περιστερεώτα ως ένα δημιουργικό εργαστήρι σκέψης και προβληματισμού για την διδασκαλία της ιστορίας μας και την αναζωπύρωση της ποντιακής αυτοσυνειδησίας μας.

Θεοδόσιος Αρ. Κυριακίδης
Υπ. Διδ. Νεότερης Ιστορίας
Υπ. Ερευνητικού Κέντρου «Αγ. Γεωργίου Περιστερεώτα»
Συντονιστής Π.Ε.Ν. Θεσσαλονίκης


1. Με την έννοια της απουσίας οικονομικής συναλλαγής.
2. Πρόσφατα σε ένα κοινό γεύμα με υψηλόβαθμο στέλεχος του Βικαριάτου της Ρώμης μας έγινε γνωστό ότι η Καθολική Εκκλησία αναγκάζεται να παραχωρεί τη διαχείριση Εκκλησιών σε μοναχικά τάγματα λόγω έλλειψης ιερέων. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε και εμείς στην Ελλάδα και ιδίως στην επαρχία. Ή θα αποδεχτούμε την αλήθεια και θα κινηθούμε κατάλληλα για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα ή θα αδιαφορήσουμε και θα το μετατοπίσουμε στα επόμενα 20-30 χρόνια, οπότε θα κληθούμε να το αντιμετωπίσουμε πιο έντονο.

Θεόδωρος Πασσαλίδης : Ξαναζωντανεύει το μοναστήρι της Σουμελά

Όλοι οι Πόντιοι και απανταχού Έλληνες το Δεκαπενταύγουστο θα είμαστε στη Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, στο Μοναστήρι στον Πόντο, είτε με τη φυσική μας παρουσία είτε νοερώς, όπου θα ιερουργήσει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μετά από 88 χρόνια!

Αλήθεια, είναι σαν όνειρο, στις 15 Αυγούστου 2010 να χοροστατήσει στο Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελάς στον Πόντο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, όταν πριν από 88 χρόνια στον ίδιο χώρο ιερουργούσε ο τελευταίος επίσκοπος Τραπεζούντος Χρύσανθος Φιλιππίδης, όπως και όλοι οι σεμνοί Ιεράρχες όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο εδώ και 1624 χρόνια (τα εγκαίνια έγιναν το 386 μ.Χ.) είναι το θρησκευτικό σύμβολο του ποντιακού Ελληνισμού της Ανατολής.

Ποιοι πήγαν στον Πόντο και δεν επισκέφθηκαν την Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά;

Ποιοι πήγαν στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο και δεν αισθάνθηκαν ανατριχίλα, ρίγη συγκινήσεων, δέος και έντονα τα Θρησκευτικά τους συναισθήματα που πήγαιναν επί αιώνες στο Μοναστήρι όχι μόνο οι χριστιανοί του Πόντου αλλά και άλλοι χριστιανικοί λαοί.

Εάν κρατήθηκαν επί αιώνες οι Έλληνες στον Πόντο τούτο οφείλεται στη θρησκεία, την παράδοση, τον πολιτισμό και τον πατριωτισμό τους.

Οι Έλληνες στον Πόντο δεν είχαν πολιτική και στρατιωτική ηγεσία είχαν όμως υποδειγματική θρησκευτική ηγεσία.

Δεν τους βοηθούσε κανείς. Ότι πέτυχαν στον μακρινό Πόντο το πέτυχαν μόνοι τους με στηρίγματα τους άξιους ποιμενάρχες.

Πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών οι Έλληνες ορθόδοξοι του Πόντου είχαν 6 Μητροπόλεις, που ανήκαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι Μητροπόλεις αυτές ήταν Τραπεζούντος, Ροδοπόλεως, Χαλδίας, Κολωνείας, Νεοκαισάρειας και Αμάσειας.

Μετά από 88 χρόνια η Τουρκική Κυβέρνηση δίνει εντολή να τελεσθεί η Θεία Λειτουργία στο Μοναστήρι στον Πόντο στην Παναγία Σουμελά.

Ποιός δεν θυμάται τον τελευταίο επίσκοπο Τραπεζούντος και στην συνέχεια Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο Φιλιππίδη, την εκπληκτική αυτή θρησκευτική προσωπικότητα, το στήριγμα του Ποντιακού Ελληνισμού, που τελούσε στο Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελάς το 15Αύγουστο τη Θεία Λειτουργία; Θυμάμαι τις έντονες και ζωντανές αφηγήσεις της γιαγιάς μου, Κυριακής, που μαζί με τους γονείς της, συγγενείς και συγχωριανούς ξεκινούσαν από την Κερασούντα του Πόντου μια εβδομάδα πριν για να παρευρεθούν στο Μοναστήρι στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο στη Θεία Λειτουργία το 15Αύγουστο. Ήταν ένα τάμα και μία προετοιμασία μιας ολόκληρης χρονιάς από τους χριστιανούς του Πόντου να παρευρεθούν στο Μοναστήρι.

Όταν το 1922 ολοκληρώθηκε η καταστροφή στον Πόντο και επικρατούσε παντού πανικός, το πρώτο που σκέφθηκαν οι μοναχοί ήταν να κρύψουν στη μικρή εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, δίπλα στο Μοναστήρι, την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σουμελά, τον Σταυρό του Αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Μανουήλ Κομνηνού Γ’ και το χειρόγραφο Ιερό Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου.

Η εικόνα ήταν κρυμμένη μέχρι το 1931 στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στον Πόντο και όταν ήρθε ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ισμέτ Ινονού στην Ελλάδα, με παρέμβαση του Χρύσανθου Φιλιππίδη τελευταίου επισκόπου Τραπεζούντος, του Πολυκάρπου Ψωμιάδη πρώην μητροπολίτη Κοτυώρων (Ορντούς) και στη συνέχεια Μητροπολίτη Ξάνθης και άλλων θρησκευτικών παραγόντων ζητούν από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο να πιέσει τον Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού να επιτρέψει την ελληνική αντιπροσωπεία με τους μοναχούς που ήξεραν την κρυψώνα της εικόνας της Παναγίας να πάνε στο Μοναστήρι που βρίσκεται κοντά στην Τραπεζούντα.

Πράγματι ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού δέχθηκε το αίτημα και οι μοναχοί με εντολή του πηγαίνουν και βρίσκουν την εικόνα στη μικρή εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας δίπλα στο Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελάς στον Πόντο και την φέρνουν στην Ελλάδα.

Από το 1931 μέχρι το 1951 βρισκόταν η εικόνα στο Βυζαντινό Μουσείο στην Αθήνα και στη συνέχεια στις 15 Αυγούστου του 1951 τοποθετήθηκε ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας στην Καστανιά της Βέροιας και στις 15 Αυγούστου του 1952 η εικόνα της Παναγίας Σουμελάς μεταφέρθηκε από το Βυζαντινό Μουσείο των Αθηνών στο νέο Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελάς, που ιδρύθηκε με την πρωτοβουλία του Γιατρού Φίλωνα Κτενίδη.

Από τότε η ιερή εικόνα έγινε το επίκεντρο Θρησκευτικών εκδηλώσεων των Ελλήνων Ποντίων της Ελλάδας και όλου του κόσμου.

Θερμά ευχαριστούμε και συγχαίρουμε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για την επιτυχή πρωτοβουλία που πήρε και συνέβαλε αποφασιστικά στο να δοθεί από την Τουρκική Κυβέρνηση άδεια τέλεσης της Θείας Λειτουργίας για τον 15Αύγουστο και για όλα τα χρόνια στο Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελάς στον Πόντο.

Επίσης, συγχαίρουμε σε όσους βοήθησαν για να παρθεί μια τόσο σημαντική απόφαση.

Πηγή: Ειδήσεις

Εκδηλώσεις στην "Ποντιακή Εστία" στην Αυστραλία

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Προτάσεις της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος για τη διάσωση και τη διάδοση της προφοράς της ποντιακής διαλέκτου.

Λαοί που λόγω της ιστορικής συγκυρίας διαμόρφωσαν έναν ιδιαίτερο πολιτισμό και στη συνέχεια απώλεσαν τον ιστορικό τους χώρο όπως οι Έλληνες του Πόντου, κινδυνεύουν να χάσουν την ταυτότητά τους, όχι επειδή η λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και του πανδαμάτορα χρόνου σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, αλλά επειδή επιπλέον δεν αναπαράγονται και δε περνούν αυτόματα και αυτονόητα όλες οι εκφράσεις της καθημερινής ζωής τους από γενιά σε γενιά, όπως συμβαίνει με κάθε λαό που ζει στο χώρο της προέλευσής του.

Η διάλεκτος, συστατικό στοιχείο κάθε πολιτισμού, ιδιαίτερα η ποντιακή η οποία διατήρησε στο λεξιλόγιό της και στην προφορά της αρκετά στοιχεία της αρχαίας ιωνικής διαλέκτου, δηλ. της γλώσσας του Ομήρου, αργοσβήνει μετά τη βιολογική εξαφάνιση της γενιάς που ήλθε από την αλησμόνητη πατρίδα. Γλωσσολογικά συγγενεύει τα μάλα με την καππαδοκική και την κυπριακή.

Λειτουργικά η ποντιακή διάλεκτος επείχε στον Πόντο τη θέση της γλώσσας, διότι ήταν το μοναδικό γλωσσικό σχήμα προφορικής κυρίως επικοινωνίας μεταξύ των Ελλήνων του Πόντου. Στα πλαίσια όμως της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας αποτελεί μια διάλεκτο, διότι στην σύγχρονη Ελλάδα το καθιερωμένο γλωσσικό σχήμα είναι η καθομιλουμένη νεοελληνική δημοτική γλώσσα.

Παρεμπιπτόντως αναφέρω ότι τα μεν κείμενα του Ομήρου και των άλλων αρχαίων συγγραφέων έχουν διασωθεί, αλλά η προφορά τους μας μένει άγνωστη, γι’ αυτό μετά την ίδρυση του, το νεοελληνικό κράτος ταλανίστηκε από ένα τεράστιο γλωσσικό ζήτημα που προέκυψε από τη διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας στην σκοτεινή περίοδο της τουρκοκρατίας, στον ντόπιο υπόδουλο ελληνισμό του ελληνικού χώρου από τη μία, και του διάσπαρτου στις ελληνικές κοινότητες της Ευρώπης ελληνισμού της Διασποράς, από την άλλη.

Όσον αφορά την αξία της γνώσης του παρελθόντος, ας μη τη θεωρήσει κανείς αβασάνιστα ως οπισθοδρομική, διότι και αυτοί οι λευκοί Αμερικανοί που σήμερα μονοπωλούν την εξουσία πάνω στη γη, θέτουν τη ως υπέρτατο όνειρο της ζωής τους ένα ταξίδι στον χώρο των προγόνων τους, δηλ. στην Ευρώπη.

Οι νέγροι φυσικά, δεν διανοούνται τέτοια πολυτέλεια!

Προτάσεις

Από ερευνητές νεολαίους γίνονται καταγραφές με συνεντεύξεις σε πρόσωπα εγνωσμένης γνώσης της ποντιακής διαλέκτου, τα οποία εξιστορούν από πού κατάγονται οι πρόγονοί τους και από τις δύο πλευρές και διηγούνται τις σημαντικές στιγμές της καθημερινής τους ζωής, αλλά και της τοπικής ιστορίας των προγόνων τους. Έτσι μαζί με τη διάλεκτο συγκεντρώνονται και διασώζονται γεωγραφικά, θρησκευτικά, ιστορικά επαγγελματικά, διατροφικές συνήθειες, ήθη και έθιμα τραγούδια και χορούς και οποιαδήποτε άλλα στοιχεία για την καταγωγή τους, τα οποία αυτοί θεωρούν σημαντικά.

Οι ερευνητές προσπαθούν να οδηγήσουν τους συνομιλητές τους στην απόδοση της αφήγησης στην αμιγή ποντιακή διάλεκτο και στην απόρριψη των νεοελληνικών εκφράσεων που φυσιολογικά διείσδυσαν με την πάροδο του χρόνου στη διάλεκτό μας.

Π.χ. ο Πλούταρχος Κανετίδης κι λέει: μάζεψον τα πιάτα αλλά αποσκευάρτσον ατά. Σωστό είναι το δεύτερο.

Επίσης σημαντικό είναι να υποβάλλεται πάντα η ερώτηση σε ποιο περιβάλλον ποντιακό ενηλικιώθηκαν οι συνεντευξιαζόμενοι, για να μην αποδίδονται εσφαλμένα σε άλλες περιοχές, συγκεκριμένα στοιχεία της διαλέκτου, των ηθών και εθίμων και κάθε γενικότερα υλικού που συνθέτει αυτό τον πολιτισμό, για τον οποίο γίνεται η συνέντευξη.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν σε διάφορα μέρη διάφορα μέρη αμιγείς ή σχεδόν αμιγείς ποντιακοί πληθυσμοί από διάφορα μέρη του Πόντου.

Επισημαίνω μερικά.

Ακνταγ Μετέν Χωριά Σερρών κλπ.
Αργυρούπολη Δράμας, Κιλκίς κλπ.
Ατάπαζαρ, Νέα Νικομήδεια Βέροιας, Ακρινή Κοζάνης, Μεσημέρι Θεσσαλονίκης, Πολυδέντρι Ασκού Λαγκαδά,
Ίμερα: Πανόραμα Θεσ/νίκης κλπ.
Καρς, Χωριά του Κιλκίς κλπ.
Κερασούντα, Θρυλώριον Κομοτινής, Αυγή Λαγκαδά,
Κοτύωρα, Καστανούσα, Πλατανάκια, Μουριές, Θέρμη Θεσσαλονίκης κλπ.
Κουμουσ Μετέν, Μέταλλα Σερρών,
Ματσούκα, Κοζάνη, Καβάλα κλπ.
Μπουγά Μετέν, Μολώχα Κοζάνης
Νεοκαισάρεια, Νεοκαισάρεια Κατερίνης, Λαγκαδίκια.
Νικόπολη, Πυλαία Αλεξανδρούπολη, Πλατανότοπος Καβάλας κλπ.
Όφις, Νέα Τραπεζούντα Πιερίας κλπ.
Παϊπούρτ, Τριπόταμος Βέροια,
Πάφρα, Σέρρες, Ιωάννινα,
Σαμσούντα, Χωριά Δράμας Αγορά, Δασωτό κλπ.
Σάντα: Πεύκα Αλεξ/πολις, Ν. Σάντα Κιλκίς κλπ.
Τραπεζούντα, Κολχικό Λαγκαδά,
Τσιμερά, Πολυδένδρι, Πέντε Βρύσες Λαγκαδά,
Φάτσα, Σαλώνια Πιερίας κλπ.

Εάν υπάρχουν Σύλλογοι μέλη της Π.Ο.Ε. στέλνουμε σ' αυτά τα σωματεία έντυπο με ερωτηματολόγιο για συλλογή στοιχείων διαλέκτου, ιστορίας, λαογραφίας, κλπ. λαϊκής τέχνης κλπ., για μαγνητοσκοπήσουν συνεντεύξεις ήθη και έθιμα, φωτογραφικό υλικό, και αυτά αποστέλλουν στην Π.Ο.Ε. ένα αντίτυπο, αφού κρατήσουν το πρωτότυπο στο αρχείο τους. Εάν δεν υπάρχουν σύλλογοι-μέλη της Π.Ο.Ε. στους παραπάνω οικισμούς, τότε απευθύνουμε σε γειτονικούς συλλόγους την παράκληση να μεριμνήσουν για τις παραπάνω δράσεις.

Η συλλογή του υλικού πρέπει να γίνει από ερευνητές της Π.Ο.Ε., οι οποίοι εκτός από τις συνεντεύξεις θα πρέπει να ηχογραφήσουν και συγκεκριμένους γραμματικούς τύπου όπως π.χ. χρόνοι, κλίσεις, εγκλίσεις, μετοχές κλπ. βασικών ρημάτων, κλίσεις ονομάτων, επιθέτων, επιρρημάτων, συνδέσμων, προθέσεων κλπ.

Βασικά εγχειρίδια σ’ αυτή την προσπάθεια κρίνονται ως απαραίτητα το Λεξικό του Άνθιμου Παπαδόπουλου και η Γραμματική της Ποντιακής Διαλέκτου του Δημοσθένη Οικονομίδη, που αποτελούν και τα δύο μέρος του Αρχείου Πόντου, όπως επίσης και το Λεξικό των αρχαϊσμών στις νέες ελληνικές διαλέκτους του γλωσσολόγου Καθηγητή του Α.Π.Θ. Γ. Ανδριώτη, όπως ακόμη και οι εργασίες του επίσης γλωσσολόγου Καθηγητή του Α.Π.Θ., συμπατριώτη μας και Προέδρου σήμερα του Αρχείου Πόντου Δ. Τομπαΐδη. Πέρα από αυτούς τους ακαδημαϊκούς δασκάλους χρήσιμες μπορούν ακόμη να αποδειχθούν και οι εργασίες της αλησμόνητης Βέρας Αντωνιάδου.

Ας επισημανθεί ακόμη ότι και στην σύνταξη της ποντιακής διαλέκτου, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος, διότι π.χ. διατηρεί και σ’ αυτό σημείο τύπους της αρχαίας.

Έτσι το αντικείμενο ακολουθεί κατά κανόνα το ρήμα - στην ποντιακή διάλεκτο λέμε αγαπώ σε και όχι σ’ αγαπώ, όπως συνηθίζουμε στην νεοελληνική.

Η Π.Ο.Ε. εκδίδει το υλικό σε CDROM και το διαθέτει σε τιμή κόστους σε κάθε ενδιαφερόμενους και το καταθέτει και στο υπό ίδρυση Μουσείο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης για κάθε ενδιαφερόμενο. Έτσι θα διασωθούν ως ένα βαθμό τα τοπικά ιδιώματα αρκετών περιοχών. Το βιβλίο δεν έχει προφορά και δεν θα μπορεί να αποδοθεί στο μέλλον επακριβώς η διάλεκτος. Άλλωστε το ηχόχρωμα δε μπορεί να αποδοθεί με τα σημεία της στίξης, στο βαθμό που το αποδίδει η ανθρώπινη φωνή.

Επίσης πρέπει να καταγραφούν και οι Ελληνόφωνοι του Πόντου, όπως επίσης και ως ιδιαίτερη ομάδα και οι Πόντιοι που ομιλούν ακόμη και σήμερα στις χώρες της πρώην Σοβιετικής ένωσης διότι αυτές οι δύο τελευταίες ομάδες επειδή χρησιμοποιούν μη ελληνική γλώσσα ως καθομιλουμένη, δεν έχουν εισάγει στη διάλεκτο νεοελληνικά στοιχεία όπως συμβαίνει μ’ εμάς που χρησιμοποιούμε ταυτόχρονα και τα δύο αυτά νεοελληνικά ιδιώματα. Έτσι θα μπορούσε να εξετάσει κανείς συγκριτικά και τις μεταβολές που επέφεραν, τα διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα στη διάλεκτό μας τα τελευταία 100 περίπου χρόνια. Αυτό προϋποθέτει όμως προσεκτικές αποστολές και στις δύο αυτές περιοχές. Αυτές οι προτάσεις μπορούν να βελτιωθούν, να συμπληρωθούν κλπ.

Με την ελπίδα ότι έγινε αντιληπτή η αδήριτη ανάγκη της ηχητικής καταγραφής της διαλέκτου μας, υπογραμμίζω ακόμη ότι όλοι οι στόχοι που επιδιώκονται από μια ομάδα, προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός στερεού συνδετικού κρίκου επικοινωνίας και αυτός δεν είναι άλλος από την κοινή ποντιακή μας διάλεκτο.

Με πιο απλά λόγια, η επιβίωση της ταυτότητας των Ποντίων περνά μέσα από την διάσωση της ποντιακής διαλέκτου, διότι αυτή συγκροτεί και συγκρατεί την ομάδα, η οποία θα επιδιώξει ενδεχομένως μελλοντικά την επίτευξη κάποιων στόχων της ιστορικής μας δικαίωσης.

Παρακαλείσθε στείλτε υλικό στην ποντιακή διάλεκτο σε ψηφιακή μορφή δηλαδή cd ή dvd.

Η γλώσσα είναι υπόθεση όλων μας.


Υπεύθυνος Ύλης: Σάββας Μαυρίδης
smavrid@libd.teithe.gr
info@poe.org.gr


ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
Λ. ΝΙΚΗΣ 1
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τ.Κ. 54624
ΤΗΛ. 2310227822
FAX 2310227213
www.poe.org.gr
info@poe.org.gr

Συναυλία «δυναμίτης» από τους νέους Πόντιους καλλιτέχνες της περιοχής του Κάτω Νευροκοπίου

Ποντιακή βραδιά διαφορετική από τις άλλες

Ξεχωριστή ήταν τη φετινή χρονιά η βραδιά που είναι αφιερωμένη στον πολιτισμό και την παράδοση του Ποντιακού Στοιχείου. Το βράδυ της Δευτέρας την αναπαράσταση του Ποντιακού γάμου από τους Συλλόγους Ποντίων «Αλέξανδρος Υψηλάντης» Κάτω Νευροκοπίου και «Κομνηνοί» Δράμας, ακολούθησε μουσική βραδιά με ζωντανή Ποντιακή μουσική.

Το στοιχείο της διαφορετικότητας πέρα από την παρουσίαση του ποντιακού γάμου, ήταν πως οι καλλιτέχνες που φιλοξενήθηκαν στην σκηνή των Ακριτείων την συγκεκριμένη βραδιά ήταν όλοι από την περιοχή του Κάτω Νευροκοπίου.

Οι νέοι Πόντιοι καλλιτέχνες που ανέδειξε η ακριτική περιοχή, ξεσήκωσαν τους Πόντιους και μη που παρακολούθησαν τις εκδηλώσεις της βραδιάς. Με μουσική, τραγούδι και πραγματικό μεράκι κράτησαν κοντά τους για πολλές ώρες νεολαίους και μη που δεν σταμάτησαν τον χορό μέχρι αργά το βράδυ.

Τον παλμό έδωσαν στο γλέντι της βραδιάς οι καλλιτέχνες Αμοιρίδης Κώστας από το Τοπικό Διαμέρισμα του Δασωτού, Αμοιρίδης Νίκος από το Τοπικό Διαμέρισμα του Δασωτού, Σαχανίδης Θέμης από το Τοπικό Διαμέρισμα του Περιθωρίου, Παπαδόπουλος Γιώργος από το Τοπικό Διαμέρισμα του Περιθωρίου, Τσαϊρίδης Στάθης από το Τοπικό Διαμέρισμα του Περιθωρίου, Προσώτσανλης Άκης από το Τοπικό Διαμέρισμα του Περιθωρίου, Κεφαλίδης Άλκης από το Τοπικό Διαμέρισμα του Λευκογείων, Κεφαλίδης Λάζαρος από το Τοπικό Διαμέρισμα του Λευκογείων, Γεωργιάδης Νίκος από το Τοπικό Διαμέρισμα του Περιθωρίου…

Πηγη: Ξυράφι

Αίθουσα «Ζώρα Μελισσανίδη» στην Ένωση Ποντίων Νίκαιας

Η Ένωση Ποντίων Νικαίας θα τιμήσει τον προσεχή Οκτώβριο σε ειδική τελετή τη μνήμη ενός επιφανούς μέλους της, τον μεγάλο ευεργέτη του Ποντιακού Ελληνισμού, Ζώρα Μελισσανίδη, δίνοντας το όνομά του σε μια μεγάλη αίθουσα.

Όπως δήλωσε στην «Π.Γ.» ο πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Νίκος Κοπαλάς, «ο χώρος του 1ου ορόφου, εκεί όπου σύχναζε με τους φίλους του ο τιμώμενος, θα ονομασθεί «Αίθουσα Ζώρα Μελισσανίδη», σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις μεγάλες υπηρεσίες που έχει προσφέρει στην Ένωσή μας και στον ποντιακό ελληνισμό γενικότερα».

Ο Ζώρας Μελισσανίδης με την αγαπημένη του λύρα, μπροστά στη σκηνή του θεάτρου της Ένωσης, μαζί με τον αείμνηστο Πόντιο υπουργό Σάββα Παπαπολίτη το έτος 1955.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΠΟΝΤΙΩΝ Β. ΕΛΛΑΔΟΣ

Η Καλλιτεχνική Στέγη Ποντίων Β. Ελλάδος σας ανακοινώνει το νέο Δ.Σ. που προέκυψε από τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 22 Μαρτίου 2010.

Η θητεία του διαρκεί από την 23-03-2010 έως 22-03-2012.

Πρόεδρος: Κανίδης Γεώργιος
Αντιπρόεδρος: Γεωργιάδης Αθανάσιος
Γεν. Γραμματέας: Αδαμίδου Ευτυχία
Ταμίας: Ραφαηλίδου Αικατερίνη
Υπ. Καλλιτεχνών: Ιακωβίδης Λάμπης
Υπ. Ψυχαγωγίας & Εκδηλώσεων: Σαχινίδης Αναστάσιος
Υπ. Θεατρικού & Πολιτισμού & Ειδ. Γραμ.: Αδαμίδου Ευτυχία
Υπ. Χορευτικού: Μιχαηλίδης Γεώργιος
Μέλος: Παπαδόπουλος Χαράλαμπος


Καλλιτεχνική Στέγη Ποντίων Βορείου Ελλάδος
Βούλγαρη 16Α
Θεσσαλονίκη
Τ.Κ. 54249
Τηλ. 2310330091
Fax 2310330092
www.stegi.wikidot.com
stegipontion@mail.gr

Τιμή στο Νίκο Παπαδόπουλο, βουλευτή του σουηδικού κοινοβουλίου από τους Συλλόγους του Αγίου Δημητρίου

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ

Στον ειδυλλιακό χώρο του εξωκλησίου του Αγίου Παντελεήμονα βρέθηκε χθες (27-07-2010) Νίκος Παπαδόπουλος βουλευτής του Σουηδικού Κοινοβουλίου για να παραστεί σε εκδηλώσεις που διοργάνωσαν προς τιμήν του, ο Σύλλογος προστασίας Περιβάλλοντος ‘Άγιος Παντελεήμων’ Αγ. Δημητρίου, ο Ποντιακός Μορφωτικός Σύλλογος Αγ. Δημητρίου – Ρυακίου και η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Δήμου Ελλησπόντου. Περιβαλλόμενος από απλούς ανθρώπους μίλησε για τη ζωή του στη δεύτερη πατρίδα του τη Σουηδία, τον αγώνα του για την πολιτική του ανέλιξη. Τη ζωή του δίπλα στον Ούλοφ Πάλμε. Τον 30χρονο αγώνα του για την αναγνώριση.

Η τιμή του αξίζει και συγχαρητήρια στους συλλόγους που τον επέλεξαν.

Ο Νίκος Παπαδόπουλος έγινε γνωστός στο πανελλήνιο από τον αγώνα του για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από το Σουηδικό Κοινοβούλιο.

Μία αναγνώριση σταθμό, καθώς η Σουηδία είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως, εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο, που αναγνώρισε την Γενοκτονία των Ποντίων.

Ο ίδιος, επί σειρά ετών δραστηριοποιείται επί του συγκεκριμένου θέματος, με σχετικές αναφορές σε διεθνή φόρουμ και συναντήσεις, όπου συμμετέχει εκπροσωπώντας την Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση του Ελληνισμού (Πα.Δ.Ε.Ε), στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ποιοι ήταν, όμως, οι βασικοί συντελεστές, που πρωτοστάτησαν και έφεραν εις πέρας μια εθνική υπόθεση δικαίωσης, πρώτιστα του Ποντιακού Ελληνισμού και ευρύτερα του οικουμενικού ελληνισμού; Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Σουηδίας, προηγήθηκαν αγώνες, τριάντα και πλέον ετών, από τους Έλληνες μετανάστες σ' αυτή τη σκανδιναβική χώρα. Πρώτα απ' όλα αναφέρονται οι παππούδες και οι γονείς Ποντίων της ελληνικής παροικίας, που εμφύσησαν στις νέες γενιές την ιστορία, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό των Ελλήνων του Πόντου.

Καθοριστικής σημασίας ήταν η απόφαση του "Ευξείνου Πόντου" Στοκχόλμης, με πρόεδρο τον Κώστα Φραγγίδη, να συνεργαστεί με οργανώσεις Αρμενίων και Ασσυρίων, στη Σουηδία, για την κοινή προβολή του θέματος στο σουηδικό κοινό και τα μέλη του σουηδικού κοινοβουλίου.

Ο Νίκος Παπαδόπουλος έχοντας μέντορά του τον Ούλοφ Πάλμε διέγραψε μια επιτυχή πορεία στο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Σουηδίας.

Με μύησε στην πολιτική ο Ούλοφ Πάλμε, μας είπε στη σύντομη συνάντηση που είχαμε μαζί του στο εξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα. «Άρχισα από τα χαμηλότερα στάδια , γιατί ο σουηδικός λαός αν και είναι αγνός και καλός, δεν εμπιστευόταν την εποχή εκείνη έναν μετανάστη. Παρόλα αυτά, ανεβοκατεβαίνοντας πολλές φορές το ασανσέρ των πολιτικών θέσεων, τα κατάφερα. Αγαπούσα την πολιτική, ήθελα να αγωνιστώ, έμαθα πολλά κοντά του, μου έδωσε πολύ μεγάλη βοήθεια, με εκπαίδευση κατά κάποιο τρόπο σ’ αυτό που κάνω σήμερα.

Αν και είχα τελειώσει το πανεπιστήμιο και πήρα μεταπτυχιακό, έζησα μέσα στο κόμμα μια άλλη εκπαίδευση πολιτική η οποία ήταν πάρα πολύ θετική. Και πιστεύω ότι τρία πράγματα ζητούσε το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, για να πάει κάποιος μπροστά: Εργασία – εργασία και πάλι εργασία.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ

Για τη λειτουργία της δημοκρατίας στη Σουηδία και κατά πόσο είναι ιδανική όπως περιγράφεται, ο Νίκος Παπαδόπουλος είπε: «Είναι ιδανική για πολύ κόσμο και θα έλεγα πως είναι μια από τις λίγες χώρες που έχει τη δημοκρατική ανάπτυξη που ονειρεύονται πολλοί. Παρότι είμαστε σαν χώρα η Ελλάδα η κοινή πηγή της δημοκρατίας, τα σκήπτρα σήμερα κρατούν άλλα κράτη.

Η Σουηδία ναι, είναι ένα κράτος δημοκρατικό και είμαι υπερήφανος που η δεύτερη μου πατρίδα έχει αναπτύξει το θέμα της δημοκρατίας στη βάση του. Εχει εξασφαλίσει τον πολίτη. Και τα βασικότερα πράγματα που θέλει ένας πολίτης για να έχει την υπόσταση του θετικά και να πιστεύει στον εαυτό του είναι να έχει μια δουλειά, να δουλεύει. Αυτό το εξασφαλίζει. Το δεύτερο είναι η παιδεία. Εγώ έφυγα γιατί παρότι ο πατέρας μου ήταν βουλευτής και μου άφησε μια πολύ μεγάλη περιουσία, το όνομά του, δεν μπορούσα να σπουδάσω γιατί δεν είχα οικονομική άνεση. Αναγκάστηκα να φύγω. Στη Σουηδία δεν χρειάζεται Σουηδός πολίτης να φύγει για να σπουδάσει κάπου αλλού. Του τα προσφέρει όλα το κράτος. Οπότε παιδεία – εργασία και δημοκρατική κοινωνία διευκόλυναν την ανάπτυξη του κράτους.

Πολιτισμικό έγκλημα η ανακατασκευή και οι νέες «αγιογραφίες» της Σουμελά

Υπό αναθεώρηση ο τρόπος αναστύλωσης και αναπαλαίωσης της Σουμελά στον Πόντο

Οι αναστηλωτικές εργασίες και τα έργα ανακατασκευής και αποκατάστασης του μοναστηριακού οικοδομικού συγκροτήματος της Παναγίας Σουμελά ξεκίνησαν το 1991, υπό την ευθύνη του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας και της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Ενώ οι εργασίες ολοκληρώθηκαν και έφθασαν στο τέλος τους το 2007, ανακαλύφθηκε ότι το όλο έργο έγινε σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετα και το τελικό αποτέλεσμα, σε πολλές περιπτώσεις, δεν έχει καμία σχέση με τη μορφή που είχε η Παναγία Σουμελά μέχρι το 1923-24.

Εκτός από τα προφανή εγκλήματα -οι απαράδεκτες «αγιογραφίες» και τα οξυκόρυφα τόξα στην κρήνη του αγιασμού, που παραπέμπουν πιο πολύ σε ισλαμικό κτίσμα- ο εργολάβος που ανέλαβε το έργο κατασκεύασε έναν επιπλέον όροφο στο οικοδομικό συγκρότημα της μονής!

Μόλις ανακαλύφθηκε ότι με τις αίθουσες των μαθητευόμενων μοναχών και τη βιβλιοθήκη στο ιστορικό μοναστηριακό συγκρότημα προστέθηκε ένας επιπλέον όροφος από εκείνους που διέθετε το μοναστήρι πριν την καταστροφή του, αποφασίστηκε να αναθεωρηθεί όλη η φιλοσοφία ανακατασκευής της Σουμελά, ενώ παράλληλα ο υπουργός Πολιτισμού Γκιουνάι συγκρότησε Επιστημονική Επιτροπή η οποία είναι πλέον αρμόδια να παρακολουθεί την ορθή εκτέλεση του έργου.

Η Επιστημονική Επιτροπή, αφού εξέτασε όλες τις πτυχές του έργου, αποφάσισε το γκρέμισμα των επιπλέον ορόφων και την ανακατασκευή τους με βάση τα παλαιά σχέδια της μονής. Ο αρχιτέκτονας Νουβίτ Μπαγιάρ (Nuvit Bayar), που είναι ο υπεύθυνος του έργου, επανασχεδίασε το πλάνο της ανακατασκευής και το έστειλε στο υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, που είναι και ο αρμόδιος φορέας.

Με βάση λοιπόν το νέο σχέδιο, το έργο της ανακατασκευής του μοναστηριακού συγκροτήματος της Παναγίας Σουμελά, στη Ματσούκα της Τραπεζούντας, που μέχρι στιγμής στοίχισε 1,5 εκατομμύριο λίρες Τουρκίας και διήρκησε 16 χρόνια, από το 1991 μέχρι το 2007, θα γίνει πάλι από την αρχή, σε ποσοστό 73%.

Στην έκθεση που συνέταξαν η Πρόεδρος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πολυτεχνείου Τραπεζούντας Αϊσέ Σαγσόζ (Prof. Dr. Ayse Sagsoz), ο Πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας και Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ατατούρκ Χαμζά Γκιούντογντου (Prof. Dr. Hamza Gundogdu), ο ερευνητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πολυτεχνείου Μέσης Ανατολής Φουάτ Γκιοκ (Dr. Fuat Gok), ο Γενικός Διευθυντής Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού Αχμέτ Ιμάμογλου (Ahmet Imamoglu) και ο Διευθυντής του Εργαστηρίου Κωνσταντινούπολης Γκιουβέν Γκιοκτσέ (Guven Gokce) μεταξύ άλλων αναφέρουν τα εξής:
- Έστρωσαν μπετόν στο πάτωμα του μοναστηριού και αφαίρεσαν διάφορα στοιχεία, αλλοιώνοντας το φυσικό του χρώμα.
- Αντί να χρησιμοποιήσουν ντόπια πέτρα, έφεραν πέτρες λευκού χρώματος από την Παϊπούρτη και από την Άγκυρα, αλλοιώνοντας τη φυσιογνωμία και το χρώμα του μοναστικού συγκροτήματος.
- Σκέπασαν με τσιμέντο τους τοίχους της μονής.
- Άλλαξαν τη σκεπή, αλλοιώνοντας τα παραδοσιακά της χαρακτηριστικά.
- Αντί για στρογγυλές, έκαναν οξύκορφες τις αψίδες της κορυφής του αγιάσματος, αλλοιώνοντας τη μορφή του.
- Στην αριστερή πλευρά της σκάλας έχτισαν τείχη που δεν υπήρχαν.
- Τα επιχρίσματα στην εξωτερική πλευρά του ξενώνα και των κοιτώνων των μαθητευομένων έγιναν με μη παραδοσιακό τρόπο, αλλοιώνοντας την ιστορική μορφή του κτιρίου.
- Στους κοιτώνες των μαθητευομένων και τις δυο βιβλιοθήκες έχει προστεθεί ένας όροφος που δεν υπήρχε στο παλιό κτίριο.

Εν τέλει, όπως αναφέρεται στην έκθεση, στη Σουμελά δεν έγινε ανακατασκευή με βάση την παλιά της μορφή, απλά έγιναν οικοδομικές εργασίες.

Με βάση τα δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου, όλες οι κακοτεχνίες και οι υπερβάσεις του παραδοσιακού οικοδομικού συγκροτήματος θα γκρεμιστούν και θα ξαναχτιστούν με βάση τα παλαιά σχέδια της ιεράς μονής Παναγίας Σουμελά.

Εμείς από την πλευρά μας σημειώνουμε ότι η αγάπη και τα αισθήματα που τρέφουμε για τον Πόντο και την ιστορία του τη φορά αυτή δεν μεταφράστηκαν σε ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού στην ουσία αφήσαμε στην «τύχη» της τη Σουμελά, ό,τι πιο εμβληματικό στέκεται ακόμα όρθιο στον Πόντο για τους απανταχού Ποντίους, με αποτέλεσμα να προστεθεί αυθαίρετα ένας επιπλέον όροφος!

Ευτυχώς που κινήθηκαν κάποιοι τοπικοί παράγοντες στην Τραπεζούντα και αποφεύχθηκε, έστω και κατόπιν εορτής, ένα ιστορικό και πολιτισμικό έγκλημα.

Ευτυχώς!


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ποντιακή Γνώμη - Τεύχος Δεκεμβρίου

Οι πρόσφυγες του Πόντου και της Μικράς Ασίας στα Τρίκαλα

Ενδιαφέροντα στοιχεία πονήματος από το συνταξιούχο δημοσιογράφο Θύμιο Λώλη

Του Αποστόλη Ζώη

Εργατικοί, ευρηματικοί και φιλότιμοι, οι πρόσφυγες έκαναν όλες τις δουλειές στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, να σταθούν στα «πόδια» τους και τελικά να δημιουργήσουν μεταλλάσσοντας προς το καλύτερο την τοπική κοινωνία». Μ' αυτό τον τρόπο, ο συνταξιούχος δημοσιογράφος, Θύμιος Λώλης, περιγράφει την παρουσία των προσφύγων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, στα Τρίκαλα, μέσω ενός πονήματος.
Πρόκειται ουσιαστικά για μια ανθολόγηση και καταγραφή, από τις παλιές εφημερίδες των Τρικάλων, της παρουσίας των προσφύγων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, από το 1922 έως το τέλος της πρώτης πεντηκονταετίας του 20ου αιώνα, στα Τρίκαλα.

Πειστική μαρτυρία

Οι παλιές τοπικές εφημερίδες αποτελούν, σύμφωνα με το συνταξιούχο δημοσιογράφο, τη μοναδική έντυπη και πιο πειστική μαρτυρία, για την άφιξη, εγκατάσταση, την εν γένει ζωή και δράση των προσφύγων, που συνέρρευσαν στα Τρίκαλα, αναζητώντας αγάπη και προστασία, έπειτα από τη γενοκτονία και τον διωγμό τους.

Παρακολουθώντας κάποιος την αδιάψευστη αυτή τραγωδία τους, αλλά και την όλη παρουσία τους, δεν μπορεί -σύμφωνα με το δημοσιογράφο- παρά να αναγνωρίσει την υπέροχη προσπάθειά τους να αντέξουν, να σταθούν, να επιβιώσουν και τελικά να δημιουργήσουν, συμβάλλοντας θετικά στην ανάπλαση, εξυγίανση και πρόοδο και της τρικαλινής κοινωνίας.

Ενώ, λοιπόν, από τις αρχές τού 1919 και μέχρι το 1921, η ειδησεογραφία αναφέρεται λεπτομερειακά, στην παρουσία και τα προβλήματα των χιλιάδων προσφύγων της Ανατολικής Θράκης, που αρχικά είχαν φθάσει στα Τρίκαλα και σε όσους προστέθηκαν στη συνέχεια, από τη Ρωσία, η πρώτη γραπτή αναφορά, για επικείμενη αποστολή προσφύγων στην πόλη των Τρικάλων, από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία γενικότερα, γίνεται στην εφημερίδα «Θάρρος» της Παρασκευής 23ης Σεπτεμβρίου 1922, δημοσιεύοντας την παρακάτω λακωνική πληροφορία: «Έρχονται πρόσφυγες. Κατά τηλεγράφημα προς την ενταύθα Νομαρχίαν θ' αποσταλούν εκ Βόλου, ενταύθα και εις Καρδίτσαν 1.500 πρόσφυγες. Πρέπει το ταχύτερον, να ληφθούν τα ενδεικνυόμενα μέτρα, δια τον στεγασμόν των και την τροφοδοσίαν των».

Γυναικόπαιδα

Ιδιαίτερη, όμως, έκκληση έγινε για τα γυναικόπαιδα των προσφύγων, για τα ορφανά παιδιά, που συνέρρευσαν στα Τρίκαλα. Το «Θάρρος» της 3ης Οκτωβρίου 1922, επιδεικνύει ιδιαίτερη ευαισθησία υπέρ αυτών, με το παρακάτω σχόλιό του για τον έρανο υπέρ των προσφύγων: «Συνεκροτήθη η επιτροπή προς συλλογήν εράνων διά τους πρόσφυγας τής Μ. Ασίας. Δεν αμφιβάλλομεν ότι άπαντες θα προσφέρωσιν τον όβολόν των προς ανακούφισιν των δυστυχών αυτών προσφύγων, οι οποίοι ανάγκη να τύχωσιν φιλοξενίας εκ μέρους μας. Εκ παραλλήλου όμως προς την επιτροπήν των εράνων είναι ανάγκη να γίνει και μία επιτροπή Κυριών και Δεσποινίδων, η οποία θα προσφέρει ανεκτίμητους υπηρεσίας εις τα γυναικόπαιδα των προσφύγων, ίδια δε εις τα ορφανά και εγκαταλελειμμένα λόγω απώλειας των προστατών των».

Παρά τις συστάσεις κι εκκλήσεις, το ποσό που συγκεντρώθηκε από τον έρανο υπέρ των προσφύγων, χαρακτηρίζεται «πτωχό και πενιχρό» για την αντιμετώπιση των αναγκών των προσφύγων.

Το «Θάρρος», σε σχόλιό του της Δευτέρας 21ης Νοεμβρίου 1922, αντί του εράνου τάσσεται υπέρ της επιβολής μόνιμου φόρου, υπέρ των προσφύγων.

Η παρουσία των προσφύγων στα Τρίκαλα, έδωσε και την αφορμή, σύμφωνα με τον κ. Λώλη, για τη δημιουργία μιας άλλης πνευματικής και καλλιτεχνικής κουλτούρας, που έφεραν μαζί τους τα θύματα του Κεμαλισμού. Ιδιαίτερα δε στο χώρο των τεχνών, που γνώριζαν την άνθισή τους στον Ελληνικό Πόντο και την Μικρά Ασία, γενικότερα.

Και... Σουλτάνος φωτογράφος

Από τη Μικρά Ασία ήταν και πολλοί καλλιτέχνες, επαγγελματίες φωτογράφοι, που ήλθαν κι εγκαταστάθηκαν στα Τρίκαλα. Και στο «Θάρρος» της 31ης Δεκεμβρίου 1922 δημοσιεύεται η παρακάτω σχετική διαφήμιση: «Ο εξ Αΐδινίου πρόσφυξ κ. Κ. Καργόπουλος φωτογράφος, έχων και τον τίτλον του Σουλτάνου, ήνοιξε φωτογραφείον».

Ο προσφυγικός συνοικισμός Τρικάλων, στην περιοχή δίπλα από τους νέους τότε και σημερινούς στρατώνες, πήρε νομική υπόσταση, ύστερα από τέσσερα σχεδόν χρόνια, σημειώνει ο δημοσιογράφος, αφότου ήρθαν στην πόλη των Τρικάλων οι πρώτοι πρόσφυγες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, τον Σεπτέμβρη του 1922. Η πρώτη αναφορά στην ίδρυση αυτού του συνοικισμού γίνεται στις εφημερίδες της 23ης Μαρτίου 1926.

Επίσης, οι πρόσφυγες των Τρικάλων, αφού ξεπέρασαν τα πρώτα προβλήματα στέγασης και διαβίωσης άρχισαν να αντιμετωπίζουν την όχι ευχάριστη για αυτούς κατάσταση με τη σύσταση του πρώτου τους συλλόγου. Σχετική πρόσκληση δημοσιεύεται στις εφημερίδες, την 11η Φεβρουαρίου 1924.

Γενικά, από τα δημοσιεύματα των τρικαλινών εφημερίδων της εποχής εκείνης, σημειώνει ο δημοσιογράφος, προκύπτει ότι η εν γένει βοήθεια προς τους πρόσφυγες δεν υπήρξε η αναμενόμενη. Και η στάση των τοπικών αρχών απέναντί τους όχι η πρέπουσα.

Χαρακτηριστικά το «Θάρρος» θα γράψει: «Στους δυστυχείς πρόσφυγες δεν παραχωρήθηκε ούτε στέγη ούτε άρτος, ούτε παραμυθητικός λόγος καν». Ενώ στην ίδια γραμμή σχολιασμού ήταν και η άλλη τρικαλινή εφημερίδα «Αναγέννησις».

Πηγή: Η Έρευνα

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΡΙΖΟΥ ΣΚΥΔΡΑΣ

Ο Σύλλογος Ποντίων Ριζού Σκύδρας σας προσκαλεί στις εκδηλώσεις ενόψει της εορτής «Μεταμορφώσεως του Σωτήρος» στις 5 & 6 Αυγούστου 2010 στον προαύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Ριζού.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

5 Αυγούστου, ώρα έναρξης 9:30 μ.μ.

- Χορευτικό συγκρότημα Μυτιλήνης Λέσβου «Αγία Παρασκευή»
- Γλέντι με Στάθη Παυλίδη, Μπάμπη Κεμανετζίδη, Γιάννη Τσιτιρίδη

6 Αυγούστου, ώρα έναρξης 9:30 μ.μ.

- Μικρό χορευτικό συγκρότημα Ριζού
- Γλέντι με Σιδηρόπουλο Γιώργο (τραγούδι), Τσαουσίδη Γιώργο (λύρα), Χρηστάκη (κλαρίνο), Σιδηροπούλου Ελένη (Λαϊκό & Δημοτικό Πρόγραμμα).


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΡΙΖΟΥ ΣΚΥΔΡΑΣ
ΡΙΖΟ ΣΚΥΔΡΑΣ
Τ.Κ. 58100
Τηλ. 6982905704
Fax 2381072294

Αλωνάρτς

Ποινικοποίηση και Ανθρώπινα Δικαιώματα

του Ν. Λυγερού

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο έχουμε την τάση να ασκούμε κριτικές προς τα ξένα κράτη διότι δεν ενισχύουν τους αγώνες μας. Ένας από αυτούς είναι η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων που είναι μία πραγματικότητα μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αν και υπάρχει και σε μερικές πολιτείες των Η.Π.Α. Από την άλλη πλευρά, κατηγορούμε συστηματικά το ελληνικό κράτος που δεν παράγει έργο που να συμβαδίζει με την προσπάθεια της αναγνώρισης. Ακόμα και αν όλα αυτά τα επιχειρήματα ισχύουν, το πρακτικό πρόβλημα δεν είναι εδώ. Η ουσία της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων είναι η διαδικασία διόρθωσης.

Σε αυτήν ανήκει η αναγνώριση της γενοκτονίας ως πρώτο βήμα και όχι ως τελικό αποτέλεσμα. Αν πραγματικά πιστεύουμε ως ελληνισμός ότι πρέπει να προωθήσουμε το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων σε άλλα κράτη, τότε υπάρχει η λύση. Το όνομά της είναι η ποινικοποίηση της μη αναγνώρισης, η οποία είναι το δεύτερο στάδιο της όλης διαδικασίας. Το ερώτημα που θέτει η ποινικοποίηση είναι απλό. Αυτοί που προωθούν την αναγνώριση, θέλουν το επόμενο στάδιο; Ή απλώς την προωθούν διότι παραμένει ένα θεωρητικό πρόβλημα μέσα στο νομολογικό πλαίσιο; Η αναγνώριση, όσο και να είναι σημαντική, είναι συμβολική και δίχως πρακτικές επιπτώσεις. Ο αγώνας μας για τη γενοκτονία των Αρμενίων απέδειξε ότι η διαφοροποίηση βρίσκεται πάνω στο θέμα της ποινικοποίησης. Το βαθύ κράτος της Τουρκίας δεν έχει πρόβλημα με την αναγνώριση, αν δεν την ακολουθεί η ποινικοποίηση, διότι ξέρει τον συμβολικό και μόνο χαρακτήρα της.

Το ίδιο ισχύει και για μερικούς που προωθούν επίσημα την αναγνώριση, αλλά όχι επειδή σέβονται τη γενοκτονία των Ποντίων. Για αυτούς είναι απλώς ένα επιχείρημα για το συμφέρον τους. Η πραγματική αναγνώριση πετυχαίνεται θεσμικά μόνο με την ποινικοποίηση. Αυτό το γνωρίζουν και οι Τούρκοι διαδηλωτές που προσπάθησαν να καταστρέψουν το μνημείο στη Λυών αφιερωμένο στη γενοκτονία των Αρμενίων. Διότι δεν υπάρχει νόμος που να τους εμποδίζει να το κάνουν. Η ποινικοποίηση είναι η μόνη που προστατεύει πρακτικά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ενώ η αναγνώριση έχει καταντήσει προεκλογικό επιχείρημα. Οι πραγματικοί πολεμιστές της ειρήνης πρέπει να βασιστούν στην ποινικοποίηση. Μόνο μέσω της μπορούμε να πιέσουμε ουσιαστικά το στρατιωτικό καθεστώς της Τουρκίας. Όλα τα άλλα επιχειρήματα είναι πολιτικάντικα τεχνάσματα. Και για την ποινικοποίηση δεν έχουμε να επιβάλουμε τίποτα στα ξένα κράτη. Απλώς με το έργο μας στην Ελλάδα και στην Κύπρο δείχνουμε το παράδειγμα της ηθικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στον αγώνα για την ποινικοποίηση της μη αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, αναγνωρίσαμε γρήγορα τους πραγματικούς αγωνιστές. Το ίδιο πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα πείσουμε τους δικούς μας αλλά και τους ξένους, ότι το Ποντιακό δεν είναι απλώς ένα πολιτικάντικο τέχνασμα ή πιο απλά ακόμα, ένα ανέκδοτο.

«ΕΝΕΜΕΝΑ ΣΕΝ!!!»

Στους αδελφούς πόντιους της Σουηδίας.
Για την αναγνώριση της γενοκτονίας των
παππούδων μας, από την Βουλή των Σουηδών
στις 11 Μαρτίου, 2010

Αετοί, Δράκοι, Τραντέλλενοι
Διγενήδες Ακριτάδες,
Κομνηνών γαίμαν Άγιον
Βησσαρίωνες, Γαβράδες!

ΦΡΑΓΓΙΔΗΣ έτον Πρόεδρος
με κάμποσα παιδία,
τ’απάν αφκά εκλώσανε
όλεν την Σουηδία.

Ο ΣΤΑΦΥΛΙΔΗΣ καλατσεύ’
LINDE και MALM ακούνε,
οι Πόντιοι ακολουθούν
ζεμίαν ‘κι τερούνε.

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΝ διόρθωσεν
Το λάθος ντ’ εποίκεν,
Σουηδίαν έργωσεν
λιθάρ’ σo λιθάρ’ ‘κι εφήκεν.

Το δύο χιλιάδες έτονε
το δέκα την χρονίαν,
τρανόν χαπέρ επαίραμε
μακρά σην Σουηδίαν.

Έρθεν το μένεμαν γλυκύν
‘ς σα Έντεκα Μαρτίου,
Σουηδόν ανεγνώρισεν
Ποντίων μαρτυρίου.

Σουηδόν φιλέλληνας
λάτρης των Ελλήνων,
το πνεύμαν το Πανάρχαιον
οδήγανεν εκείνον.

Πολιτικήν ‘κι ετέρεσεν
νε κόστος υπελόϊσεν,
είπεν θ’εφτάγω το δίκαιον
Ο Θέον ντ’ ευλόησεν.

Ο Σουηδόν φιλέλληνας
εσέβαστεν την ζίπκαν,
ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΝ είπεν εν’
οι τούρκ’ ατό ντ΄εποίκαν.

Ατός είπεν κι’ ελάλεσεν
με δυνατόν λαλίαν,
οι τούρκ εποίκαν έγκλημαν
τρανόν ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΝ.

Αγώναν εδώκανε αψύν
απέ σην Σουηδίαν,
να δασκεύνε ολουνούς
ντο εν’ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΝ.

Τιμήν πρέπ’ ‘ς Σουηδούς
ντ’εποίκαν την ορθίαν,
ατό θα μεν’ μνημόσυνον
εις μνήμην αιωνίαν!

Καλώς και καλωσόρισες
καλώς κι’ απ’όθεν έρθες,
Χρόνια «ΕΝΕΜΕΝΑ ΣΕΝ»
κι’ εσύ ατώρα εφάνθες!

Πορτολόης, ο Σταματέτες
Βοστώνη, 11 Μαρτίου 2010

«ΑΜΙΣΟΣ 2010» - ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

O Ποντιακός Ελληνισμός έχει αναδειχθεί διαχρονικά σε ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια του Ελληνισμού.

Μέσα από τις τραγικές ιστορικές περιπέτειες με αποκορύφωμα τον ξεριζωμό οι Πόντιοι έχουμε διατηρήσει όλα εκείνα τα στοιχεία, που συνθέτουν την ιδιαίτερη ταυτότητά μας.

Μετά από 27 αιώνες συνεχούς παρουσίας και προσφοράς στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου, ο Ποντιακός Ελληνισμός κατάφερε να επιβιώσει και να δημιουργήσει νέους πυρήνες, μεταφέροντας τα κειμήλια και τις παραδόσεις της πατρογονικής γης στους τόπους υποδοχής.

1979-2010. Τριάντα ένα χρόνια ύπαρξης του Συλλόγου «Η ΑΜΙΣΟΣ», πορείας, δράσης ενός Συλλόγου που ξεκίνησε με ενθουσιασμό σε μια εποχή που όλα έδειχναν ότι ο Πόντος, η ιστορία, η παράδοση έσβηναν, χάνονταν κάτω από την κυρίαρχη Ηπειρώτικη παράδοση. Θα ήταν ασέβεια στη μνήμη των γονιών και των παππούδων μας να τους ξεχάσουμε τόσο γρήγορα.

Το χωριό μας μέσω του Συλλόγου ξεχώρισε, έγινε γνωστό όχι μόνο στην Ήπειρο αλλά και σ' όλη την Ελλάδα. Η συλλογική προσπάθεια, η δουλειά, η επιμονή και προπάντων το πάθος για υπέρτατα αγαθά και αξίες φέρνουν αποτέλεσμα. Δίνουν καρπούς.

Όσοι σ' αυτά τα χρόνια δούλεψαν γι αυτή την ιδέα, είδαν την Αμισό να ανασταίνεται στην πλατεία της Ν. Σαμψούντας, είδαν τους γέροντες πρόσφυγες, τα παιδιά τους, τους νέους, τα κορτσόπα να στήνουν μεγάλους κύκλους ενωμένοι. Να υψώνουν περήφανα τα χέρια στο χορό, να χτυπούν με δύναμη τη γη, να τραγουδούν, να υψώνουν λάβαρα. Να δίνουν υπόσχεση για τη συνέχεια.

Με τις σκέψεις αυτές σας περιμένουμε στις πολιτιστικές εκδηλώσεις μας, στην όμορφη πλατεία του χωριού μας.

Ευχαριστούμε θερμά τους χορηγούς και όσους με τον τρόπο τους συμβάλλουν σημαντικά στην πραγματοποίηση των εκδηλώσεων.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο του Εξ/κού Εκ/κού Συλλόγου Ν. Σαμψούντας.

Η Πρόεδρος
Χαϊτίδου Στέλλα.

Πέμπτη 5 Aυγούστου 2010

Σεργιάνι στην πολιτιστική μας κληρονομιά με χορούς από την Ήπειρο, τη Θράκη, τη Μακεδονία και Σαρακατσάνικα.

Συμμετέχουν τα χορευτικά τμήματα των Συλλόγων:
- Λαογραφικός Σύλλογος «Κωστηλάτα» Άρτας,
- Πολιτιστικός Σύλλογος Ωρωπού «Το Ζάλογγο»,
- Σύλλογος Σαρακατσαναίων Πρέβεζας.

Ακολουθεί Παραδοσιακό Γλέντι με το Ηπειρώτικο μουσικό σχήμα: «Μπαντίδοι» απ΄ τα Ιωάννινα.
- Γιώργος Μπέλλος: κλαρίνο-καβάλι-φλογέρα,
- Βαγγέλης Νούσης: τραγούδι,
- Βαλάντης Καζαντζής: βιολί,
- Κώστας Μπέλλος: ακουστική κιθάρα,
- Παύλος Λαζοκίτσιος: ντέφι-κρουστά.

Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010

Αφιέρωμα στην ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ.
Τραγούδια και χοροί Ανατολικού και Δυτικού Πόντου.

Έναρξη της βραδιάς με τραγούδια απ΄ τη σχολή Λύρας του Συλλόγου «Η ΑΜΙΣΟΣ». Χοροί απ΄ τα χορευτικά τμήματα των Συλλόγων:
- Ένωσης Ποντίων Μελισσίων Αττικής,
- Σύλλογο Ποντίων Διαβατών Θεσσαλονίκης «ΑΛΕΞΑΝΔΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ»,
- Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ν. Σινώπης «Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ»,
- Εξωραϊστικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ν. Σαμψούντας « Η ΑΜΙΣΟΣ».

Ακολουθεί Παραδοσιακό Ποντιακό γλέντι με γνωστούς Πόντιους τραγουδιστές και λυράρηδες:

- Γιάννης Φουλίδης: λύρα-τραγούδι,
- Στάθης Τσαϊρίδης: τραγούδι,
- Αλέξης Στεφανίδης: λύρα,
- Κώστας Πετρίδης: νταούλι,
- Παναγιώτης Ευθυμιάδης: νταούλι,
- Ηρακλής Ξενίδης: πλήκτρα ,
- Γιάννης Βελισσάρης: λύρα,
- Αγάπη Τσαΐδου: τραγούδι

Σάββατο 7 Αυγούστου 2010

Χοροί από τον Πόντο και το Aιγαίο Πέλαγος.
- Σύλλογος Μικρασιατών και Ποντίων Πρέβεζας,
- Χορευτικό Όμιλο Πρέβεζας.

Ακολουθεί Λαϊκο-Ρεμπέτικη βραδιά με την ορχήστρα του «ΚΑΒΟΥΡΑ» απ΄ την Αθήνα.
Συμμετέχουν:
- Κώστας Μήτσιος: μπουζούκι-τραγούδι
- Χριστίνα Γαλατσίου: τραγούδι
- Χρήστος Μανιάτης: μπουζούκι-τραγούδι
- Βαγγέλης Κονταράτος: κιθάρα
- Μανώλης Κότορος: βιολί
- Μανώλης Παλαιολόγου: πλήκτρα
- Νίκος Τσιατσούλης: κρουστά


5-6 & 7 Αυγούστου 2010
Ώρα έναρξης: 21:30
Κεντρική Πλατεία Ν. Σαμψούντας
Δήμος Ζαλόγγου

Συνδιοργάνωση: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Πρέβεζας, Δήμος Ζαλόγγου
Εξωραϊστικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ν. Σαμψούντας «Η ΑΜΙΣΟΣ»

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "Η ΑΡΔΑΣΣΑ"

Το Δ.Σ. του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου "Η Άρδασσα", σας προσκαλεί στο 31o Φεστιβάλ Παραδοσιακών χωρών, που θα πραγματοποιηθεί το 2ήμερο 5 & 6 Αυγούστου 2010 στον αύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Άρδασσας.

Πρόγραμμα

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
- 19:30 Πανηγυρικός Εσπερινός περιφορά Ιεράς Εικόνας Χοροστατούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Φλωρίνης Πρεσπών & Εορδαίας κ. Θεόκλητου
- 21:30 Έναρξη Μουσικών Εκδηλώσεων με Ποντιακή Μουσική στον αύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Άρδασσας.

Ποντιακό γλέντι με τους:
- Τσαχουρίδη Ματθαίο, Λύρα - Τραγούδι
- Παρχαρίδη Αλέξη, Τραγούδι
- Κεχαγιά Δημήτρη, Τραγούδι
- Χολόπουλο Παναγιώτη, Λύρα
- Γκορτσινίδης Γιώργος, Νταούλι
- Ρακόπουλος Ηλίας, Αρμόνιο

Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010
- Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
- 20:30 31ο Φεστιβάλ παραδοσιακών χορών με συγκροτήματα από περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας.


Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος "Η Άρδασσα"
Άρδασσα Πτολεμαΐδας
Τ.Κ. 50200
Τηλ. 6970027292
spardassas@gmail.com

Το δικό μας Ολοκαύτωμα

Νέα στοιχεία έρχονται στο φως από τον ομαδικό τάφο Ποντίων σε χωριό της Σαμψούντας της περιόδου 1916-1922, που ήρθε στο φως πριν από δύο χρόνια. Εκπρόσωποι των Ποντίων εκφράζουν την έντονη δυσφορία τους για την παθητική ελληνική πολιτική σε ό,τι αφορά το ποντιακό ζήτημα και τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Πόντο.

Οστά Ποντίων από τον τάφο στο Γιαζισιλάρ Τα οστά βρέθηκαν τυχαία κατά τη διάρκεια εργασιών σε σχολείο του χωριού Γιαζισιλάρ, ενώ, σύμφωνα με τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, οι εργάτες πέταξαν τα οστά στο ποτάμι της περιοχής. Οι κάτοικοι του χωριού, όπου βρέθηκε ο ομαδικός τάφος, υποστηρίζουν ότι υπάρχουν και ερείπια από τέσσερις ελληνικές εκκλησίες. Μία απ' αυτές βρισκόταν εκεί όπου σήμερα έχει κατασκευαστεί το σχολείο. Οι ιστορικοί δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο στο σημείο να βρισκόταν και χριστιανικό νεκροταφείο.

«Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση Ερντογάν μεσολάβησε για να αναγνωρίσουν οι Σέρβοι τη σφαγή μουσουλμάνων αμάχων στη Σρεμπρένιτσα, κωφεύει στο ζήτημα των ομαδικών τάφων στην περιοχή του Πόντου.

Προαποφασισμένο σχέδιο

Την περίοδο που ακολούθησε υλοποιήθηκε το προαποφασισμένο σχέδιο των Τούρκων εθνικιστών, των Νεότουρκων, για φυσική εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων» σημειώνει ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης. «Ηταν τέτοια η ένταση και η έκταση των διωγμών, ώστε ακόμη και οι σύμμαχοι των Τούρκων διατύπωσαν εγγράφως τις αντιρρήσεις τους. Ο μαρκήσιος Pallavicini (Παλαβιτσίνι) έγραφε τον Ιανουάριο του 1918: "Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται ουδαμώς από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοούμενους πολιτικούς σκοπούς". Σχεδόν συγχρόνως ο Αυστριακός πρόξενος της Αμισού Κβιατόφσκι (Kwiatkowski) ανέφερε σε υπηρεσιακή επιστολή του ότι ο εκτοπισμός των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας βρισκόταν στο πλαίσιο του προγράμματος των Νεότουρκων, με το οποίο επιδιωκόταν η εξασθένηση του χριστιανικού στοιχείου. Θεωρούσε ο ίδιος ότι η καταστροφή αυτή θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στην Ευρώπη απ' ό,τι οι σφαγές που είχαν διαπράξει κατά των Αρμενίων».

Ο συγκεκριμένος ομαδικός τάφος που εντοπίστηκε στη Σαμψούντα φαίνεται ότι ανήκει στη δεύτερη περίοδο της Γενοκτονίας (1919-1922). Για τον τάφο αυτό ο μελετητής της ιστορίας των Ελλήνων του Δυτικού Πόντου, εκπαιδευτικός Γιώργος Αντωνιάδης, υπογραμμίζει: «Το χωριό Γιαζισιλάρ αποτελεί συνοικισμό του χωριού Τερέκιοϊ, που βρίσκεται πάνω στην παραλιακή οδό. Τον Ιούνιο του 1921, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν τα γυναικόπαιδα του χωριού Τερέκιοϊ και αφού τα έπνιξαν με βρόχο, τα πέταξαν σε ένα λάκκο και στη συνέχεια κάλυψαν το λάκκο αυτό με χώμα...»

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας διαμαρτυρήθηκε προς τον Τούρκο πρωθυπουργό και ζήτησε (χωρίς αποτέλεσμα απ' ό,τι φάνηκε) από την τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη να επέμβει. Στην ανακοίνωσή της αναφερόταν: «Στο χωριό Γιαζισιλάρ της Σαμψούντας κατά τη διάρκεια εργασιών για ανέγερση σχολείου σε οικόπεδο που υπήρχαν τα ερείπια χριστιανικού ναού αποκαλύφθηκε ομαδικός τάφος. Είναι προφανές ότι πρόκειται για οστά των κατά το έτος 1916 σφαγιασθέντων Ελληνοποντίων ανδρών ηλικίας 16-60 ετών της περιοχής Σαμψούντας και Πάφρας. Η αποκάλυψη του τάφου αυτού συνιστά αμάχητο τραγικό τεκμήριο της διαπραχθείσης κατά τα έτη 1916-1923 γενοκτονίας σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών του Πόντου από τους Νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς, έγκλημα που δυστυχώς η επίσημη Τουρκία επιμένει να μην ομολογεί και αρνείται πεισματικά την επιβαλλόμενη αίτηση συγγνώμης. Εξάλλου είναι προσφιλής και επαναλαμβανόμενη η τακτική της να αποποιείται την ευθύνη για το έγκλημα και τα θύματά της να τα χαρακτηρίζει ως "αγνοούμενους"».

Ο Βλάσης Αγτζίδης σημειώνει: «Για άλλη μία φορά το θέμα υποβαθμίστηκε από τις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες στο πλαίσιο της υποτίμησης της τραυματικής προσφυγικής εμπειρίας και της επίτευξης ελληνοτουρκικής συνεννόησης χωρίς την τήρηση των στοιχειωδών ανθρωπιστικών αρχών, όπως είναι ο σεβασμός της μνήμης των νεκρών και η απόδοση των στοιχειωδών τιμών που απαιτούν οι -τυπικά αποδεκτοί- απ' όλους πολιτισμικοί κανόνες».

Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό Γ. Θ. Αντωνιάδη, οι περιοχές όπου υπάρχουν γνωστοί ομαδικοί τάφοι βρίσκονται στην Πάφρα, τη Σαμψούντα, το Γαβάκ, την Κάβζα, στην Ερπαα.

«Ενδεικτικά αναφέρω μόνο τους ομαδικούς τάφους της περιοχής της Πάφρας του Δυτικού Πόντου: Στον ποταμό Αλυ (1918): Με πρόσχημα την κατάταξη στον τουρκικό στρατό 4.000-4.500 Ελληνες της Πάφρας από 15-60 ετών, οδηγήθηκαν παρά τον ποταμό Αλυ, αφού προηγουμένως τους είχαν δέσει πισθάγκωνα ανά δύο. Ολους τους πέταξαν και τους έπνιξαν στα βαθιά και θολά νερά του ποταμού. Κατά μήκος του ποταμού υπήρχαν 70 αμιγή ελληνικά χωριά. Το έγκλημα αποκαλύφθηκε το 1938, κατά τη διάρκεια ερευνών καταγραφής του βυθού του ποταμού. Στο χωριό Μουαμλή (15-5-1921): στα οικήματα του καπνεμπόρου Σάββα Τζιβαλόγλου, μαζί με τα παιδιά του Γιώργο και Νικόλα, καίνε ζωντανούς 365 άνδρες που είχαν συλλάβει και μεταφέρει εκεί από τα χωριά Μουαμλή, Καράσεϊν-Εκίζ και Τεπέ-ελταβούρ. Στο χωριό Σουρμελή (1-6-1921): στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου έκαψαν ζωντανά 550 άτομα, που τους συνέλαβαν από τα γειτονικά χωριά. Στο χωριό Κοβτσέ-σου (5-6-1921): 570 άνδρες μεταφέρθηκαν από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν και φυλακίστηκαν στην εκκλησία του Αγίου Χαράλαμπου. Δολοφονήθηκαν όλοι με τον διά πυράς θάνατο, πλην δύο που κατάφεραν να διαφύγουν. Στο χωριό Σελεμελίκ (8-6-1921): Δολοφονήθηκαν με τον γνωστό τρόπο 520 άτομα. Από το Σελεμελίκ συνελήφθησαν 180 άτομα, 80 μεταφέρθηκαν εκεί από την Πάφρα, 15 από το Τιγκιρλά, 30 από το Αζάι, 30 από το Καράπερτσιν και 180 από άλλα χωριά. Επέζησαν μόνο δύο άτομα».

Λίστα χωρίς τέλος

Ο ίδιος έχει καταγράψει ακόμη τάφους στο χωριό Τσουλφάς-Χότζα (11-6-1921): Στην εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου του Σουλού Τερέ δολοφόνησαν 470 άνδρες και 7 ιερείς, ενώ άλλους 60 τους έκαψαν στην εκκλησία του παρακείμενου συνοικισμού Ελεζλού. Στο χωριό Γαβλαάν (14-6-1921): λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Πάφρας ο Τοπάλ Οσμάν συνέλαβε 250 άντρες και γυναίκες και αφού τους έκλεισε στο σπίτι του Νίκου Γεωργιάδη, του έκαψε ζωντανούς. Μαζί τους πήρε 10 αιχμαλώτους για την Κερασούντα, αλλά τους εκτέλεσε στο πλοίο που τους μετέφερε με φρικτό τρόπο ρίχνοντάς τους στο καμίνι της μηχανής του πλοίου.

Στο χωριό Εβρέν Ουσαγί (15-6-1921): 420 άνδρες δολοφονήθηκαν από τον Τοπάλ Οσμάν μέσα στο Σχολείο και στην οικία του Θεμιστοκλή Χαραλάμπους. Στο χωριό Τουβάν Γιουβασί (16-6-1921): 180 Ελληνες συλληφθέντες από χωριά που βρίσκονταν γύρω από την Πάφρα, κάηκαν ζωντανοί στην εκκλησία του Αγίου Ευγενίου. Στην κωμόπολη Καράπουναρ (18-6-1921): οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν περικύκλωσαν τους δύο συνοικισμούς της κωμόπολης και δολοφονούν όποιον συναντούν. Τους κατοίκους που συνέλαβαν τους συγκέντρωσαν μπροστά την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους. Εκεί ξεχώρισαν 70-80 νεαρές κοπέλες τις οποίες, αφού τις βίασαν, τις μετέφεραν ημιθανείς στην εκκλησία και τις έκαψαν μαζί με τους υπόλοιπους. Στη συνέχεια κατεδάφισαν την εκκλησία και επιχωμάτωσαν το χώρο για να μη διακρίνονται τα ίχνη του εγκλήματος.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Οι Έλληνες τα καλοκαίρια πανηγυρίζουν με κάθε ευκαιρία

Στην αυλή του δημοτικού σχολείου Γεωργιαννής έστησαν την χοροεσπερίδα τους τα μέλη του τοπικού συλλόγου Ποντίων "Ο Πρόσφυγας". Σουβλάκι, ρετσίνα και ποντιακοί χοροί και τραγούδια ήταν το τρίπτυχο της επιτυχίας της διοργάνωσης. Όσοι παραβρέθηκαν το διασκέδασαν δεόντως, αν και η δροσιά απουσίαζε ακόμη και από τις πλαγιές του Παγγαίου.

Είχε λιγότερο κόσμο από άλλες χρονιές, μας είπαν, και το γεγονός αποδόθηκε στο ότι οι "άσπονδοι" γείτονες της Νικήσιανης είχαν διοργανώσει τον δικό τους χορό, με πρωτοβουλία του Συλλόγου ο Αράπης, και ο "κόσμος έσπασε". Οι διενέξεις στα χωριά έχουν το δικό τους χρώμα και επεκτείνονται σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής τους ζωής, όπως φαίνεται.

Όλα αυτά όμως δεν στάθηκαν εμπόδιο στην διασκέδαση που φούντωσε μόλις άρχισε το ποντιακό πρόγραμμα. Τα τραπέζια άδειασαν και οι χορευτές γέμισαν την αυλή του σχολείου δείχνοντας ότι ο κυκλικός χορός και τα παραδοσιακά τραγούδια μπορούν να αποδειχθούν αντίδοτο στην κρίση.

Πηγή: Εβδόμη

ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ

Ο Ποντιακός Σύλλογος Πτολεμαϊδας, ο Δήμος Πτολεμαϊδας και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κοζάνης σας προσκαλούν να τιμήσετε με την παρουσία σας τις εκδηλώσεις "ΕΥΞΕΙΝΕΙΑ 2010" που θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 31 Ιουλίου και την Κυριακή 1 Αυγούστου στις 21:00 στο πάρκο εκτάκτων αναγκών στην νότια είσοδο της πόλης.

Πρόγραμμα

Σάββατο 31 Ιουλίου

- Βράβευση Γιώργου Ποζίδη για την προσφορά του στον Ποντιακό Ελληνισμό,
- Χοροί του Πόντου από τον Σύλλογο Νέας Κερασούντας Πρεβέζης,
- Ποντιακό γλέντι με τους:
Στ. Παρχαρίδη,
Λ. Ανδρεάδη,
Γ. Χάϊτα,
Π. Ευθυμιάδη,
Θ. Σεχίδη,
Γ. Ελευθεριάδη.

Κυριακή 1 Αυγούστου

- Μουσικό πρόγραμμα με τους λυράρηδες του συλλόγου,
- Βράβευση μέλους του συλλόγου Ιωάννη Κιζιρίδη,
- Χοροί από το Σύλλογο Ηπειρωτών Εορδαίας,
- Χοροί του Πόντου από το χορευτικό τμήμα εφήβων του συλλόγου,
- Ποντιακό γλέντι με τους:
Χ. Τσενεκίδη,
Γ. Θεοδωρίδη,
Δ. Παυλίδη,
Λ. Παναγιωτίδη,
Γ. Ελευθεριάδη.

Είσοδος Ελεύθερη.


ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ
ΟΜΗΡΟΥ 5
ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ
Τ.Κ. 50200
ΤΗΛ. & FAX: 2463027067
ppto90@otenet.gr

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΤΣΑΚΩΝΩΝ ΑΡΙΔΑΙΑΣ

Ο Σύλλογος Ποντίων Τσακώνων Αριδαίας σας καλεί στο "1ο Ποντιακό Πανοϋρ" που διοργανώνει την Κυριακή 1 Αυγούστου 2010 στις 21:00, στον προαύλιο χώρο του δημοτικού σχολείου στους Τσάκωνες Αριδαίας.

Καλλιτεχνικό Πρόγραμμα:

- Αχιλλέας Βασιλειάδης(τραγούδι),
- Κώστας Σιαμίδης(λύρα),
- Κώστας Παναγιωτίδης(λύρα),
- Δημήτρης Ουσταμπασίδης(νταούλι),
- Χρήστος Μαρμαρίδης(νταούλι).

Παρουσίαση προγράμματος, Ιεροκλής Μιχαηλίδης. Είσοδος ελεύθερη.


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΤΣΑΚΩΝΩΝ ΑΡΙΔΑΙΑΣ
Τσάκωνες Αριδαίας
Τ.Κ. 58400
Τηλ. 6936914424
www.pontioi-tsakonon.gr

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΡΟΔΟΥ "Ο ΔΙΓΕΝΗΣ"

Ο Σύλλογος Ποντίων Ρόδου "Ο Διγενής" καλεί τα μέλη του σε γενική συνέλευση και εκλογές την Κυριακή 1 Αυγούστου 2010 από τις 1 μ.μ. έως τις 6 μ.μ. στα γραφεία του συλλόγου.

Σύλλογος Ποντίων Ρόδου "Ο Διγενής"
Στεφάνου Καζούλη 15-17
Ρόδος
Τ.Κ. 85100
Τηλ. & Fax: 2241035553
www.digenis-rodos.comyr.com
digenis08@gmail.com

5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ριζόγαλου Χαψίκιοϊ της Άνω Ματσούκας

Για 5η συνεχή χρονιά διοργανώνεται φέτος το Διεθνές Φεστιβάλ Ριζόγαλου στην ιστορική κωμόπολη της Άνω Ματσούκας Χαψίκιοϊ. Οι δραστηριότητες του φεστιβάλ, που περιλαμβάνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις και φυσικά παράθεση ριζόγαλου, πραγματοποιούνται το διήμερο 31 Ιουλίου-1 Αυγούστου.


Το ριζόγαλο του Χαψίκιοϊ θεωρείται το καλύτερο του Πόντου και της Ανατολής, με κύρια χαρακτηριστικά που το κάνουν να ξεχωρίζει, τη φυσική κρεμώδη υφή και την υπέροχη γεύση, η οποία οφείλεται στο εξαιρετικής ποιότητας γάλα της περιοχής. Στα παρχάρια των χωριών της Άνω Ματσούκας φύεται πλήθος ενδημικών φυτών και λουλουδιών, προσδίδοντας τα ιδιαίτερα αυτά χαρακτηριστικά στα γαλακτοκομικά προϊόντα της περιοχής.


Όσοι Έλληνες βρεθείτε εκεί, είναι ευκαιρία να απολαύσετε τις γεύσεις από τα παραδοσιακά προϊόντα των παρχαριών της Άνω Ματσούκας, αλλά και το ζωντανό ποντιακό πολιτισμό.

Το φεστιβάλ διοργανώνουν οι κοινοτάρχες επτά κοινοτήτων της περιοχής: Χαψίκιοϊ (Hamsikoy Muhtari), Μελιανάντων (Cirali Muhtari), Φαργανάντων (Guzelyayla Muhtari), Ζάβερας (Dikkaya Muhtari), Στάμαν (Basarkoy Muhtari), Γιαννακάντων (Gurgenagac Muhtari) και Κρένασσας-Αδολής (Anayurt Muhtari).

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΣΑΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "Ο ΠΟΝΤΟΣ"

Ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Μεσαίου Θεσσαλονίκης "Ο Πόντος" σας καλεί στις εκδηλώσεις που πραγματοποιεί από 31 Ιουλίου έως 6 Αυγούστου 2010.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Σάββατο 31 Ιουλίου 2010

- στις 18:00, ποδοσφαιρικός αγώνας με αθλοθέτηση κυπέλλου "Αναστάσιος Μαρμαρίδης" από Σύλλογο Μεσαίου στο γήπεδο της "Αστραπής" και
- στις 21:00, ποντιακή βραδιά με τη συμμετοχή του μουσικού τμήματος λύρας του συλλόγου με την καθοδήγηση του δασκάλου μουσικής Θωμά Μπαϊρακτάρη.
- Νικόλαος Βοριατζίδης (τραγούδι),
- Γιάννης Δασκουλίδης (τραγούδι),
- Κώστας Καλούσης (τραγούδι),
- Γιάννης Καρασαββίδης (τραγούδι),
- Θωμάς Μπαϊρακτάρη (λύρα),
- Αλέξης Χινιτίδης (λύρα),
- Χρήστος Βαρύτιμος (λύρα),
- Γιώργος Π. Αμανατίδης (νταούλι),
- Γιώργος Θ. Αμανατίδης (αρμόνιο).

Θα παρουσιαστούν ποντιακοί χοροί από το εφηβικό χορευτικό συγκρότημα Μεσαίου και το χορευτικό συγκρότημα του Συλλόγου Ποντίων Νέας Σάντας Ν. Κιλκίς.

Κυριακή 1 Αυγούστου 2010

- στις 10:30 π.μ., αγιασμός στα νέα γραφεία του Συλλόγου Μεσαίου στο Πνευματικό Κέντρο Μεσαίου,
- στις 21:00, χορευτική εκδήλωση με τα χορευτικά συγκροτήματα :
- Πολιτιστικού Συλλόγου Εξαμυλίου Θεσσαλονίκης με χορούς από τη Θράκη,
- Εκπολιτιστικού Συλλόγου Μονολόφου με χορούς από την Ήπειρο,
- Πολιτιστικού Ποντιακού Συλλόγου Συνοικισμού Ναυάρχου Βότση Καλαμαριάς "Οι Μίθριοι" με χορούς από τα νησιά του Αγαίου,
- Εφηβικό Τμήμα Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσαίου με χορούς από τον Πόντο.

Τα χορευτικά συγκροτήματα θα συνοδεύονται από το μουσικό συγκρότημα "Τα παιδιά του Πέλλα" με τη Νάστια Σταυρίδου στο τραγούδι.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προσφερθούν στους παρευρισκόμενους παραδοσιακά ποντιακά φαγητά.

Δευτέρα 2 Αυγούστου 2010

- στις 21:00, λαϊκή βραδιά αφιερωμένη στο μεγάλο συνθέτη Μάνο Λοϊζο από το λαϊκό συγκρότημα του Γιάννη Ξενίδη "Υπέρηχοι" σε συνεργασία με την Νομαρχία Θεσ/νίκης.

Τρίτη 3 Αυγούστου 2010

- στις 18:00, ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ μικρών ομάδων με αθλοθέτηση κυπέλλου "Αναστάσιος Μαρμαρίδης" από Σύλλογο Μεσαίου στο γήπεδο της "Αστραπής" και
- στις 21:00 παιδική εκδήλωση για τους μικρούς μας φίλους από το δίδυμο "Άστα Λα Βράστα".

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

- στις 21:00, θεατρική παράσταση με το έργο "Ο Χωρέτες" του Φίλωνα Κτενίδη από τον Ποντιακό Σύλλογο Μουριών Κιλκίς "Το Μπέλες", σε σκηνοθεσία Γιάννη Γεωργιάδη.

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010

- στις 19:00, Μέγας εσπερινός με αρτοκλασία, περιφορά της εικόνας της Μεταμορφώσεως Του Σωτήρως και χοροί από τα χορευτικά συγκροτήματα του συλλόγου Μεσαίου στο προαύλιο της εκκλησίας.

Ακολουθεί πανηγύρι που οργανώνει η επιτροπή των κατοίκων του Μεσαίου για την επένδυση πέτρας της εκκλησίας Αναλήψεως του Σωτήρος Μεσαίου, με τη μουσική συνοδεία των "Παιδιών του Μεσαίου".

Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010

- στις 7:00 π.μ., Όρθρος και Θεία Λειτουργία και
- στις 21:00, χορευτική εκδήλωση με τα χορευτικά συγκροτήματα:
- Συλλόγου Έρευνας και Διάδοσης της Κρητικής Παράδοσης "ΙΔΑΙΑ" με χορούς από την Κρήτη,
- Χορευτικού Συγκροτήματος Αλβανίας "Folk Dance Ensemble "TIRANA",
- Μεγάλο Τμήμα Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσαίου με χορούς από τον Πόντο.

Όλες οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο δημοτικό σχολείο Μεσαίου.

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη.


Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Μεσαίου Θεσσαλονίκης "Ο Πόντος"
Μεσαίο Θεσσαλονίκης
Τ.Κ. 54500
Τηλ. 2310786670
Fax. 2310786671
Κιν. 6977797804

ΕΝΩΣΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΙΕΡΙΑΣ

Η Ένωση Ποντίων Πιερίας σας καλεί στις τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις "ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ" που θα πραγματοποιηθούν στις 30, 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου 2010, στο προαύλιο του 6ου δημοτικού σχολείου Κατερίνης. Παίρνουν μέρος μουσικά και χορευτικά σχήματα ενώ θα υπάρχουν παράλληλες εκδηλώσεις λόγου και τέχνης.

Πρόγραμμα

- Παρασκευή 30 Ιουλίου: Θεόφιλος Πουταχίδης και Γιάννης Μαυρίδης.

- Σάββατο 31 Ιουλίου: Σωκράτης Κυψελίδης και Θόδωρος Βεροιώτης.

- Κυριακή 1 Αυγούστου: Βασίλης Τοπαλίδης, Μελίνα Παραστατίδου και Κώστας Παπουτσίδης.

ΕΝΩΣΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΙΕΡΙΑΣ
Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθου 13
Κατερίνη
Τ.Κ 60100
Τηλ. 2351023941
www.enosipontionpierias.gr
info@enosipontionpierias.gr

Από τα βάσανα της προσφυγιάς στην κορυφή του κόσμου

Δύο αθλητές βραβεύτηκαν από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ποντίων Θρυλορίου

• «Ήρθαμε να γνωριστούμε με τα αδέρφια μας»

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Αγία Μαρίνα Θρυλορίου, που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων του χωριού, προσκλήθηκαν και βραβευτήκαν την Παρασκευή 16 Ιουλίου δυο αθλητές στα αγωνίσματα της πάλης, ποντιακής καταγωγής, με διακρίσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο λόγος για τους Γιώργο Ποζίδη και Γιώργο Μουστόπουλο, που τίμησαν τις εκδηλώσεις του Θρυλορίου και αποτέλεσαν ένα παράδειγμα προς μίμηση για τα νέα παιδιά, για να δώσουν τον αγώνα τους στη ζωή. Ο Γιώργος Ποζίδης, έχοντας διακριθεί στη δεκαετία του ’80 σε Ελλάδα, Ευρώπη, και παγκοσμίως, με δυο ευρωπαϊκά μετάλλια και συμμέτοχη στην εξάδα στις ολυμπιάδες της Μόσχας και του Λος Άντζελες, διατέλεσε προπονητής της εθνικής ομάδας, αλλά και πρόεδρος της ομοσπονδίας μέχρι το 2004. Ο Γιώργος Μουστόπουλος από τη μεριά του, έχει να επιδείξει 10 πανελλήνια πρωταθλήματα στο αγώνισμα της ελευθέρας πάλης και πολλές παγκόσμιες διακρίσεις. Τους συναντήσαμε στο ξενοδοχείο Chris & Eve, όπου διέμεναν, κατά την παραμονή τους στην πόλη μας, και μίλησαν στον ΠτΘ για τις διακρίσεις τους, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν όταν ξεκίνησαν και για τους λόγους, που παραβρεθήκαν στις εκδηλώσεις του πολιτιστικού συλλόγου ποντίων Θρυλορίου, κάνοντας μια εκτενέστερη αναφορά στο ποντιακό στοιχείο.


Γιώργος Ποζίδης, «Η ράτσα μας είχε αγωνιστές»

ΠτΘ: Κύριε Ποζίδη, έχετε διακριθεί στο άθλημα της πάλης, όχι μόνο σε πανελλαδικό, αλλά και σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Πόσο δύσκολο ήταν για εκείνα τα χρόνια για έναν αθλητή να ασχοληθεί με το άθλημα και να φτάσει ψηλά;
Γ.Π.: Όταν πρωτοξεκίνησα να ασχολούμαι με το άθλημα, ήταν οι εποχές δύσκολες, δε θέλω να πω «πέτρινα χρόνια». Απλά, είχα την ατυχία να γεννηθώ σε χωριό, στην Πτολεμαΐδα, και πρώτη φορά ξεκίνησα τον αθλητισμό, όταν ήμουν 20 χρονών. Ήταν δύσκολο να ξεκινήσεις από τα 20 και να διακριθείς. Έκανα την προσπάθειά μου και κατάφερα να διακριθώ γρήγορα σε πανελλαδικό επίπεδο. Τα δύσκολα ήταν τα πρώτα 4-5 χρόνια, μετά μπήκαμε σε μια σειρά. Η Ομοσπονδία έδινε και κάποια ψιλοκίνητρα και μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες του πρωταθλητισμού.

ΠτΘ: Από την εμπειρία σας με τα διοικητικά μέχρι πριν λίγα χρόνια, πιστεύετε, ότι υπάρχει στήριξη σήμερα στους αθλητές των αγωνισμάτων της πάλης;
Γ.Π.: Μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει στήριξη στα νέα παιδιά. Τον καιρό, που ανέλαβα στην ομοσπονδία, είχαμε προϋπολογισμό 4,5 εκ. €, το 2004 κόπηκε στα 2,5 εκ € και τώρα έχει φτάσει στο 1εκ. €. Οπότε, καταλαβαίνετε, ενώ υπήρχε ένας προγραμματισμός, μια οργάνωση σε όλη την Ελλάδα, σωματεία πολλά, τοπικές επιτροπές, προετοιμασίες, όλα αυτά δεχτήκαν ένα πλήγμα. Τώρα είναι δύσκολα τα πράγματα. Ακούω για παιδιά που πληρώνουν για να πάνε σε αγώνες.

ΠτΘ: Υπάρχουν, εντούτοις, διακρίσεις και σε αυτήν την περίοδο…
Γ.Π.: Βέβαια υπάρχουν διακρίσεις. Φέτος, μάλιστα, είχαμε ένα παιδί που βγήκε παγκόσμιος πρωταθλητής στα βαρέα βάρη. Υλικό σαφώς και υπάρχει. Ειδικά, από τότε, που ήρθαν από τη Ρωσία οι δικοί μας, οι πόντιοι, υπάρχει κατάλληλο υλικό, για να μας φέρει διακρίσεις.

ΠτΘ: Όσον αφορά τους πόντιους, παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια να στελεχώνουν τις εθνικές ομάδες σε αυτά τα αθλήματα σε ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό. Πώς εξηγείται αυτό;
Γ.Π.: Καταρχήν, όσον αφορά το άθλημα το δικό μας, πιστεύω, από τη μια μεριά δεν το καλλιεργούν μεθοδικά στην Ελλάδα, από την άλλη δεν είναι από τα αγαπημένα, όσο άλλα αθλήματα. Και πραγματικά, τόσο τα προηγούμενα χρόνια, όσο και σήμερα, πολλές φορές, εκτός από «ίδης» και «άδης», δεν βλέπουμε στις εθνικές. Μονοπωλούν σε μεγάλο βαθμό τις συμμετοχές. Η αλήθεια είναι πως η δική μας η ράτσα ήταν αγωνιστές. Από τα γεννοφάσκια τους τα παιδιά σκληραγωγούνταν, για να μπορούν να ανταπεξέλθουν στη ζωή. Πάντοτε στη ζωή τους ήταν μετανάστες, από τον Πόντο στη Ρωσία, από τη Ρωσία στις στέπες και στη Σιβηρία, μετά εδώ στην Ελλάδα. Και πάλι πρόσφυγες είναι οι καημένοι, «ρωσοπόντιους» τους ανεβάζουμε, «τυχοδιώκτες» τους λέμε. Και από τότε, που ήρθαν οι δικοί μας, μετά τη μικρασιατική καταστροφή, «τουρκόσπορους» τους έλεγαν, αν και κουβαλούσαν έναν πολιτισμό 2500 χρόνων.

ΠτΘ: Τέτοιες συμπεριφορές από μερίδα των ντόπιων, πού νομίζετε ότι οφείλονται;
Γ.Π.: Βασική ευθύνη έχει η πολιτεία, που μέσω της παιδείας δεν φρόντισε να μάθει την ιστορία στους Έλληνες. Ακόμη και σήμερα, τα παιδιά στο σχολείο δεν μαθαίνουν τίποτα για τους πόντιους. Ο Πόντος ήταν η συνέχεια του Βυζαντίου. Δεν το ξέρουν αυτό τα παιδιά και δεν τα ενδιαφέρει να μάθουν. Από τη μικρασιάτικη καταστροφή μέχρι σήμερα, είναι διαχρονικές οι ευθύνες της ελληνικής πολιτείας. Θέλουμε στήριξη σε αυτήν την προσπάθεια.

ΠτΘ: Αυτός είναι και ο σκοπός, άλλωστε, που παρίσταστε στις εκδηλώσεις του πολιτιστικού συλλόγου ποντίων θρυλοριου, που διεξάγονται αυτές τις μέρες…
Γ.Π.: Στηρίζουμε πάντοτε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Πρέπει και η πολιτεία να τις στηρίζει. Είναι μια προσπάθεια να γνωριστούμε με τα αδέλφια μας και να βρούμε τις ρίζες μας. Ιδιαίτερα η περιοχή της Θράκης είναι μια ευαίσθητη περιοχή και απαιτείται στήριξη του ελληνικού στοιχείου. Εμείς έχουμε διατηρήσει την ποντιακή παράδοση και οφείλουμε να τη μεταδώσουμε στα παιδιά μας. Είμαστε λαός, που επιβάλλεται με την παράδοση και τον πολιτισμό, και πρέπει αυτά να τα στηρίζουμε πάντοτε.


Γιώργος Μουστόπουλος, «Φεύγουν με τον καιρό οι προκαταλήψεις»

ΠτΘ: Κύριε Μουστόπουλε, ήρθατε από τη Ρωσία σε νεαρή ηλικία. Ποιες συνθήκες αντιμετωπίσατε στην Ελλάδα, ως προς την ενασχόλησή σας με το άθλημα της πάλης;
Γ.Μ.: Στην Ελλάδα ήρθα στα τέλη της δεκαετίας του ’80, σε ηλικία περίπου 20 χρονών. Μετά τη γενοκτονία των ποντίων και την εγκατάσταση των δικών μου στη Ρωσία, το 1949 σταλθήκαν στο Καζακστάν, εξαπατημένοι, πως δήθεν θα οδηγούνταν στην Ελλάδα. Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα και, όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την πάλη, πήγα στην Τασκένδη, για να σπουδάσω στη γυμναστική ακαδημία. Κατόπιν άνοιξαν τα σύνορα και μπόρεσα να έρθω στη μητέρα πατρίδα.

Όταν έφτασα στην Αθήνα, έχοντας συγγενείς, που μπορούσαν να με βοηθήσουν, συνέχισα να ασχολούμαι μα την πάλη. Τα πρώτα δυο χρόνια αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες με την απόκτηση της ιθαγένειας. Να φανταστείτε, στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης, το ’92, για 20 μέρες πρόλαβα να συμμετάσχω.

ΠτΘ: Βοήθεια από την πολιτεία στις προσπάθειες σας, όσον αφορά τον αθλητισμό, είχε προσφερθεί;
Γ.Μ.: Εμείς, όταν ήρθαμε, περισσότερο με τη βοήθεια των δικών μας καταφέραμε, όσα καταφέραμε. Και στη συνέχεια, όταν ήρθαν άλλα παιδιά, τα βοηθήσαμε και είχαμε και επιτυχίες. Ως επί το πλείστον, αυτό που κάναμε, το κάναμε με δικές μας δυνάμεις. Μαζεύαμε μόνοι μας λεφτά για να πάμε σε αγώνες, αλλά βοηθούσαν και όσοι ήταν ισχυρότεροι οικονομικά.

ΠτΘ: Θα προτείνατε σε κάποιον νέο να ασχοληθεί με το άθλημα σήμερα;
Γ.Μ.: Πολύ δύσκολα θα το έκανα αυτό. Όπως είπα, η πολιτεία δεν βοηθάει και, επομένως, όποιος θέλει να ασχοληθεί, πρέπει να το κάνει με δικές του δυνάμεις.

ΠτΘ: Όσον αφορά την αντιμετώπιση από τους ντόπιους κατοίκους τα πρώτα εκείνα χρόνια, όταν ήρθατε στην Ελλάδα, πώς σας υποδέχτηκαν;
Γ.Μ.: Η αντιμετώπιση του κόσμου στην Αθήνα δεν ήταν η καλύτερη, είχαμε προβλήματα. Οι περισσότεροι ήταν επιφυλακτικοί μαζί μας. Δικαιολογημένο σε ένα βαθμό, αφού δεν μας ήξεραν, μας νόμιζαν για ξένους. Κι αυτό, γιατί δεν γνώριζαν την ιστορία μας και τι είχαμε περάσει. Εδώ, στη βόρεια Ελλάδα, ήταν πιο εύκολα τα πράγματα, γιατί ζούσαν πολλοί πόντιοι, αδέλφια μας, που είχαν έρθει σε προηγούμενες περιόδους. Γενικά, πάντως, μετά από 20 χρόνια, μπορώ να πω, ότι αρχίζουν να φεύγουν αυτές οι προκαταλήψεις, αφού καταλάβαμε, ότι έχουμε το ίδιο αίμα και το πνεύμα μας είναι ίδιο.

ΠτΘ: Ποιος ο σκοπός της συμμετοχής σας στις εκδηλώσεις του πολιτιστικού συλλόγου ποντίων Θρυλορίου; Ποια η σημασία τέτοιων εκδηλώσεων;
Γ.Μ.: Ήρθαμε εδώ σε μια προσπάθεια να ενισχύσουμε τις εκδηλώσεις του ποντιακού συλλόγου και πάνω από όλα να γνωρίσουμε το ποντιακό στοιχειό, να γνωριστούμε με αυτούς, που είχαν έρθει νωρίτερα και να απαλειφτεί η διάκριση ανάμεσα σε πόντιους και «ρωσοπόντιους». Έχουμε ίδιο αίμα και προσωπικά πιστεύω, ότι σε μερικά χρόνια δε θα υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός.

Πηγή: Παρατηρητής της Θράκης

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΒΕΡΟΙΑΣ

Η Εύξεινος Λέσχη Βέροιας συμμετείχε με το μεγάλο χορευτικό τη τμήμα στο διεθνές φεστιβάλ που διοργάνωσε ο όμιλος πολιτισμού και τουρισμού του Σισλί Κων/πολης από τις 28-6-10 εως 4-7-10.

Η αποστολή των 21 ατόμων της Λέσχης φιλοξενήθηκε από τους διοργανωτές στις φοιτητικές εστίες του πολυτεχνείου του Σισλί μαζί με τις αποστολές των άλλων χορών που συμμετείχαν στο φεστιβάλ, της Τσεχίας, Νορβηγίας, Ουγγαρίας, Γερμανίας, Ουκρανίας, Ρωσίας και του Πουέρτο Ρίκο.

Κατά τη διαμονή μας εκεί ξεναγηθήκαμε στο ανάκτορο του Ντολμά Μπαχτσέ καθώς επίσης περιηγηθήκαμε με καραβάκι στο Βόσπορο θαυμάζοντας τα παράλια της ευρωπαϊκής αλλά και της ασιατικής Κων/πολης.

Οι παραστάσεις που δώσαμε ήταν στην πλατεία του Σισλί, στο Καγίτχαν, μια περιοχή η οποία παλαιότερα αποτελούσε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα της Πόλης, στο ξενοδοχείο Τζεβαχίρ, στο εμπορικό κέντρο Τζεβαχίρ, στο εμπορικό κέντρο Προφίλο, στην περιοχή Τσεκμέκιοϊ και φυσικά στο ίδρυμα της Μαύρης Θάλασσας.

Εκτός από τις καθημερινές παραστάσεις, συμμετείχαμε και σε δυο παρελάσεις η μία εκ των οποίων ήταν στην οδό ανεξαρτησίας, μπροστά από το ελληνικό προξενείο. Οπότε η ποντιακή λύρα, το αγγείο, το ταούλ, το τραγούδι και ο χορός ξεσήκωσαν τα πλήθη. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι εκδηλώσεις-παραστάσεις μεταδόθηκαν δορυφορικά. Επιπλέον τριμελής αντιπροσωπεία μας συμμετείχε μαζί με αντιπροσωπείες των άλλων χωρών σε ζωντανή εκπομπή στο δορυφορικό κανάλι ΤΕΚ RUMELI όπου πέρα της συνέντευξης που παραχωρήθηκε κληθήκαμε κατ’εξαίρεση να χορέψουμε και ένα χορό με τη βοήθεια των μουσικών της εκπομπής.

Ιδιαίτερα σημαντική εκδήλωση για όλους εμάς (ίσως η σημαντικότερη) ήταν αυτή στο ίδρυμα της Μαύρης Θάλασσας, καθώς όλοι οι παρευρισκόμενοι κατάγονταν από την «Πατρίδα» όπως λένε και οι παππούδες μας. Έτσι όπως ήταν φυσικό το άκρατο γλέντι κράτησε για ώρες. Η συγκίνηση φυσικά ήταν απερίγραπτη και ιδιαίτερα για τα νεαρά μέλη της αποστολής μας, τα οποία βλέποντας τους συνομήλικους τους από το χορευτικό της Άγκυρας να τραγουδούν «ρωμέϊκα τραγωδίας» και να χορεύουν όπως και εμείς, δεν έκρυψαν τα δάκρυα τους.

Συνοψίζοντας, από την αποστολή μας αυτή στην Κωνσταντινούπολη, δυο πράγματα ήταν αυτά που θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας. Αρχικά η εγκαρδιότητα-φιλικότητα με την οποία μας αντιμετώπιζε ο κόσμος γενικότερα και έπειτα η συγκίνηση που ζήσαμε όλες αυτές τις μέρες εκεί, συναναστρεφόμενοι με «αδελφούς καρδιάς».

Φυσικά, οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε κάποιους ανθρώπους όπως στους οδηγούς του λεωφορείου κυρίους Άκη Τυρογιάννη και Γιάννη Τυρογιάννη, οι οποίοι φρόντισαν για την ασφάλεια μας καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, στο χοροδιδάσκαλο της αποστολής, κ. Κυριάκο Παλασίδη χάρη στον οποίο οι εμφανίσεις μας κάθε φορά ήταν μοναδικές με αποτέλεσμα να ξεσηκώνουμε τα πλήθη του κοινού, στην υπεύθυνη του χορευτικού κ. Ιφιγένεια Αμοιρίδου Πασχαλίδου, η οποία για άλλη μια φορά έκανε τα πάντα για την ασφάλεια και την καλύτερη διαμονή μας εκεί ΚΑΙ στους οργανοπαίκτες μας Γιώργο Ιωσηφίδη, Πανταζή Πονερίδη και Γιάννη και Μιχάλη Τσανασίδη, οι οποίοι όπως πάντα συνόδευσαν επάξια με το χορευτικό. Τέλος ευχαριστούμε ολόψυχα τον αρχηγό της αποστολής και αντιπρόεδρο α’ της Ε.Λ.Β. κ. Χαράλαμπο Καπουρτίδη ο οποίος είχε την ευθύνη όλων, ατόμων και καταστάσεων και φρόντιζε μαζί με την υπεύθυνη χορευτικού και τον χοροδιδάσκαλο, για κάθε λεπτομέρεια.








ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΒΕΡΟΙΑΣ
Λ. Πορφύρα 1, Πανόραμα
Βέροια
Τ.Κ. 59100
Τηλ. 2331072060
Fax 2331028356
www.elverias.gr
info@elverias.gr